(@) - Raf

Dışarıdan gelen bir tehlikeyi değil, insanın içindeki boşlukları ve kırılganlığı anlatan bir hikâye. Diziyi izlerken her sahnede şunu düşündüm: Parazitler gerçekten gökten mi geldi, yoksa insanların içinde çoktan yer etmiş karanlığın sadece bir yansıması mı? Çünkü dizide ele geçirilen bedenler…devamıDışarıdan gelen bir tehlikeyi değil, insanın içindeki boşlukları ve kırılganlığı anlatan bir hikâye. Diziyi izlerken her sahnede şunu düşündüm: Parazitler gerçekten gökten mi geldi, yoksa insanların içinde çoktan yer etmiş karanlığın sadece bir yansıması mı? Çünkü dizide ele geçirilen bedenler aslında kimliğin ne kadar ince bir çizgiye bağlı olduğunu gösteriyor. İnsan dediğimiz şey bir anda yok olup başka bir şeye dönüşebiliyorsa, demek ki benlik sandığımız o büyük yapı düşündüğümüz kadar sağlam değil. Dizide göz motifi beni en çok etkileyen sembollerden biri oldu. Parazitlerin şekil değiştiren, bakarken bile ürperten gözleri… Sanki “görmek” ile “anlamak” arasındaki uçurumu yüzümüze vuruyor. İnsan gözü duygu taşır; onlarınki ise sadece bir hedefe odaklanan soğuk bir mekanizma. Bu bile dizinin söylediği en temel şeyi özetliyor: Görünüş aynı kalabilir ama içi tamamen değişebilir. Sokakların gri tonları, sisli atmosfer, soğuk ışıklar… Bunlar bana sürekli belirsizliği hissettirdi. Ne tam kötülük var ne tam iyilik; her şey gri bir çizginin üzerinde kayıp duruyor. Dizinin adındaki “grey” sadece bir renk değil; kim insan, kim parazit, kim kurban belli olmayan o tuhaf aralığın sembolü. Jung Su-in’in içindeki parazitle kurduğu ilişki ise bence dizinin en güçlü metaforu. İçinde taşıdığı şey hem tehdit hem de hayatta kalma aracı. Kendi içindeki yabancıyla kurduğu bu sessiz anlaşma, insanın kendi karanlığıyla barışma hâline benziyor. Hepimiz zaman zaman içimizde bize benzeyen ama bir o kadar da yabancı bir ses taşımıyor muyuz zaten? Su-in’in bu iki benlik arasında sıkışması, insanın kendisiyle kavgasını hatırlatıyor. Parazitlerin bedenlerde oluşturduğu keskin dönüşümler, kolların bıçağa, uzuvların silaha dönüşmesi… Bunlar bana gücün şekil değiştirerek nasıl şiddete evrilebildiğini düşündürdü. Güç, ahlakla birleşmeyince sadece daha keskin, daha kör ve daha yıkıcı bir hâl alıyor. Dizideki her çatışma sahnesi bunu fısıldıyor aslında.Bazen en büyük tehlike dışarıdan gelen bir saldırı değil, insanın kendi içinde büyüttüğü karanlıktır.İçimize sızan gerçekten parazit mi, yoksa çoktan orada duran bir gölge mi? :/

elif_f 6 months ago

Pan'ın Labirenti

Guillermo del Toro

88 Gönderi

Gerçeğin karanlığından kaçmak değil; karanlığın içinde kendine bir ışık açmak. Ofelia’nın labirenti aslında onun iç dünyası: kıvrılan yollar, korkular, cesaret ve büyüme sancısı…Filmdeki evler, Vidal’ın baskısını taşıyan sert çizgiler ve donuk renklerle dolu. Her şey düzenli ama nefessiz. Buna karşılık…devamı

