Yaptıklarından pişman olma, yapmadıklarından pişman ol... *My Oxford Year* tam da bu cümleyi iliklerine kadar yaşatan bir film. Başrolümüz Anna, Oxford’a gelmiş, aklında kariyer, şiir, başarı… Ama hayat tam o sırada ona başka bir plan çıkarıyor: aşk, kayıplar, seçimler ve…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Her şey sadece sonsuza dek sürerse mi anlamlı olur? Belki de tam tersi… Anlam, tükenebilirlikte saklıdır. Bir şeyin bitebilir olması onu değerli kılar. Sonsuz olan, zamanla sıradanlaşır; göz alışır, kalp duymaz olur. Ama sonu olduğunu bilmek… İşte o, her anı…devamı
Instagram'da ve tiktokta hep karşıma çıkıyor My Oxford Year filmini izleyen oldu mu izlenir mi sizce güzel değilse boşuna izlemeyeyimm
Özel sektörün derdi bitmiyor gerçekten… Hani proje bazlı işlerde çalışmak başta çok güzel geliyor, “her proje yeni bir heyecan” falan diyorsun ama işin sonuna doğru bir bakıyorsun, kafa direkt başka projeye kaymış. İş bitmeden iş bakma stresine giriyorsun. İşin garibi,…devamı
Yüksek sesten nefret ederim ama kulaklığımda çalan müzik hep son ses. Çünkü dışarının gürültüsünü bastırmak kolay olmuyor… İnsanların sesini, beklentilerini, susunca bile üzerime yük gibi çöken cümlelerini duymamak için müziğin volümünü sonuna kadar açıyorum. Belki de kendimden kaçarken, en çok…devamı
Samimiyet güzel şey ama sınırını bilen için… Bazı insanlar var, o ince çizgiyi fark etmiyor ya da bilerek zorluyor. Şımarıklığın verdiği rahatlıkla, her lafı edebileceğini, her davranışı sergileyebileceğini sanıyor. Sanki senin sınırların, onların keyfine göre şekillenecekmiş gibi. Sonra o sınırdan…devamı
Aniden, büyük coşkularla ardına kadar açılan kapılar birer birer kapanmaya başladı. Her biri, umutla adım attığım bir ihtimalin yüzüydü; ve şimdi sessizce üzerime kapanan bir yük gibi. Kapıları açık tutmak için gösterilen çaba, içerideki mücadeleyi unutturur oldu. Hem gelen rüzgârla…devamı
Kendime her baktığımda, yavaş yavaş bir yabancıyla göz göze geliyorum. Aynı yüz, aynı gözler… ama içinde tanıdık hiçbir şey yok. Sanki yıllar geçtikçe, içimden sessizce birileri çekip gitmiş de ben fark etmemişim. Ve bir noktada durup sadece şunu diyebiliyorum: Ben…devamı
Yetişkinliğin en zor yanı ne diye hep düşünürdüm... Her ay gelen bitmek bilmeyen faturalar mı, sabahın köründe çalan alarmlar mı, yoksa çocukken hayalini kurduğumuz “özgürlüğün” aslında taksitli bir hayal olduğunu anlamak mı? Ama gün geçtikçe anladım ki, bunların hiçbiri değil.…devamı
Otobüs camının buğulu kenarına başımı yasladım. Dışarıda ince ince yağan yağmur, yolun kıvrımlarına usulca eşlik ediyordu. Her damla, içimde tutamadığım bir düşünce gibi süzülüyor camdan aşağı… Ne zamandır bu kadar sessizdim bilmiyorum. Belki de yol değil, ben gidiyordum kendimden uzaklara.…devamı