(@) - Raf

“Sanatçılara büyük bir hayranlığım var. Sanatın yaşamımızda büyük bir rolü olduğunu düşüyorum. Özellikle de sorunları olanlar için.” “Var olmayı boş yere hayal etmek. Öyleymiş gibi görünmemek, gerçekten olmak. Uyanık olduğun her an. Tetikte. Başkalarına karşı sen ile yalnızkenki sen arasındaki…devamı“Sanatçılara büyük bir hayranlığım var. Sanatın yaşamımızda büyük bir rolü olduğunu düşüyorum. Özellikle de sorunları olanlar için.” “Var olmayı boş yere hayal etmek. Öyleymiş gibi görünmemek, gerçekten olmak. Uyanık olduğun her an. Tetikte. Başkalarına karşı sen ile yalnızkenki sen arasındaki uçurum. Baş dönmesi ve sürekli açlık, açığa vurulmak için. İçinin görülmesi için… Hatta parçalara ayrılmak ve belki de tümüyle yok edilmek için. Sesin her tonu bir yalan, her davranış bir aldatmaca, her gülümseme aslında yüz ekşitme. İntihar etmek mi? Oh, hayır. Bu çok çirkin. Sen yapmazsın. Ama hareket etmeyi reddedebilirsin. Konuşmayı reddedebilirsin. O zaman en azından yalan söylemezsin. Böylece düşüncelere dalıp, kendi içine kapanabilirsin. Artık rol yapmaz, herhangi bir maske takmaz ve yalancı davranışlarda bulunmamış olursun. Sen öyle sanırsın. Ama gerçek inatçıdır. Saklandığın yer su geçirmez değildir. Yaşam dışarıdan sızar içeri. Ve tepki vermek zorunda kalırsın.” “Şöyle yazıyor: İçimizde taşıdığımız bu kaygılar, umutsuz düşlerimiz, açıklanamaz zulüm, yok olma korkumuz, dünyevi koşullarımızın farkına varmış olmamız, selamet umudumuzu daha belirginleştiriyor. Umudumuzun ve kuşkumuzun geceki haykırışları, perişanlığımızın ve ürkütücü farkındalığımızın en korkunç kanıtları oluyor.” “Çok seviyordum ve ilk aşkımdı. Şimdi uzun bir azap olarak hatırlıyorum onu.” “Ah, tüm yaşamını bir şeye adamak! Yani demek istiyorum ki, sadece bir şeye inanmak ve onu gerçekleştirmek. Hayatın tek bir anlamı olduğunu düşünmek. Bu fikri seviyorum.” “İyi bir dinleyici olduğumu söylerler. Komik değil mi? Hiçbir zaman beni gerçekten dinlemediler.” “Böyle mi olması gerekiyor? Yalan söylememek, doğruyu söylemek, doğru ses tonunu bulmak gerçekten önemli mi? Özgürce konuşmadan yaşayabilir miyiz? Yalan söylemeden, sözü saptırmadan, bahaneler bulmadan." “Önemli olan çabalamaktır, başarmak değil. Öyle değil mi?” “Sana o kadar büyük bir sevgi besliyorum ki. Dayanılır gibi değil. Bu sevgi ile ne yapacağımı bilmiyorum. Beni yaşatan bu sevgi.”

berchta 4 years ago

Jane Eyre

Charlotte Bronte

77 Gönderi

"Boşa giden bir lütuf! Uzun zaman özlemle beklenilen çoğu lütuf gibi... Çok geç kalmıştı." - 31 "İnsanlar dinginlikle yetinmelidir, demek boşunadır; hareket ister onlar, bulamayınca da yaratırlar. Benimkinden daha durağan bir hayata yazgılı olan milyonlarca kişi vardır, hepsi de buna…devamı

berchta 4 years ago

Lyon’da Düğün

Stefan Zweig

67 Gönderi

"Fakat hayat mucizeleri sevse de, gerçek mucizeler konusunda cimri davranır."

