(@) - Raf

Spoiler içeriyor Yoruma geçmeden ufak bir not düşmek istiyorum: Kitaptaki Yalçın karakterini bazen Yalvaç diye yazmışım, nedenini anlamadığım bir şekilde. Denk gelip fark ettiklerimi düzelttim ama okurken birdenbire Yalvaç görürseniz Yalçın'dır o, Yalvaç olsa duramazsınız diyor ve Komutan Logar'ın sesiyle Yalvaç'ı "kimsin…devamıYoruma geçmeden ufak bir not düşmek istiyorum: Kitaptaki Yalçın karakterini bazen Yalvaç diye yazmışım, nedenini anlamadığım bir şekilde. Denk gelip fark ettiklerimi düzelttim ama okurken birdenbire Yalvaç görürseniz Yalçın'dır o, Yalvaç olsa duramazsınız diyor ve Komutan Logar'ın sesiyle Yalvaç'ı "kimsin sen?? Çık dışarı, çık!!" diye kovuyorum. Bu notu yazarken bile hangisi essah olan isimdi bilmiyorum, inanın... Pınar Kür okumaya Sadık Bey kitabıyla başlamayı düşünmüştüm hep. İlk gördüğüm kitabı oydu sanırım ve uzuun bir süreden beri de alınacaklar listemde duruyor öyle. Ardından bu kitabına rastlayınca konusu çok ilgimi çekti ve bir dönem de yasaklandığını öğrenince "tamam, bunu okumaya başlıyorum, hemen şimdi." diyerek giriştim okumaya. Kitabın bir dönem yasaklanma sebebi "halkın ar duygularını incitmesi" sebebiyleymiş bu arada. Yaşanan ahlaksızlıkların, haksızlıkların, mağduriyetlerin yaşanmasında bi' sorun yok da aman, sakın ha, konuşup dile getirmeyelim, öyle şeyler söylenip anlatılır mı hiç? Benzer şeyleri Kardeşini Doğurmak kitabında da okumuş ve öfkeden deliye dönmüştüm. Ensest, taciz, tecavüz kavramları bir gerçek ve maalesef bazı insanlar bunlara maruz kalıyorlar. Evet, biz okurken bile zorlanıyoruz, belki bazen rahatsız oluyoruz ama bunları yaşayan insanların hayatlarının bir parçası hâline geliyor bunlar. Bunların üzerine konuşulmadıkça, gerekli yasalar çıkarılmadıkça bir arpa boyu yol gidemeyeceğiz. "Ayıp ayol, konuşulur mu bunlar hiç?" deyip susarak veya bu konuda sesini duyurmaya çalışanları engelleyerek olmayacak bu değişimler. Kitaptaki ilk iki bölüm, Allah'ın cezası bilinç akışı tekniği ile yazılmış... ama bu sefer okumaya başlamadan önce buna hazırlıklı olduğum için ve Anayurt Oteli'nden de antrenmanlı olduğum için o kadar da zorlanmadım okurken. Kitap esasında üç ama Pınar Kür'ün savunmasıyla birlikte dört bölümden oluşuyor. İlk bölümde Yargıç Faik İrfan Elverir'in düşüncelerini, ikincisinde idam mahkûmu Melek'in düşüncelerini, üçüncü kısımda kendini Superman sanan Yalçın'ın yazdığı metni, son kısımda da Pınar Kür'ün, kitabının yasaklanmasına karşı yazdığı savunmayı okuyoruz. Açıkçası bazı yorumları ve yasaklanma durumunu görünce kitaba çok açık seçik olacak kaygısıyla başlamıştım ama kitapta yer alan cinsel şiddet sahneleri, korktuğumun aksine, olabildiğince kapalı bir şekilde anlatılmış. Evet, rahatsız edici betimlemeler ve olaylar vardı ama amaç erotizm amacıyla yazılıp okuyucunun okurken bundan haz alması değil; cinsel şiddete uğrayan bir kadının hissettiği o dehşet, çaresizlik, kendinden uzaklaşma ve tiksinme, korku gibi duyguları bize hissettirmek zaten. Ve nitekim bunu bana hissettirdi de. Yazarın, karakterleri de ustaca yazdığını düşünüyorum. Her bir karakter, bambaşka şeyler hissettirdiler bana okurken. Karakterlerin iç dünyalarını çok güzel hissettirmiş ve aktarmış Pınar Kür bence. Özellikle kitabı daha gerçekçi kılabilmek adına Melek'in konuştuğu ağzı, kullandığı kelimeleri, "hangi yaşında, nerede, kimden ne öğrenmiş olabilir?" düşünceleriyle yazdığını okuduğumda yazara daha da saygı duydum. İrfan karakteri, tipik bir narsist gibi hissettirdi okurken. Kibirli, kendini beğenmiş, her şeyin en iyisini ben bilirim düşüncesinde bir insan (dosyaya bakan kadın bir meslektaşını, kadın olduğu için hakir görüp verdiği kararı yok sayıyor). Kurallar ve kanunlar ona geldi mi esneyebilir, eğer o bunları çiğnediyse vardır bir bildiği (çocukluk arkadaşının eşyalarını çalması ve kendini gayet haklı görmesi). Alttan alta hissettiği o aşağılık kompleksini, o kibir maskesinin altında yatan öz güvensizliği, o değersizlik hissini de görüyoruz. Kendisi bir gecekondu mahallesinde büyümüş, babası inşaatta amele olarak çalışıyor, sosyoekonomik düzeyi düşük bir aileden geliyor yani. Aynı mahallede de yeni taşınmış zengin bi' komşuları var ve İrfan onları görünce paranın bu gücünden ve konforundan büyüleniyor adeta. Yazarın burada fakirliği anlatmak için seçtiği kavramın koku olması çok dikkatimi çekti açıkçası. Parazit filminde de böyle bir vurgu vardı; adam şoförlük yaparken çalıştığı kadın/adam, şoförün kokusundan rahatsız oluyordu. Kitapta da İrfan'ın, ailesiyle beraber yaşadığı dönemlerde koktuğunu, onlardan ayrıldığında bu kokudan kurtulduğunu düşündüğünü görüyoruz (bu arada içten içe kendi gibi olanlarla karşılaşınca "kokumu mu aldı acaba?" tedirginliğini yaşıyor) ve yine ailesini küçümsemek için de koku vurgusu yapıyor. Bu satırları okurken aklıma "'Kirlilik, bir şeyin olmaması gereken yerde olmasıdır.' Bizim bir şeyi kirli bulmamız ya da bir şeyleri kirleteceğini düşünmemiz büyük oranda 'neyin nerede olması gerektiği'ne