Lecter (@bisturi)

Spoiler içeriyor Eveet. Gördüğünüz gibi Marvel serisine giriştim. Eşim askerden dönünceye kadar güncele yetişmem gerekiyor, öyle bir emir aldım. Hedef de vizyondaki film, hadi bakalım djkwhdowjfeo (◍•ᴗ•◍) Gelelim filme. Şimdi ben Marvel filmlerine gönderi falan girmeyecektim, o kadar etkilenmiyorum açıkçası. Star Wars…devamıEveet. Gördüğünüz gibi Marvel serisine giriştim. Eşim askerden dönünceye kadar güncele yetişmem gerekiyor, öyle bir emir aldım. Hedef de vizyondaki film, hadi bakalım djkwhdowjfeo (◍•ᴗ•◍) Gelelim filme. Şimdi ben Marvel filmlerine gönderi falan girmeyecektim, o kadar etkilenmiyorum açıkçası. Star Wars evrenini tercih ederim. Ama filmde bir olay yaşandı ve sonuç olarak buradayım. Naber Raflılar? Neyse, bu kadar goygoy yeter. (Bu uzun bir yazı ona göre) 𝔹𝕦 𝕪𝕒𝕫ı𝕕𝕒, 𝕗𝕚𝕝𝕞𝕕𝕖 𝕪𝕖𝕣 𝕒𝕝𝕒𝕟 𝕠𝕝𝕒𝕪𝕝𝕒𝕣 𝕫𝕚𝕟𝕔𝕚𝕣𝕚𝕟𝕚𝕟 𝕓𝕖𝕟𝕚𝕞 𝕘ö𝕫ü𝕞𝕕𝕖𝕟 𝕥𝕖𝕜𝕣𝕒𝕣 𝕚ş𝕝𝕖𝕟𝕞𝕚ş 𝕙â𝕝𝕚𝕟𝕚 𝕠𝕜𝕦𝕪𝕒𝕔𝕒𝕜𝕤ı𝕟ı𝕫. 𝕂𝕖𝕪𝕚𝕗𝕝𝕚 𝕠𝕜𝕦𝕞𝕒𝕝𝕒𝕣:) Efenim filmin başında bir çocuk var ve annesine veda edemeyişine şahit oluyoruz. Elini tutması gerek. Annesinin elini tutması için son şansı ve çocuk o eli tutmuyor, tutamıyor. Belki veda etmeye hazır hissetmediğinden biraz uzak duruyor annesine. Odadaki diğer insanlar baskı yapıyorlar. Bütün bunlar olurken anne vefat ediyor. Çocuğumuz annesine veda edebileceği tek şansı da kaybediyor.. Direkt burayı bir ele alalım önce. Bir kişi tehlike anındayken, yoğun stres altındayken savaş ya da kaç tepkisi verir. Yani peşinizden bir aslan koşuyorsa ya ondan kaçarsınız ya da aslanla savaşmaya çalışırsınız. İşte çoğu kişinin bilmediği 3. bir seçenek de var. Donma tepkisi. (Zaten bunun sonucunda da bireyler travma yaşayabiliyorlar.) Şöyle açıklayayım, keseli sıçanları düşünelim. Arkadan gelen bir tehdit varsa keseli sıçanlar yere yığılıp solunumu yavaşlatarak donma tepkisi verirler. Bir nevi bayılırlar yani. Kendilerini ölü gibi göstererek tehlikeden korunurlar. Tehlike anı geçtikten sonra vücutlarında biriken enerjiyi koşarak atarlar ve hayatlarını yaşamaya devam ederler. Bizim peşimizden bir aslan koşsa ve vücudumuzda yüksek enerji birikse ama ne savaşabilsek ne de kaçabilsek.. Sadece donma tepkisi versek olay sonucunda keseli sıçanlar gibi hayatımıza devam edemiyoruz. O içimizde biriken yüksek enerji panik atak, kronik yorgunluk, tetiklenme, vs olarak bize geri dönebiliyor.. Filmdeki çocuğumuz da o an donma tepkisi veriyor. Peşinden bir aslan koşmuyor belki ama çocuğun peşinden gelen şey zamanın ta kendisi. Hem annesi ile vedalaşması gerek hem de annesinin hiç gitmemesini istiyor. Bu kararsızlıkla baş edemeyip donup kalıyor. Ve her geçen dakika da aleyhine işliyor. Günün sonunda annesi ölüyor. Bizim de nur topu gibi bir travmamız oluşuyor:) Annesi vefat eder etmez yasın 5 evresi de başlamış oldu bu arada. İlk evre olan inkarı hemen gördük zaten. Veledimiz olayı inkar etmek istedi. Gerçekle yüzleşmek yerine ortamdan kaçtı. Günün sonunda da uzaylılar tarafından kaçırıldı. Bahtsız çocuk.. Çocuğumuz annesini kaybettikten sonra karşısına çıkan bu hırsız çetesi ile yaşamak zorunda kalmış yıllarca. Peki sizi kaçıran insanları aileniz yerine koyar mısınız siz? Bu çocuk nasıl ailesi bellemiş bu hırsızları? Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisine göre insan önce fizyolojik ihtiyaçlarının karşılanmasına ihtiyaç duyar. Çocuğa yemeğini, suyunu veriyorlar. Yanlarında yaşamasına izin de vermişler. Çocuk kalacak bir yer bulmuş ve onlarla yaşamaya başlamış, fizyolojik ihtiyaç cepte yani. İkinci ihtiyaç güvenlik ihtiyacı. Çocuğu yememişler, daha ne olsun? 😂 Gemide onu koruyan birisi var. Can güvenliği de var yani. Üçüncü ihtiyaç ise ait olma ve sevgi ihtiyacıdır. Yani çocuk içine girdiği bu gruba ait olmak istiyor. Bu sebeple de onların öğretilerine göre yaşıyor ve onları ailesi belliyor. Hırsızlığı öğreniyor. E şimdi bu çocuk onları ailesi yerine koyduysa niye onlara yamuk yaptı? İçinde bulunduğu gruba ait olmak istediyse neden onları karşısına aldı? Bu soruları duyar gibiyim. çᴏᴄᴜğᴜᴍᴜᴢᴅᴀ ᴋᴀçıɴɢᴀɴ ʙᴀğʟᴀɴᴍᴀ ꜱöᴢ ᴋᴏɴᴜꜱᴜ çüɴᴋü:) Geçmişte olan olaylar geçmişte yaşandı ve bitti diyerek sorunlarınızı halının altına süpürseniz bile o olayların sizin üzerinizdeki etkisi gitmez ve günümüze yansır. Çocuğumuzun annesi ile yaşadığı o ayrılığı hatırlayın. Sevdiği ve güvendiği biri öldü. Bunun sonucunda da kimseye gerçekten bağlanmaması gerektiğini öğrendi. Yani terk edilmeden önce terk etmeyi seçti ve yeni ailesine tekmeyi bastı. (Bütün bunları izlerken ana karakterin sürekli olarak her şeyi mizaha vurması da gözümden kaçmadı. Gerçeklerle yüzleşmek yerine her şeyi alaya almak.. Güzel savunma mekanizması valla. Yaşadığı acıları inkar etmeye tam gaz devam.) İlişkilerinde kaçıngan bağlanma stiline sahip bu eleman filmdeki ablayla nasıl bağ kurdu peki? Kaçıngan bağlanan bireyler, duygusal olarak aşırı talepkar kişilerden kaçarlar. Yapışkan insanlar onları rahatsız ediyor yani. Filmdeki abla ise soğuk bi karakter. Bağımsız, kendi kararlarını özgür bir şekilde verebiliyor. Ana karaktere bağımlı değil yani. Bu durum da bizim elemanı korkutup kaçırmak yerine ablamızla bağ kurmasına yardımcı oluyor. Ana karakterimiz taşı tuttuğunda ölümle burun buruna geldi. Bu tarz bi çaresizliği en son annesini kaybettiğinde yaşamış olan ana karakterimiz de regresyon yaşadı. Gerileme yaşadı yani. Zihni daha öncesinde yaşadığı benzer olayı hatırlattı. Annesi ile yaşadığı o ana döndü birden. Annesinin uzattığı el ölümü simgelerken gelecekteki olayda ablamızın uzattığı el ise yaşamı simgelemekteydi. O da güzel bi detaydı bence. Neyse. Günün sonunda ana karakterimiz Peter tehlike anındayken donmak istemiyor, kaçmak istemiyor. Savaşma tepkisini vermek üzere enerjisini kullanıyor. Ve o eli tutuyor. Travmasını yenmeyi başaran birinin hikayesini izledim ben ve çok etkilendim. Olayın ardından annesinden kalan hediye paketini de açtı mesela. (O hediye paketini hiç açmayarak annesinin ölmüş olduğu gerçeğini reddetmeye devam ediyordu aslında) Artık inkar etme davranışı yok. Yası kabullenme evresine geçti bizim Peter. Bu kadardı işte. Filmdeki el tutma sahnesi beni baya etkiledi ve kendimi tutamadım, geldim rafa:) El tutma sahnesinin beni etkilemesinin bir diğer nedeni de filmin başı ve sonu bir araya gelince tamamlanmış gibi hissettim. Bütünlük sağlanmış gibi geldi yani. Taşlar yerine oturdu, hoş oldu. E oldu o zaman. Kendinize cici bakın, hoşçakalın:) (Kapanışa yazıyla uyumlu şarkı sözü de bıraktım) 𝔅𝔞𝔫𝔞 𝔢𝔩𝔩𝔢𝔯𝔦𝔫𝔦 𝔳𝔢𝔯 𝔥𝔞𝔶𝔞𝔱 𝔰𝔢𝔫𝔦 𝔰𝔢𝔳𝔦𝔫𝔠𝔢 𝔤ü𝔷𝔢𝔩 𝔜𝔬𝔩𝔲𝔫𝔞 𝔞𝔡𝔞𝔡ı𝔪 ö𝔪𝔯ü𝔪ü 𝔟𝔢𝔫 𝔤𝔢𝔩 𝔨𝔞ç𝔪𝔞 𝔤ü𝔷𝔢𝔩

