(@) - Raf

Bilim insanı olmak naif olmaktır. Gerçeği aramaya o kadar odaklandık ki, gerçekten ne kadar az kişinin onu bulmamızı istediğini göremedik. Fakat, görsek de görmesek de, tercih etsek de etmesek de, gerçek hep orada. Gerçek, ihtiyaçlarımızı ve isteklerimizi umursamaz. Hükümetlerimizi umursamaz,…devamı

gobelins 9 months ago

Sen bekarsın 🫵🏻 Ben bekarım 😐 Bu ne anlama geliyor❔ ‎ ‎ ‎ Kimse bizi istemiyor lanet olsun ‎ ‎ಠ⁠ω⁠ಠ ‎

gobelins 10 months ago

Dolunay olduğunda ayın üzerinde bir tavşan figürü belirir. Bu konuda birçok mitolojik hikaye vardır fakat pek güzel değiller. Bir de pek iyi olmasa da fena da olmayan over the moon filminden de esinlenerek bir hikaye yazdım. Çin'de bir gün bir…devamıDolunay olduğunda ayın üzerinde bir tavşan figürü belirir. Bu konuda birçok mitolojik hikaye vardır fakat pek güzel değiller. Bir de pek iyi olmasa da fena da olmayan over the moon filminden de esinlenerek bir hikaye yazdım. Çin'de bir gün bir prenses yaşarmış. Bu soylu doğan kadın sıradan bir adama âşık olmuş ama evlenmeleri kesinlikle yasakmış. Buna rağmen kendilerini riske atıp gizlice bir tepede buluşurlarmış. Her buluşmada bir daha ne zaman ve hiç görebilecekler mi bilmeden, sonsuza kadar vedalaşır gibi bakarlarmış birbirlerinin gözlerinin içine. Prenses bu aşkı kurtarmak ve bir geleceğe sahip olmak için, hayallerini yaşayabilmek için bir kahine gitmiş ve ondan bir çözüm istemiş. Kahin, ona sonsuza kadar aşkını yaşaması için bir iksir vermiş. İksir sadece sevdiğinin yanında içildiğinde işe yararmış. Prenses yola koyulmuş. Artık tüm bu belirsiz bekleyiş bitebilirmiş. Prenses, iksir ile birlikte her zaman buluştukları dağa gitmiş. Mutluluk ile anlatmış olanları ve heyecan ile prenses bir çırpıda içmiş iksiri. Fakat bir tuhaflık varmış. Prenses iksiri içtiği gibi gökyüzüne yükselmeye başlamış. Sevgilisi bir elinden hızla yakalayıp onu yanında tutmaya çalışmış, çaresizce denemiş. Prenses ölüm korkusu tüm bedenini sarar iken sevgilisinin gözlerine son kez bakmış. iksir lanetliymiş... Prensesin eli kaymış ve hızla yükselmeye başlamış. Hızla uzaklaşır iken giderek azalan sesinle seni seviyorum sözleri giderek kaybolmuş. Prenses Ay’a kadar yükselmiş ve ayda mahsur kalmış. Kehanet böylece gerçekleşmiş. Prenses ölümsüz olmuş ve sonsuza kadar Ay’da, aşkını düşünerek yaşamış. Sevdiği adam ise her ay, Ay’ın en parlak olduğu zaman, prensesini kaybettiği tepeye çıkıp bir şekilde geri dönmesini umarak beklemiş. Bir yol, bir çözüm arayıp durmuş. Tüm ömrünün sonuna kadar prensesini kurtarmak için bir umut aramış ta ki ölüm onu götürene dek. Çok yaşlandığı bir gün, bin bir zorlukla çıktığı o tepeye yine gelip prensesini düşünüp dalıp gittiği bir gece hüzün ve özlem içinde ölmüş. Onca bekleyişten sonra prenses, içinde de bir parçanın ölüp kayboluşunu derinden hissetmiş. Sevgilisini artık sonsuza kadar göremeyeceğini, artık bittiğini ve hiç bir seçenek yada umudun kalmadığını anlamış. Bu acıya dayanamayan ay ona bir hediye vermiş. Ölümsüz prensese eşlik etmesi ve onu dinlemesi için bir tavşan. Onun yalnızlığına ve yalınlığına en azından bir dinleyici olması için. Her gece gökyüzüne baktığında, kendinle baş başa kaldığında, Ay’daki tavşanı gördüğünde… Onu, sana eşlik eden bir dinleyici olarak düşünebilirsin.