dair düşündüklerimize bağlıdır.'" satırları geldi. İrfan, ailesine "işçisin sen, işçi kal" diyerek onların, kendi bulunduğu sınıfa ait olmadıklarını düşünüyor. "Benim bulunduğum konuma ait değilsiniz, olmamanız gereken yere ulaşmaya çalışmayın. Çalışırsanız orayı da kirletip kokutursunuz." mesajı veriyor sanki. Ailesinden utanması, sürekli bi' kendini kanıtlama çabası, kendine her şeyi hak görmesi... cidden tiksinç bi' adam. Çok şaşıracaksınız ama bayağı da ikiyüzlü biri. :)) özellikle kadınlar konusunda. Kadınlara çok kin dolu olduğunu görüyoruz, bütün kadınlar -annesi de dahil olmak üzere- kötü. Namusuyla yaşayan, iyi bir kadın varsa da henüz "kendini bozma" fırsatını bulamamıştır ona göre. Eğer bi' kadın evlenmeden önce biriyle birlikte olursa o bir fahişedir, minvalinde düşünüyor beyimiz ama bekarlık döneminde kenara köşeye yemeyip-içmeyip, para biriktirip umumhâneye gittiğini de gayet normal bir şeymiş gibi anlatıyor. Kendini büyük ihtimalle çok ahlaklı görüyor ama annesi ve kız kardeşleri de dahil olmak üzere, kadınlarla ilgili bir sürü iğrenç düşüncesine şahit oluyoruz. "Evi başına yıkılasıca" bir adam yani kısaca. İşlemediği bir cinayet yüzünden idama mahkûm edilen Melek ise annesi olmasına rağmen öksüz kalmış bu dünyada. Annesi durmamış çünkü onun arkasında hiç. Annesi, ikinci kocasından gördüğü baskı ve yediği dayaklar sonunda kızını gönderivermiş cehennemecek. Melek'in yalnızlığını ve kimsesizliğini okurken kalbim parçalandı. Eğer bir insanın arkasında ailesi durmuyorsa, destek vermiyorsa, o kişiden yüz çeviriyorsa o kişinin bir tarafı hep eksik kalıyor, sesi kısılıyor, dayanağı kalmıyor; o satırları okurken bir kere daha anladım bunu. Melek'in de sesi kısık, çıkmıyor hiç. Çıktığı zaman da susturuldu zaten; kaçamadı, kapatıp kilitlediler kapıları yüzüne hep. Çaresizlikten ve boyun eğmekten başka bir şey gelmedi elinden. Kendini savunmaya bile gerek duymadı çünkü artık biri tarafından duyulacağından ümidini kesmişti. Sürekli kendini suçluyor, uğradığı cinsel şiddetin müsebbibini neredeyse kendi bilecek bir hâlde. Bu tarz travmalar yaşayan insanların, kontrolü dışında gerçekleşen olaylar karşısında kendilerini bu şekilde suçlayarak o kontrol hissini geri kazanmaya çalıştıklarını duymuştum. "Bundan kaçamıyorum ama ben de o zaman karşı koysaymışım, benim suçum yani." Dedesini hatırladığı sahneler çok duygulandırdı beni. Kendini kimsesiz sanırken birdenbire aklına dedesi geliyor; onu koruyup kollayan, onu gerçekten seven dedesi. "o sevmek dediklerini bi tek ihtiyar dedemin ellerinden duymuşum bi de Yalçının dilinden lakin onun dilini anlamamıştım esasında o sevmek işte bi türküymüş demek ak saçlı bi dedenin türküsü bi çaresiz ihtiyarın çatlak sesiymiş". Sonunu beklerken hiç değilse hayatında gerçekten sevildiğini, değer verildiğini hissettiği bir anı düşünüp bulması... "hiç değilse bunu hissetti, bu dünyadan sevilmediğini düşünerek göçmeyecek" diye düşündürttü. -Bir de dedesini ansıdığında bir türkü çalınıyor kulağına hep. Türkünün ismi de Sefil Baykuş imiş, bu sabah bunu dinleyerek çıktım yola ve nemrutluğuma nemrutluk kattı. Tavsiye ederim herkese.- Yalnız, Melek de %100 masum bir insan değil, her insan gibi tabii ki. Konakta kocakarıya bakarken yaptığı bazı şeyleri okurken bir kere daha herkesin gücünün yettiğine zulmettiğini anladım. Elinden sadece, pis elleriyle yemek yedirebilmek geldiği için onu yapabildi (pis derken günlük işlerle uğraşıp yıkanmamış elden bahsetmiyorum. Kadının altını temizleyip ellerini yıkamadan o elleriyle yemek yedirip bazen de kadının altına bağladığı pis bezleriyle ağzını sildiğini söylüyor). Eğer daha fazlası gelseydi, elinde o güç olsaydı, başıma bir iş gelir belki diye korkmasaydı daha fazlasını da yapabilirdi pek âlâ. Belki de olay parada bitiyordur, bilmiyorum. En masum ve hâlim insanı bile belki bir yezit hâline getirebilir bu para. Vee... Yalçın. Yalçın'ın bölümü beni en çok etkileyen, kederlendiren, öfkelendiren, tiksindiren, duygudan duyguya sürükleyen bölümdü. Çünkü Yalçın'ın bölümüne kadar bunun bir toplumsal cinayet olduğu ayırdına varamamışım, bunu anladım. Evdeki ahlaksız kalfadan mahalledeki en vasıfsız ahlaksız herife kadar herkes Melek'in sebebi oldu. İdama gönderilmesinden bahsetmiyorum. Melek'ten hayatını, kadınlığını, çocukluğunu, yaşayacağı tüm aşklarını, sevgilerini çaldılar. Köyde başlayıp İstanbul'da son bulan bir hırsızlık ve katliam. Ama yargılanıp ceza kesilen kişi hırsızlar/katiller değil, onca insan tarafından sömürülüp adeta boş bir kabuk hâline getirilen genç bir kız. Yalçın'ın "Oysa iki yıl sonra yeniden karşılaştığımızda onun tek tek kişilerin değil de toplumun içine doğduğu ekonomik ve toplumsal koşullarının kurbanı olduğunu bilmiyor muydum? Biliyordum elbet. Kendisine anlatmaya bile çalıştım bunu. Bilmediğim şey toplum'un biz olduğumuzdu. O sıra hâlâ soyut bir kavramdı benim için; ya da, kendimi de, çevremizi de, hatta Melek'i de toplumdan soyutlamıştım." sözleriyle dank etti bu durum bende.+