bisturi 11 months ago

Possessor: Sahip

Brandon Cronenberg

10 Gönderi

Marti ve Menci'yle beraber internetten film izleme çabamız film süresinden daha uzun sürdü ve bütün çaba da bu film içindi. Ulan Google meet deneriz olmaz, telegram deneriz olmaz🤦🏻‍♀️ Var mı bildiğiniz bi uygulama? Neyse. Film hakkında diyecek bişiyim yok. Potansiyeli…devamı

bisturi 1 year ago

Fahrenheit 451

Ray Bradbury

197 Gönderi

Spoiler içeriyor Depersonalizasyon-derealizasyon bozukluğu nedir? Kitabı okurken ara ara karşıma bazı dikkat çekici cümleler çıktı. Ben de size bahsetmeye karar verdim. (Kitapla ilgili yazılan gönderilere göz gezdirdim ve ekleyecek yeni bir şeyim olmadığı için kısa keseceğim) Kişinin sürekli veya tekrarlayan depersonalizasyon veya…devamıDepersonalizasyon-derealizasyon bozukluğu nedir? Kitabı okurken ara ara karşıma bazı dikkat çekici cümleler çıktı. Ben de size bahsetmeye karar verdim. (Kitapla ilgili yazılan gönderilere göz gezdirdim ve ekleyecek yeni bir şeyim olmadığı için kısa keseceğim) Kişinin sürekli veya tekrarlayan depersonalizasyon veya derealizasyon duygularına sahip olduğu bir ruhsal bozukluktan bahsediyoruz. Depersonalizasyon, kişinin kendisinden kopuk hissetmesi olarak tanımlanıyor. Peki ben bu çıkarımı neye göre yaptım? Sayfa 58'de: "Montag hiçbir şey yapmamıştı. Her şeyi eli yapmıştı, kendine ait bir beyni olan eli, titreyen her parmağında vicdan ve merak olan ve hırsıza dönüşmüş eli." Sayfa 124'te: "Montag dönüp duvardaki deliğe gittiğini ve kitabı pirinç çerçevenin arasından, bekleyen alevlere attığını hissetti." Sayfa 128'de: "'Ayaklarım' dedi Montag. 'Onları kımıldatamıyorum. Kendimi öyle aptal hissediyorum ki. Ayaklarım kımıldamıyor!'" Sayfa 144'te: "Ateş makinesinin emniyet kilidini açtı. Anında Montag'ın parmaklarına bakan Beatty'nin gözleri çok az açıldı. Montag o gözlerdeki şaşkınlığı gördü, kendisi de bu kez ne yaptıklarını görmek için ellerine baktı." Montag karakterinde işlerin yolunda gitmediğine ikna olmuşsunuzdur umarım. Peki Montag karakterine ne oluyordu? Derealizasyon, kişinin çevresindeki gerçeklik algısından kopma hissidir. Montag karakteri deredeyken bu hâlin içerisinde olabilir belki ama vücudundaki organlarına söz geçiremeyişindeki etken bence bu değildi. Depersonalizasyon ise bireylerin kendisini dışarıdan gözlemci gibi izlemesi olarak ifade edilebilir. Bireyler, düşünce ve davranışları üzerinde kontrolsüz hisseder. İşte bu durum tam da Montag karakterine göre:) Sorunu bulduk gibi, ne dersiniz? Peki Montag neden depersonalizasyon yaşadı? Depersonalizasyon, genellikle şiddetli stres veya travma gibi birbirinden farklı psikolojik koşullara bağlı olarak meydana gelebilir. Romanın konusunu da düşünecek olursak her şey son derece anlamlı. (Sadece tazıyı düşünmenin getirdiği stres bile benim saçlarımı beyazlatmaya yeter de artar bile) Dissosiyasyon kalıcı olduğunda günlük yaşamın sosyal veya mesleki işlevlerini engeller. Bu sayede fark edilir ve tanı konulur. Roman karakterimiz ise stres kaynaklarından uzaklaştığında iyileşmek için gerekli olan ilk adımı da atmış oldu zaten. Yani kalıcı bi bozukluk olduğunu düşünmüyorum:) Çok içselleştirme yaptığım bi kitap olmadı. Bir günde okudum ve bitti zaten. Ama ilk defa okuduğum bir kitapta favori sayfam var. İlginç bir deneyimdi benim için:') (Favori sayfam: 183) "Onun öldüğü gece, dünya on milyon iyi eylemden mahrum bırakıldı."

