(@) - Raf

Rental Family izledim; türüne komedi demişler ama bana göre komediden çok, içi ağır bir dramdı. Japonya kültürüne çok ait, bizde kolay kolay denk gelmeyeceğimiz bir “kiralık aile” fikri üzerinden yalnızlığı, boşluğu ve duygusal bağ ihtiyacını anlatıyor. Film öyle büyük olaylarla…devamı

filmrehberi 3 months ago

The Rip

Joe Carnahan

28 Gönderi

Ben Affleck ve Matt Damon için izledim açıkçası. Bu ikili bir araya gelince ister istemez beklenti yükseliyor ama film bende o heyecanı pek karşılamadı. En büyük problem, filmin neredeyse tamamının karanlık ve kasvetli bir atmosferde geçmesi. Tamam, noir tadı vermek…devamı

filmrehberi 3 months ago

Sekizinci Aile

Ali Atay

23 Gönderi

Olmamış ya... Küfür yeri geldiğinde iyidir, edilebilir ama böyle birşey değil. Bu dizide normal diyalog yok neredeyse. Kadro müthiş ama ne konu, ne işleyiş ne de diyaloglar olmamış, yarım bıraktım o derece kötü.

filmrehberi 3 months ago

Tetikçinin Gecesi

Michael Mann

20 Gönderi

Tetikçinin Gecesi’ni izleyince hem nostalji yaptım hem de “bu film hâlâ nasıl bu kadar diri?” dedim. Tom Cruise’u ilk defa bu kadar net kötü rolde, soğukkanlı bir katil olarak izlemek çok ilginçti. Film, sıradan bir gece vardiyasına çıkan taksi şoförü…devamı

filmrehberi 3 months ago

İtiraflar

Tetsuya Nakashima

15 Gönderi

Film, Yuko Moriguchi adında bir öğretmenin sınıfta yaptığı uzun bir konuşmayla başlıyor. Daha ilk dakikalarda şunu anlıyorsunuz: Bu sıradan bir ders sahnesi değil. Kadın sakin, hatta fazla sakin. Ama anlattıkları ağır. Üç yaşındaki kızının okulun içinde, kendi öğrencileri tarafından öldürüldüğünü…devamıFilm, Yuko Moriguchi adında bir öğretmenin sınıfta yaptığı uzun bir konuşmayla başlıyor. Daha ilk dakikalarda şunu anlıyorsunuz: Bu sıradan bir ders sahnesi değil. Kadın sakin, hatta fazla sakin. Ama anlattıkları ağır. Üç yaşındaki kızının okulun içinde, kendi öğrencileri tarafından öldürüldüğünü öğreniyoruz. Üstelik bunun bir kaza değil, bilinçli bir ihmal sonucu olduğunu da. Bu sahne filmin tonunu çok net belirliyor. Ne bağırma var ne ağlama. Tam tersine, sessizlik ve kontrol var. Bence asıl rahatsız edici olan da bu. İnsan ister istemez “Bu kadın ne yapacak?” diye düşünüyor. Film ilerledikçe klasik bir anlatım yerine bölüm bölüm itiraflar izliyoruz. Her bölümde başka bir karakter konuşuyor, olaylara kendi açısından bakıyoruz. Bu da hikâyeyi tek taraflı olmaktan çıkarıyor. Kim haklı, kim suçlu, nerede hata yapıldı… Hepsi yavaş yavaş ortaya çıkıyor ama hiçbir zaman net bir rahatlama gelmiyor. A ve B olarak adlandırılan iki öğrencinin hikâyesi filmin en çarpıcı taraflarından biri. Çocuk olmalarına rağmen oyunculukları gerçekten çok iyiydi. Kötülüğü abartmadan, bağırıp çağırmadan oynuyorlar. Bu da insanı daha çok rahatsız ediyor. Çünkü film bize “kötü çocuk” klişesi sunmuyor. Daha çok, şartlar oluştuğunda herkesin tehlikeli olabileceğini ima ediyor. Filmde Japonya’daki 13 yaş altı çocukların cezai sorumluluğu olmaması meselesi de ciddi şekilde eleştiriliyor. Ama bunu doğrudan bağırarak yapmıyor. Daha çok şu soruyu sorduruyor: “Eğer hukuk dokunmuyorsa, vicdan yeter mi?” Öğretmenin planı da tam bu boşlukta şekilleniyor zaten. Finale doğru film iyice kararıyor. Öğretmen artık sadece acılı bir anne değil, her şeyi hesaplayan biri hâline geliyor. Ve en kritik noktada o cümle geliyor: “Hiç yapar mıyım?” Bu cümle beni film boyunca en çok düşündüren şey oldu. Çünkü aynı cümleyi daha önce çocuklardan biri de söylemişti ve yapmıştı. Finalde öğretmen de aynısını söylüyor. Film açık açık göstermiyor ama insan ister istemez şunu düşünüyor: Büyük ihtimalle yaptı. Ama belki de asıl mesele bu değil. Belki film bize şunu söylüyor: Artık yapıp yapmaması önemli değil, çünkü o noktaya gelmiş olması bile yeterince korkutucu. Film bittiğinde içimde bir rahatlama olmadı. Tam tersine, daha fazla soru kaldı. Adalet mi bu, intikam mı? Anne haklı mı, yoksa o da mı çizgiyi geçti? Çocuk olmak gerçekten masum olmak mı? Confessions bana göre kolay izlenen ama kolay hazmedilen bir film değil. Bitince “vay be” dedirtmiyor, daha çok sessizce düşündürüyor. Ve sanırım en rahatsız edici soruyu da sona saklıyor: Hepimiz, şartlar değiştiğinde ‘hiç yapar mıyım’ diyen insanlara dönüşebilir miyiz?

