eiivitsi (@eiivitsi)

"... her insanın bilme eylemi, zâhiri âleme yaptığı bir rüya tâbirinden ibarettir." ve bu bilmelerin en zoru da insanın kendini bilmesi, içindeki işaretleri okuyarak kendini çözümlemesi değil midir? Bir rüyadan, acı bir gerçeğe uyanmak, farkına varmak, kabullenmek ve eğer heves…devamı

eiivitsi 1 month ago

Backrooms

Kane Parsons

86 Gönderi

Spoiler içeriyor Böyle "liminal space" konseptli videolara denk geldiğinde verdiği rahatsızlık hissine rağmen hipnoz olmuş gibi izleyip kendine eziyet etmeyi seven biri olarak film hoşuma gitti. 1-2 yerde yapılan jump scare'leri saymazsak, gerilim, mekanın sonsuzluğunun ve bilinmezliğinin getirdiği tedirginlikle ve yer yer…devamı

eiivitsi 1 month ago

Nefretin Hazzı

William Hazlitt

1 Gönderi

Çok büyük beklentilerle başlayıp biraz hayal kırıklığı yaşadığım bir kitap oldu. Adından dolayı, Kemal Sayar'ın Kayıp Arkadaş kitabındaki gibi, bizi birbirimizden ayıran, aramıza duvarlar ören duygulara yoğunlaşıp bu konuda yapılan tespitleri okumayı bekliyordum ama aradığımı bulamadım. Bazen okuduğum cümleyle sonraki…devamı