bisturi 1 year ago

Dream Productions

Mike Jones

2 Gönderi

Ters Yüz'ü izledik mi? Güzel. O zaman sıra bu dizide. Şuan sadece 4 bölümü var ve her bölüm 20dk sürüyor. Kısa ve güzel bir şeyler izlemek isteyen arkadaşlar varsa buyrun izlesin. Ters Yüz'ü izleyip duyguları tanıdık, bu sefer de rüyalara…devamı

bisturi 1 year ago

Barda

Hande Türkel

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu filme dair hiçbir iyi şey yok. İyi kelimesinin esamesi bile yok. Çok afedersiniz ama bok gibiydi. Sinemada izledik. İlk filmi izlememiştim ama konusuna az buçuk hakimdim. Başladı, bitti ve sadece şiddet içerikliydi. Fiziksel şiddet, psikolojik şiddet, vs.. Anlam olarak…devamı

bisturi 2 years ago

Şimdi ya da Asla

Rob Reiner

78 Gönderi

Spoiler içeriyor Gözlerimin şişeceğini hesaba katarak izlemeye başladım. Çok güzel bir filmdi, evet. Ama benim için bir filmden fazlasıydı. Yaklaşık 9 ay boyunca babamın kanser tedavisi sürecini yakından gözlemlemiş ve sürecin sonunda babama veda etmek zorunda kalmış biri olarak sadece şunu söyleyebilirim…devamıGözlerimin şişeceğini hesaba katarak izlemeye başladım. Çok güzel bir filmdi, evet. Ama benim için bir filmden fazlasıydı. Yaklaşık 9 ay boyunca babamın kanser tedavisi sürecini yakından gözlemlemiş ve sürecin sonunda babama veda etmek zorunda kalmış biri olarak sadece şunu söyleyebilirim ki gülmekten benim de gözüm yaşardı o sahnede. Kedi boku demek?.. Duyguları güzel veren bi film olmuş. Sanırım hiç kimse bu filme ait yeni bi gönderiyi okumak zorunda değil? Zaten şimdiye kadar harika şekillerde ele alınmıştır diye düşünüyorum. Ama ben kendi içsel sürecimi burada yaşamak istedim. Yani nasıl bir yazı olacak inanın bilmiyorum.. . . . Filmi yaklaşık bir ay önce annemle beraber izlemek için açmıştım. İki yaşlı adam var ve onların dostluklarına eşlik edecez sanıyorum öyle. Derken adamlar kanser çıktı. Bizim boğazımız düğümlendi.. Zira o dönem babam hastanede yatıyordu. Entübe etmiştik ve bilinci kapalıydı. Bu filmi kaldıramazdık, biz de kapatıvermiştik. Sonunda bu filmi izleyecek cesareti buldum. (Annemi sattım gibi oldu ama ona izleteceğimi sanmıyorum) (Kusura bakma anne) Kemoterapi etkisiyle saçlar nasıl olsa dökülecek diye erkenden adamın saçını kazıdılar. Edward gelip gidip aynaya baktı, kendisine baktı. Sanki bir yabancıya bakar gibi acı acı baktı. Babamın saçı Edward kadar bile yoktu. Azıcık bi saçı vardı ama her sabah aynanın karşısına geçip saçını tarayarak şekil verirdi, kaybedince çok üzülmüştü. Saçlar bir insan için gerçekten önemli ve değerli. O yüzden tekrar etme ihtiyacı hissediyorum. Kazıma sahnesini bir hastanın gözünden çekmişler ve hiç yapay hissettirmedi. Edward'a bakarken babamı gördüm. Edward'ın kemoterapiyi aldıktan sonra kustuğu o sahne... Ciddiyim çok iyi yansıtıldı. Kemoterapi ilacı bir zehir. Kanseri öldürmesi gereken bir zehir. Ve filmde de çok iyi anlatıyorlar, damarların siyahlaşması ve sürekli olarak gelen o kusma hâli.. Babam bize güçlü gözükmek için mi acaba sürekli tebessüm ediyordu? Bilmiyorum. Ama o da kusmuştu. Çok ağrına gitmişti. Midesi çok bulanıyordu, iştahı azalmıştı. Günden güne gözümüzün önünde eridi canım babam. Gene de yüzünden o güzel tebessümü eksik olmadı. Edward'ın kusma ataklarının başlaması ile birlikte film boyunca ağladım. Zaten sabahtan beri bi ağlama seansı içerisindeyim. Sürekli bir biçimde fotoğraflara bakıyorum, videolarımızı izliyorum. Gizlice aldığım ses kayıtlarını dinleyip duruyorum. Kafa dağıtmak için film izleyim dedim ama gördüğünüz üzere kafa dağıtmaya pek de niyetim yok. Acımı dibine kadar yaşamak konusunda ısrarcıyım. . . . Kübler-Ross'un ölüm evreleri de geçiyor filmde. 