bicycleandbook (@bicycleandbook)

Çocukluğuyla telefonda konuşarak geçmişte yaşanan bir günü, 17 Haziran'ı, tüm detaylarıyla hatırlamaya çalışan Vidar'ın hikayesi anlatılıyor kitapta. 40 yıl önce ne yaşadı da bugünü altüst oldu, içindeki huzursuzluğun kaynağı nedir gibi sorulara cevap arıyor aslında. Bu cevaba ulaşana dek hem…devamıÇocukluğuyla telefonda konuşarak geçmişte yaşanan bir günü, 17 Haziran'ı, tüm detaylarıyla hatırlamaya çalışan Vidar'ın hikayesi anlatılıyor kitapta. 40 yıl önce ne yaşadı da bugünü altüst oldu, içindeki huzursuzluğun kaynağı nedir gibi sorulara cevap arıyor aslında. Bu cevaba ulaşana dek hem onu hem içine doğduğu evi hem de ailesini tanıyoruz. 8 yaşındaki bir çocuk ne kadar severse o kadar seviyor ailesini Vidar. Babası evden hiç uzaklaşmasın istiyor, onunla futbol oynadığı anlar yaşamının en değerli anları sanki. Annesi kendisinden bir şey istesin de yapınca da ona gülümsesin, onunla gurur duysun diye gözünün içine bakıyor. Yaşanan bir krizde ablasını arıyor gözleri ondan destek almak için. Sabah erkenden uyanınca ailesinin de uyanmasını bekliyor çünkü günün onlar uyanınca başladığını düşünüyor. Aslında o kadar temel beklentileri var ki ailesinden, okuyunca insanın Vidar'a bir sarılası geliyor. Ben yetişkin Vidar olsaydım, çocuk Vidar'ı her gün arayıp onu mutlu etmek isterdim sanırım. Aslında kitap basit bir hikayeye sahip gibi görünse de birden fazla tespit ve gerçeklik barındırıyor içinde. Aynı eve doğmuş, aynı evde büyümüş iki insanın ne denli farklı kişiliklere, ileride ne denli farklı yaşamlara sahip olduğunu görüyoruz. Ya da mutsuz bir evliliğin kadında ve erkekte ne kadar farklı davranışsal yansımaları olduğunu. Bunları okuyunca yabancı da gelmiyor üstelik. Yaşanan hiçbir şeyi şaşırarak okumadım. Kitaptaki profilleri hepimiz biliyoruz bana kalırsa. Belki çevremizden, belki dizilerden, belki bizzat kendi yaşamımızdan. Zaten yazar da en otobiyografik romanım diye tanımlamış kitabını. Bu yüzden kitabın sarsıcı tarafı gerçekliğinden geliyor aslında, abartılmış bir dram yok ortada. Okuyan herkes sever mi bilmiyorum ama okuyan herkesin bir içinin burkulacağını düşünüyorum özellikle son kısımlarda. Vidar'a sarılmak, onu teselli etmek, her şey yoluna girecek demek...Vidar'la yazar arasında ne denli bir benzerlik var bilmiyorum ama belki Vidar'a duyulan şefkat yazar için de bir teselli olmuştur.

bicycleandbook 4 months ago

Balina

Darren Aronofsky

77 Gönderi

Çaresizlik ete kemiğe bürünse Charlie olurdu sanırım. Burada yalnızca fiziksel durumunun getirdiği kısıtlılıktan kaynaklanan muhtaçlıktan bahsetmiyorum; ölmek için de yaşamak için de etrafındakilerin bir sözüne, bir hareketine olan muhtaçlığından bahsediyorum. Filmin konusunu; toplum tarafından dışlanan, psikolojik şiddet gören, obeziteyle mücadele…devamı

