(@) - Raf

Bağırmayan Anne Baba Olmak, başlığının aksine sakin bir kitap değil. Sessiz ama rahatsız edici. Çünkü doğrudan şuraya dokunuyor: Kontrol ihtiyacımıza. Bu kitabı okurken şunu fark ediyorsun; bağırmak çoğu zaman karşıdakine değil, kendimize dair bir acziyet anı. Runkel, davranışlara odaklanmıyor, tepkilere…devamı

athena 8 months ago

Omzumdaki İki Arkadaş

Lee Suyeon

4 Gönderi

Omzumdaki İki Arkadaş’ı elime ilk aldığım an, kapağı bana tuhaf bir şekilde “hazır ol, içine bakacağız” dedi. Renkler pastel, çizimler rüya gibi ama o rüyanın altında insanın en ağır iç sesleri saklı. Sanki omuzuma çöreklenen o üç figür —karanlık yanım,…devamı

athena 11 months ago

Mitoloji 101

Kathleen Sears

6 Gönderi

Mitoloji 101, aslında bir kapı. Arkasında sonsuz hikâyeler, tanrılar, tanrıçalar, kahramanlar, yaratıklar ve insanların en eski sorularına verilen cevaplar var. Kitap bunların hepsini öyle derli toplu, sade ve anlaşılır bir şekilde önüne koyuyor ki, sanki antik dünyanın puslu sisleri arasından…devamı

athena 11 months ago

Rumi'nin Bildiği Aşk

Serdar Özkan

1 Gönderi

Aşk, bu kitapta yalnızca bir duygu değil; evrenin en derin yasası, insanın kendi varlığına açılan kapısı olarak karşımıza çıkıyor. Serdar Özkan, Mevlânâ’nın satırlarından ilham alarak bizi kendi içimize baktırıyor. Aslında okurken fark ettim ki “aşk” denen şey bir başkasında değil,…devamıAşk, bu kitapta yalnızca bir duygu değil; evrenin en derin yasası, insanın kendi varlığına açılan kapısı olarak karşımıza çıkıyor. Serdar Özkan, Mevlânâ’nın satırlarından ilham alarak bizi kendi içimize baktırıyor. Aslında okurken fark ettim ki “aşk” denen şey bir başkasında değil, kendi özümüzde gizli bir sır. İnsan dışarıda aradıkça kayboluyor, içeri döndükçe buluyor. Kitap, okuru sadece Mevlânâ’nın bilgeliğiyle değil, aynı zamanda günümüz insanının kalp sancılarıyla da kucaklıyor. Bazen bir cümlenin içine gizlenmiş bir hakikat, kalbinde yıllardır sorulmuş ama cevaplanmamış bir soruyu usulca yanıtlıyor. Sanki Rumi yüzyıllar ötesinden kulağına eğilip “asıl yol sensin, asıl sevgili sensin” diyor. Benim için en çarpıcı tarafı, aşkı mistik bir yükseklikte tutarken aynı zamanda günlük hayatın içine indirmesi oldu. Çünkü aşk sadece semada dönülen bir sema değil, aynı zamanda mutfakta kaynayan bir çorba, bir çocuğun gülüşü, sevdiğin insanla göz göze gelişin… Kısacası kitap, seni bir seyahate çıkarıyor: önce dışarıya, sonra içeriye ve en sonunda varacağın yere kalbine. Ve orada buluyorsun ki aşk aslında hiçbir yerde değil, her yerde. Bazı bölümlerde aynı fikrin farklı cümlelerle tekrar tekrar söylendiğini hissettim. Bu, Mevlânâ’nın sözlerindeki döngüselliği anımsatsa da bir noktadan sonra okuru yavaşlatıyor. Yani kalpteki titreşimi çoğaltıyor ama zihinde bir ağırlık bırakıyor. Özellikle aşkın “kendini bilmekten doğduğu” fikri birkaç kez farklı biçimlerde yeniden karşımıza çıkıyor. Bu, sabırlı bir okur için güçlendirici olsa da daha hızlı, net bir anlatım arayan biri için yorucu olabilir. Mevlânâ’nın dünyası öylesine zengin ki, bazen kitabın onun hakikatlerini daha derinlemesine örneklerle işleyebileceğini düşündüm. Yani sadece aforizma tadında değil de, bir hikâyenin ya da yaşamdan kesitlerin içine daha çok yerleştirilmiş olsaydı, etki kat kat artardı. Çünkü hakikati sadece söz değil, hayatın kendisiyle göstermek daha kalıcı oluyor. Buna rağmen kitabın en kıymetli tarafı, okura sürekli şunu hatırlatması: aşk senin dışında değil. Günümüz insanı dışarıda onay, sevgili, ilgi ararken, kitap seni kendi özüne, kalbine yönlendiriyor. Ve bu çağda en çok ihtiyacımız olan şey de bu aslında içsel bir pusula. Bence Rumi’nin Bildiği Aşk, bir başucu kitabı gibi; her gün bir sayfasını açıp okumak, ruhu beslemek için değerli. Ama roman gibi baştan sona soluksuz okunacak değil, daha çok bir dostun sana ara ara fısıldadığı bilgelik sözleri gibi…📚