5 aşaması var, biliyorsunuz. 1- İnkar 2- Öfke 3- Pazarlık 4- Depresyon 5- Kabullenme Kendime şöyle bir bakıyorum da öfkeye geçemedim hâlâ. İçten içe babamın yoğun bakımda yatmaya devam ettiğini düşünüyorum. Soğuk cildine temas ettim, vedalaştım. Gene de içten içe inkar ediyorum. Kabullenemiyorum. Henüz çok toyum. . . . Şimdi filmin hakkını da yemeyim canım. Uçaktan paraşütle atladıkları sahnede felaket eğlendim. Carter'ın derin felsefik sorularına karşın Edward'ın kurnaz cevapları aşırı hoşuma gitti. İnsanoğlu olarak Cennet ve Cehennem gibi bir konuda konuşup birbirleri arasında geçen o ince ve keskin çizgiyi çizmek konusunda fazla aciziz. Güzeldi. Erikson'un kuramına göre Edward ve Carter üretken insanlar. Ama hayat yolunda sona yaklaşırken benlik bütünlüğüne karşı umutsuzluk içinde görüyoruz karakterlerimizi. Carter hayatını düşünüp duruyor ve boşa geçmiş gibi hissediyor. Pişmanlıkları var, keşkeleri var. Edward'ın başta hiçbir pişmanlığı yok gibi gözüküyor. Ama son derece mutsuz ve huysuz bir adam olan bu beyefendi filmin sonlarına doğru kendi evinde tek başına bir odada camdan dışarıya bakıp öylece ağlıyor. Demek istediğim o da umutsuzluk içerisinde. (Kızı ile konuştuğu sahnede aşırı mutlu oldum.) Gelelim sona. Carter'ın başarısız geçen ameliyatının ardından eşinin gelip vedalaştığı o sahne.. Çok duygulandım. Gerçi zaten duygusalım biliyorsunuz ama olsun. Final de acayip şıktı. Bu iki adamın listede gitmeyi başaramadıkları tek yerde sonsuza kadar duracak olmaları harika hissettirdi. Benlik bütünlüğüne ulaşmış iki dostun sıcacık hikayesine eşlik etmek kesinlikle çok güzeldi. . . . Doğduk ve öleceğiz. Bu bir gerçek. Hayattan kendimi bi süreliğine kopartmıştım. Şimdi geri dönmeye çalışıyorum. Geri dönerken de hayatıma kaldığım yerden devam edemiyorum, edemem. Babamı hiç kaybetmemiş gibi rol yapamam. Çözümü de böyle buldum. Yaşadığım bu acıyı paylaşmam gerek diye düşündüm. Kendi hayatımla ilgili özel bir ânı paylaştığımın farkındayım. Ama şu da bir gerçek ki geriye dönüp baktığım zaman raf profilimde böyle bir yazıyı görmek isterim. . . . Hayatım boyunca ölümle ilgili yapılan şakalara maruz kaldım. Gün geldi ben de ebeveynlerimin ölümünü içeren şakalara eşlik ettim. Ölümü günlük hayattan uzaklaştırmanın bi faydasının olmadığını ailemden öğrendim. Demek istediğim normalleştirmemiz gerekiyor.. Çünkü ölüm en doğal gerçek. Çok gerçek. Ben her ne kadar inkar etsem de gerçek.. . . . Sizlerden ricam yorum yapmamanız. Dilerseniz beğenin ama yorum istemiyorum. Kimsenin görüşünü bilmek istemiyorum. İnsanların yorumlarını silen biri değilim ancak bu gönderiye has bir durum söz konusu, silerim. Raf'tan bu konuyla ilgili olarak zarf atmanızı istemiyorum. İnanın bana son zamanlarda çok fazla baş sağlığı mesajı aldım, gerek yok. Yazımı sonuna kadar okuduysanız o bana yeter. Anlayışınız için teşekkür ederim.

