ayse_ruzgar (@ayse_ruzgar)

Spoiler içeriyor Filmin en başında, koçun oraya aslında bir ceza olarak gönderilmesiyle başlıyor her şey. Başta o kadar gönülsüz, o kadar isteksiz ki; sanki hayat ona bir fatura kesmiş ve o da ödemeye gelmiş gibi. Ama zamanla takımındaki çocuklarla kurduğu o bağı…devamıFilmin en başında, koçun oraya aslında bir ceza olarak gönderilmesiyle başlıyor her şey. Başta o kadar gönülsüz, o kadar isteksiz ki; sanki hayat ona bir fatura kesmiş ve o da ödemeye gelmiş gibi. Ama zamanla takımındaki çocuklarla kurduğu o bağı izlemek, insanı bambaşka bir noktaya taşıyor. Sitaare Zameen Par bende tam olarak bu duyguyu bıraktı. Bazı sahnelerde gözlerimin dolmasına, o boğazımdaki düğüme engel olamadım. Koçun geçmişindeki o yaralar, babası tarafından terk edilmenin verdiği o korku, kendi çocukluk travmalarıyla baş etmeye çalışırken çocuk sahibi olmaktan kaçışı... Hani o sahnede koçu duyduğunda karakterin dediği gibi; "Ben bile benim gibi bir çocuğum olsun istemezdim... Hiç kimse bizim gibi çocuklar yetiştirmek zorunda kalmamalı, herkesin sağlıklı bir çocuğu olmalı. Ama babaları sizin gibi olmalı..." cümlesi, o savunma mekanizmasının nasıl yıkıldığını ve o çocukları nasıl sarıp sarmaladığını gösteren en can alıcı yerdi. Koçun en son " Ben onları eksik sanıyordum, asıl eksik olan benmişim. " sözü.... Kesinlikle çevreme "bu filmi mutlaka görmelisin" diyeceğim, üzerine saatlerce konuşabileceğimiz bir yapıt. Finali ise beni bambaşka bir yerden vurdu. Herkesin sadece birinciliğe odaklandığı, kupadan başka bir şey görmediği o dünyada, onların ikinciliği kazandıklarındaki o sevinçleri... Hani koç üzülürken, kızın o an çıkıp "İkinciliği kazandık, bu harika!" diye sevinmesi yok mu... İşte o an film benim için tamamlandı. Dünya bize hep "en tepede ol, rakipsiz ol" diye dayatıyor ama o kızın, annesinden öğrendiği o "2 tane 1, birden iyidir" felsefesiyle, asıl zaferin o kupa değil, aralarında kurdukları o sarsılmaz bağ olduğunu anlıyorsun. İnsanın kendi değerini dışarıdan gelen o etiketlerle değil de, kendi kalbiyle tanımlaması... Gerçekten, hayatın neye evrildiğini hatırlatan muazzam bir sahneydi.

ayse_ruzgar 1 week ago

Kimlik

James Mangold

161 Gönderi

Bir iş arkadaşımın tavsiyesiyle adım attığım Kimlik, baştan sona beni diken üstünde tutmayı başaran, son derece tekinsiz bir gerilim deneyimi oldu. Filmin bendeki bu klostrofobik ve yoğun etkisinin arkasında, sadece başarılı kurgusu değil, kişisel bir dinamik de yatıyor olabilir. Gerçek…devamı

ayse_ruzgar 1 week ago

Teach You a Lesson

Hong Jong-chan

71 Gönderi

Bir öğretmen olarak ekran karşısına geçtiğimde, mesleki hassasiyetlerimin ve çocuklara duyduğum o korumacı refleksin her sahnede sınandığını hissettim. Bazı anlarda yaşanan haksızlıklar ve o genç omuzların yükü içimi gerçekten çok sızlattı; fakat tam da bu can yakıcı gerçekleri dürüstçe, hiç…devamı