eiivitsi 2 months ago

Patrick Melrose 3-Biraz Umut

Edward St Aubyn

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Patrick Melrose, samimiyetten uzak, iki yüzlü İngiliz sosyetesinin kapılarını, serinin üçüncü kitabında bizim için yeniden aralıyor – hem de ayık kafayla! Ve biz acımasız, kibirli ve ahmak insanların suni ilişkilerine, sığ karakterlerine yeniden şahit oluyoruz. Başlarda ilk iki kitabın gölgesinde…devamıPatrick Melrose, samimiyetten uzak, iki yüzlü İngiliz sosyetesinin kapılarını, serinin üçüncü kitabında bizim için yeniden aralıyor – hem de ayık kafayla! Ve biz acımasız, kibirli ve ahmak insanların suni ilişkilerine, sığ karakterlerine yeniden şahit oluyoruz. Başlarda ilk iki kitabın gölgesinde kaldığını düşündüğüm bir kitap olmuştu Biraz Umut. Bunun sebebi de bu kitapta pek çok karaktere yer verilmesi, olayların tam olarak Patrick odaklı gitmemesi ve bu karakter fazlalığından kaynaklanan konu dağınıklığıydı. Ama sonlarına doğru odağın biraz daha Patrick'e kayması ve sonunda bende bıraktığı hislerden dolayı, neredeyse ilk kitap kadar güzel buldum diyebilirim. Bu kitapta Patrick'in geçmişinin, kendisi üzerindeki tahakkümünü yıkma ve geçmişin gölgesinden kurtulma çabasını okumak ve bunun, kitabın başlarında "...ebeveyn olmanın ucuz maskesini kullanmadan çocukluğu geride bırakmak istiyordu." cümlesiyle ifade edilmesi o kadar etkileyiciydi ki... Kendi kendine iyileşecek kadar güçlü olmak istiyor Patrick, kendisi bu kadar karma karışıkken bir çocuğun ona sağlayacağı geçici ve sahte olası şifayı istemiyor. Belki kendi yaralı çocukluğunun bir benzerini, doğacak çocuğuna yeniden yaşatmaktan korkuyor ya da. Çocukluğundaki en derin ve iyileşmesi en zor, belki de imkânsız olan yara da ilk kitapta bahsedilen ve bu kitapta da öğrendiğimize göre üç sene boyunca devam eden, babası tarafından gördüğü cinsel şiddet. Narsist bir baba ve bağımlı bir anneyle (hem kocasına hem alkole bağımlı) büyümek başlı başına zorlu bir mücadeleyi gerektirirken, bir de üstüne baba tarafından tecavüze uğramak ve annenin buna göz yumması... paramparça eder insanı. Bir yanda samimi bir şekilde olgunlaşma ve değişme çabası, bir yanda geçmişten getirdiği güvensizlikleri, duygusal yükleri ve bunların perdelediği hayatı... Anlıyoruz ki bu bölünmüşlük, hayatın ta kendisi olmuş Patrick için. Kırılan parçalardan bir kimlik devşirmek, bir bütünlüğe kavuşmak için can atsa da inançsız, beyhude bir çaba içinde olduğunu düşünüyor: "...ve Patrick biliyordu ki, kendini ne kadar onarmaya çalışırsa çalışsın, dışarıdan tam görünen ama açık renkli içyüzünde restorasyonun kara izlerini ele veren eskiye ait kırık bir vazo gibi, bütünlüğün ancak yanılsamasını üretebilirdi." Bu harika benzetme, aklıma direkt Kintsugi sanatını getirdi. Böylesine kıymetli bir çabayla birleştirilen parçalar, güzelliğinden hiçbir şey yitirmeden, hatta daha da güzelleşerek ve güçlenerek, gerçek bir bütünlüğe kavuşup parlayacaklar. Bunun Patrick için gerçekleşmesini enişten duygularımla istedim kitap boyunca. Kitabın en sevdiğim yanı, Patrick'in başına gelen bu habis olayı, yaşadığı utancı bir kenara koyarak, bir dostuna anlatıp katarsis yaşamaya çalışması oldu. Her ne kadar beklediği rahatlamayı yaşamasa da hayatı boyunca içinde bulunduğu döngüde bir çatlak oluşturdu diyebiliriz, ki kitabın sonunda bahsedilen coşkunluk hissinin, bu konuşmayla mutlaka bir bağlantısı vardır diye düşünüyorum. Ayrıca, kitabın ana olayı olan doğum günü partisinde de bazı kişiler tarafından hem çocuk istismarının hem de ensest konularının ellerde içkiyle gayriciddî bir şekilde konuşulmasıyla Patrick'in içinde bulunduğu çevrenin bu konular hakkındaki tutumunu görmüş oluyoruz. Yazarın bunu, Patrick'in katarsis yaşadığı kitapta, böyle bir zıtlıkla sunması benim hoşuma gitti nedense. Kitapla ilgili yorumlara bakarken aslında bu serinin bir üçleme olarak yazıldığını, yıllar sonra beş kitaplık bir seriye dönüştürüldüğünü öğrendim. Yazarın, kitabı yazdığı dönem, serisini bir umut ışığıyla bitirmesi de çok hoşuma gitti. Aile içi cinsel şiddet yaşamış ya da cinsel şiddet yaşamış insanlar için yakılan bir umut ışığı gibi hissettim okurken. Patrick'in kitap boyunca yaşadığı bocalama ve travmayı aşacak gücü ve umudu içinde bulabilmesi, sonunda sesini birilerine duyurmak istemesi çok duygulandırdı beni. Sevgi ve şefkat görmeden büyüyen insanların, tekinsiz buldukları hayat yolunda, önlerini görmeden, el yordamıyla ilerlemek zorunda bırakıldıkları gerçeğini hatırladığım için kitap bittiğinde içimde bir boşluk ve ağlama hissi kaldı. Kitaptaki karakterlerin, özellikle Patrick'in, hisleri ve düşünceleri çok usta bir şekilde, gerçekçi ve harika bir üslupla yazılmış. Serinin, yazarın hayatıyla paralellik göstermesinin de etkisi vardır bu ustalıkta mutlaka. Kitabın yorumlarına baktığımda maalesef bizim ülkede pek sevilmediğini ve popüler olmadığını görmek beni biraz üzdü açıkçası. Ben kitapları ayrı, Patrick'i apayrı sevdim. Hatta favori kurgu karakterlerim arasına girdi diyebilirim. Dizisini henüz izlememiş olsam da Benedict Cumberbatch de o kadar yakışmış ki... zaten kendisi bayağı istemiş sanırım bu rolü. Onu hayal ederek okumamak imkânsız bişi oldu benim için.