berchta 4 years ago

Mevsim Yas

Mehtap Ceyran

3 Gönderi

“Dünyaya dair hüsran içindeyim!” 1979 Batman doğumlu Mehtap Ceyran’ın ilk romanı Mevsim Yas. 90’lı yılların Batman’ını anlatıyor kitap ve “Annemin sokağının çocuklarına…” ithafıyla başlıyor. Batman’da öğretmenlik yapan Zehra’yı, Zehra’ya gelen isimsiz mektupları ve Zehra’nın kaçırılan arkadaşı Taha’nın günlüğünü, yani 3…devamı“Dünyaya dair hüsran içindeyim!” 1979 Batman doğumlu Mehtap Ceyran’ın ilk romanı Mevsim Yas. 90’lı yılların Batman’ını anlatıyor kitap ve “Annemin sokağının çocuklarına…” ithafıyla başlıyor. Batman’da öğretmenlik yapan Zehra’yı, Zehra’ya gelen isimsiz mektupları ve Zehra’nın kaçırılan arkadaşı Taha’nın günlüğünü, yani 3 farklı kişinin ortak paydalarda buluşan hikayelerini okuyoruz farklı bölümlerde. Dönemin politik olayları, şehirdeki karmaşa, Hizbullah, örgüt evleri, mezar evler daha birçok korkunç şey. Bunlara tanık olan –dünyaya tanık olan- insanın mutsuzluğu, uyumsuzluğu... “Büyük boşlukları vardı hepimizin, çok büyük... Belki de kendimizi hiç tanımıyorduk. Yaralarımızın yerini bilmiyorduk. Onları hangi yollarla bulabileceğimizi, nasıl ilişki kurabileceğimizi, nasıl bir arada yaşayabileceğimizi bilmiyorduk. Bu yüzden tüm boşluklarımızı marazlı insanlar dolduruyordu.” Kitabın beni en etkileyen yanı kadınların sorunlarını yansıtmış olması. Fiziksel şiddet, psikolojik şiddet, istismar, ensest, intiharlar… Batman’daki intihar oranlarıyla ilgili birkaç yazı okumuştum daha önce, bu kitaptan sonra biraz daha araştırdım. Akademik çalışmalar ve makaleler mevcut. 90’larda hızla artan ve Türkiye ortalamasının 3 katına çıkan intiharlarda kadınların sayısı erkeklerden bazı yıllarda 2-3, bazı yıllarda 6-7 kat daha fazla. “‘Kırgınlık’, derdi intihar eden her genç kızın ardından Medet’in eniştesi. Sokağımızın kızlarını küstürmüşlerdi. Birer birer öldürüyorlardı kendilerini. Kimse onları görmüyordu. Onlar ise görünür olmak istiyorlardı. Kırıldıklarını herkes, bütün dünya bilsin istiyorlardı. Çok ani ve sertti cevapları.” “Mevsim Yas, yakın tarihin avurtlarına yapışmış bir lekeyi kazıtıyor.” Kitabın kurgusu ve edebi-estetik değeri hakkında olumsuz yorumlar okudum. Bence de kurguda aksaklıklar ve eksikler vardı ama benim okuduğum her kitaptan ilk beklentim edebi anlamda tatmin etmesi olmadığı için rahatsız olmadım. Hem kusursuz kaç ilk roman vardır ki? Son zamanlarda okuduğum hem en ağır hem de en sürükleyici romandı. Hazır olmadan okunmamalı, zira isminin hakkını fazlasıyla veriyor.

