Raf Yorumu: ayse_ruzgar (@ayse

Spoiler içeriyor Filmin en başında, koçun oraya aslında bir ceza olarak gönderilmesiyle başlıyor her şey. Başta o kadar gönülsüz, o kadar isteksiz ki; sanki hayat ona bir fatura kesmiş ve o da ödemeye gelmiş gibi. Ama zamanla takımındaki çocuklarla kurduğu o bağı…devamıFilmin en başında, koçun oraya aslında bir ceza olarak gönderilmesiyle başlıyor her şey. Başta o kadar gönülsüz, o kadar isteksiz ki; sanki hayat ona bir fatura kesmiş ve o da ödemeye gelmiş gibi. Ama zamanla takımındaki çocuklarla kurduğu o bağı izlemek, insanı bambaşka bir noktaya taşıyor. Sitaare Zameen Par bende tam olarak bu duyguyu bıraktı. Bazı sahnelerde gözlerimin dolmasına, o boğazımdaki düğüme engel olamadım. Koçun geçmişindeki o yaralar, babası tarafından terk edilmenin verdiği o korku, kendi çocukluk travmalarıyla baş etmeye çalışırken çocuk sahibi olmaktan kaçışı... Hani o sahnede koçu duyduğunda karakterin dediği gibi; "Ben bile benim gibi bir çocuğum olsun istemezdim... Hiç kimse bizim gibi çocuklar yetiştirmek zorunda kalmamalı, herkesin sağlıklı bir çocuğu olmalı. Ama babaları sizin gibi olmalı..." cümlesi, o savunma mekanizmasının nasıl yıkıldığını ve o çocukları nasıl sarıp sarmaladığını gösteren en can alıcı yerdi. Koçun en son " Ben onları eksik sanıyordum, asıl eksik olan benmişim. " sözü.... Kesinlikle çevreme "bu filmi mutlaka görmelisin" diyeceğim, üzerine saatlerce konuşabileceğimiz bir yapıt. Finali ise beni bambaşka bir yerden vurdu. Herkesin sadece birinciliğe odaklandığı, kupadan başka bir şey görmediği o dünyada, onların ikinciliği kazandıklarındaki o sevinçleri... Hani koç üzülürken, kızın o an çıkıp "İkinciliği kazandık, bu harika!" diye sevinmesi yok mu... İşte o an film benim için tamamlandı. Dünya bize hep "en tepede ol, rakipsiz ol" diye dayatıyor ama o kızın, annesinden öğrendiği o "2 tane 1, birden iyidir" felsefesiyle, asıl zaferin o kupa değil, aralarında kurdukları o sarsılmaz bağ olduğunu anlıyorsun. İnsanın kendi değerini dışarıdan gelen o etiketlerle değil de, kendi kalbiyle tanımlaması... Gerçekten, hayatın neye evrildiğini hatırlatan muazzam bir sahneydi.