(@) - Raf

dünyayı anlamaya ilk heves ettiğinde çok okuma, çok düşünme kafayı üşütürsün dediler. direnip devam ettiyse ergenliğinde şuna bak, çıktığı kabuğu beğenmiyor dediler. devam edip yetişkin olduğunda ne oldu hani o kadar kitap okudun bir baltaya sap olabildin mi, bak şimdi…devamı

halenur 5 months ago

Babaya Mektup

Franz Kafka

101 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #30 60 sayfalık kitabı 4 gündür elinde süründüren bana da yazıklar olmasın. niye böyle oldu ben de tam olarak çözemedim ama kitabı her elime aldığımda birkaç sayfa okuyup bunaldım zihnimin karmaşası ağır bastı okuduğumu…devamı

halenur 5 months ago

Nasıl Ölünür

Emile Zola

14 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #29 yine ve yine yine yine grip olduğum için kitap okumak beni çok zorluyor. (kış kapatılsın) gözlerim yansa da, başım ağrısa da zorla okudum. artık daha çok canım acıyor, tadım kaçtı. kitaba gelecek olursak…devamı

halenur 5 months ago

İstiridye Çocuğun Hüzünlü Ölümü

Tim Burton

3 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #28 gotik dedikleri bu muymuş vay be. hayatımda ilk defa okudum o da yarım saat sürdü sürmedi. kitap şiirsel bi şekilde yazılmış ve resimlendirmeler yapılmış. ondan mütevellittir ki bitirdim şak diye. tesadüfen görüp ben…devamı

halenur 5 months ago

Emanet Çocuk

Claire Keegan

21 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #27 günün üçüncü kitabı mı, noluyor noluyor?? kitap kırsalda yaşayan bir ailenin kızlarını başka bir aileye emanet etmesini konu ediniyor. olayları emanet edilen kız çocuğunun bakış açısından okuyoruz. yine kısa çerezlik ama anlattıklarıyla insanın…devamıyıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #27 günün üçüncü kitabı mı, noluyor noluyor?? kitap kırsalda yaşayan bir ailenin kızlarını başka bir aileye emanet etmesini konu ediniyor. olayları emanet edilen kız çocuğunun bakış açısından okuyoruz. yine kısa çerezlik ama anlattıklarıyla insanın kalbini yumuşatan türden bir eser. sevgi ve ilginin özellikle çocuklar için ne denli önemli olduğunu aslında bi ekmek bi su gibi gerekli olduğunu görüyoruz. bu duygular çocuklara yeterince yansıtıldığında ise onların olumlu anlamda değişikliklerine tanıklık ediyoruz. bir yanda çocuğunu kaydedip emanet edilen çocuğa kıymet verip özenle bakan bir aile, diğer yanda mevcut ekonomik sıkıntıları umursamayıp, çocukları kullanmaktan da asla geri kalmayan, aynı zamanda bakamasa da çocuk doğurmaya devam eden bir aile. insanın kıymet bilmesi için illa elindekini kaybetmesi mi gerekiyor acaba anlamıyorum. insanoğlu elbette nankör ve şükürsüz o 2+2. karşımıza çıka çıka anladık artık onu... ama bu kadar olur mu? (oluyormuş) her neyse yeterince üzülecek problemim yokmuş gibi kitaptaki kızın travmalarına, sorumsuz ebeveynlerine, emanet ettikleri aileye ve daha on yüz bin milyon şeye üzüldüm. yazsam ansiklopedi olur, ama üşeniyorum. tekrar kitaba dönecek olursak eğer okunmaya değer tatlı bi eser, iyi geceler! . . . öyle bir noktadayım ki ne bugüne değin olduğum kişi ne de olabileceğim yeni kişi olabiliyorum. bir yerde sır varsa, diyor, orada utanç vardır, utançsa ihtiyacımız olan bir şey değil. keşke şimdi evde olsaydım da tüm buanlamadığım şeyler hep oldukları gibi kalsaydı diye geçiriyorum içimden babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. acaba başka ne zaman böyle hissettim diye hatırlamaya çalışınca üzülüyorum, çünkü buna benzer başka bir zamanı ve de mutluluğu hatırlayamıyorum, çünkü hatırlayamam. her şey bir başka şeye dönüyor, daha önce her ne idiyse onun bir başka biçimine. gittiğinde içimdeki tek şey onu özlemek oluyor. başkalarının hep iyi yönlerini görmek ister ve bazen de bunun için düş kırıklığına uğramayacağını umarak onlara güvenme yolunu seçer, ama yine de uğrar. çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdığı için çok şey kaybetmiştir. ah, ne olursa olsun kadınlar neredeyse her zaman haklı çıkıyorlar. bir erkek daha burnunu uzatmadan, aklı başında bir kadın yolun en sonunu bile görüp olacakların kokusunu alır.