bicycleandbook 4 months ago

Pride and Prejudice

Simon Langton

23 Gönderi

Dizi izlemedim de sanki kitabın sayfalarını çevirdim, öyle bir benzerlik mevcut ikisi arasında. Bir de bu yıl daha önceden okuduğum birkaç kitabı yeniden okuma kararı almıştım, önceliği Gurur ve Önyargı'ya verdim, üstüne bir de filmi izledim derken diziyle taçlandırmış oldum…devamıDizi izlemedim de sanki kitabın sayfalarını çevirdim, öyle bir benzerlik mevcut ikisi arasında. Bir de bu yıl daha önceden okuduğum birkaç kitabı yeniden okuma kararı almıştım, önceliği Gurur ve Önyargı'ya verdim, üstüne bir de filmi izledim derken diziyle taçlandırmış oldum hikayeyi. Birbirleriyle kıyaslayıp herhangi birine haksızlık etmek istemiyorum. Bana kalırsa hepsi farklı bir tat bırakıyor. Mesela filme eklenen birkaç sahne, filme dair en popüler kısımlar aynı zamanda. En azından benim karşıma çıkan sahneler için söyleyebilirim bunu. Diziyle kitap arasında ise öyle bir benzerlik var ki, kitabı da diziyi de üç kısma ayırıp paralel bir şekilde ilerleyebilirmişim. Eksik bulduğum tek bir sahne var ki kitapta çok beğendiğim bir kısımdı, onun dışında oldukça beğendim diyebilirim. İzlerken Jane ile Lizzy'nin arasındaki bağa bir kez daha bayıldım, içimi ısıtıyor her defasında onlara dair bir şey okumak ya da izlemek. Mesela herkesin uzak ya da yakın çevresinde Jane gibi biri vardır sanırım. Belki kimsenin hayatının merkezinde yer almaz ama bir problemde ilk o aranır, en çok ona anlatılır. O kadar dingin, o kadar her şeyi yolundaymış gibi bir izlenim bırakıyor ki bende, dert ortağı desem yanlış olmaz sanırım. Lizzy ile olan zıtlıklarına rağmen asla birbirlerini aşağı çekmiyorlar, fikirlerini küçümsemiyorlar; çok seviyorum onları. Kardeşlik ya da arkadaşlık hikayesi farketmeksizin böyle ilişkiler çok hoşuma gidiyor genel olarak. Mr. Darcy ve Lizzy'ye gelmek istemiyorum zira detaylarda boğulabilirim. Dizi vesilesiyle onları yine yeniden hatırlamak beni oldukça mutlu etti, ara sıra kitabı yoklama hissi uyandırdı bende. Bir de böyle klasikleri farklı yaşlarda yeniden okumak genel olarak çok heyecanlandırıyor beni. Asla ilk okuduğum ben değilim, ama ilk okuduğum hislerim de canlanıyor bir yandan. Tuhaf bir tezatlık var ama seviyorum bunu. İyi ki yeniden okudum, iyi ki diziyi izledim, çok seviyorum onlara dair her şeyi.