elif_f 6 months ago

Makas Eller

Tim Burton

133 Gönderi

Tim Burton’ın Makas Eller filmi, benim için sadece bir masal değil; renklerle, sessizlikle ve insanlığın gölgeleriyle anlatılmış bir iç dünyalar hikâyesi. Filmi her izlediğimde, Edward’ın yalnızlığının aslında bizim içimizde saklı duran o kırılgan tarafı temsil ettiğini düşünüyorum. Makas elleri bir…devamıTim Burton’ın Makas Eller filmi, benim için sadece bir masal değil; renklerle, sessizlikle ve insanlığın gölgeleriyle anlatılmış bir iç dünyalar hikâyesi. Filmi her izlediğimde, Edward’ın yalnızlığının aslında bizim içimizde saklı duran o kırılgan tarafı temsil ettiğini düşünüyorum. Makas elleri bir kusur değil; dokunmaya, hissetmeye ve birine yaklaşmaya duyduğu özlemin fiziksel hâli gibi. Mahalledeki evler filmde ilk bakışta pastel renkli, tam bir kartpostal gibi duruyor: pembe, sarı, mint yeşili, mavi... Ama bu renklerin altında garip bir soğukluk var. Renkli olmalarına rağmen sıcak değiller. Benim için bu evler, toplumun “güzel görünelim ama içimize kimse bakmasın” duvarları gibi. Her ev aynı biçimde, aynı düzenle ve aynı beklentiyle kurulmuş. Farklı olan için yer yok. Mahalledeki kadınlar ise bence filmin en önemli sembollerinden biri. Hepsi çok konuşuyor, süslü, dedikodu dolu ve ilk başta çok ilgili görünseler de, hepsi Edward’a sadece “yeni gelen ilginç şey” gözüyle bakıyor. Onun kırılganlığını görmüyorlar. Kadınların bu gösterişli ve yüzeysel hâli, bana toplumun merakla başlayıp acımasızlığa dönüşen tarafını çağrıştırıyor. Sevgi sandıkları şey aslında sadece heves.Edward’ın yaşadığı siyah, gotik şato ise tüm o pastel evlerin arasında bambaşka bir dünya. Rengi bile tek başına bir sembol: karanlık, yalnız, soğuk… Ama ironik olan şu ki; o kasvetli görünen yerde gerçek bir sıcaklık var. Edward’ın sahibi olan mucit, ona sevgi vermeye çalışmış, ona bir kalp bırakmış, eksik olanı tamamlamaya çalışmış. Asıl “insanlık” oradaymış.O yüzden filmde avludaki buzdan heykeller, Edward’ın dokunamadığı dünyaya uzattığı en saf armağan gibi. Ellerinin kesici olması onun suçu değil; ama yine de güzellik üretmeye devam ediyor. Buzdan heykelin eriyip Kim’in saçına kar taneleri gibi düşmesi… Bence filmin en dokunaklı sembollerinden biri. “Elim değmez ama kalbim dokunur” cümlesinin görüntülü hâli. Filmdeki sıcak ve soğuk renk çatışması, aslında toplum ve yalnızlık arasındaki çizgiyi çiziyor. Parlak mahalle renklerinin sahte bir neşesi var; şatonun siyahının ise dürüst bir hüznü. Makas Eller benim için şöyle bir şey söylüyor: Bazen en zararsız olan en çok suçlanan, en farklı olan en çok dışlanan, en kırılgan olan ise en tehlikeli zannedilendir. Film bittiğinde içimde hep şu cümle kalıyor: Keşke insanlar biraz daha anlamayı bilseydi; Edward’a değil, birbirlerine karşı.

elif_f 6 months ago

Romantic Anonymous

Park So-yeon

6 Gönderi

Bazen bir film izlersin ve seni yüksek sesle değil, fısıltıyla etkiler. Romantics Anonymous tam da böyle bir film. İki utangaç ruhun, çikolatanın sıcaklığıyla birbirine yaklaşmasını izlerken, insanın içindeki o kırılgan yanın aslında ne kadar güçlü olduğunu fark ediyorsun. Kahramanların her…devamı

elif_f 6 months ago

Tuhaf Bir Sihir

Gary Rydstrom

11 Gönderi

Rengârenk, müzikle örülü ve masalsı dünyasıyla izleyene çocukça bir gülümseme bırakan o nadir animasyonlardan biri bence :)) Film, ilk bakışta sıradan bir peri masalı gibi dursa da içinde sevginin zorlu hâllerini, önyargıyla mücadeleyi ve kalbin gerçekten kimi seçtiğini anlatan yumuşacık…devamı

elif_f 6 months ago

Şebek Romanı

Ayşe Şasa

1 Gönderi

Şebek Romanı’nın Aynasında İnsan Olmak Kitap, daha başından itibaren insanın kendine karşı kurduğu duvarları gösteriyor. Hikâyeden çok, zihnin ördüğü tuzakları okuduğumu fark ettiğim anda roman bana daha ilgi çekici geldi. Şasa’nın kalemi sert değil; ama insanın kalbini yoklayan bir tarafı…devamı

elif_f 9 months ago

Wonka

Paul King

61 Gönderi

Bu dünyadaki her güzel şey bir hayalle başlar. Bu yüzden sen de hayaline sıkı sıkı tutun.:))

elif_f 9 months ago

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak... Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak. Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle. İmânı olan kimse gebermez bu ölümle: Ey dipdiri meyyit, 'İki el bir baş içindir.' Davransana... Eller de senin, baş da senindir! -Mehmet…devamı

elif_f 9 months ago

Hobbit: Beş Ordunun Savaşı

Peter Jackson

35 Gönderi

Fiziksel bir çatışmadan çok, kalbi temiz tutmanın savaşıydı. Çünkü herkes savaşın ortasında aynı şeyi kaybetmişti: Niyeti. Kimi altın için, kimi toprak için, kimi intikam için geldi. Ama Bilbo, sadece barış istiyordu. Bu da bana şu hadisi hatırlattı: “İnsanların en hayırlısı,…devamı

elif_f 9 months ago

Ruh Adam

Hüseyin Nihal Atsız

68 Gönderi

Gönlüm dolu âh u zâr kaldı...