bisturi 2 years ago

Gün Doğmadan

Richard Linklater

231 Gönderi

Spoiler içeriyor Neden Celine olamam? Top 10 1- Tanımadığım insanlarla konuşmam. Çok mecbursam bile muhabbeti ilerletmem. 2- Tanımadığım bir insana güvenip trenden inme-... Ne anlatıyorum ki ben? Tanımadığım bir insana güvenmem. 3- Hayatı gelişigüzel yaşayamayacak kadar kasıntıyım. Plan yaptıysam ona uyarım. Ertesi…devamıNeden Celine olamam? Top 10 1- Tanımadığım insanlarla konuşmam. Çok mecbursam bile muhabbeti ilerletmem. 2- Tanımadığım bir insana güvenip trenden inme-... Ne anlatıyorum ki ben? Tanımadığım bir insana güvenmem. 3- Hayatı gelişigüzel yaşayamayacak kadar kasıntıyım. Plan yaptıysam ona uyarım. Ertesi gün öğle vaktinde bir arkadaşımla buluşmam gerekiyorsa konu benim için bitmiştir. 4- Tanımadığım bir insanın aklına uyup mekandan bardak çalmam. (Şimdiye kadar çalmadım, bundan sonra da çalmam diye düşünüyorum) 5- Yanımdaki erkeğin başka bir kadına baktığından şüphelensem sakin kalmam. Kalamam. 6- Falcı kadının teki elime uzansa ordan kaçarım. Bunlar tam anlamıyla para tuzağı. 7- Sahilde öylece yürürken adamın teki bizim için şiir yazsa kesinlikle etkilenirim. Yalan yok. Ama yanımdaki beyefendi "önceden yazdığı bir şiirdi, kelimeyi değiştirdi sadece" gibisine akla ve mantığa uygun bir fikir sunsa ona hak veririm. Çünkü dürüst olalım, sahildeki o adamın 2dk içinde bu kadar güzel bir şiiri yazma yeteneğinin olmasına inanmak daha zor. 8- Yanımdaki beyefendinin sorularına eksiksiz bir şekilde cevap versem ama o benim sorularıma kısa ve kaçamak cevaplar verse baya bi sinirlenirim. Konuşmaya devam etmek de istemem. 9- Yanımda vakit geçirmekten hoşlandığım bi beyefendi ile beraber müzik dinleme odasına girdik diyelim. Bi ben ona bakacam ama o bakışını kaçıracak, bi o bana bakacak ama ben bakışımı kaçıracam... Bunu asla yapamam. Bakışarak şarkıyı dinlemeyi tercih ederim. Hadi belki başlarda bakış kaçırma olayı bi tık güzel olabilir ama sonradan tadı kaçıyor. Dışarıdan son derece ürkütücü gözüküyor. Ya da delirtici. YETER ARTIK BAKIŞIN falan diyesi geliyor insanın. Ben bunu yapamam. 10- Vakit geçirmekten keyif aldığım bi beyefendinin yanından ayrılmam gerektiği zaman onu tekrar görmek için hiçbir şeyi riske atmam. Gerekirse TC kimlik numarasını bile öğrenirim. ┌⁠(⁠・⁠。⁠・⁠)⁠┘⁠♪ Doğru bildiniz. Aşk filmleri pek de benlik değil. Gene de seriyi tamamlayıp diğer filmleri izlemeyi düşünüyorum.