bicycleandbook 4 months ago

Masumiyet Müzesi

Zeynep Gunay Tan

164 Gönderi

Spoiler içeriyor Sevginin de aşkın da farklı formları olduğuna inanıyorum ama bu hikayede anlatılan şey bir aşk hikayesi ya da sevginin başka bir formu değil bana göre. Bunu bilerek diziye başladım aksi halde daha ilk dakikalarda kapatırdım zannediyorum ki. Çünkü Kemal kadar…devamıSevginin de aşkın da farklı formları olduğuna inanıyorum ama bu hikayede anlatılan şey bir aşk hikayesi ya da sevginin başka bir formu değil bana göre. Bunu bilerek diziye başladım aksi halde daha ilk dakikalarda kapatırdım zannediyorum ki. Çünkü Kemal kadar nereden tutsam elimde kalan bir karakter var mıdır bilmiyorum. Bu yüzden diziyi doğru beklentiyle izlemek, kitabı doğru beklentiyle okumak gerekiyor. Kitabı okuduğumda yaşım daha çok küçüktü ve beklentim yoğun duygular hissetmek, masum bir aşk hikayesine tanıklık etmekti. Nitekim beklentimin çok dışında bir hikayeye sahip olması nedeniyle kitabı aylarca elimde süründürüp, bitirince de elden çıkarmıştım. Bir kağıda not aldığımı hatırlıyorum, hiç sevmememe rağmen uzun yıllar aklımda kalacak bir kitap diye. Öyle de oldu, hikayenin detayları yıllar içinde zihnimden silinse de hissettirdikleri gitmedi hiç, Kemal'e başından beri öfke duymuştum. Diziyi izleyince Kemal hakkında fikrim değişti diyemem ama daha farklı perspektiflerden de inceleme fırsatı buldum onu ve hikayeyi. Kemal'in en büyük falsolarından biri ne Sibel'in ne Füsun'un ruhuyla ilgilenmesi. Biri Sibel hakkında güzel bir şey mi dedi, ya da Sibel güzel bir kıyafet mi giydi; Kemal Sibel'e gülen gözlerle bakıyor. Füsun bir gülümsesin, Kemal Füsun'a aşık olduğuna inanıyor. Normal şartlarda kendi çevresinden Kemal'i kimse eş diye seçmezdi bana kalırsa. Sibel'le ilişkisi biraz mantık odaklıydı. Kemal'in ortaya koyduğu bir karakter yok, muhabbet edilecek kadar derin bir adam değil; ne istediğini bilmeyen, kolaylıkla manipüle edilebilen, bir konuda net bir fikri olmayan bir adam. Füsun'u bu kadar isteme sebebi Füsun'un yaşının getirdiği toyluğun, alt tabakadan gelmesinin yarattığı aşağılık kompleksinin Kemal'in kişiliğine hizmet etmesi. Füsun'la birlikteyken kararlı bir duruş göstermesine gerek kalmıyor, Füsun zaten gel deyince geliyor, Füsun diğerleri gibi onu manipüle etmiyor tam aksine Kemal ilk kez biri üzerinde bu denli hâkimiyet kuruyor, ilk kez biriyleyken tüm ipleri eline alabiliyor. Ne zaman ki Füsun onu terk ediyor o zaman kontrolden çıkıyor, ilişkileri boyunca ne kişiliğini tanıma zahmeti gösterdiği ne de onurunu korumaya çalıştığı kadını nesnelerle yaşatmaya çalışıyor. Füsun'u nişanına davet etmesi bir yana, onu nişanda görünce gözlerinde parlayan ışıltı, mutluluğu, gülüşü... Sanki okul müsameresinde annesini gören bir çocuk gibi. Bu kısımlarda Kemal'in sevgi anlayışının benim sevgi anlayışımdan fersah fersah uzaklıkta olduğunu bir kez daha anladım. Mesela keşke Kemal, Füsun öldükten sonra onun eşyalarını müzede sergilemeseydi