berchta 4 years ago

Ölü Zaman Gezginleri

Hasan Ali Toptaş

5 Gönderi

"Bildiğim şu ki, etten, kemikten ve bıkkınlıktan ibaret kaskatı bir gerçektim. Üstelik, gerçekliğimi bir başına doğrulayacak ölçüde anlaşılmaz bir sıkıntıya kapılmıştım ve kendimle kendim arasında uzanan o katedilmez boşlukta yapayalnızdım." (22) "Gene de, sevmiştim sokakları. İnsan onları gezip dolaştıkça, yaşamın…devamı"Bildiğim şu ki, etten, kemikten ve bıkkınlıktan ibaret kaskatı bir gerçektim. Üstelik, gerçekliğimi bir başına doğrulayacak ölçüde anlaşılmaz bir sıkıntıya kapılmıştım ve kendimle kendim arasında uzanan o katedilmez boşlukta yapayalnızdım." (22) "Gene de, sevmiştim sokakları. İnsan onları gezip dolaştıkça, yaşamın değişebilirliğine daha çok inanıyordu. Hatta uzaktan uzağa da olsa, öteki insanların varlığına yaslanıp kendi varlığını, yalnızlığını ve tekdüzeliğini yeniden kavrıyordu." (36) "Tel örgüde kalan kanlı bir poşu, mayınlı sahada inleyen kurşunlanmış bir at, bulgur pilavına uzanırken duraksayan bir arkadaş eli, ya da geçip giden trenlerin ardı sıra akıp giden yüzlerce bakış karşısın da duygularımı söze ve yazıya dökemediğimden, körelme denen en aptal ölümü yaşadığımı düşünüyordum. Yalnızca et ve kemik toplamı halinde yaşadıkça, gözlerim namluya, parmağım tetiğe dönüşüyordu." (88) "Gitmek fiilinin altını çift çizgiyle en güzel trenler çizebilirmiş ona göre. Otobüs koltuğunda Ramses gibi kıpırdamadan oturanlara, yolculuk ediyor denemezmiş doğrusu. Sonra, trenler her zaman bir sır taşıma olasılığı taşırlarmış. İnsanlar vagondan vagona geçtikçe, tuvalete, restorana gidip geldikçe, ilginç şeylerle karşılaşabilirmiş insan." (94) "Oda sözcüğünün yalnızca odayla sınırlanamayacağını, insanın her türlü kuşatılmışlığının, kendi kendini daraltışının, başka olaylara bağlayamadığımız her olayın, dahası ülkelerin, ülkelerin bulunduğu dünyanın ve gezegenlerin dönüp durduğu evrenin de bir oda sayılabileceğini mırıldandı." (107) "Kim bilir belki de aynı yolu yürümekten ayakları, aynı renkleri görmekten gözleri, aynı sesleri duymaktan kulakları ne kadar tez körelmişti on üç yıldır? Aynı, aynı, aynı... Bu aynılar o kadar çoktu ki yaşamında, o kadar çoktu ki..." (143)

berchta 4 years ago

Gün Doğmadan

Richard Linklater

220 Gönderi

"Bu dünyada sihir diye bir şey varsa, bu birisini anlamak, bir şeyi paylaşmak çabası olmalı. Biliyorum bunu başarmak neredeyse imkansız ama kimin umrunda. Çabanın kendisi önemli olmalı."