eiivitsi 2 months ago

Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog

Osman Çakmakçı

3 Gönderi

Her insan biriciktir. Dış dünyayı algılayış şeklimiz, olayların bizde uyandırdığı hisler, kelimelere yüklediğimiz anlamlar... çoğu kişide benzerlikler gösterse de birebir aynı olması imkânsıza yakındır. Eğer kelimelere yüklediğimiz anlamlar bile aynı değilse o zaman birbirimizle konuşmak mümkün müdür? Veya bunun bir…devamıHer insan biriciktir. Dış dünyayı algılayış şeklimiz, olayların bizde uyandırdığı hisler, kelimelere yüklediğimiz anlamlar... çoğu kişide benzerlikler gösterse de birebir aynı olması imkânsıza yakındır. Eğer kelimelere yüklediğimiz anlamlar bile aynı değilse o zaman birbirimizle konuşmak mümkün müdür? Veya bunun bir anlamı var mıdır? Bu soruyla yola çıkan yazarımız, insan varlığının sınırlılıklarını, bu sınırlılıkları aşmada ve gerçeğe ulaşmada sanatın önemini, gerçek özgürlüğün nasıl mümkün olabileceğini ve hayatı biraz da olsa anlayabilmek için ölmeden önce ölmenin gerektiğini gayet akıcı bir dille, – ve ironik bir şekilde – bir diyalog yoluyla anlatıyor bizlere. Kolay okunan ve okurken düşündüren bir kitap ama eğer bu konularda fazla okuma yapan biriyseniz size basit gelebilir tabii. "Öyle değil mi ya, bir şeye adını koymak, onu adlandırmak, onu çağırmak için bir sözcük bulmak, aslında o şeyi, belki de o hakikati kendimizden uzaklaştırmak da olur aynı zamanda. Adını koyduğumuzda, aradaki mesafeyi de, dolayısıyla yabancılığı da kesinleştirmiş oluruz." Hamilelik ve doğum sürecinde de bir nevi benzer şeyler yaşanmaz mı? Ana rahminde yaşayıp onun bedenine bağlı kordondan beslenen bebekler, bir zamanlar yaşamla bağı olan o kordonun kesilmesiyle ve adının kulağına okunmasıyla kopar anneden. Bebeğin adı kulağına okunarak bir nevi araya bir mesafe konur. Her ne kadar anneye bağımlı olsa da, artık ayrı bir varlıktır o, bir ismi vardır. Gerçi biz, genel olarak isimle değil de envai çeşit hayvan, bitki, zerzevat ismiyle sever, sesleniriz sevdiklerimize, hatta "adımla seslendi, nasıl ağırıma gitti" diye şarkısı bile var – ki bu da şu soruya yöneltiyor beni: toplum olarak farkında olmadan, bir "isimle" kesinleştirdiğimiz bu yabancılığı, geniş hitap yelpazemizle yumuşatmaya mı çalışıyoruz acaba? Bu yabancılık bize yabancı geldiği için mi bebeklerimizi/çocuklarımızı veya sevdiklerimizi "ciğerimin köşesi, canımın içi" şeklinde, "benim bir parçamsın, benden kopmadın" gibi bir düşünceyle, bu mesajı vererek seviyoruz?