eiivitsi 3 years ago

Harry Potter ve Sırlar Odası

J. K. Rowling

35 Gönderi

Spoiler içeriyor "Sahip, Dobby'ye bir çorap verdi." (...) "Dobby'nin bir çorabı var," dedi Dobby inanamayarak. "Sahip onu attı, Dobby de tuttu ve Dobby - Dobby özgür." "Harry Potter, Dobby'nin sandığından da daha büyük!" Ah Dobby ah... Yılanın başı olan Lucius Malfoy'u tek…devamı

eiivitsi 3 years ago

Aşk Sarhoşu

Edward Zwick

52 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmin konusu çok güzel ama işlenişini ben pek sevemedim. Parkinson hastalığına biraz daha yer verilerek, bir tık daha dram yanı ağır basan güzel bir romantik film yapılabilirmiş bence. Ama maalesef cinselliği daha ön planda tutmaya karar vermişler ve bu durum,…devamıFilmin konusu çok güzel ama işlenişini ben pek sevemedim. Parkinson hastalığına biraz daha yer verilerek, bir tık daha dram yanı ağır basan güzel bir romantik film yapılabilirmiş bence. Ama maalesef cinselliği daha ön planda tutmaya karar vermişler ve bu durum, filmi biraz ucuzlatmış. Bir de ilişki biraz yapay geldi bana, oyunculukları da beğenemedim bi'. Filmde en çok sevdiğim sahne parkinson hastalarının toplantı yaptığı sahne oldu. Jamie ve bir başka parkinson hastasının eşi arasında geçen diyalog düşündürürken hüzünlendirdi. "A: Parkinson, değil mi? J: Hayır. -Yok, karınız. -Kız arkadaşım. İlk safha -İyi günler de oluyor, kötü günler de, değil mi? -Çoğunlukla güzel günler. Siz? -Eşim. 1973'ten beri. Dördüncü safha. -Herhangi bir tavsiyeniz var mı? -Tavsiyeme ihtiyacın yok. -Öğrenmeye açığım. -Tavsiyem; üst kata çık, bavullarını topla, güzel bir veda mektubu bırak. Kendine sağlıklı bir kadın bul. *sessizce bakışırlar ve adam devam eder* Karımı seviyorum ama bunu tekrar yapmazdım. Kimsenin sana söylemediği şey, bu hastalık, senin onda sevdiğin her şeyi çalıyor. Vücudunu, gülümsemesini, aklını. Er ya da geç, motor kontrolünü yitirecek. Sonunda kendi kendine giyinemeyecek hâle gelecek. Esas eğlence o zaman başlıyor. Altını temizlemek. Donuk surat. Bunama. Bu bir hastalık değil, bir Rus romanı." Bu sahne, parkinson gibi, insanı benliğinden çıkaran hastalıkların ciddiyetini ve hastaya bakan kişilerin yüklendiği ağır yükü ve sorumlulukları, insanın yüzüne bir tokat gibi çarpıyor. Gerçekten de cesaret işi böyle bir ilişkiye devam etmek, hayatını ona adamak, adeta onun için yaşamak... Zaten bu konuşmadan sonra Jamie de olayın ciddiyetini fark ediyor ve tedavisi olmayan bu hastalık için kız arkadaşını doktor doktor gezdirip tedavi bulmaya çalışıyor. Bu durum, hastaya bakan kişi için zorsa hasta için bin kat daha zordur sanırım. Kendini yük gibi hissetmek, sana bakan kişinin kendi hayatını rahatça yaşayamadığını düşündüğün için suçlu hissetmek, hastalığının ilerleyen safhalarında başına ne geleceğini bilerek yaşamak ve birine muhtaç olacağını bilmek... Maggie de bunları düşünüyor ve Jamie'ye bir yük olmamak, ona ayak bağı olmamak için ayrılma kararı alıyor. Bu sahnelerde ben de kendimi düşündüm, ne yapardım acaba, diye. Acaba bıkmadan, usanmadan, o kişiye kendini bir yük gibi hissettirmeden, sabırla bu işin altından kalkabilir miydim? Buna bir cevap vermek çok zor. Adamın söyledikleri fazlasıyla gerçekçiydi çünkü. Hastalığın ilk safhalarında insan kendine güvenebilir, sonsuza kadar aynı hislerle devam edebileceğini sanabilir ama maalesef, bu düşüncelerin gerçekçi olacağını sanmıyorum. Dün dizinin çok bahsi geçtiği için aklıma Gibi'deki bir bölüm geldi izlerken ve bunları düşünürken. Yılmazların bi' arkadaşı, yana yakıla kız arkadaş arıyor ve zorlu bir depresyon sürecinin ardından ruh ikizini buluyor. Sonra kızda bir hastalık çıkıyor ve komaya giriyor, tabiri caizse çocuğun üstüne kalıyor kız. Çocuk, kızı bırakamıyor kimsesi olmadığı için, mecburen bakıyor. Orada da ilk başta, yoğun bir sevgi veya aşk yaşandığı için "Abi bırakamam, nası bırakayım? O benim hayatımın anlamı"yla başlayan süreç, kızın öldüğü gün sevinçten lokma dağıtacak seviyeye geliyor neredeyse. İzlerken "Allah yaşatmasın ama gayet anlaşılır bi' durum ya" olmuştum. Jamie gibi bir insanın, filmin sonundaki kararı vermesi pek gerçekçi olmamış ama. Hayatı boyunca hep kendi çıkarını düşünen, kendi için yaşayan bir insanın, birden karşısına bir kadın çıkıyor ve bencil karakterimiz de 180 derece değişiyor, öyle mi? Geçiniz efendim, geçiniz. Sadece, yaşlandıklarında ve kadının hastalığı ilerlediğinde kadını ortada bırakmamasını umuyorum... Duygusal bi' birey olduğum için son sahneyi gözlerim dola dola izledim, her ne kadar içimden "bu karakter, buna dönüşemez." diye düşünsem de. Bitişinde çalan Regina Spektor - Fidelity de çok güzel bir şarkıymış, birkaç gün dinleyip eskitirim bunu ben.