filmrehberi 3 months ago

Zootropolis: Hayvanlar Şehri

Byron Howard

119 Gönderi

İlk bakışta rengârenk bir animasyon, sevimli hayvanlar, hızlı akan bir polisiye gibi duruyor. Ama biraz durup baktığında, Zootropolis aslında modern toplumun maketi. Nick’in hikâyesi filmin kalbi gibi. O aslında kötü değil. Ama küçük yaşta “sen tilkisin, senden hırsız olur” denilerek…devamı

filmrehberi 3 months ago

Hayaletler

Jonathan Millet

2 Gönderi

Filmi platforma ben eklettim. Bugün Kablo TV Sinemalarda izledim. Suriye iç savaşında işlenen suçların Avrupa’ya taşan izlerini anlatan, sessiz ama ağır bir yüzleşme filmi. Hikâye, savaşın resmen bitmiş olmasına rağmen mağdurların içinde bitmeyen tarafına odaklanıyor. Adalet arayışı, intikam duygusu ve…devamı

filmrehberi 3 months ago

Tufan

Byung-woo Kim

68 Gönderi

Filmi tamamlayamadım; yarısında kapattım. Anlatmak istediği şeyler olduğu hissediliyor ama anlatım dili o kadar dağınık ve yorucu ki, sabır sınırımı aştı. Bir noktadan sonra “ne anlatacağını” değil, “ne zaman biteceğini” düşünür hâle geliyorsunuz. Bu da benim için bir filmin en…devamı

filmrehberi 3 months ago

CMXXIV

Cem Yılmaz

50 Gönderi

CMXXIV’ü izledim bugün. Açıkçası şunu söyleyeyim, “eski Cem Yılmaz kahkahası” bekleyen biri için çok o taraflarda bir gösteri değil. Ama bu kötü olduğu anlamına da gelmiyor. Daha çok sakin, ağırdan alan, anlatmayı seven bir Cem Yılmaz var karşımızda. Zaten izlerken…devamı

