Kendimi, daha doğrusu ruhumu hep Ankara'ya ait sanmıştım. Sanki buraya tamamen yerleşirsem her şey yoluna girecek, huzur beni kapıda karşılayacaktı. Ama işte… hiç de öyle olmadı. Sokaklar hâlâ tanıdık, duraklar yerli yerinde, rüzgâr aynı yerden esiyor ama içim… içim başka…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
25 yıl boyunca hayatımı yaşayamama engel olunması sonucu, hayattan ne istediğimi, ne hissettiğimi bilemez hale geldim. Sanki kendi hayatım değil de, başkalarının yazdığı bir senaryoyu usulca oynamışım. Ne sahneyi terk edebilmişim, ne repliği değiştirebilmişim. Zamanla anladım ki, sadece seçimlerim çalınmamış;…devamı
Yaş aldıkça bazı şeyler daha net oluyor. Mesela "ailenin her zaman en iyisini istediği" miti… Bu cümle, kulağa ne kadar masum geliyorsa, bazen o kadar baskıcı olabiliyor. Çünkü zamanla anlıyorsun ki; her "senin iyiliğin için" denilen şey aslında onların korkuları,…devamı
Ruh halim negatifleştiği, Sürekli düşünmeye ve Müzik dinleyerek kafamdakileri bastırmaya çalıştığım evreye giriş yaptım tekrar 🫡
Hepimizin dolabında birkaç maske var aslında; pandemiyle gelen değil, doğduğumuz andan itibaren toplumun usulca suratımıza iliştirdiği türden. Biri “uslu çocuk” maskesi, biri “başarılı birey”, biri “her şey yolunda” gülümsemesi… Kimimiz sabah işe giderken “müşteri memnuniyeti”, kimimiz evde “sorun yokmuş gibi…devamı
Uzun zamandır yazı yazamıyorum, nedendir bilmem... kelimelerin kâğıda dökülmeyişinden mi, yoksa kâğıda dökülecek olan kelimelerin ağırlığını taşıyamayacağımdan mı? Belki de ikisi de. Belki de ben, içimde olup bitenlerin adını koymayı unuttum bir süredir. Ne hissettiğimi bilmiyorum, ama hissetmem gereken bir…devamı
Elimde değildi, yenilmiştim mesela. Ya da belki de ben silinmiştim. Kalabalıkların içinde kendimi kaybettikçe, içimde bir ses kısılıyordu. Kendi sesimi tanımak bu kadar zor olmamalıydı. Ama ne zaman konuşmaya kalksam, başkasının cümleleri dökülüyordu ağzımdan. Öğretilmiş tepkiler, ezberlenmiş duygular… Bir şeyler…devamı
Bazen durup düşünüyorum… Nallıhan gibi sakin bir yerde, bu kadar çok düşünmenin normal olup olmadığını merak ediyorum. Hani bazı yerler vardır ya, insanın içinde konuşmaktan çok dinlemeyi tetikler… İşte burası da öyle. Sessiz ama insanın içini kurcalayan bir sessizlik. Melankoli…devamı
Bir varmış bir yokmuş… Uzak değil, epey yakında, modern zamanların yorgun bir kahramanı varmış. Günün birinde her şeyi arkasında bırakıp “sıfırdan başlayacağım” demiş.Sadece bir valiz, birkaç umut ve bozulmamış bir kahve makinesiyle düşmüş yollara. Yeni bir şehir, temiz bir sayfa,…devamı
Bugün Ankara’daki ilk günüm… Ve sabah gözümü açtığımdan beri durmadan yağıyor. Ne hafif çiseleyip geçiyor ne de deli gibi yağıyor; kararlı, ısrarlı bir şekilde akıyor gökyüzü. Sanki şehir, gelişimi hissedip “hoş geldin” yerine “bak bakalım gerçekten kalabilecek misin?” diyor kendi…devamı