berchta 4 years ago

İnsanın Anlam Arayışı

Viktor E. Frankl

98 Gönderi

“Şimdi bize, insanı kabaca her şeye alışabilen bir varlık olarak tanımlayan Dostoyevski’nin sözlerinin doğru olup olmadığı sorulacak olursa, cevabımız, ‘Evet, insan her şeye alışabilir, ama nasıl olduğunu bize sormayın.’ olacaktır.” (32) - “Sanırım bir keresinde Lessing şöyle demişti: ‘Aklınızı kaybetmenize…devamı“Şimdi bize, insanı kabaca her şeye alışabilen bir varlık olarak tanımlayan Dostoyevski’nin sözlerinin doğru olup olmadığı sorulacak olursa, cevabımız, ‘Evet, insan her şeye alışabilir, ama nasıl olduğunu bize sormayın.’ olacaktır.” (32) - “Sanırım bir keresinde Lessing şöyle demişti: ‘Aklınızı kaybetmenize neden olacak şeyler vardır ya da kaybedecek aklınız yoktur.’ Anormal bir duruma gösterilen anormal bir tepki normal bir davranıştır.” (34) - “Kafama bir düşünce saplandı: Yaşamımda ilk kez, onca şair tarafından dile getirilen, onca düşünür tarafından nihai bilgelik olarak ortaya konan gerçeği gördüm. Gerçek: İnsanın özleyebileceği nihai ve en yüksek hedef, sevgidir. O anda, insan şiirinin ve insan düşünce ve inancının vermesi gereken gizin anlamını kavradım: İnsanın sevgiyle ve sevgi içinde kurtuluşu. Dünyada hiç bir şeyi kalmayan bir insanın, kısa bir an için de olsa, sevdiği insana ilişkin düşüncelerle ne kadar mutlu olabileceğini anladım.” (52) “Sevgi, sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine geçer. Sevgi en derin anlamını, kişinin tinsel varlığında, iç benliğinde bulur. Sevilen kişinin gerçekte orada olup olmaması, yaşayıp yaşamaması, bir anlamda önemli olmaktan çıkıyor.” (53) - “Toplama kamplarında yaşayan bizler, o kamptan bu kampa koşan, ellerindeki son ekmek kırıntılarını vererek başkalarını teselli etmeye çalışan insanları anımsayabiliriz. Sayıları az olabilir, ama bu bile bir insandan bir şeyin dışında her şeyin alınabileceğini yeterince gösterir: İnsan özgürlüklerinin sonuncusu; yani belli koşullar altında insanın kendi tutumunu belirlemesi, kendi yolunu seçmesi.” (81) “İnsan, onurunu bir toplama kampında bile koruyabilir. Dostoyevski bir keresinde şöyle demişti: ‘Beni korkutan tek bir şey var: Acılarıma değmemek.’” (82) “Was Du erlebst, kann keine Macht der Welt Dir rauben.” (Dünyadaki hiçbir güç yaşadığın şeyi elinden alamaz.) Artık geçmişte kalmasına karşın, sadece yaşadıklarımız değil, yaptığımız hiçbir şey, sahip olduğumuz düşüncelerin, çektiğimiz onca acının hiçbirisi kaybedilmiş değildi; geçmişimizi biz yaratmıştık. Geçmişte yapmış ya da olmuş olmak, varolmanın bir başka, belki de en emin şekliydi.” (98) - “Yaşamdan ne beklediğimizin gerçekten önemli olmadığını, asıl önemli olan şeyin yaşamın bizden ne beklediği olduğunu öğrenmemiz ve dahası umutsuz insanlara öğretmemiz gerekiyordu.” (92) “Hiçbir insan ve hiçbir kader, bir başka insanla ya da kaderle kıyaslanamaz. Hiçbir durum kendini tekrarlamaz ve her durum farklı bir tepki gerektirir.” (93) “Her