bisturi 2 years ago

Tunus'ta Bir Divan

Manele Labidi

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Büyük bir beklentiyle filmi açtım. 10 yaşında Fransa'ya gitmiş ve orada eğitim aldıktan sonra doğduğu ülkeye dönmüş bir kadının psikanaliz yapma yolculuğuna şahit olmak ilgi çekici gelmişti. (Bᵤ yₐzı ₛₚₒᵢₗₑᵣ ᵢçₑᵣₑcₑₖ) Anlatabiliyor muyum yani kimsenin ona inanmıyor oluşu serüveni daha…devamıBüyük bir beklentiyle filmi açtım. 10 yaşında Fransa'ya gitmiş ve orada eğitim aldıktan sonra doğduğu ülkeye dönmüş bir kadının psikanaliz yapma yolculuğuna şahit olmak ilgi çekici gelmişti. (Bᵤ yₐzı ₛₚₒᵢₗₑᵣ ᵢçₑᵣₑcₑₖ) Anlatabiliyor muyum yani kimsenin ona inanmıyor oluşu serüveni daha da ilgi çekici kılıyordu. Ama filmde bu noktayı hızlı geçtiler. 1-2 yere reklam amaçlı kart dağıttıktan sonra kapısının önünde kuyruk oluştu. Saçmalık. Ben çaba harcamasını izlemek istiyordum. İnsanların ön yargısını aşama aşama kırmalıydı. Psikanalizi güzelce açıklamalıydı. O kısımlar komedivari bir şekilde hızlıca geçti. Hiç de hoşuma gitmedi. Düşünsenize, her önüne gelen kişi "Bu topraklarda psikanaliz yapmak işe yaramaz" diyor. Kültürel açıdan farklılıkları göz önüne seriyor. Cidden zorlu bi yol. Ve biz bu filmin sonuna geldiğimizde ana fikri sorguluyor olarak buluyoruz kendimizi. Eeee, ne oldu şimdi? Ne kattı bana? Sıfır beklenti ile izleseydim belki modum daha yüksek olurdu. Ama en başından beri psikolojik danışma seansını gözlemleyebileceğimi bildiğim için şuan tatsız hissediyorum. Çünkü ana karakteri de sevmedim. Soğuktu. Psikolojik danışma seansına girişmeden önce her danışman kendini elden geçirmelidir. Kendi sorunlarını çözmelidir. Bu karakter ise var olan anne sorunlarını da almış heybesine ve bu şekilde dönmüş memleketine. İş ve meslek seçiminde bireyin yetenek ve ilgisi kadar mesleki değeri de mühimdir. ❝Mesleki değ̆er: Bir mesleğ̆e girme sonucunda o mesleğ̆in getirilerinden elde edilen doyum ve bir mesleğ̆i birey iç̧in değ̆erli kılan ö̈zelliklerdir. Mesleğ̆in kazanç̧ durumu, sosyal gü̈vencesi, kazandırdığ̆ı toplumsal saygınlık bu değ̆erlere ö̈rnek verilebilir.❞ Şimdi gelin bu hanım ablanın mesleki değerini inceleyelim. Ana karakterin bu yolculuğa çıkış hikayesini anlatış şekli şöyle: "Paris'te her sokakta 10 tane psikanalist var zaten. Bana ihtiyaç yok. Ama burada tek ben varım." Yani ablamız halkının ihtiyacını karşılamak isteyen bir idealistten öte aslında bencil heveslere sahip. (Filmde çok fazla para kazanmadığını açıkladığı bir sahne var, biliyorum. Para kazansın ya da kazanmasın, kastettiğim şey o değil. Niyeti önemli.) Hatta o kadar bencil heveslere sahip ki devletin onayını almadan, klinik açıp hasta bakma izni verilmeden danışmaya başlıyor. Hastalarının tedavisini yarıda bırakma riskini göze alıyor yani. En başından bunu yapmamalıydı. Hastalarının ruh sağlığı artık onun gözetimindeyken insanlara bir dal sigara uzatıp "tedaviye biraz ara veriyoruz dostum" diyemezsin. Sen işini düzgün yapmayan ve hastalarına saygısı olmayan biri olabilirsin ama en azından o polis düzgünce görevini yerine getiriyordu. Ona kızmaya da hakkı yoktu. Günün sonunda yalnız kaldı. Ben tekim, bu acımasız hayat yolunda da kendi başımın çaresine bakmalıyım tarzı iğrenç bi edebiyata maruz kaldık. Bu tarz insanları anlamıyorum. Mutlu olmayı değil mutsuzluğu seçiyorlar. Hayatlarına o insanı dahil etmek ve mutlu olmayı denemek daha korkutucu geliyor gözlerine. Çözemiyorum. Bildikleri yoldan yürüyüp deneyimledikleri acıları içlerine çekmeyi istiyorlar. Özetle bu insanlar kendi yalnızlıklarında saplanıp aynı kısır döngü senaryolarını tekrar tekrar yaşayıp bildikleri mutsuz yoldan yürüyüp acı çekmek istiyorlar. Ne diyelim, saygı duyarız. (Not: Kadının arabasının yolda kaldığı sahnede tanımadığı yabancı bir adamla yolculuk yapmak zorunda kaldığı kısım yaşadığı katarsis hakkında konuşmayacağım. Aşırı gereksiz bir sahneydi bence. Terapist olarak bi süpervizöre ihtiyaç duyduğunun en büyük kanıtıydı. Filme o sahneyi ne amaçla koydular bilmiyorum ama ben sevmedim. O sahnede çalan müzikle beraber yabancı adamı gözümüzde kahraman yapmaya çalışmaları da bi o kadar gereksizdi. Senaryoda bi daha karşımıza çıkmadı. Ana karakterin ağlamasını izledik, o kadar. Yanlış anlaşılmasın, kararsis yaşamak önemlidir. Terapilerde o anı iyi değerlendirmek gerekir. İşi bilmeyen kişiler insanları öylece ağlatır ve yaralarının daha da kötü bir şekilde kabuk bağlamalarına sebep olur. O sebeple böylesine önemli bir olayın, filmin içerisinde alelade bir şekilde işlendiğini görünce tadım kaçtı.)