eiivitsi 3 years ago

Harry Potter ve Felsefe Taşı

J. K. Rowling

77 Gönderi

Sonunda serinin ilk kitabını bitirebildim. Kitaplardan önce filmini izlediğim için kafamda hep kıyas yapa yapa okudum. Neredeyse bütün uyarlamalarda olduğu gibi Harry Potter'da da kitaplar filmlerden çok daha iyi gibi duruyor, hiç değilse ilk kitap için böyleydi durum. Kitapta Harry'nin…devamıSonunda serinin ilk kitabını bitirebildim. Kitaplardan önce filmini izlediğim için kafamda hep kıyas yapa yapa okudum. Neredeyse bütün uyarlamalarda olduğu gibi Harry Potter'da da kitaplar filmlerden çok daha iyi gibi duruyor, hiç değilse ilk kitap için böyleydi durum. Kitapta Harry'nin iç dünyasını da görmek, bu zamana kadar gördüğü muamelelerden dolayı onda oluşan öz güvensizlik, sanki sürekli yanlış bir şey yapacakmış da oradan kovulup teyzesiyle eniştesinin yanına, o cehenneme, geri dönecekmiş gibi diken üstünde durması, özellikle seçmen şapkayı taktığında "kesin hiçbir eve ait olmayacağım, beni başka biriyle karıştırdılar, az sonra da eve geri postalayacaklar" diye endişelendiğini görmek; karakterin, 11 yaşında, hiç sevilmemiş ve hep örselenmiş ufak bir çocuk olduğunu daha güzel hissettirmiş. Kitapta birçok olay farklıydı, gayet anlaşılır bir durum bu tabii ki, hangi bir detay filmde yer alsın zaten de Neville karakterine biraz haksızlık edilmiş gibi geldi bana, filmde daha çok yer verilebilirmiş bence. Tamamen bir üçlü arkadaş grubundan ziyade Neville de hafiften aralarında gösterilebilirmiş. Kitapta yer alan tekerlemelerin orijinal dilde nasıl olduğuna bakacağım bi' de. Türkçe hâlleri fena değildi, eminim orijinalleri daha çok zevk verir okurken. Genel olarak güzeldi, lisedeyken çocuk kitabı gibi geldiği için çok mesafeli duruyordum ama yıllaar sonra gayet keyif alarak okudum. Diğer kitapları da en kısa zamanda bitirebilirim umarım. "(...) Dünyanın en mutlu insanı, Kelid Aynası'nı sıradan bir ayna gibi kullanan insandır, ona bakınca kendini olduğu gibi görür." (...) "Bu ayna yüreklerimizin derinliklerinde yatan tutkuları, istekleri gösterir bize. Aileni hiç bilmedin sen, onları görürsün. Kardeşleri tarafından ezilen Ronald Weasley, kendisini onlardan üstün görür. Ama bu ayna bizi bilgiye, doğruya götürmez. Gösterdiklerinin gerçek olmadığını bilmeyenler onun önünde eriyip gitmişlerdir ya da akıllarını kaçırmışlardır." (...) "Efendim - Profesör Dumbledore? Size bir şey sorabilir miyim?" Dumbledore gülümsedi. "Tabii, sordun ya zaten. Ama istersen bir şey daha sorabilirsin." "Ayna'ya bakınca siz ne görüyorsunuz?" "Ben mi? Elimde bir çift yün çorapla kendimi görüyorum." Bu arada Neville, Gibi'deki Ethem'in nereden akrabası acaba? "Abi şimdi grupta okudum; Ethem'in yengesinin eltisinin oğlu, kurbağa peşi koşcam diye süpürgesinden düşüp komaya girmiş ya." "Hay Allah ya, tüh..."

eiivitsi 3 years ago

Online Kumar ve Online Cinsellik Bağımlılığı - Mizaç ve Bağlanma Üzerinden Anlamak