bireyi ayırdeden ve varoluşuna anlam veren bu eşsizlik ve teklik durumu, insan sevgisi üzerinde olduğu kadar yaratıcı çalışma üzerinde de bir etkiye sahiptir. Bir insanın yerine bir başkasının konulmasının olanaksızlığı kavrandığı zaman, bu, kişinin, o insanın varoluşuna yönelik sorumluluğunu olası kılar. Kendisini sevecenlikle bekleyen bir insana ya da tamamlanmamış bir işe yönelik sorumluluğunun bilincine varan kişi, yaşamını kesinlikle bir yana itmeyecektir. Varoluşunun ‘nedeni’ni bilecek ve hemen her ‘nasıl’a dayanabilecektir.” (95) - “Acının başarıya yönelik gizli fırsatlarını kavradık; bu fırsatlar, şair Rilke’nin şu dizeyi yazmasına neden olmuştu: ‘Wie viel ist aufzuleiden!’ (Bitirilecek ne kadar çok acı var!) Başkalarının ‘bitirilecek işler’den söz etmesi gibi, Rilke de ‘acıların bitirilmesi’nden söz ediyor. Bizim için bitirilecek bolca acı var.” (94) “Ama gözyaşlarından utanmamız gerekmiyordu, çünkü gözyaşları, bir insanın, cesaretlerin en büyüğüne, acı çekme cesaretine sahip olduğuna tanıklık ediyordu.” (94) - “Her çatışma zorunluluk gereği nevrotik değildir; bir ölçüde çatışma normal ve sağlıklıdır. Benzer bir şekilde acı çekmek her zaman için patolojik bir olgu değildir; acı, nevrotik bir semptom (belirti) olmaktan çok, özellikle varoluşsal engellenmeden kaynaklanıyorsa, insanca bir başarı da olabilir.” (116) - “Kuşkusuz insanın anlam arayışı içsel denge yerine içsel gerilim yaratabilir. Ne var ki, ruh sağlığının vazgeçilmez ön koşulu da işte bu gerilimdir. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki dünyada, kişinin en kötü şartlarda bile yaşamını sürdürmesine, yaşamında bir anlam olduğu bilgisi kadar etkili bir şekilde yardımcı olan başka hiçbir şey yoktur. Nietzsche’nin şu sözlerinde bilgelik vardır: ‘Yaşamak için bir nedeni olan kişi, hemen her nasıl’a dayanabilir.’” (118) - “Logoterapiye göre bu yaşam anlamını 3 farklı yoldan keşfedebiliriz: 1. Bir eser yaratarak ya da bir iş yaparak; 2. Bir şey yaşayarak ya da bir insanla etkileşerek; 3. Kaçınılmaz acıya yönelik bir tavır geliştirerek.” (125) - “İnsan, tamamen koşullandırılmış ve belirlenmiş değildir, daha çok, ister koşullara boyun eğsin, ister karşı gelsin, kendini belirlemektedir. Başka bir deyişle, insan nihai anlamda kendini belirleyen bir varlıktır. İnsan varolmakla yetinmez, bunun yerine her zaman için varoluşunun kaderine, bir sonraki anda kendisinin ne olacağına karar verir.” (145) - “…çünkü yaşamı oluşturan anların hepsi ölmektedir, yaşanan bir an asla geri gelmeyecektir. Yaşamımızın her anını olabilecek en iyi şekilde değerlendirmemizi anımsatan da bu geçicilik değil midir?” (162) - “Çünkü dünya kötü bir durumda ve her birimiz elinden geleni yapmadığı sürece her şey daha da kötüye gidecek. Bu nedenle uyanık olalım; iki anlamda uyanık olalım: Auschwitz’den bu yana insanın ne yapabileceğini biliyoruz. Hiroşima’dan bu yana da neyin tehlikede olduğunu biliyoruz.” (166)