halenur 5 months ago

Sahaf Mendel

Stefan Zweig

23 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #26 maşallah dersek sevinirim çünkü günün ikinci kitabı da öğle vakitlerinde bitti. (biz de birileriyiz) zweig böyle meydan okumalar için gerçekten şahane bi isim çünkü eserleri hem kısa hem de aşşşşşırı akıcı. bu kitapta…devamı

halenur 5 months ago

Ömer’in Çocukluğu

Muallim Naci

11 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #25 "bu hâtıraları niçin yazdığımı sorsalar belki de hiçbir cevap vermeğe lüzum görmem. arzu ettim, yazdım. diyelim ki: bu da bir nevi çocukluktur." diyerek bitiriyor kitabı yazarımız. ben de bu hâtırlaları niçin okudum bilmiyorum.…devamı

halenur 5 months ago

Levayih-i Hayat-Hayatttan Sahneler

Fatma Aliye Hanım

14 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #24 sonunda hedefi tek haneli sayılara indirebildik. şu kitap başladığımdan bu yana (24 saattir) elimde süründü. dün gece başladım neyse uykum geldi sonra okurum dedim ne uyudum ne de sonra okudum. bugün yolculuk yapacaktım…devamıyıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #24 sonunda hedefi tek haneli sayılara indirebildik. şu kitap başladığımdan bu yana (24 saattir) elimde süründü. dün gece başladım neyse uykum geldi sonra okurum dedim ne uyudum ne de sonra okudum. bugün yolculuk yapacaktım yolculukta okurum dedim okumadım 50 SAYFALIK ESER SÜRÜNDÜ DE SÜRÜNDÜ. neyse ki bitirmek nasip oldu... aşka, evliliğe, erkeklere dair sorunlarını dile getiren 5 kadının mektuplaşmasını konu alan kısacık çerezlik bi eser. kadınların anlatım dili, yaşadıkları, birbirleriyle olan bağları gerçekten çarpıcı idi. evliliğe bakış açınızı ne denli etkiler bilmiyorum ama kitapta anlatılanların çoğu olumsuz içerikler. hayal kırıklığına uğrayan kadınlar ve hayal kırıklığına uğratan erkekler anlatılıyor, klişedir şaşmaz mesela. zaten bu evlilik (az önce klavye bu kelimeyi delilik diye çevirdi, benzer işler) denen müessese erkeğe kolaylık kadına zorluk gibi bir hâl aldı. toplumun saçma sapan dayatmaları ve karakteri olgunlaşmamış aptalların davranışları yüzünden. o yüzden; kitabı okuyun ve evlenmeyin. biz kimsenin olgunlaşmamış ama yaşı ve sözde evlilik çağı gelmiş ergenlerinin anne-eşi olacak insanlar değiliz. bendeki bu feminen tavırları ne yapacağız mesela (asla da feminist değilim bu arada hahshahshs sadece karşıma çok fazla saçma sapan insan ve saçma sapan evlilik çıktı bu kitap da tuzu biberi oldu) linç, duyar, öneri, istek ve şikayetlerinizi çöpe atabilirsiniz! . . . . bu evlilik konusundaki mutluluk ya da bedbahtlık pek önemlidir. erkek için de kadın için de böyledir. senin o güzel kalbin yalnız eziyet ve zahmet yaralarıyla acı çekmeye, yalnız zulüm ve cefa darbeleriyle sarsılmaya, çırpınmaya mahsus değildir. bir zaman herkes için sevgi hissi duymaya yetenekli olan kalbim, bugün nefret duygusundan başkasını göstermiyor. hoşnutluk yerine oraya iğrenme geçti. sevmek yerine sevmemek, hüzün yerine kabalık, ağlamak yerine soğukluk, gülmek yerine durgunluk! zira o dertleri çekmeye tahammül eden vücudum bugün onları anlatma zahmetine tahammül edemiyor sevmek için evet mehabe, bence sevmek için sevilecek adamın sevilmeye layık olması gerekir. sadakatin yokluğu, ihanetin yüreği yaralaması filan gibi meselelerin ne önemi kalıyor azizem? ben onları da çektim. onda yalnız kalp sızlıyor. nefretten ise insanın bütün varlığı, mevcudiyeti tiksiniyor