athena 11 months ago

Siddhartha

Hermann Hesse

59 Gönderi

Hermann Hesse’nin Siddhartha kitabı, bana göre bir “ruhun kendi sesini bulma yolculuğu”. Kitap boyunca Siddhartha’nın arayışına tanık olurken, aslında kendi içimizdeki susmayan sorularla da yüzleşiyoruz. Beni en çok etkileyen şey; onun sürekli araması, her bulduğunu sandığında yeniden yola çıkması oldu.…devamı

athena 1 year ago

Beyaz Kitap

Han Kang

9 Gönderi

“Beyaz Kitap” benim için bir roman değil, daha çok bir ağıt, bir meditasyon, kaybolmuş bir hayata yazılmış beyaz bir dua oldu. Han Kang, doğar doğmaz ölen kız kardeşinin anısından yola çıkarak beyazın tonları arasında sessiz bir yas dili kuruyor. Kitap…devamı

athena 1 year ago

Momo

Michael Ende

141 Gönderi

Michael Ende’nin Momosu bana zamanı düşündürten bir kitap olmaktan çok daha fazlası oldu. Sanki kendi hayatımın bir köşesinde görmezden geldiğim sessizlikleri, fark etmeden kaybolan anları önüme serdi. Momo’nun saf bakışı, hiçbir şey yapmadan, sadece dinleyerek var oluşu öylesine kıymetli ki;…devamıMichael Ende’nin Momosu bana zamanı düşündürten bir kitap olmaktan çok daha fazlası oldu. Sanki kendi hayatımın bir köşesinde görmezden geldiğim sessizlikleri, fark etmeden kaybolan anları önüme serdi. Momo’nun saf bakışı, hiçbir şey yapmadan, sadece dinleyerek var oluşu öylesine kıymetli ki; ben de “dinlemenin” ne kadar eksik kaldığını fark ettim. Zaman Hırsızları’nın hepimizin içinde ve etrafında var olduğunu hissettim okurken. Modern dünyanın aceleciliği, sürekli “yetişme” telaşımız, aslında bizi hayattan koparıyor. Momo ise hatırlatıyor: en değerli şey, birbirimize verebildiğimiz saf zaman ve dikkat. Bu kitabı okurken çocukluğumla, kaybolmuş oyunlarla, eskisi gibi uzun uzun yapılan sohbetlerle yeniden karşılaştım. Bir yanım hüzünlendi, çünkü fark ettim ki ben de kendi zamanımı çoğu kez hırsızlara kaptırmışım. Ama aynı zamanda umut da hissettim; çünkü Momo gibi bir hatırlatıcı hep var olacak biz izin verdiğimiz sürece. Kısacası Momo, çocuk kitabı görünümünde ama yetişkinlere atılmış bir tokat gibi. Hem acıtıyor hem de kendine getiriyor. Bana kalırsa hayatımda tekrar tekrar dönüp bakacağım bir eser oldu. Kitap hakkında diğer önemli noktalara değinecek olursam; 1. Yazarın kendi hayat yansıması: Michael Ende aslında “zaman” fikrine çok takıntılıydı. Almanya’da savaş sonrası dönemde büyüyüp modernleşmenin hızına şahit oldu. Momoyu da bu hızın ve kapitalizmin insandan çaldıklarını eleştirmek için yazdı. Yani Zaman Hırsızları aslında modern dünyanın simgesi. 2. Kitap çocuklara değil, yetişkinlere uyarı: Her ne kadar “çocuk kitabı” diye geçse de Ende aslında yetişkinlerin okuması için yazmış. Çocukların saf bakışıyla hayatı görmeleri gerektiğini hatırlatmak istemiş. Bu yüzden birçok yetişkin kitabın derinliğini fark edip çok etkileniyor. 3. Cassiopeia ve kaplumbağa metaforu: Momo’nun yanında olan kaplumbağa Cassiopeia, “zamana meydan okuyan bilgelik” sembolü. Kaplumbağa yavaş ama doğru adımlarla ilerliyor. Bu, aslında Ende’nin “acele etme, hayatı sindirerek yaşa” mesajının bir yansıması. 4. Kitabın yasaklanma tartışması: İlginçtir, Momo bir dönem bazı ülkelerde “çocuklara uygun değil, fazla karamsar” denilerek tartışmalara yol açmış. Ama aslında kitabın en güçlü yanı bu: çocuklara bile hayatın karanlık yönlerini gösterirken umudu elden bırakmaması. 5. Kitap ve müzik: Michael Ende’nin babası ressamdı ama kendisi de müzikle çok ilgiliydi. Momonun sahnelerinde zamanın akışı, sessizlik ve melodiler aslında müzikal bir düzen gibi kurgulanmış. Bazı sahnelerin ritmi, klasik müzik bestelerine benzetiliyor. 6. “Zaman Bankası” fikrinin öncüsü Kitaptaki Gri Adamlar’ın “zaman tasarrufu” anlayışı, yıllar sonra gerçek hayattaki “time banking / zaman bankası” sistemine esin kaynağı olmuş. İnsanların birbirine zaman üzerinden hizmet verdiği modern bir sosyal dayanışma modeli var.📚