berchta 4 years ago

Sindrella Kompleksi

Collette Dowling

1 Gönderi

“Anneden, yuvadan, cennetten daha tatlı bir sözcük vardır; bu sözcük özgürlüktür.” – Matilda Joslyn Gage Biz, bizi korkutan, rahatımızı bozan şeylerden kaçınarak büyüyoruz genelde. Nerde ne yapacağımız, ne söyleyeceğimiz, nasıl düşüneceğimiz bizim yerimize düşünülüyor çok önceden. Seçimlerimizin önüne güvenceyi koyuyoruz.…devamı“Anneden, yuvadan, cennetten daha tatlı bir sözcük vardır; bu sözcük özgürlüktür.” – Matilda Joslyn Gage Biz, bizi korkutan, rahatımızı bozan şeylerden kaçınarak büyüyoruz genelde. Nerde ne yapacağımız, ne söyleyeceğimiz, nasıl düşüneceğimiz bizim yerimize düşünülüyor çok önceden. Seçimlerimizin önüne güvenceyi koyuyoruz. Her zaman güvende olmak, özgür olmaktan daha önemliymiş gibi görünüyor. Ama sadece kadınlar için… “Bir noktaya kadar bağımlılık ihtiyaçları, hem kadın hem de erkek için oldukça normaldir. Ama göreceğimiz üzere kadınlar, çocukluktan itibaren sağlıksız ölçüde bağımlı olmaya özendirilir. (…) Erkekler, doğdukları günden itibaren bağımsızlık için eğitilir. Tam tersine kızlara ise bir çıkış yolu olduğu, bir gün, bir şekilde kurtarılacakları öğretilir.” Kendi sorumluluklarımızı almayı küçük yaşlarımızdan itibaren öğrenmeyince, biz de sorumluluklardan kaçmayı benimsiyoruz hayatımız boyunca -bu düşünce ne kadar hoşumuza gitmese de-. Bunun en önemli göstergesi sanırım evde kalmak. Evde olmak, bir tür sorumluluktan kaçmak. Sürekli faturalarınızı ödeyen, ihtiyaç duyduğunuz parayı sağlayan birinin olması güzel değil mi (!) Toplum da bunu benimsiyorsa, normal görünen, uygun gösterilen rol model buysa? Bu bağımlılığı kabullenmemiz, özgürlüğümüzden vazgeçmemiz için her şey çok uygun görünüyor, en büyük çelişki göz ardı edilirse. Benim özgür gelişimimi kabul etmeyen toplumun rol modellerine neden uyayım? Neden kendi yeteneklerimi geliştirip kendi hayatımı kazanmak varken, başkasının gelişimine yardım edip, karşılığında bana sunulan güvenceyle yetineyim? Bu güvence, güvence mi gerçekten? Ya beni, yeteneklerimi sakat bırakıyorsa? “İnsanlık tarihi, erkeğin kadına yönelik tekrarlanan bir yaralamalar ve gasplar tarihidir.” – Elizabeth Cady Stanton “Bu kitabın savı, kişisel, ruhsal bağımlılığın, bugünün kadınını engelleyen temel güç olduğudur. Kadını, aklını ve yaratıcılığını tam olarak kullanmaktan alıkoyan ve büyük ölçüde bastırılmış tutumlardan ve korkudan oluşan bu olguya, Sindrella Kompleksi diyorum. Sindrella gibi, bugünün kadını da hâlâ dışarıdan bir şeylerin kendi yaşamlarını dönüştürmesini istiyor.” Zaten sistem de bizden bunu bekliyor. Biz de bu sistemin iyi işlemesinde önemli bir rol oynuyoruz bağımlılığı kabullenerek. Birçok sektörde cinsiyet ayrımı yapıldığını biliyoruz, biz de daha az sorumluluk alarak bu ayrımcılığın sürüp gitmesine yardımcı oluyoruz. Sonuç olarak, risk almayı, bağımsız olmayı öğrenerek büyüyen bir erkek, kendinden daha yetenekli bir kadından daha başarılı olabiliyor. Bağımlılığı kabullenmek özgürlük için ne kadar yıkıcıysa; bağımlılığı kabullendikten sonra vazgeçtiğimiz özgürlüğün karşılığında sağladığımız güvencenin sonsuz olmadığını fark etmek de o kadar yıkıcı. Güvendiğimiz dağlara karlar yağınca, bize güvence sağlayan insanlar (anne, baba, eş?) bir şekilde bu güvenceyi sağlamayı bırakınca (ölebilir veya terk edebilir) daha büyük bir çatışma doğuyor. Yıllarca bağımlı olmayı öğrenen kadının sorumluluk alması gerekliliği, bağımsız olma düşüncesi içsel bir kargaşaya sebep oluyor... Bağımlılığa, güvenceye alışan insana, kendi sorumluluğunu kazanmak (doğal olarak eşitlik) baskı gibi gelir. Bu kendi özgürlüğümüze ket vurduğumuz durumlardan sadece biridir. “Hiç kimse benden hayatımı kazanmamı beklemedi, şimdi bunu ben kendimden nasıl bekleyebilirim?” Ertelenmiş kaygıların yarattığı korku… Korkudan vazgeçmeden özgürleşmek ise mümkün değil. Güvence istiyorsak, kendimiz sağlamalıyız. Yaşadığımız hayat bizimse, onun sorumluluğunu almalıyız. Herkes göründüğü kadar hoş ve güvenilir değil, yanımızda olanlar sonsuza kadar yanımızda kalmayacak. Hepimiz kendimiz olmayı, yapmak istediklerimizi ve yapabileceklerimizin sınırsızlığını bilmeyi hak ediyoruz. Çözüm, bir şeylerin değişeceğine inanıp değiştirecek birini beklemek, katlanmak, beslemek, ihtiyaç duymak, ihtiyaç duyulmak, onaylanmak değil. Çözüm kendini sevmek, kendine güvenmek ve kendi yaşamını şekillendirebilmek. “Kendi başının çaresine bak; bir dakika bile kaybetme. En kolayını seçmek gerçekte hiç de güvenli değildir. Sadece öyle gelir!”