gobelins 11 months ago

Incognito - Beynin Gizli Hayatı

David Eagleman

10 Gönderi

Galileo 1610’da kendi yaptığı teleskopla Jüpiter’in aylarını keşfettikten sonra, din çevreleri onun Güneş merkezli yeni kuramını, insanın tahtından indirilişi olarak betimlemiş ve ciddi biçimde kınamışlardı. Bunun, tahtından daha birkaç kez inecek olan insan için yalnızca bir ilk olduğunu tahmin edemezlerdi…devamıGalileo 1610’da kendi yaptığı teleskopla Jüpiter’in aylarını keşfettikten sonra, din çevreleri onun Güneş merkezli yeni kuramını, insanın tahtından indirilişi olarak betimlemiş ve ciddi biçimde kınamışlardı. Bunun, tahtından daha birkaç kez inecek olan insan için yalnızca bir ilk olduğunu tahmin edemezlerdi elbette. Yüz yıl sonra, İskoçyalı çiftçi James Hutton’ın tortul katmanlarla ilgili çalışması, Kilise’nin Dünya’nın yaşıyla ilgili tahminlerini altüst ederek gezegeni sekiz yüz bin kez daha yaşlı kılıyordu. Kısa süre sonra Charles Darwin insanları, çeşitli canlılarla dolup taşmakta olan hayvanlar âleminin dallarından biri olmaya indirgeyerek, onları görkemli konumlarından etti. 1900’lerin başlarında kuantum mekaniği, gerçekliğin dokusuyla ilgili anlayışımızı geri dönüşsüz biçimde değiştirdi. 1953’te ise Francis Crick ve James Watson’ın DNA’nın yapısını çözmesiyle yaşamın gizemli hayaleti, yalnızca dört harften oluşan diziler halinde yazılıp bilgisayarda depolanabilen bir gerçekliğe dönüşmüştü. Geride bıraktığımız yüzyılda ise nörobilim, bilinçli zihnin, teknenin kaptanı olmadığını gösterdi bize. Böylece evrenin merkezinden düşüşümüzün üzerinden geçen kısacık bir dört yüz yıl sonra, kendi merkezimizden de düştüğümüze tanık oluyorduk. Bunca bilimsel ilerlemenin yanında, birçok kişinin aklında rahatsız edici bir soru da belirdi: Tahttan onca kez indirildikten sonra, elimizde ne kaldı? Kimi düşünürlere göre, evrenin büyüklüğü daha açık hale geldikçe, insan da önemini o ölçüde yitiriyordu; neredeyse kaybolma noktasına varana dek. Anlaşıldı ki, uygarlıklara atfedilen dönemsel zaman ölçekleri, gezegendeki çokhücreli yaşamın uzun tarihi içinde, yaşamın tarihi de gezegenin tarihi içinde ancak bir göz kırpma süresiyle temsil edilebilirdi. Ve bu gezegen de, evrenin o muazzam genişliği içinde küçücük bir madde zerresinden ibaretti; uzayın o ıssız eğriliği boyunca kendisi gibi küçük zerrelerden uzağa kozmik hızlarla taşınan küçücük bir nokta. Bundan iki yüz milyon yıl sonra ise bu hayat dolu, üretken gezegen, Güneş’in genişlemesiyle yutulup yok olacaktı. Leslie Paul, Annihilation of Man (İnsanlığın Yok Oluşu) adlı kitabında şöyle yazıyordu: Bütün yaşam yok olacak, bütün zihinler duracak ve her şey, sanki hiçbir şey hiçbir zaman olmamışçasına geriye dönecek. Dürüst olmak gerekirse, evrimin uğruna yolculuk yaptığı hedef de budur; çılgıncasına yaşayıp çılgıncasına ölmenin varıp varacağı “hayırlı” son… Yaşam dediğimiz şey, karanlıkta yakılan ve hemen ardından sönen bir kibritten farksızdır. Er veya geç ulaşılan sonuç ise… onun anlamdan tümüyle yoksun kalmasıdır. Eğer beyinlerimiz, anlaşılabilecek kadar basit olsaydı, bizler onu anlayacak kadar akıllı olamazdık. Evrende keşfetmiş olduğumuz en harikulade şey bu: beynimiz, yani ta kendimiz.

gobelins 3 years ago

Timelapse of the Future: A Journey to the End of Time

John D. Boswell

6 Gönderi

"Her şeyin bir mucizesi vardır, karanlığın ve sessizliğin bile." – Helen Keller Gelecek neler getirecek? Evren nasıl sona erecek? Bunu asla kesin olarak bilemeyiz. Ancak bilim, evrenin sonuna dair büyüleyici bir tablo çizmeye başladı bile. Şu anda yaptıklarımız ve önümüzdeki…devamı

gobelins 3 years ago

Bir gün bir sahabe, çölde ilerlerken bir vaha görmüş. Vahaya doğru ilerlemiş ve oradaki gölden su içmek için yaklaşmış. Tam o sırada yanında bir akrep belirmiş. Sahabe sormuş: “Limadha anta huna? (Burada ne yapıyorsun?)” Akrep cevap vermiş: “Sa'ashrab alma'a. La…devamı

gobelins 3 years ago

🥂 Bir diziye başlarsın. Baş karakter senin gibi zor şeyler yaşar ve "Yalnız değilim," dersin. Ama sonra her şey düzelir, dizi biter, ve sen aynı kalırsın... 💀

gobelins 3 years ago

Kimseyi değiştiremezsin hayatta ve kimse için de değişmemelisin. Kimliğini kaybettiğin an, yaşamını çöpe attın demektir. İstemediğin sürece hiçbir şey için ödün vermeyeceksin. Çünkü gün gelir, verecek hiçbir şeyin kalmaz. Her şeyi sen istediğin için yapacaksın, başkası senden istediği için değil.…devamı