halenur 5 months ago

Bahçıvan ve Ölüm

Georgi Gospodinov

30 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #23 of kimin fikriydi bu saçma meydan okuma (benim) valla yordu ama pes etmek de istemiyorum şunun şurasında 10 kitap kalmış :') babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe bu çarpıcı cümle ile başlıyor kitap. ölümün…devamıyıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #23 of kimin fikriydi bu saçma meydan okuma (benim) valla yordu ama pes etmek de istemiyorum şunun şurasında 10 kitap kalmış :') babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe bu çarpıcı cümle ile başlıyor kitap. ölümün ön planda olduğu bi eser okuyacağımı elbette biliyordum ama bu kadar ağır olacağını düşünmüyordum. kitap güzel ona kesinlikle lafım yok ama çok boğdu beni. zaten içim daralmış bi hâldeyim bir de böyle ölüm, yas, hastalık temalı bir kitap okumak daha da modumu düşürdü. ama amaa ama üst üste 2 misafirin geldiği bi günde kitabı bitirebilmiş olmak gururdur mesela. babasının hastalığı, yaşamı ve ölümü üzerine bir ağıt-roman, anı-roman ya da bahçe roman diye tanımlıyor kendisi. psikolojik olarak kötü bi dönemden geçiyorsanız okumak biraz olumsuz etkiler bırakabilir bünyenizde ama onun dışında akıcı çabucak bitecek hoş bi eser. zaten aşırı popüler olmuştu sürekli karşıma çıkıyordu okuyabildiğim için mutluyum. .. . . aşağıda da kitaptan hoşuma giden on yüz bin milyon alıntıyı görebilirsiniz sadece hikâyelerin anlatıcıları hayatta kalıyor, ama onlar da bir gün ölecek. sadece hikayeler hayatta kalacak. ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? yoksa yokluğun kendisinden mi? o denli yok ki, her boş ânı yokluğuyla dolduruyor. kıyamet herkes için aynı anda kopmaz. hepsinin babaları hayatta, diye düşündüm. bulutların üzerinde bulut olmaz, tıpkı ölümümüzden sonra ölüm olmadığı gibi ... kendi ölümümüzden söz etmeye bile gerek yok. onu bir kez bile yaşamayacağız. zaten yokuş aşağı sürüklenen bir dünyadan ayrılıyorum, dolayısıyla neden üzüleyim ki kelimelere inanan ben, kelimesiz kalmıştım gözlerini kapatmalıydım. kitaplarda öyle yazıyordu. bunu daha çok bir deyim olarak biliyordum - "ölünün gözlerini kapatmak" veya "yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar" mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır. evsiz yaşayamayan sadece insanlar değildir, evler de insanları olmadan yaşayamaz. çocukluk dikeydir. yukarıya doğru büyürsün, boyun bahçedeki güllerinki kadardır, herkes sana her yıl ne kadar büyüdüğünü tekrar edip durur, baban seni havaya kaldırır, parmak uçlarında yükselirsin, herşey kıpır kıpır hayat ve hareket doludur, yatmak istemezsin, ancak zorla yatarsın. yaşlılık yataydır. azıcık dinlenelim,öğleden sonra uzanalım, kanepeye şöyle bir uzanacağım sadece, çünkü belim... yaşlılık uzun süreli, belki de sonsuz bir yataylığa alışmaktır. bu acının bedenimdeki yerini tespit etmeye çalışıyorum, kaynağı tam olarak neresi? şimdi göğsümün derinliklerinde, diyaframın olduğu yerde, beni boğuyor, nefes almamı engelliyor. aslında bu göçebe bir ağrı. şimdi yukarıda boğazımda, ağlama merkezinin oralarda bir yerde. şu anda hamur kıvamında, tam pişmemiş ekmek gibi, yutması zor. yokluk çoğunlukla birinin varlığıyla karşılaştırıldığında utanç verici hale geliyordu. biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz. babam omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan bir atlas'tı. şimdi, o aramızdan ayrılınca, tüm o geçmişin çatırdayarak üzerime usulca yıkıldığını, beni tüm öğle sonralarının arasına gömdüğünü hissediyorum. çocukluğun sessizce yıkılıp dağılan öğle sonraları. ve yardım için çağıracağım kimsem yok fakir şeyler bakımından zenginiz üzüntü oralara saklanır, kımıldamayan bir kedi gibi, öylece durur ve sana bakar, odanın ortasına çökmüş bir manda gibi, etrafından dolaşmanın hiçbir yolu yok.