de onu nişanda görünce yüzü kızaracak, gözlerini kaçıracak kadar mahcup hissetseydi. Aralarındaki ilişkiyi arkadaşına anlatacak kadar sözde sevgisini basite indirgemeseydi. Yalnızca bu kısımlar bile Kemal'i diplere çeken, hislerinin samimiyetini alaşağı eden detaylar. Sibel'e her şeyi anlattıktan sonra da Füsun'u ben terk ettim demez mi bir de. Zaten Sibel'e ihanet etmişsin, ona her şeyi anlatmışsın bundan sonrası için de Füsun'u güzel uğurlamak adına neden gerçeği anlatmazsın ki, neden beni terk eden oydu demezsin. İki kadına da bunu borçluydu ama yapmadı. Zayıf kişilikli bir adam çünkü. Füsun terk mi etti o zaman Sibel'le nişanlı kalmaya devam edeyim, Sibel mi terk etti o zaman da Füsun'a evlenme teklifi edeyim. Kitabı okumamın üstünden yıllar geçti ama Kemal hakkında aklımda kalan en net şey; Sibel gibi eğitimli, görgülü, üst tabakadan bir kadınla evlenip soyunu devam ettirmek, aynı zamanda Füsunla ilişkisine son gaz devam etme düşüncesiydi. Ama aklımda kalan bu kısım kitapta direkt geçiyor muydu benim Kemal hakkında kendi analizim miydi diye düşünürken dizide de Kemal'in ağzından bu minvalde cümleler duydum. Tüm etik değerleri, aşkı, sevgiyi basite indirgeyen Kemal hakkında ne söylenebilir bilmiyorum. Dizi en çok Füsun'u tanımamıza yaradı bence. Okuyucu olarak tam olarak anlayamamıştım onu. Ama dizide son bir iki sahnesinde bile o kadar şeffaftı ki ona üzülmekten başka bir şey yapamadım. Neredeyse çocuk yaşta yaptığı bir hata hayatına mal oldu. Bu yalnızca ölümüyle ilgili değil, gülerken bile hüzünlüydü, mutlu olması gereken yerlerde bile onu boğan bir şey vardı sanki. Hayatımı yaşayamadım derken haklıydı. Ve son bir çabayla Kemal ruhunu, hayallerini, aslında sadece kendisini görsün istedi. Küpe detayı zaten özetliyor her şeyi aslında. Kemal Füsun'u değil Füsun'a ait olanları gördü hep. Küpe onun üzerindeyken bir anlam ifade etmedi de ne zaman ki Füsun ortada yok o zaman kıymetli oldu. Füsun değil ona ait olanlar, Kemal'de bıraktığı izler önemliydi Kemal için. Aslında Füsun Kemal'in hayatına anlam kattı. Neredeyse cam fanus içinde büyümüş olan, annesi babası tarafından göklere çıkarılmış olan Kemal acıyla tanıştı. Füsun intihar ederken bile, Kemal başka bir dünyaya birlikte gidiyoruz gibi gereksiz bir romantizm peşinde koştu. Öldükten sonra aklında kalan şey Füsun'un yara almamış, güzelliği bozulmamış bedeniydi. Tüm bunlara rağmen dizi kötü mü, hayır. Dediğim gibi beklentiye bağlı. Benim hikayeyle, karakterle derdim yok. Zaten hiçbir kitap ya da dizi karakterinin iyilik timsali olma borcu yok bize. Hataları, yanlışları, etik dışı tavırları olan karakterleri gözlemlemeyi seviyorum. Yeter ki bu hikayede geçenin aşk olduğu söylenmesin yeter ki sevgi bu kadar basite indirgenmesin. Hiç kimse Kemal gibi biriyle arkadaş, komşu, sevgili olmak istemez zannediyorum ki. Bu gözle bakıp izlenirse, karakter tahlili yapılırsa, psikolojik-sosyolojik değerlendirmeye gayet açık güzel bir hikaye bana kalırsa.