athena 1 year ago

Yetenekli Çocuğun Dramı

Alice Miller

3 Gönderi

Bir kitap değil, psikolojik bir çözümleme seansı. Alice Miller’ın Yetenekli Çocuğun Dramı bence kişisel gelişim raflarına sıkıştırılamayacak kadar sert, net ve yüzleştirici bir metin. Başlığı ilk bakışta kulağa “başarılı çocukların gizli hüzünleri” gibi gelebilir ama içerik bundan çok daha karmaşık.…devamıBir kitap değil, psikolojik bir çözümleme seansı. Alice Miller’ın Yetenekli Çocuğun Dramı bence kişisel gelişim raflarına sıkıştırılamayacak kadar sert, net ve yüzleştirici bir metin. Başlığı ilk bakışta kulağa “başarılı çocukların gizli hüzünleri” gibi gelebilir ama içerik bundan çok daha karmaşık. Bu kitap, özellikle çocuklukta duygusal ihmale uğramış bireyleri merkeze alıyor. Ancak ihmalin burada söz konusu olanı, fiziksel yoksunluktan çok daha görünmez ama etkili: duygusal yoksunluk. Miller, özellikle “ebeveyn onayı” için çabalayan, duygularını bastırarak çevresine adapte olmayı öğrenmiş bireyleri mercek altına alıyor. Bu kişiler çoğu zaman dışarıdan güçlü, başarılı, sorunsuz gibi görünürken; içeride, çocuklukta bastırılmış yoğun bir yalnızlık, değersizlik hissiyle baş etmeye çalışıyorlar. Ve ne yazık ki bunu fark ettiklerinde genellikle yetişkin olmuş, bir ömürlük davranış kalıplarını çoktan oturtmuş oluyorlar. Kitabın çarpıcı yanı şu: Alice Miller, çocukluk travmalarının sadece açık istismardan değil, duygusal ihmal gibi “kabul gören” ebeveynlik biçimlerinden de doğabileceğini savunuyor. Özellikle narsistik ebeveyn figürü üzerinden bunu çok iyi örnekliyor. Çocuk, kendi duygularını değil; ebeveynin beklentilerini öncelemeyi öğreniyor. Sevgi görebilmek için “kusursuz” olmaya çalışıyor. İşte burada, çocuk olmaktan çıkıp bir role bürünmeye başlıyor. Bu da ileride kendi benliğini tanımakta zorlanan, başkalarını memnun etmek için yaşayan bir yetişkin yaratıyor. Miller’ın önerdiği şey; yüzleşmek, affetmekten ziyade anlamak. Özellikle “affetme” kavramına getirdiği eleştiri benim çok ilgimi çekti. Toplumun neredeyse refleks hâline getirdiği “aileni affet, geçmişi bırak” yaklaşımını sorguluyor. Çünkü affetmek, çoğu zaman bastırmanın yeni bir biçimi hâline gelebiliyor. Kitap psikanalitik bir altyapıya dayanıyor ama dili anlaşılır. Teknik terimlerde boğulmuyor. Her bölümde gerçek vakalar üzerinden ilerliyor, bu da hem kuramı somutlaştırıyor hem de okuyucuyu içerikten koparmıyor. Ancak okuyucuya düşen görev büyük: kendine dürüst olmak. Kitabı sadece okuyarak değil, sindirerek bitirmek gerekiyor. Özetle Yetenekli Çocuğun Dramı, geçmişine hâlâ “çocuk aklı” ile bakan herkes için uyarıcı bir kaynak. Psikolojik sağlamlıkla değil, duygusal bastırmayla hayatta kalmayı öğrenmiş kişilere özellikle önerilir. Okurken bir terapi süreci başlamıyor belki ama “neden böyleyim” sorusuna bir çerçeve çiziyor. Ve o çerçeve içinde kendini tanımak, belki de yıllar sonra ilk kez mümkün hâle geliyor…📚

athena 1 year ago

Mahremiyet Eğitimi

Adem Güneş

1 Gönderi

Adem Güneş’in Mahremiyet Eğitimi kitabını okuduğumda, aslında ne kadar temel bir konunun ne kadar yanlış ya da eksik işlendiğini fark ettim. Çünkü mahremiyet bizde genelde sadece “ayıp” ya da “gizli” kelimeleriyle eşleştirilmiş bir kavram. Oysa kitap diyor ki: mahremiyet sadece…devamı

athena 1 year ago

Astroloji 101

Kathleen Sears

1 Gönderi

Aslında astrolojiye çok fazla bir ilgim yok. 101 serisinin hepsini okumak istediğim için aradan çıkarayım dedim. Okuduğum zaman gördüm ki bizim günümüzde bildiğimiz astrolojiden çok farklıymış eskiden. Ama yine de ilgimin arttığını söyleyemem. Özellikle günümüze kayan bilgiler çok sıkıcı geldi…devamı