halenur 5 months ago

Gecelerim

Ahmet Rasim

2 Gönderi

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #22 sabah evden çıkarken kitaplıktan rastgele aldığım kitabın bu denli etkileyici olması bana da sürpriz oldu. 50 sayfalık eser anı-günlük türünde. okuması kolay ve kısa. ama anlatım şekli, betimlemeleri, geceleri, gün batımını böylesi depresif…devamıyıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #22 sabah evden çıkarken kitaplıktan rastgele aldığım kitabın bu denli etkileyici olması bana da sürpriz oldu. 50 sayfalık eser anı-günlük türünde. okuması kolay ve kısa. ama anlatım şekli, betimlemeleri, geceleri, gün batımını böylesi depresif fakat huzurlu anlatması insanın okuma şevkini arttırıyor. çocukluk, ilk gençlik, evlilik yıllarını, okul zamanı annesinden ayrı kalmanın acısını sakin fakat çarpıcı bir dille bize sunan ahmet rasim. beklentimin çok çok üstünde güzel bi kitaptı. tamam belki çok derin bi olay yok içerisinde ama o anlatım tarzı... ne yaşadın da böyle içten şeyler yazabildin be adam diye sorası geliyor insanın :( kendisinden okuduğum ilk eser ama muhakkak devamı gelir diye ümit ediyorum. çerezlik akıcı bi kitap okumak isterseniz birebir. . . . düşünmek! ah! bu kafa kadar belaya uğrayan var mı? uykuda bile rüya halinde olarak beni işgal eder. kâh sevinirim kâh ağlarım. geceler! benim çaba, gayret ve minnetle geçirdiğim hayata şahittir. insan hayatın hiçbir devrinde düşünmekten geri kalmıyor. görünüşe göre tefekkür insan ruhunun gıdasıymış. ah! o korktuğum gecelere sonra alıştım. onlar benim sevincimi, kederimi, gazabımı, kendi nefsime karşı isyanımı, maneviyatımdaki kötülüğü, rezaletimi, mihnetimi gördüler. beni eğlendirirken ağlattılar fakat hiçbir zaman mihnetimi dağıtmadılar. o yanımda olsun da ben her mihnete razı olurum insan neyle uzlaşmaz ki ayrılığa alışmasın ah, ben anlıyorum; bu hayat olağanüstü bir süratle zamanı aşıyor. beni korkutan o sürat değil, durma anlarıdır. evet, durmak hakikaten ürkütücüdür. ben görmeliyim, hissetmeliyim; onun için uykuda geçen zamanıma acırım. korka korka uyandığım geceler pek çoktur. bilseniz o elem dolu gecelerde ne kadar düşünürüm! zihnimde ne velveleler, ne şamatalar, ne muhakemeler meydana gelir! yatağımın içine oturur, bu kederli sırrı iki elimin içine sıkıştırır, bir başka tarafa bakmak üzere gözlerimi kapar dururum. sıkıntının ete kemiğe bürünmüş haliymişim gibi durdum