bicycleandbook 7 months ago

Kadın ve Kurmaca

Virginia Woolf

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Virginia Woolf'un çeşitli zamanlarda yaptığı konuşmalar ve yazılarının bir derlemesinden oluşuyor kitap. İçinde pek çok başlık var ancak odaklandığı konular birbirinden çok da farklı değil elbette. Hem kendisinin yazarlığa başlama sürecinden hem de bunun kadın olarak yarattığı zorluklardan söz ediyor…devamıVirginia Woolf'un çeşitli zamanlarda yaptığı konuşmalar ve yazılarının bir derlemesinden oluşuyor kitap. İçinde pek çok başlık var ancak odaklandığı konular birbirinden çok da farklı değil elbette. Hem kendisinin yazarlığa başlama sürecinden hem de bunun kadın olarak yarattığı zorluklardan söz ediyor başlarda. İlerleyen kısımlarda ise Jane Austen, Charlotte Bronte, Emily Bronte, George Eliot gibi kadın yazarlar için ayrı başlıklar açarak onlardan da detaylı bahsediyor. Yalnızca yazar kimliklerinden değil; kadın olmalarının özel yaşamlarına etkisinden, toplumun onlara bakış açısından, kişiliklerinin kitaplarına olan etkisine de değiniyor. Jane Eyre ve Uğultulu Tepeler okuyan biri elbette Bronte kardeşlerin yazdığı kitaplar arasındaki atmosfer farkını hisseder ama Virginia Woolf buna yazar kimliğiyle ve feminist bakış açısıyla değindiği için aklıma gelse dahi profesyonel bir şekilde yazıya dökülmüş halini okumak başka bir deneyimdi. İki kitabın ve iki kardeş yazarın karşılaştırmasından oldukça keyif aldım diyebilirim. En keyif alarak okuduğum kısımlardan bir diğeri ise Jane Austen'e ayrılan başlıktı sanırım. Tüm kitaplarını okumadım ama nedense hepsini biliyorum sanki. Çünkü Jane Austen'i tanıyorum, sanki çevremden biri. Virginia Woolf yazısında benim okumadığım kitaplarına da değinip detaylı bir değerlendirme yapmış ama çok yabancılık çekmedim o kısımlarda da. Eğer Jane Austen'in tüm kitaplarını okursam bu kısmı yeniden okuyup değerlendirmeye karar verdim. Austen'in çevresindeki insanların ondan nasıl bahsettiğine de değinmiş Woolf. Bu kısımları okurken İkna'daki Anne karakteri geldi aklıma ki tam o noktada Woolf'da bu benzetmeyi yaptı. Nedense İkna'yı okurken de yazarın kendisiyle bağdaştırıp yazdığını düşünmüştüm Anne'i. Aslında bu seçkiyi okumak yazar dünyasına da daha yakından bakmamı sağladı bir anlamda. Ortaya çıkardıkları karakterler kendilerinden bir parça taşıyor ya da kendi yaşayamadıkları hayatı onlara sunuyorlar bence. Çok farklı bir dünya kurmaca yazarı olmak. Çok meşakatli ama çok güzel bir yolculuktur gibi geliyor bana. Kitapta daha önce okumadığım yazarlara da yer verilmiş. Kadın yazarlar ikinci sınıf muamelesi gördüğü için George Eliot mahlasıyla tanınan Mary Ann Evans benim daha önce okumadığım bir yazar mesela. Virginia Woolf'un yazısında değindiği konu ise yazarın özel hayatının getirdiği bedeller. George Eliot yasak ilişki yaşıyor ve toplum tarafından dışlanıyor, meslek hayatı etkileniyor. Tabii buradaki esas sorun yaşadığı ilişkinin getirdiği bedelleri kadın olması dolayısıyla tek taraflı ödemesi. Virginia Woolf bu kısımlara ve yazarın kitaplarına değiniyor, ben kitapları okumadığım için biraz zorlandım o kısımlarda. Ama okuduğum takdirde yeniden bu kısımlara dönmeyi ve kendimce yeni bir değerlendirme yapmayı düşünüyorum. Benim bahsetmediğim daha pek çok konu var kitapta. Yani aslında incecik bir kitaptı ama öyle yoğundu ki neredeyse her gün bir başlık şeklinde ilerledim, sindire sindire okudum. Virginia Woolf'un dili zaten kolay anlaşılır bir dil sayılmaz ama belki biraz da çeviriden kaynaklı çok akıcı bulduğumu söyleyemem. Uzun ve felsefi cümleler duraksamama sebep oldu pek çok yerde. Biraz nüktedan bir dile sahip olması da işimi zorlaştırdı. Ama en nihâyetinde son zamanlarda okuduğum bana en katkı sağlayan kitaplardan biri oldu.