bisturi 2 years ago

Kızgın Güneş

Audrey Wells

31 Gönderi

Spoiler içeriyor Kendi hayatımdan sıkıldığım için sanırım her gün bi film izliyorum şu ara. (Birden fazla izlememek için kendimi tutmam gerekiyor) Kafa dağıtma amaçlı izlediğim filmler arasında verimi en çok buradan almış olabilirim. Çok bi beklentiye girmeyin. Klasik konusunu hızlıca izah etmem…devamıKendi hayatımdan sıkıldığım için sanırım her gün bi film izliyorum şu ara. (Birden fazla izlememek için kendimi tutmam gerekiyor) Kafa dağıtma amaçlı izlediğim filmler arasında verimi en çok buradan almış olabilirim. Çok bi beklentiye girmeyin. Klasik konusunu hızlıca izah etmem gerekirse; yıkık ana karakterimiz yabancısı olduğu ülkede satın aldığı harabe evini tamir ediyor. Mükemmel. Hayatı altüst olmuş ve kendine yabancılaşmış bir kadın mevcut. Ülkeyi tanıdıkça kendini de keşfe çıkıyor. Evi tamir ederken iyileşmeye çalışıyor. Somutlaştırma açısından gerçekten güzeldi. Evi tamir ederken beraber çalıştığı insanlardan ara ara bıkması, mini sinir krizi atakları, en son ise tekrardan o insanlarla beraber kahkaha atması.. Ara ara bencil olmayı deniyor, kendini düşünmek istiyor. Sonraki sahnede bi bakmışız çevresindeki insanların sorununu çözüyor. Doğaldı. Hayatın içinden hissettirdi. (Sihirli Annem'deki Betüş'e benzettim ana karakterin tipini, kültür karmaşası yaşadım salak salak) (Betüş olsa burda böyle yapmazdı falan diyorum kendi kendime jdslhfwohfowjdod) "Ana karakterin başından kötü bir olay geçiyor ve bundan sonraki toparlanma sürecinde de hep iyi şeyler başına geliyor" gibi bi durum söz konusu değildi. (Marcelo karakteri ve beraberindeki bütün çapkın insanları gözlerimden alevler çıkartarak yok ettiğim satırları okuyorsunuz şuan) Bilmiyorum. Bu filmden ağlamak gibi bir beklentim de yoktu mesela. Dediğim gibi kendi hayatımdan kaçmak için bu yolu tercih ediyorum. Kafa dağıtırken de gülmek isterim yani. Ayrıca kolay kolay da ağlamam. Ama o duyguyu verdi. "Onun ailesi benim" repliği hoş bir şekilde içime işledi. Ve son olarak şunu söylemeliyim ki her şeyin detayı önemli. Dilek dilerken, dua ederken, vs.. Detay belirtip istemek gerek. Kadın düğün istiyorum, aile istiyorum derken kendini kastediyordu. Mutlu olmak için kafasında belli bir kalıp vardı çünkü. Ama ne evlendi ne de ailesi oldu. Gene de mutluydu. O evde başkasının düğününü yaptı. O ev başka bi aileye yuva oldu. Bizim karakter hâlâ yerinde sayıyordu jdlshdoshdos Çok eğlendim o kısma. Belki de her zaman katı kurallı olmamalıyız. Ucu açık isteklerimize ve dualarımıza devam etmek de iyi olabilir? Bilemedim. Kararı size bıraktım arkadaşlar ¯⁠\⁠_⁠(⁠ ͡⁠°⁠ ͜⁠ʖ⁠ ͡⁠°⁠)⁠_⁠/⁠¯

bisturi 2 years ago

İllegal Hayatlar

Cenk Çelik

74 Gönderi

Filmdeki sessizlik anlarının olduğu sahnelere "Sen Ne Diyon?" YouTube serisinin "Kayyumlar" müziğini ekledik ve eğlencemizi 2× yaptık.:) Tavsiye edilir.✍︎