Mehmet Dinç

1 Gönderi

Kitabın adı Online Kumar ve Cinsellik Bağımlılığı olmasına karşın içerik genel olarak internet bağımlılığının ve özgül bağımlılıkların (oyun, cinsellik, alış veriş, kumar), mizaç ve bağlanma stilleriyle ilişkilerini içeriyor. Açıkçası ben kitabın adını görünce daha çok, kumar ve cinsellik bağımlılığı üzerinde…devamıKitabın adı Online Kumar ve Cinsellik Bağımlılığı olmasına karşın içerik genel olarak internet bağımlılığının ve özgül bağımlılıkların (oyun, cinsellik, alış veriş, kumar), mizaç ve bağlanma stilleriyle ilişkilerini içeriyor. Açıkçası ben kitabın adını görünce daha çok, kumar ve cinsellik bağımlılığı üzerinde durulur diye düşünmüştüm; bu açıdan başlık biraz yanıltıcı olmuş. Kitapta kullanılan kaynaklar maalesef genel olarak 2000'lerden kalma. Böyle güncel bir konu için kaynaklar bana eski geldi biraz. Yani hiçbir şey olmasa bile bir pandemi dönemi geçirdik ve insanlar bir dönem eve kapandı. Kimisi yalnız kaldı, kimisi aileyle geçirdi bu süreci ve internet ve bahsi geçen bağımlılıkların, özellikle bu dönemde artış gösterebileceğini düşünüyorum. Hiç değilse internet veya oyun bağımlılığı konusunda daha güncel bilgiler içerebilirmiş. Kitap, yazarın bir tezinden bir parça mı onu anlamadım, biraz bakındım bulamadım da. Belki tezini yazdığı döneme ait en güncel kaynakları kullanmıştır diyeceğim ama 2017'den de kaynak vardı (bir tane). Okurken bu konuya takıldım bayağı. :D Ha bir de şeye takıldım, kitabın ismindeki "online" kısmına. Türkçede karşılığı varken neden İngilizce? Kitap, bu konuda bilinçlenmek için okunabilecek bir kaynak. Herkesin anlayabileceği düzeyde ve sade bir dille yazılmış gayet. Kumar reklamları ve cinsellik şu dönemde, daha önce hiç olmadığı kadar gözümüze sokuluyor ve maalesef artık internete erişim çocuk yaşta başladığı için bu durum daha da tehlikeli. Twitter'da bile içerikler artık bahis sitesi reklamlarıyla dolu, film/dizi izlemek için girilen platformlarda kumar reklamları kadın bedeniyle pazarlanarak yapılıyor. Bazı sosyal medya platformlarında, içerik üreticileri, çoğunlukla ergen veya çocuklar tarafından izlendiklerini bile bile kumar oyunlarının reklamını yaparken suçluluk veya utanç duymuyorlar. Sadece ergenler için değil, yetişkinler için bile göz boyayan şeyler bunlar. Bir de iş, çevrim içi olunca insan ne yaptığını, ne harcadığını, ne kaybettiğini tam olarak kavrayamayabiliyor. Özellikle kumarda. Canlı canlı görülse belki riske atılamayacak meblağlar, internette oynarken daha cüretkâr bir şekilde harcanabilir. Herkesin her şeye bu kadar kolay erişebildiği bir dönemde, bilinçsiz ebeveynlere ve çocuklara bu konuda bilgilendirici eğitimler verilmeli diye düşünüyorum; ki kitapta da yazar bu öneride bulunmuş (aklın yolu bir ne de olsa). Ergenlikte doğal olarak merak edilen cinsel konuların, porno sektörüyle öğrenilmesi; ergenlerin reklamlarla, kliplerle, genel olarak medya yoluyla buna sürekli maruz kalmalarının bu sürecin sağlıklı bir şekilde atlatılmasına engel olabileceğinden ve bu durumun bağımlılığa kadar gidebileceğinden bahsedilmiş. Ayrıca maruz kalınan içerikler sebebiyle ergenlerin; cinselliğe, romantik ilişkilere karşı gerçek dışı bir bakış açısı geliştirebileceklerinden ve izlenen pornografik içerikler sayesinde şiddete meyilin de artabileceğinden bahsedilmiş. Her ne kadar kitapta ergenler üzerinden anlatılsa da her yaştan herkesin bilinçlenmesi gereken konular olduğunu düşünüyorum. Bağımlılığın, bağlanma stilleri ve mizaçla ilişkini de, eğer konuyla biraz alakalıysanız, az çok tahmin edebilirsiniz. Ben kitapta aradığımı bulamadım maalesef ama yine de bağımlılıklar hakkında bir fikir edinmek için faydalı bir kitap.

eiivitsi 3 years ago

Twenty Five Twenty One

Kim Tae-ri

90 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu diziyi, geçen sene Ramazan ayında, diziye hayran olan canım ciğerim bir dostumun önerisi ile izlemeye başladım. SONUNDA bugün bitirebildim. O "SONUNDA", dizi çok kötü veya sıkıcı olduğu için değil bu arada. Netflix'i açıp izlemeye devam et kısmına baktığımda, bütün…devamıBu diziyi, geçen sene Ramazan ayında, diziye hayran olan canım ciğerim bir dostumun önerisi ile izlemeye başladım. SONUNDA bugün bitirebildim. O "SONUNDA", dizi çok kötü veya sıkıcı olduğu için değil bu arada. Netflix'i açıp izlemeye devam et kısmına baktığımda, bütün parasını içkiye yatırdığından çocuğuna flüt alamadığı için, çocuğuyla Yamaha'nın önünden geçmemek adına yolunu değiştiren İbrahim Tatlıses gibi artık yolumu değiştirmek istemeyeceğim için... (Çocuğunun canı bir şeyler çeker diye bakkal önünden geçemeyen babaya yorum katmak istedim.) Diziye gelirsek... of çok güzeldi ya bu dizi. Bölümleri biraz uzundu ama "Şu da ne gereksiz bi' sahneydi ya, neden koymuşlar ki?" diye düşündüğüm bir sahnesi gelmiyor aklıma şu an (belki de çoğu bölümünü önceden izlediğim için unutmuşumdur, şimdi bilemedim bi'). Lise yılları, ilk aşk, yakın arkadaşlıklar, ilk aşkla yaşanan bütün ilkler, ilk kalp kırıklıkları, aile ilişkileri, ekonomik kriz, eskrim, 90'lar, idealler, vazgeçişler, söylenmek istenip susulan sözler, hayatın gerçekleri... (dizi için konulan etiketlere döndü iyice.) Dizi bende çok farklı duygular uyandırdı. Belki şu an taze bitirdiğim için duygularım çok coşkuludur ya da şu sıralar geçmişe -özellikle lise yıllarıma- sık sık özlem duyduğum için bu kadar etkilenmişimdir, bilemiyorum. Hiç düşünmezdim ama bittiğinde biraz üzüldüm bile. Farklı bir ülke de olsa ben iki binler çocuğu da olsam o 90'lar nostaljisini çok iyi hissettirmişler bence. Bir de Kore'yi bazı açılardan bize çok benzetiyorum, o benzerlik de biraz yardım etmiş olabilir bu nostalji konusunda. Karakterlerin hepsi birbirinden güzeldi. "Favorim şuydu" diye düşünürken aklıma teker teker diğerleri de geliyor hep ve ben seçemiyorum. Hem arkadaşlık açısından hem de romantik ilişkiler açısından toksik ilişki görmemek tarif edilemez bir duyguydu. Beni, izlerken aynı anda hem ağlatıp hem güldürmeyi başardı. 14. bölümün sonundan itibaren bitirene kadar sinir krizi geçiriyormuşçasına bir ağlayıp bir gülerek izledim (hızlandırıp izledim bu arada. Cidden çok uzun geldi bölümleri). Ama son bölümde baştan sona kadar, zevcini kaybetmiş gayri Müslim bayanlar gibi zırıl zırıl ağladım. Sonu her ne kadar üzüntüden başımı ağrıtsa da gerçekçi bir şekilde bitmiş bence. Hee-Do'nun ve Yi-Jin'in yaşadıkları zorluklar, aile ilişkileri, geçmişleri çok farklı ve bu farklar da hayattaki seçimlerini ve önceliklerini ister istemez etkileyecekti. Dizinin sonlarında Hee-Do'nun günlüğünü bulduğunda geçmişe gülümseyerek bakması ve o zamanki hâlinin, kendini ne kadar yenilmez sandığını düşünmesi ve yaş aldıkça da ne kadar yanıldığını anlaması, "seni öylesine iyi anlıyorum ki" diye uzaklara dalmama sebep oldu. Sonuç olarak çok tatlı bir diziydi. Benim gibi Kore dizisi izleyemiyorsanız bile eğer türü size hitap ediyorsa izlemenizi öneririm. 1 senede bitmiş de olsa, iyi ki izledim, dedim. 10/10 verip üç evetle uğurluyorum diziyi.