filmrehberi 3 months ago

En Sevdiğim Pastam

Maryam Moghadam

37 Gönderi

Spoiler içeriyor Film, Tahran’da yalnız yaşayan Mahin’in sessiz ve rutin hayatını anlatıyor. Eşini 30 yıl önce kaybetmiş, çocukları İran devrimi sonrasında yurt dışında yaşayan Mahin, uzun zamandır yalnızlıkla çevrili bir yaşam sürerken, kendisi gibi yalnız olan emekli asker ve taksi şoförlüğü yapan…devamıFilm, Tahran’da yalnız yaşayan Mahin’in sessiz ve rutin hayatını anlatıyor. Eşini 30 yıl önce kaybetmiş, çocukları İran devrimi sonrasında yurt dışında yaşayan Mahin, uzun zamandır yalnızlıkla çevrili bir yaşam sürerken, kendisi gibi yalnız olan emekli asker ve taksi şoförlüğü yapan Faramarz ile tanışıyor. Bu tanışma, paylaşılan bir akşam yemeği, sohbet ve bir dilim kek etrafında şekillenen kısa ama yoğun bir yakınlığa dönüşüyor. Film, Mahin ve Faramarz’ın bu tek gecelik buluşması üzerinden; yalnızlığı, yaşlanmayı, geç kalmışlık hissini, bastırılmış arzuları ve özgürlüğün bazen ne kadar kırılgan olabildiğini anlatıyor. Büyük olaylar yerine küçük anlara odaklanarak, insanın hayatında kısa bir temasın bile ne kadar derin izler bırakabileceğini sakin ve incelikli bir dille anlatıyor. Bu film ilk bakışta sade, hatta gündelik bir hikâye gibi ilerliyor. İki yalnız insan, bir akşam, bir masa, bir dilim kek… Ama tam da bu sadeliğin içinde, insanın boğazına düğümlenen ağır bir soru var: Özgürlük ne zaman başlar ve kime ne zaman fazla gelir? My Favourite Cake’in asıl gücü, politik olup olmadığını yüksek sesle ilan etmemesinde. Film bağırmıyor, slogan atmıyor, düşman göstermiyor. Bunun yerine baskıyı; alışkanlıklara, beden diline, sessizliklere ve tedirgin bakışlara yerleştiriyor. Kadının kapıyı açarken duraksaması, evin içindeki kahkahanın bile kontrollü çıkması, iki yetişkin insanın yan yana otururken bile etrafı kolaçan etmesi… Bunlar doğal değil; bunlar öğrenilmiş. Film bize açıkça şunu söylüyor: Bu yalnızlık kişisel bir tercih değil, sistemli bir sonuç. Varoluşsal katman ise filmin kalbi. Yaş almak, geç kalmışlık hissi, “artık bana düşmez” denilen arzular… Film gençliğin özgürlüğünü değil, yaşlılığın bastırılmış hayatını anlatıyor. Çünkü en ağır zincir bazen yasalar değil, vazgeçmişlik oluyor. Adamın o gecede yeniden canlanması, kadının kendini tekrar “insan” gibi hissetmesi bir isyan değil; geç kalmış bir nefes alma çabası. Finaldeki ölüm ise ne melodram ne de şok unsuru. Bir ceza gibi sunulmuyor. Daha çok bir bedel. Hap sadece bir tetikleyici; asıl yük yıllarca yaşanmamış bir hayatın ağırlığı. Film burada çok acı bir cümleyi fısıldıyor: Bazı insanlar özgürlüğü tattıkları gün hayata fazla gelir. Çünkü beden, ruhun yıllarca taşıdığı eksikliği bir gecede kaldıramaz. Kadın içinse bu gece bir kaçamak değil. Bir uyanış. Sabah her şey aynı: sokaklar, duvarlar, kurallar. Ama artık bir fark var. Artık neyin mümkün olduğunu biliyor. Bu bilgi onu özgürleştirmiyor belki ama bilinçli kılıyor. Ve bazen bilinç, özgürlükten daha ağırdır. Sonuçta My Favourite Cake, ne yalnızca politik ne de sadece varoluşsal bir film. O, politikanın insanın kalbine nasıl sızdığını gösteren nadir işlerden. En sert eleştirisini sessizlikle yapıyor ve izleyiciyi şu cümleyle baş başa bırakıyor: İnsanlara yaşama ihtimalini çok geç verirsen, bedenleri değil umutları ölür. Bu film bitince alkış istemiyor. Suskunluk istiyor. Ve belki de tam bu yüzden, uzun süre insanın içinde kalıyor.