bicycleandbook 7 months ago

Kör Baykuş

Sadık Hidayet

70 Gönderi

Bazı erkek yazarların kadın karakterleriyle alıp veremediği nedir anlamıyorum. Tüm kadınlar kötü, sadakatsiz, yalancı, erkeklerin hayatını altüst etmek için dünyaya gelmişler onlara göre. Erkek karakterler de mağdur, varoluşsal sancılar çeken, haksızlığa uğrayan taraf. Tüm bunlar mizojiniye ve ataerkil düzene bir…devamıBazı erkek yazarların kadın karakterleriyle alıp veremediği nedir anlamıyorum. Tüm kadınlar kötü, sadakatsiz, yalancı, erkeklerin hayatını altüst etmek için dünyaya gelmişler onlara göre. Erkek karakterler de mağdur, varoluşsal sancılar çeken, haksızlığa uğrayan taraf. Tüm bunlar mizojiniye ve ataerkil düzene bir eleştiri mi yoksa yazarların zihniyetinin ürünü mü anlamakta güçlük çekiyorum. Normalde bu tür kitapları okumayı seviyorum. Hiçbir yere ait olamama hissini okuyucuya da hissettiren, betimlemeleriyle beni alıp başka yere götüren kitaplara çok saygı duyuyorum, çok severek okuyorum. Ama neden böyle buhranlardan geçen baş karakterlerin çoğu erkek ve neden çoğunun annesi ve hayatlarına giren kadınlar kötü bir temsile sahip anlamak gerçekten çok güç. Kitabın içinde yer alan cinsiyetçi söylemler ve tacize varan kısımlar kitaptan buz gibi soğumama sebep oldu. Hatta bu kadar sevilmesi bana okuduğumu anlamadım mı acaba dedirtti zaman zaman. Kitabın olay örgüsü belirsiz o ayrı. Yani karakter bunların hangisini sahiden yaşadı ya da hangileri gerçek değil anlamıyoruz okurken. Karakterler de iç içe geçmiş durumda. Öyle karmaşık bir kurguya sahip yani. Gerçekle hayali ayırmak çok güç. Ama bu okuduğum cümlelerin var olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Rahatsız edicilik hat safhada. İnce bir kitap olmasa devam edemezdim sanırım. Kaldı ki ilk sayfalar bana tam tersini düşündürmüştü. Beklediğimden akıcı, harika cümlelerin art arda sıralandığı müthiş bir kitap diye düşünmüştüm. Ama ilerleyen sayfalarda içimin almadığı birçok kısım oldu. Bunun karakterin sağlıksız ruh halini yansıtan unsurlar olduğunu düşünenler de vardır zannediyorum ki. Yani insanlığa, özellikle kadınlara yönelik düşmanca söylemlerin sağlıksız bir karakterin ağzından okunduğuna dair farklı fikirler de mevcuttur. Ama bu ahlaki sınırı aşmayı meşru kılmıyor. Sağlıksız ruh halini anlatmak için bu kadar sert söylemlere gerek olmadığı kanısındayım. Kaldı ki kitapta bunu temellendiren bir şey de yok. Yani aslında kitabın asıl olayı olan belirsizlik, rahatsız edici söylemlerin altının dolu olup olmadığına da yansıyor. Bilemiyorum, genel kanının aksine benim içime sinmeyen bir sürü şey vardı. Yani kurgudan bağımsız bazı şeylerin bu kadar rahat yazılması doğru gelmiyor bana. Benim derdim kurgu değil, aksine varoluşsal sancılar çeken bir karakterin ağzından okunan en iyi romanlardan biri belki de. Ama kitabın içinde yer alan birkaç kısım bile öyle sert yerlere dokunuyor ki kurgunun ve betimlemelerin güzelliği yok olup gidiyor gözümde. Bence okuyanlar ne demek istediğimi anlayacaktır.