eiivitsi 2 months ago

Bir Peri Masalı-Radyum Kızları

Karden Kasaplar

1 Gönderi

Birinci Dünya Savaşı sırası ve sonrasında, Amerika'da askerler için saat kadranlarını radyumlu boyalarla boyayan ve sonrasında ciddi sağlık sorunları yaşayan ve sonunda da biri hariç beşi ölen altı "peri kızının" hikâyesi. O dönem radyum elementi kozmetik ürünlerinden diş macunlarına, içilen…devamıBirinci Dünya Savaşı sırası ve sonrasında, Amerika'da askerler için saat kadranlarını radyumlu boyalarla boyayan ve sonrasında ciddi sağlık sorunları yaşayan ve sonunda da biri hariç beşi ölen altı "peri kızının" hikâyesi. O dönem radyum elementi kozmetik ürünlerinden diş macunlarına, içilen sulardan çikolatalara, neredeyse her şeyin içine şifa niyetine konuluyormuş. Hatta fabrikada çalışan kadınlar, özel ve önemli buldukları günlerde işe giderken en güzel elbiselerini giyip gidiyorlarmış, radyum bulaştırıp parlamak için. Radyumun su gibi gittiği o dönemde, bu fabrikada çalışan kadınlar da saatleri boyarken düzgün bir iş çıkarabilmek adına fırçanın ucunu yalayarak incelttikleri için radyumu direkt yutuyorlar ve günde 15 saat çalışıyorlar... sonrasında kadınlarda birtakım ciddi sağlık sorunları görülmeye başlanıyor. Diş dökülmesi, yürüyememe, çenede çıkan ve yüzün şeklini değiştiren tümörler, çene kopması gibi –vücudumuz, yapıları benzediği için, radyum elementini kalsiyumla karıştırıp direkt iskelette depoluyormuş bu arada. Burada depolanan radyum, bulunduğu alana radyasyon yaymaya devam ederek civar yerlerdeki DNA yapısını tahrip edip vücuttan dışarıya ışın yayıyormuş. E kemikler aşırı zayıfladığı için de yürürken bacaklar kırılabilirmiş.– Yaşanan sağlık sorunlarına çalıştıkları şirketin doktorunun bilerek yanlış tanılar koyması, kadınların adı karalanarak olayın üstünün kapatılmaya çalışılması, her şeye rağmen gerçekler ortaya çıkıp mahkemeye taşınsa bile şirketin hâlâ işçi çalıştırmaya devam etmesi... Kadınların itibarını zedelemek için çoğu kadının ölüm sebebi "frengi" olarak değiştiriliyor, hamile kadınlar düşük yapıyor, doğan çocuklar hastalıklı doğuyor... Yer yer biraz dağınık gelse de olayın gerçekliğinden dolayı çok etkilenerek ve dehşete düşerek okuduğum bir tiyatro oldu. Keşke kurgu olsaydı ama aç gözlü para babaları hayır diyor, biz inatla onursuz bir şekilde yaşayıp, şeytana pabucunu ters giydireceğiz. "Cesaret, gerçekten korkuyla karşılaşmayanların uydurduğu bir masal. Cesur olduğumuzu söylediklerinde iliklerimize dek titriyorduk. Öleceğini bilmek, aniden gelen bir kurşunla hemen oracıkta can vermekten çok daha beter. Korkuyoruz. Biz, Radyum Kızları, olmamızı istediğiniz kadınlar değiliz." "Harvard Üniversitesi, Radyum raporu, incelediğimiz örnekler yüksek oranda radyum elementine maruz kalan Waterbury saat fabrikası çalışanlarıdır... Biz... Radyum Kızları olmadan önce birer ismimiz vardı. Aldığımız saç ve deri örnekleri... Katherine, bir telini bile vermek istememiştin, sen uyurken kestiğim için kızgınsın mısın hâlâ? Saç ve deri örnekleri vücutta tahribata sebep olan şeyin uranyum olduğunu gösterdi. Tahribat... Böyle söyleyince ne kadar masum duyuluyor, sanki tamir edilebilirmiş, eskimiş de yenilenmesi gerekiyormuş, mümkünmüş gibi. Soluk verdiklerinde akciğerlerinden bir radyoaktif madde olan radon gazı çıktığı tespit edildi. Tüm dünyayı soluğuyla yok edecek ağaçlar gibi... Bu, ölüme yol açacak şekilde... Ölüme yol açacak şekilde... Ölüme yol açacak şekilde organların iflas etmesi anlamına geliyor. Yasaklanmasını talep ediyoruz. Askeri malzemelerin çoğunda kullanılan uranyum, düşmandan daha tehlikelidir. Bizden korkuyorlar. Düşmandan daha tehlikeli. Düşman kim? Dost kim? Biz kiminle savaşıyoruz? Onlarca kadının ölümüne karşın hâlâ işleyen fabrika mı? Cepheye gönderdiğimiz saatleri yapmak zorunda olduğumuz için savaşa giren Amerikan hükümeti mi? Saatlerin gece görünmesini sağlayacak radyumu bulan Curie'ler mi? Dönüşüyle geceyi sağlayan Dünya mı? İki yüzlü Güneş mi? Ya da tüm bunları var eden Tanrı mı? Yoksa tanrının yokluğu mu? Söylesenize kime karşı kazanacağız bu davayı? Suçlu kim? Belki de ben..."