eiivitsi 3 years ago

Bursa Bülbülü

Hakan Algül

84 Gönderi

Film komik değil, eğlenceliydi. 1-2 yerde burnumdan nefes vererek güldüm sadece. Sonu da gayet gerçekçi bir şekilde bitmiş, ikincisi falan çıkmaz umarım. Çıkarsa ve ilişki konusunda kartlar yeniden dağılırsa puanım düşebilir. Şarkılar, kıyafetler, saçlar, peruklar, mekanlar çok güzeldi; özellikle şarkılar...…devamı

eiivitsi 3 years ago

Anayurt Oteli

Yusuf Atılgan

41 Gönderi

Spoiler içeriyor Yusuf Atılgan'ın, "Aylak Adam"ından sonra okuduğum ikinci kitabı. Ve bu kitap -tabiri caizse- bana sırtımda buzdolabı taşıttı. Aylak Adam'ı okurken de ilk başlarda zorlanmıştım ama sonradan kitap akıp gitmişti sanki. Ama bunu okurken çok yoruldum, özellikle ilk sayfalarda parantez içine…devamıYusuf Atılgan'ın, "Aylak Adam"ından sonra okuduğum ikinci kitabı. Ve bu kitap -tabiri caizse- bana sırtımda buzdolabı taşıttı. Aylak Adam'ı okurken de ilk başlarda zorlanmıştım ama sonradan kitap akıp gitmişti sanki. Ama bunu okurken çok yoruldum, özellikle ilk sayfalarda parantez içine parantez içine parantez... yazılan cümle yarıda kesiliyor, bir parantez açılıyor, bir şeylerden bahsediliyor, ardından parantez kapatılıp benim çoktan unuttuğum diğer cümleye devam ediliyor. Bazı cümleler çok uzun, bazı cümlelerde noktalama işareti hak getire... Yazarken başım ağrıdı bak yine. Büyük ihtimalle tekniğe aşina olmadığım ve yeterli bir birikimim olmadığı için bu kitap, çok zorlayıcı oldu benim için. Hele akrabalık ilişkileri... Benim zaten normalde akrabalık ilişkileri konuşulurken otomatik olarak iq'um eksilere düşüyor, burada işin içinden çıkamadım. Akrabaların isimleri sanki Rusça; hepsini unuttum okurken. Görünmez adamımız Zebercet... Bir laboratuvarda elim bir kaza sonucu değil, büyük ihtimalle fiziksel görüşünüşü ve ağzının laf yapmayışı yüzünden. Kadınlar tarafından bir erkek olarak görünmüyor. Askerlikte yardımcılığını yaptığı subayın(?) evinde kalırken subayın eşi ve kızı yanında her şeyi rahat rahat konuşabiliyorlar, geneleve gittiğinde her zaman görüştüğü kadın "benim küçük askerim" diye dalga geçiyor, bir gün bir bankta oturan otelin sürekli müşterisini beceriksizce otele çağırdığında kadın onu başından savıyor... Çok yalnız bir adam bu Zebercet (ismi bile yalnızlığını yüzüne vurmak için seçilmiş sanki. Otelde çalıştığı süre boyunca tek bir Zebercet bile gelmiyor kalmaya). Büyük ihtimalle son yakını olan babasını da kaybettikten sonra iyice tek başına kalıyor. Hayatı, otel; çok çok önemli bir şey olmadığı sürece terk etmiyor asla. Bir gün otele bir kadın geliyor ve Zebercet'in çöküşü de böylece başlıyor. Çok etkileniyor kadından, takıntı derecesinde (zaten diş fırçalama, ayaklarını yatmadan önce yıkama gibi takıntılarını da okuyoruz) ve ardından beklemeye başlıyor... Rabb'im, öyle bir bekliyor ki, kadın yanımda olsa ezan okuyup adını kulağına "Godot" diye fısıldardım yani. Ve kadın benim ona atadığım ismin hakkını vererek gelmiyor zaten. Zebercet kadının odasını adeta bir mabede çeviriyor. Kadın ışığı yakıp gitmiş, yatak dağınık, kenarda havlusu (zavallı havlu :(), söylediği çay... her şey kadının bıraktığı gibi duruyor. Eğer bıraktığı gibi bekletirse odayı, kadının döneceğine ve onu seveceğine inanıyor. İnsanoğluna umut lazım yaşamak için işte, böyle saçma bir sebeple biraz da olsa hayata tutunuyor Zebercet. Ardından bir gün, yanlışlıkla odadaki bardağın kırılmasıyla bütün büyü bozuluyor (belki artık içten içe gelmeyeceğini anladığı için bilerek ama yanlışlıkla kırılmıştır o bardak o an), odanın ışığı kapanıyor ve odanın kutsallığı bitiyor artık gözünde. Zebercet'in bu yalnızlığı onu hayata, insanlara, en çok da hislerine karşı yabancılaştırıyor. Bir insanın yapabileceği en kötü şeyleri yapıyor ama ne bir panik ne bir utanç ne bir suçluluk hissediyor bunları yaparken (gerçi sonlara doğru biraz suçluluk ve utanç hissediyor galiba, insanların yüzüne bakamıyor çünkü). Aslında tek istediği şey; yalnızlığına çare olacak bir aşk, onu gerçekten sevecek bir sevgili ama nafile... Bir iki yerde olasılıklardan bahsediliyordu kitapta; insanın önüne sunulan sonsuz seçenekler ve seçme özgürlüğü. Ve bilin bakalım, kim asla doğru bir seçim yapmıyor kitap boyunca? :)) Zebercet'in kitap boyu yaptığı tek doğru tercih bıyıklarını kestirmek oldu. Ve sonunda o da yaptığı tercihlerin sorumluluğunu üstlenmeden veya tercihlerinin sonuçlarıyla yüzleşmeye korktuğu için, Emekli Albay gibi kaçtı her şeyden. Bütün bu yaşadığı şeyler karşısında Zebercet'e üzülemedim, sadece yer yer soğukkanlılığı yüzünden dehşete düştüm. Kitabı tam olarak anlayabildiğimi sanmıyorum, eğer bulursam analizini okumayı düşünüyorum ve birkaç sene sonra tekrar okumayı planlıyorum. Anlamadığım bir şeye de sırf anlamadığım için düşük puan vermek yerine puan vermemek daha mantıklı geldi bana.