berchta 4 years ago

Çıplak

Mike Leigh

46 Gönderi

"Sıkıldım mı? Hayır hiç de sıkılmadım. Ben hiç sıkılmam. Herkesin derdi bu, herkes sıkılıyor. Doğa size açıklandı ve sıkıldınız. Yaşayan beden açıklandı ve sıkıldınız. Evren size açıklandı ve siz bundan da sıkıldınız. Şimdi sadece ucuz heyecanlar istiyorsunuz, bunlardan bol bol…devamı"Sıkıldım mı? Hayır hiç de sıkılmadım. Ben hiç sıkılmam. Herkesin derdi bu, herkes sıkılıyor. Doğa size açıklandı ve sıkıldınız. Yaşayan beden açıklandı ve sıkıldınız. Evren size açıklandı ve siz bundan da sıkıldınız. Şimdi sadece ucuz heyecanlar istiyorsunuz, bunlardan bol bol istiyorsunuz ve yeni oldukları sürece ne kadar adi ve saçma oldukları fark etmiyor." – "- Hiç bir ceset gördün mü? - Sadece kendiminkini." – " -Yani geleceği tasarlayınca “şimdi” makul hale mi geliyor? Geçmişte yaşıyorsun. Esas sorun gelecektir, Brian. O elmanın içindeki kurtçuk. Şu andan tamamen bıkmışsın Brian. Ama şu anla ilgili hiçbrirsorun yok. Şu an iyidir. Şu an mükemmeldir. Şu an yağlı ballı börektir. Şu anla ilgili tek sorun aslında kahrolasının var olmaması. Çünkü şu an gelecektir ve gelecek te geçmiş. Hepsi aslında aynı şeyin parçasıdır. Varoluşa geçiş vey yok oluş bir süreçtir. Var olmak veya yok olmak. Gelecek şimdi. -Fakat şu an aslında var, onun içindeyiz. -Az önce bunu söylediğin zaman içindeydin ama artık içinde değilsin. İçinde değilsin. Gelecek sonsuza dek peşimizde." – "Sence amip, bir kurbağaya doğru evrimleşeceğini düşünmüş müdür? Elbette düşünmemiştir. Ve ilk kurbağa kendini sudan dışarı atıp bir eş bulmak ya da bir yırtıcıyı duraksatmak için ses tellerini görevlendirdiğinde, o ilk vıraklamasının dünyadaki bütün lisanlara ve edebiyata doğru evrimleşeceğini hiç hayal etmiş midir? Elbette hayır. Ve nasıl ki o kurbağa Shakespeare’i hiç tasavvur edemediyse, biz de kaderimizi asla tasavvur edemeyiz." – "Sorun şu ki tanrı, nefret dolu bir tanrıdır. Öyledir. Tanrı iyi olsaydı, kötülüğün dünyada ne işi olurdu? Acı, nefret, açgözlülük ve savaşlar neden var? Hiç mantıklı değil. Fakat eğer tanrı nefret doluysa dünyada iyilik neden var diye sorabilirsin? Aşk, umut ve zevk neden var? Kabul edelim. İyi, kötü tarafından ezilmek için vardır. İyinin yadsınamaz varlığı kötünün ortaya çıkmasını sağlar. Bu yüzden, tanrı kötüdür. Kaç tane geçmiş ya da gelecek varlığın olursa olsun tümü acı, ıstırap, hastalık ve ölüm tarafından delik deşik edilecek. Görüyorsun Brian, tanrı seni sevmiyor. Tanrı seni küçümsüyor. Yani hiç umut yok." – "Buradan anlaşılıyor ki, kaç tane kitap okumuş olursan ol bu dünyada, asla ama asla anlayamayacağın bazı şeyler vardır." – "Başlarken neyinden hoşlandılarsa ondan nefret ediyorlar. Güçlüysen seni sevmezler. Zayıfsan seni sevmezler. Zekiysen nefret ederler. Aptaldan nefret ederler. Ne istediklerini bilmiyorlar." – "Akıl, en zayıf olduğu gecelerin sabahında hiç olmadığı kadar güçlüdür."