eiivitsi 3 months ago

Saplantı

Curry Barker

283 Gönderi

Spoiler içeriyor Tahmin edilebilir bir şekilde ilerlemesine rağmen güzel bir gerilim filmiydi bence. Dilek çubuğunu saymazsak, doğa üstü öğeler barındırmadığı halde diken üstünde, ürkerek izledim bazı sahneleri. Yalnız, bu korku filmlerindeki mıymıntı karakterler sabrımı öyle bir zorluyor ki izlerken... Bear karakteri belki…devamıTahmin edilebilir bir şekilde ilerlemesine rağmen güzel bir gerilim filmiydi bence. Dilek çubuğunu saymazsak, doğa üstü öğeler barındırmadığı halde diken üstünde, ürkerek izledim bazı sahneleri. Yalnız, bu korku filmlerindeki mıymıntı karakterler sabrımı öyle bir zorluyor ki izlerken... Bear karakteri belki bir romantik komedi filminde karşıma çıksa bu kadar gözüme batmazdı ama bu filmde bir yerden sonra nefes alış verişi bile gıcık etmeye başladı. Öylesine korkak, bencil, akılsız bir karakter ki... en başta kızın sorusuna "evet, senden hoşlanıyorum" cevabını verse belki bir kısa film izleyecektik ama yok, reddedilmeyi göze alamadığı için sonuç: üç ölü, bir enkaz. Nikki'nin kısacık bir an ele geçirdiği bilinçle ölmek için yalvardığında "benimle olmak bu kadar korkunç bir şey mi" minvalindeki sorusunu ağzım açık izledim... kızın iradesi, benliği her şeyi elinden avucundan kayıp gitmiş, olay sadece sen olmayabilir misin acaba Bearcim?? Son sahnede bile biraz yürekli olup önce Nikki'yi öldürüp sonra intihar etmesini beklerken yine bencil bir karar alarak direkt kendini öldürmeyi seçti. Kız bilinç ve kontrol kazandıktan sonra kızın yaşayacağı şoku ve çaresizliği hiç mi düşünmez bir insan ya? O saatten sonra n'apsın yaşamayı? Film bittikten sonra tek umudum, Nikki'nin Ian'ın kazandığı 1 milyar doları duymuş olması ve o parayla yeni bir yüz, yeni bir kimlik ile Polat Alemdar olarak ülkeyi terk etmesi ya da... fur kendini kurtul kızım. Milyarder de olsan bu saatten sonra terapiye para yetiştiremezsin zaten, o kafayı toparlamak biraz 🤏🏼 zor olabilir. Dilek çubuklarını ayrı ayrı ama aynı anda kırdıkları bir romantik komedi versiyonu da izlemek isterdim açıkçası ama ne kadar romantik, ne kadar komedi olurdu bilemiyorum. Yok sürekli yanında olmak istiyorum, yok senin gibi kokmak istiyorum, yok sen olmak istiyorum derken iş yamyamlık ve sair çirkin eylemlere dökülebilirdi çünkü. Bu arada... nerede bulabilirim bu çıbıklı şeyden? Pinokyo'nun çıbığı değil, çıbıklı dileklerden? Bi' şey deneyeceğim de

eiivitsi 3 months ago

Dokunmadan

Nermin Yıldırım

22 Gönderi

Nermin Yıldırım okumaya fazlasıyla hevesliydim, beklentim çok yüksekti ama bu kitap beni çok yordu ya. Bir yerden sonra "UZATMA ŞU LAFI ARTIK NE OLACAKSA OLSUN AAAAAAA" modunda, içimden sinir krizleri geçirerek okudum. En son bu hissi Tarık Tufan okurken hissetmiştim.…devamı