eiivitsi 3 years ago

Duygular Sözlüğü

Tiffany Watt Smith

2 Gönderi

"Yukarı bakın. Bulutlara. Rüzgarsız gökyüzünde gri ve ciddiler mi? Yoksa hafif bir esintide tutamlar halinde kaygısızca dalgalanıyorlar mı? Alaca kırmızı günbatımına bulanmış ufuk, arzuyla dolup öfkelenmiş mi? (...) Bulutlara bakın, bir duygunun her şeyin rengini bir anlığına değiştirdiğini görebilirsiniz." Duygular…devamı"Yukarı bakın. Bulutlara. Rüzgarsız gökyüzünde gri ve ciddiler mi? Yoksa hafif bir esintide tutamlar halinde kaygısızca dalgalanıyorlar mı? Alaca kırmızı günbatımına bulanmış ufuk, arzuyla dolup öfkelenmiş mi? (...) Bulutlara bakın, bir duygunun her şeyin rengini bir anlığına değiştirdiğini görebilirsiniz." Duygular Sözlüğü'nde kapakta da belirtildiği gibi, A'dan Z'ye, toplamda 154 duygunun tanımı, ne zaman tanımlandıkları, kelimelerin kökeninin nereden geldiği gibi konulara, kısaca değiniliyor. Tanımını bildiğimiz, zaman zaman hissettiğimiz ama isimlendirmediğimiz duyguların, bir başka kültür tarafından da yaşandığını ancak onların bu duyguyu isinlemlendirdiğini görmek gayet keyifli ve aynı zamanda da sinir bozucuydu. Çünkü bazı duyguları okurken "Bunu biz nasıl isimlendirmemişiz?!" diye içimden atalarımıza sitem ettim biraz. Aslında bu isimlendirmeler sayesinde, okurken zaman zaman farklı kültürlerin hayatı algılayış biçimleriyle ilgili de biraz fikir sahibi oluyorsunuz. Benim kitapta en çok sevdiğim kısım, kelimelerin kökenleriyle ilgili verilen bilgilerdi. Bazı duygular o kadar farklı yerlerden gelip o kadar farklı bir şekilde evrilmiş ki insanın aklına ve uydurma gücüne (yaratıcılık asla değil) bir kere daha şaşırdım okurken. (Mesela: "Panik sözcüğünün kökenleri Yunan mitolojisine dayanıyor; insanların yaşamadığı vahşi yerlerde gezginlerin hissettiği ani ve açıklanamaz dehşet, anlamına geliyor. Ancak sonradan anlıyorlar ki yabani, ağaç ya da kaya kılığına bürünüp gizlenen yarı insan yarı keçi tanrı Pan ile karşılaşmışlar. Pan gürültülü ayinlerin dere beyiydi ve takipçileri onu kendilerinden geçtikleri partilerle kutluyorlardı. Panik böylece açıklaması zor bir korkulu ve endişeli bekleyişle, tehlikeli olabilen kolektif bir akıldışılık tarafından ele geçirilme hissiyle bağdaştırıldı.") Dilin ve kültürün, yok olmamak adına, sürekli değişen ve gelişen dünyaya ayak uydurduğunu biliyordum ama duygularda da işin bu şekilde işlediğini düşünmemiştim hiç. Yazar, bazı duygulara hiç beklemediğim açılardan yaklaşmış; olumsuz olarak etiketlediğimiz, olumlu bir sonuç getireceğine ihtimal vermediğim bazı duyguların, ayarında hissedildiğinde gayet olumlu sonuçlara ulaştırabileceğinden bahsetmiş -tabii araştırmalarla desteklemiş bunu da. Ayrıca kitapta bazı duygular; bazen film karakterleriyle, bazen de hikâye veya romanlarla örneklendirilmiş. Baktığım filmlerin ve kitapların neredeyse hepsi de birbirinden güzel duruyordu, onları da aldım listeye. Kitabın etinden, sütünden, her şeyinden faydalandım yani. Ben çok severek okudum, size de tavsiye ederim. Neredeyse kitabın hepsini alıntıladım sayılır zaten 1000kitap'ta, ne zaman telif yiyeceğim, diye korkuyla ve tedirginlikle bekliyorum şu an. Ayrıca ecnebilerin "mansplaining" olarak ifade ettikleri, "erkeklerin, bir şeyi, kadınlara küçümseyici bir tavırla anlatması" kavramını, çevirmen çok güzel bir şekilde "açükleme" olarak çevirmiş. Ben daha önce başka bir yerde rastlamamıştım buna, eğer bu kelimeyi çevirmen bulduysa harika bir iş çıkarmış, bunu kelime dağarcığıma kazandırdığı için teşekkür ederim. :')