bicycleandbook 7 months ago

Bir Gün Kediler Dünyadan Yok Olsaydı

Genki Kawamura

10 Gönderi

Ölümüne sayılı günler kalan 30 yaşındaki bir postacı, daha uzun yaşamak için şeytanla anlaşma yapıyor. Anlaşmaya göre kendisine bahşedilen her bir gün karşılığında dünya üzerinden bir şeyin silinmesi gerekiyor. Eşyalarıyla bile duygusal bağ kurmaya eğilimli biri olarak bu kitabı okumak…devamı

bicycleandbook 8 months ago

İkna

Jane Austen

5 Gönderi

Çok güzel bir şey okudum. İngiliz edebiyatından Anne gibi karakterler okumayı özlemişim, keşke sayıları daha fazla olsa da böyle tadı damağımda kalmasa. Anne; ağırbaşlı, gerekmedikçe konuşmayan, içe dönük, nazik, merhametli genç bir kadın. Ailesi tarafından pek fazla önemsenmiyor. Önemsenmeme sebebi…devamıÇok güzel bir şey okudum. İngiliz edebiyatından Anne gibi karakterler okumayı özlemişim, keşke sayıları daha fazla olsa da böyle tadı damağımda kalmasa. Anne; ağırbaşlı, gerekmedikçe konuşmayan, içe dönük, nazik, merhametli genç bir kadın. Ailesi tarafından pek fazla önemsenmiyor. Önemsenmeme sebebi nezaketi aslında. Etrafındaki insanları incitmemek adına uyumlu bir kişilik sergiliyor ancak onlar bunu zaman içerisinde suistimal ederek Anne'i yok saymaya, değersiz görmeye başlıyorlar. Üstelik bunu yapan da bizzat ailesi oluyor. Özellikle kitabın ilk sayfalarında bu yok sayılma halini epeyce hissettim. Anne'in değerini bilecek dostlara ve bir aileye sahip olmasını en çok bu kısımlarda diledim. Kitabın esas olayı ise Anne'in 19 yaşındayken nişanlı olduğu Wentworth'tan, ailesinin rızası olmadığı için ayrılması. Burada bile ailesinin onu ne kadar önemsemediği belli oluyor aslında. Çünkü gerekçelerini anlatarak karşı çıkmaktan ziyade sessiz kalarak Anne'i ikilemde bırakıyorlar. Anne'i esas düşünen ve iyiliğini istediği için bu evliliğe karşı çıkan ise Lady Russell yani Anne'in, ölen annesinin yerine koyduğu, hayattaki biricik dostu oluyor. Ama onun da verdiği kararın ne kadar doğru ya da ne kadar hatalı olduğu kitabın tartışma konularından biri oluyor. Yaşanan ayrılık sonrasında aradan 8 yıl geçiyor ve Anne artık 27 yaşına geldiğinde Wentworth ile karşılaşıyorlar ve hayat bir şekilde onları hep bir araya getiriyor. Yaşanan iç çatışmalar, hayal kırıklıkları, pişmanlıklar, beklentiler gün yüzüne çıkıyor. Kitapta en sevdiğim şeylerden biri karakterlerin yaşları oldu. O döneme göre değerlendirildiğinde artık fikirlerin de kişiliğin de yerli yerinde olduğu yaşlara sahipler. Okurken bunun getirdiği olgunluğu çok hissettim. Özellikle Anne'deki dinginlik beni de dinlendirdi, ruhuma iyi geldi. İkna'nın, Gurur ve Önyargı'nın gölgesinde kaldığını düşünüyorum. Bunun sebebi beklentiler sanırım. Gurur ve Önyargı mizahi yönü gelişmiş, okuması keyifli, zarif ama güçlü bir kitaptı. Dolayısıyla İkna için de aynı beklenti oluştu ve kitabın melankolik havası okuyucuların beklentisini karşılamadı diye düşünüyorum. Ama zaten İkna, Jane Austen'in olgunluk eseri diye anılıyor. Gerçekten de daha olgun bir konuya sahip. Ortada kaybedilmiş 8 yıl var ve bunun hazmedilmesi kolay değil. Kendimi sık sık onlarla empati yaparken buldum. Özellikle Anne ile. Her defasında da sağduyulu ve olgun yapısına hayranlıkla baktım. Bazen böyle karakterler fazla abartı gelebiliyor insana, sıkıcılığa kayan aşırı iyi olma hali okuma zevkini düşürüyor. Ama Anne öyle bir imaja sahip değil benim gözümde. Olması gerektiği gibi biri aslında. O anda ne yapılması gerekiyorsa onu yapıyor. Birinin yardıma ihtiyacı varsa elinden geldiğince yardım ediyor, içgüdülerine göre kendinde olumsuz hisler uyandıran insanlara içini açmıyor ancak somut bir delil olmadan kimseyi yargılamıyor, ilgi alanı olmayan konularda konuşmuyor ancak ilgilendiği konularda hoşsohbet birisi oluveriyor, başına gelen olumsuz durumlarda birini sorumlu tutmak yerine bundan sonra ne yapılabilir ona odaklanıyor. Yani her şeyden önce iyi bir insan, iyi bir dost. Kitap genel olarak Anne'in yolculuğuna odaklanıyor. İlişki bazında romantik bir kitap olduğunu söyleyemem ama içsel yolculuk olarak ele alırsak oldukça duygu yüklü olduğunu söyleyebilirim. Belki beklentiyi karşılamama sebeplerinden biri de buydu. Ama ben çok sevdim çeşitli sebeplerden dolayı. Mesela Austen'in yazdığı son roman olması ve ölümünden sonra yayımlanması kitabı okurken aklıma gelen ve duygularımı harekete geçiren unsurlardan biriydi. O satırları yazarken bir yandan da hastalıkla mücadele etmesi, kitabın sahip olduğu melankolik havayı daha anlamlı kıldı benim gözümde. Ayrıca Austen'in hastalık döneminde yazılmış olmasına rağmen oldukça derli toplu bir roman olduğunu düşünüyorum. Kitapta yer alan birkaç alıntı kadınların duygularının derinliğini ve erkeklerin meşguliyet ve eğitim ayrıcalığını çok güzel yansıtıyor. Bu alıntıları spoiler riskine karşı yorum kısmına ekleyeceğim. Sadece bu alıntılar bile kitabı sevmem için yeterli olabilirdi. Duygularımı harekete geçiren, içsel yolculuğa çıkmama vesile olan kitaplara çok sık rastlamıyorum ne yazık ki. Bulmuşken benimseme sorumluluğu hissediyorum üzerimde, özellikle sevdiğim karakterleri kendimden bir parçaymış gibi görüyorum. Anne de benim için öyle bir karakterdi.