eiivitsi 3 months ago

Yabancı

Albert Camus

169 Gönderi

Spoiler içeriyor "...yabancılaşma, aslında özgürleşmenin zıttı değil, önkoşuludur. Yabancılaşma bilinci, insanın kendini ve yaşadığı toplumu dönüştürme motivasyonunun kaynağıdır." Ama maalesef, fazlasıyla bireyci modern toplumlarda, toplumuna yabancılaşan bireyler, bu motivasyonla aksiyona geçmek yerine kendilerini, hazlarının kapısına zincirleyip o zincirin izin verdiği kadar ilerleyebiliyorlar…devamı"...yabancılaşma, aslında özgürleşmenin zıttı değil, önkoşuludur. Yabancılaşma bilinci, insanın kendini ve yaşadığı toplumu dönüştürme motivasyonunun kaynağıdır." Ama maalesef, fazlasıyla bireyci modern toplumlarda, toplumuna yabancılaşan bireyler, bu motivasyonla aksiyona geçmek yerine kendilerini, hazlarının kapısına zincirleyip o zincirin izin verdiği kadar ilerleyebiliyorlar hayatlarında. E hâliyle bu tutumla yaşamak, ister istemez bencilleştiriyor insanı; o yabancılaşmayı toplumla beraber aşabilmek yerine kendini anlamsızca yaşayarak öldürmeyi tercih edebiliyor insan. Meursault da bu bireyci bireylerin uç örneklerinden biri. Bu yüzden kitabın yorumlarını okuduğumda bu kadar çok insanın kendini bu karakterle özdeşleştirdiğini görünce ister istemez şaşırdım ve korktum. Bu kadar kayıtsız ve bencil insanla n'apalım arkadaşlar biz toplum olarak? Madem bizi beğenmiyorsunuz, bari dağa mağa çıkın da şu sıcak yaz günlerinde hava sıcaktı diye bir SSA (Suça Sürüklenen Absürdist) tarafından öldürülmeyeceğimizi bilerek çıkalım dışarıya. Hayır, Adana'da da hava sıcak olduğu için adam öldürüyorlar ama kimse bu adamların iç dünyasından, yabancılaşmasından dem vurmuyor, herkes maganda deyip geçiyor??? Bu herif, çok afedersiniz, Fransız olduğu için mi bu kadar sempati? :p Ayrıca kitabın son kısımlarını okuyup hâlâ bu adamın kayıtsız veya duygusuz olabileceğini savunan insanlar nasıl olabiliyor onu da anlayamıyorum. Kendi düşüncesine göre bir hiçliğe gidecek adamın korkuyla idam gününü beklediğini, kurtulursa yaşayacağı sevinci dizginlemeye çalıştığını veya kurtulamazsa bunun ha yarın olmuş, ha on yıl sonra diye kendini ikna çabalarını okuyoruz. Siz ne dersiniz bilemem ama ben buna duygusuzluk veya kayıtsızlık değil, buz gibi ölüm korkusu ve umut arasında sürüklenmek derim. Okurken fark etmediğim ama kardeşimin dikkat çektiği bir nokta daha oldu, annesini huzurevine yatırması mevzuunda patronu olsun, huzurevinin müdürü olsun, Marie olsun sürekli kendini açıklama ihtiyacıyla bu konuda suçsuzluğunu ispatlamaya çalışması. Yani aslında hikayenin başında da suçluluk hissettiğini hissettiriyor bize Meursault veya patronuna açıklama yapma isteğiyle hiç değilse belki de işine kayıtsız olmadığını. Yani anlayacağınız bu herif duygusuz, kayıtsız falan değil, bencilin teki. Birini gözünü kırpmadan öldürürken sorun yok, kendisi idam cezasına çarptırılınca *surprised pikachu face*... ki, yazarın bize sunduğu bu neredeyse bembeyaz sömürge Cezayir'inde bu ölüm cezasını da adam öldürdüğü için değil, (e yani, ne de olsa ölen bir Arap) annesinin tabutunun başında, teneffüse çıkan mezuna kalmış öğrenci rahatlığıyla sütlü kahve ve sigara keyfi yaptığı için aldı ya, neysse... Ama kitabın en keyifli yeriydi mahkeme kısımları, yer yer güldüğüm de oldu. Hatta genel olarak ikinci kısmı severek okudum diyebilirim. Özellikle öldükten sonra hiç olacağını düşünen bir insanın, bu kaygı ve korkuyla başa çıkma çabasını okumak güzeldi. Sonuç olarak, eğer insan yaşadığı topluma yabancılaşacaksa bir peygamber gibi yabancılaşmalı. Ve "İki gün önce annesi ölen hiç kimse ertesi gün Fernandel filmine gitti diye kafası dağılmaz." savunmasının, adamı ipten alacak bir savunma olacağını düşünüyorum.

eiivitsi 4 months ago

İnsancıklar

Dostoyevski

97 Gönderi

Bu karakterlerin Müge Anlı tarafından yargılandığı bir Müge Anlı ile Tatlı Sert bölümüne ihtiyacım var.