eiivitsi 3 years ago

The Menu

Mark Mylod

180 Gönderi

Spoiler içeriyor Çok merak ettiğim, beklentimin de çok yüksek olduğu bir filmdi. Filmi izlerken keyif aldım ama sürekli "bu filmin verdiği bir mesajı, bu karakterlerin temsil ettiği bazı semboller olmalı" diye düşünerek izledim filmi. Şefi Tanrı, yanında çalışanları hiçbir şeye itiraz etmeden…devamıÇok merak ettiğim, beklentimin de çok yüksek olduğu bir filmdi. Filmi izlerken keyif aldım ama sürekli "bu filmin verdiği bir mesajı, bu karakterlerin temsil ettiği bazı semboller olmalı" diye düşünerek izledim filmi. Şefi Tanrı, yanında çalışanları hiçbir şeye itiraz etmeden hemen uygulayan melekler, müşterileri de insanlık olarak düşünmeye çalıştım ama yine de bir şeyler oturmadı. Özkan Uğur'un da dediği gibi "OLDURAMADIM". Filmde Tyler karakterinin feci hâlde itaatkar olduğunu görüyoruz. Şef mail atıyor, herkesin öldürüleceğini önceden söylüyor ve bunu kimseye söylememesi gerektiğini söylüyor, Tyler bunu harfiyen uyguluyor. Şef sus diyor, Tyler susuyor. Şef tarafından eleştirilmek, onun tarafından sevilmemek Tyler için bir zulüm. Yobaz bir inananı temsil ediyor olabilir diye düşündüm. Yobaz ama aynı zamanda yüzeysel. Bütün terimlere hâkim, her şeyi biliyormuş gibi görünüyor ama Şef mutfağa geçirince yemek yapmada çuvallıyor. Bu durum, münafıklığı temsil ediyor olabilir diye düşündüm ve bu ikiyüzlülük karşısında Şef tarafından cezalandırılıyor. Margot tam bir isyankar, orada olmaması gereken bir kişi. Her şeyin mükemmel bir şekilde tasarlandığı ve kusursuz bir şekilde planlandığı bir "evrene" plansız bir şekilde gelen bir misafir. Diğerleri her ne kadar isyan ediyormuş gibi görünseler de aslında herkes bir şekilde kaderine razı. Bir tek Margot'nun sonuna kadar mücadeleye devam eden biri olduğunu görüyoruz. Margot'nun, Şef'in yardımcısı olan kadınla yaşadığı dövüş sahnesi, kadının onu düzeni bozmakla suçlaması bana, Hz. Adem (a.s.) yaratılırken meleklerin "Dünyada fesat çıkaracak ve kan dökecek birini mi yaratacaksın?" diye sorduğu ayeti hatırlattı. Margot, Hz. Adem (a.s.)'ı değil, Tanrı'nın planına uymayan bir inançsızı temsil ediyor olabilir. Ama burada da şu sorulara cevap bulamadım: 1) Eğer Şef, Tanrı'yı temsil ediyorsa annesi neyi temsil ediyor olabilir? Çünkü hiçbir semavi dinde Tanrı'nın ana-babası yok diye biliyorum ben. 2) Şef, restoranın sahibini, olmasaydı ben de olmazdım, benim de sahibim sayılır, diyerek tanıtıyor ama ardından düşmüş melek olarak denize batırıyor adamı. Tanrı iyiliği, şeytan kötülüğü temsil ettiği için kötülük olmasa iyilik de olmazdı, gibi bir düşünceyle yazılsa bile saçma geldi bana. Burası da benim analizime uymuyor. 3) Şef'in, Margot'ya yanına katılması teklifi. Peygamberlik gibi mi algılamalıyız? Ama peygamberler de insan, insanüstü bir mertebeye nasıl geçiş yapacak? Ayrıca genelde peygamberleri kurtarıcı olarak görürüz. Ama filmde kimse kurtulamadı ve bu durumun, Margot'nun da pek umurunda olduğunu söyleyemeyiz. Ve diğer bütün insanlar gibi Margot da günahkâr tabii ki... İlk başta insanlığı yaratıp sonradan insanların bu insanlıktan çıkmış hâllerini görüp eserini beğenmeyen bir Tanrı'yı da sembol ediyor olabilir Şef. Son sahnede Şef, her şeyin ne kadar da anlamsız olduğunu göstermek için aşırı dandik bir tatlıyla her şeyi ateşe veriyor. Bir nevi kendini de cezalandırıp öldürdüğünü düşünebiliriz yani. Ve tüm bunlara gerçekten isyan edip karşı çıkan Margot'yu da gitmesine izin vererek ödüllendiriyor olabilir. Yani ben bir şeyleri kaçırıyor olabilirim veya bayağı sallamış da olabilirim. Ama eğer bu film, sembolik bir film değilse hiç olmamış diyebilirim. :D Eğer bütün bunlar bir şeyi temsil etmiyorsa hiç beğenmedim, eğer bir şeyleri temsil ediyorsa tutarlı bulamıyorum. O yüzden bu filme puanım yok, veremiyorum çünkü. Sonuç olarak: biz Emine Beder'den devam...