bicycleandbook 8 months ago

Pascual Duarte ve Ailesi

Camilo Jose Cela

2 Gönderi

Ahlâkî muğlaklığı merkeze alan, öte yandan oldukça rahatsız eden ve tartışmaya açık bir kitap olduğunu söylemeliyim. Bir mahkum, kendisini suça götüren unsurları kendi bakış açısıyla yazıya döküyor. Ama okuyucu olarak, onu suç işlemeye iten unsur çevresi mi yoksa içgüdüleri mi…devamıAhlâkî muğlaklığı merkeze alan, öte yandan oldukça rahatsız eden ve tartışmaya açık bir kitap olduğunu söylemeliyim. Bir mahkum, kendisini suça götüren unsurları kendi bakış açısıyla yazıya döküyor. Ama okuyucu olarak, onu suç işlemeye iten unsur çevresi mi yoksa içgüdüleri mi anlamak kolay değil. Fikirleri, davranışları çok da dikkate alınmayan; ancak bu görünmezliği neticesinde etrafa dehşet saçan birine dönüşen bir karakter Pascual. Bana kalırsa oldukça tehlikeli biri. Eğitimsizlik, cehalet, yoksulluk, şiddet, sevgisizlik onun yaşamını istila etmiş, elbette bu unsurlar göz ardı edilemez. Ama Pascual oldukça saf görünen, suç işlemeyi aklına bile getirmeyecek bir karakter gibi görünüyor. Oysa birine zarar verirkenki soğukkanlılığı ve ardından hayatının hemen yoluna gireceği düşüncesine sahip olması, ahlaki anlamdaki zayıflığını ortaya koyuyor. Onu tehlikeli olarak nitelendirme sebeplerimden biri bu. Çevremizde Pascual gibi biri varsa ondan şüphe etmeyiz, soğukkanlı bir katil olacağını aklımıza getirmeyiz, suç işlediğini duyarsak ya inanmayız ya da karşı tarafın onu kışkırttığını düşünürüz. Esasında bu düşünce tamamen yanlış sayılmaz. Pascual gerçekten kolayca manipüle edilen bir adam. Tehlikeli taraflarından biri de bu aslında. Bir cümle gözünün dönmesi için, kas gücünü birini öldürmek amacıyla sonuna kadar kullanması için yeterli oluyor. Mesela sırf başkalarının dolduruşuna gelip suçu günahı olmayan birini öldürebilecek potansiyele sahip. Kitabın birinci tekil kişi anlatımına sahip olmasının nedeni karakterin içini net şekilde yansıtabilmekti sanırım. Ama burada en dikkat çekici nokta Pascual'ın felsefi içsel monologlarıydı. Öyle güzel tespitleri, öyle altı çizilesi cümleleri var ki; yalnızca bu alıntıları görsem bu cümlelerin ait olduğu karakteri çok merak ederdim. Ama sanırım soğukkanlı bir katil olacağını düşünmezdim. Yazarın okuyucuyu kasten muallakta bıraktığını düşünüyorum bu anlamda. Yani Pascual suça itildi mi yoksa içindeki vahşet ortaya çıkmayı mı bekliyordu, tartışmalı bir konu. Kitapta rahatsız eden ancak temelinin buna bağlı olduğu bir unsur var: Erkeklik kavramı. Bu kavrama o kadar çok vurgu yapılıyor ki, kasten yapıldığını anlamasam kitabı daha ilk sayfalardan bırakmıştım kesin. Pascual'ın manipülasyona uğradığı esas konu da bu kavram zaten. Kitapta sürekli "sen erkek misin, erkek değilsin, bu erkekliğe yakışmaz" minvalinde cümleler kuruluyor. Toplumsal bir baskı mevcut aslında. Özellikle cinsiyet kalıpları hakkında çok rahatsız edici deyimler, söylemler, dile getirilen çirkin düşünceler kitabı tamamlamam noktasında beni zorladı. Ama kitabın olayı buydu: Rahatsız edici, karanlık ve filtresizdi. Tartışmalı üslubu ve konusu nedeniyle de tamamladığım için mutluyum. Bir yıl sonra yeniden okusam bambaşka bir açıdan bakarım belki her detaya, öyle bir kitap.

bicycleandbook 8 months ago

Kim Bağışlayacak Beni?

Birhan Keskin

12 Gönderi

Spoiler içeriyor Şiir kitabı okumak çok ilginç geliyor bana. Belki şair o şiiri yazarken tüm hislerini, tüm birikmişlerini ortaya koyuyor, ama ben okurken hiçbir şey hissetmiyorum. Ya da tam aksine gelişigüzel yazdığı bir şiir bende tüm hisleri ayağa kaldırıyor. O yüzden sevdiğim…devamı