berchta 5 years ago

Yabana Doğru

Jon Krakauer

4 Gönderi

"Nisan 1992'de, Amerika'nın Doğu Kıyısı'nda, varlıklı bir aileden gelen genç bir adam, otostopla Alaska'ya gidip tek başına McKinley Dağı'nın kuzeyindeki yaban doğanın içine karıştı. Dört ay sonra çürümüş cesedi geyik avcıları tarafından bulundu." Yabana Doğru, Christopher Johnson McCandless'ın hayat hikayesini…devamı"Nisan 1992'de, Amerika'nın Doğu Kıyısı'nda, varlıklı bir aileden gelen genç bir adam, otostopla Alaska'ya gidip tek başına McKinley Dağı'nın kuzeyindeki yaban doğanın içine karıştı. Dört ay sonra çürümüş cesedi geyik avcıları tarafından bulundu." Yabana Doğru, Christopher Johnson McCandless'ın hayat hikayesini anlatıyor. Hikayenin en etkileyici yanı bu sanırım, gerçek bir hayat hikayesi. Chris'in öldüğünü söylemem spoiler sayılmaz, çünkü kitap da bu şekilde başlıyor. Yazar ilk başta bu ölümün üzerindeki sis perdesini aralamak üzere bir dergiye yazı yazıyor. Chris'in ölümü oldukça dikkat çekiyor. Chris okulda oldukça başarılı ve çevresinde seçkin bir atlet olarak tanınıyor. 1990 yılında üniversiteden dereceyle mezun olduktan sonra hesabındaki yirmi dört bin doların tamamını bir hayır kurumuna bağışlıyor, tüm eşyalarından kurtuluyor ve ortadan kayboluyor. Kuzey Amerika'yı parası ve neredeyse hiç eşyası olmadan dolaştığı 2 yılın ardından Alaska'ya gidiyor ve yabana yürüyor. Aslında büyük ölçüde başarılı olduğu bu yolculuğun sonunda hayatı küçük hatalarıyla sona eriyor. Chris aslında çoğumuzun yapamadığı şeyi yapıyor. "Çoğu insan onları mutsuz eden koşullarda yaşıyor ve gene de bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmıyorlar. Çünkü güvenli, rahat, rutin bir hayata koşullanmış durumdalar." O ise onu mutsuz eden koşulları geride bırakıp hayatında köklü bir değişiklik yapıyor. McCandless'ı en iyi açıklayan cümleler, 1992 yılında içinde ölü bulunduğu otobüsün kırık camlarından birini örten kontrplağın üzerine kazıdığı kendi cümleleri olacaktır: "İki yıldır dünyayı dolaşıyor. Telefon yok, havuz yok, evcil hayvan yok, sigara yok. En üst düzeyde özgürlük. Aşırı uçlarda birisi. Evi 'yollar' olan güzellik düşkünü bir gezgin. Bir daha geri dönmemek üzere Atlanta'dan kaçtı, çünkü "Batı en iyisi". Ve şimdi, iki başıboş yılın ardından, son ve en büyük macera geldi çattı. İçindeki sahte benliği öldürmek ve ruhsal devrimini zaferle sonuçlandırmak için son çarpışması. Yük trenlerinde ve otostopla on gün on gece süren yolculuğu onu kuzeyin görkemli beyazlığına getirdi. Yakasını kurtardığı medeniyet onu daha fazla zehirleyemeyecek. Artık 'yabanda yitmek' için yürüyor." "Nisan 1992'de, Amerika'nın Doğu Kıyısı'nda, varlıklı bir aileden gelen genç bir adam, otostopla Alaska'ya gidip tek başına McKinley Dağı'nın kuzeyindeki yaban doğanın içine karıştı. Dört ay sonra çürümüş cesedi geyik avcıları tarafından bulundu." Kitabı yazmak için ciddi araştırmalar yapan yazar Jon Krakauer de aynı zamanda bir dağcı. Kitaptaki bölümlerden birinde kendisinden, Devils Thumb (Şeytanın Başparmağı) denilen dağa tırmanışından bahsediyor. Chris McCandless'a dair düşüncelerinin kişisel deneyimleriyle de bağlantılı olduğunu söylüyor. "Gençliğimde inatçı, içe dönük, ara sıra kendini tehlikeye atmaktan çekinmeyen huysuz biri olduğum söylenirdi. Babamla aramızda bilindik türden çatışmalar söz konusuydu. Erkek otoritesi; McCandless gibi benim içimde de, aşırı öfkeyle birlikte doyurulması gereken bir açlığın yüzeye çıktığı ciddi bir karmaşaya neden olmuştu. Herhangi bir şey kontrolsüz hayal gücümün ilgisini çekmişse, neredeyse saplantıya varan bir hevesle onun peşine düşerdim. On yedi yaşımdan yirmilerimin sonuna dek bu şey dağcılık oldu."⠀ ⠀ Bölümlerin başına yazarın eklediği kitap alıntılarının ve Chris'in okuduğu kitaplardan bahsedilmesinin, altını çizdiği cümlelerin kitaba eklenmiş olmasının, Chris'i anlamamızda etkili olduğu düşünüyorum. Bir kitabı daha elimde uzun bir kitap listesi oluşturarak bitirdim. Uzun süre aklımdan çıkmayacak bir hikaye.