Muzaffer (@justmzffr)

bugün cebinde kalan son üç rubleyle köprünün karşısındaki neva sokağında içtikten sonra kahvaltı için bir parça beyaz peynir almaya çalışırken ev sahibiyle karşılaşan roman karakteri huzursuzluğundayım

justmzffr 2 days ago

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana

Mert Baykal

166 Gönderi

İzlemek için depresyonda olduğum bir günü bekliyordum kısmet bugüneymiş, güzel film.

justmzffr 3 days ago

Burası potansiyel olarak çoğu site ve uygulamadan çok daha iyi, ancak sağlam bir güncellemeye ihtiyaç var. En basitinden internet sitesi bile hala yarım.

justmzffr 4 days ago

Harold Fry'ın Beklenmedik Yolculuğu

Hettie Macdonald

9 Gönderi

Monoton bir emeklilik rutininde gün sayan sıradan bir adamın, eski bir dostundan aldığı veda mektubuyla başlayan ve sadece üzerindeki giysilerle yüzlerce millik bir yürüyüşe dönüşen hikayesi; klasik bir yol filmi şablonunu bodoslama aşıyor. Harold’ın İngiltere kırsalında attığı her adım, aslında…devamı

justmzffr 5 days ago

İfşa Günü

Steven Spielberg

13 Gönderi

Disclosure Day, ilk dakikalarından itibaren seyirciyi yakalayan yüksek tempolu aksiyonuyla perdeyi açıp, ardından hikayeyi bambaşka bir dramatik kulvara kırmaya başaran son derece sürükleyici bir yapım. Filmin omurgasını oluşturan o keskin geçiş gerçekten takdire şayan: Başlangıçtaki dinamik aksiyon sekanslarının yarattığı adrenalin,…devamı

justmzffr 6 days ago

Kurtuluş Projesi

Phil Lord

69 Gönderi

Project Hail Mary, bilim kurgu sinemasında yıllardır maruz kaldığımız o “dünyayı istila etmeye gelen, tek amacı yıkım olan tekinsiz uzaylı” tropunu bodoslama darmadağın eden son derece taze bir yapım. Yıllardır sinemada insanlığın karşısına dikilen o steril ve düşmanca uzaylı anlatısını…devamı

justmzffr 1 week ago

The Backrooms

Kane Parsons

67 Gönderi

Evrenin en büyük gücü olan o klostrofobik daralma hissi ve her köşede bekleyen bilinmezlik gerilimi, filmde seyirciye gerektiği kadar geçmiyor; atmosfer seyirciyi içine alıp boğmak yerine sadece uzaktan izletiyor. En büyük darbeyi ise tamamen kopuk ve bir türlü odaklanamayan senaryo…devamı

justmzffr 2 weeks ago

The War Between the Land and the Sea

Russell T Davies

1 Gönderi

Okyanusların derinliklerinde uyuyan antik bir ırk olan deniz şeytanlarının (homo aqua) uyanmasıyla birlikte insanlığa karşı başlayan savaşı anlatıyor. Beş bölümlük bir mini dizi olarak düşünebiliriz. Ben çok başarılı buldum ve izlerken çok keyif aldım.

justmzffr 2 weeks ago

The Menu

Mark Mylod

184 Gönderi

Mark Mylod’ın The Menu filmi, ilk bakışta haute cuisine (yüksek mutfak) dünyasını, kibirli yemek eleştirmenlerini ve her şeyi parayla satın alabileceğini sanan o elit tabakayı tiye alan vahşi bir taşlama gibi duruyor. Ancak şef Julian Slowik’in o askeri disiplinle yönettiği…devamıMark Mylod’ın The Menu filmi, ilk bakışta haute cuisine (yüksek mutfak) dünyasını, kibirli yemek eleştirmenlerini ve her şeyi parayla satın alabileceğini sanan o elit tabakayı tiye alan vahşi bir taşlama gibi duruyor. Ancak şef Julian Slowik’in o askeri disiplinle yönettiği Hawthorne Restorânı’nın kapısından içeri girdiğimizde, karşımıza bir gurme deneyimi değil; insanın varoluşsal sancılarına, güç arzularına ve sanatsal tükenmişliğe dair jilet gibi keskin bir psikolojik laboratuvar çıkıyor. Bu film, tabaklardaki lezzetlerin değil, o tabakları sunan ve tüketen ruhların çürüme raporudur. Filmin psikolojik omurgası, doğrudan Şef Slowik’in (Ralph Fiennes) içsel intiharı ve tükenmişlik sendromu (burnout) üzerine kurulu. Slowik, sanata ve üretmeye aşık bir dehanın, o sanatı sadece statü göstergesi ve entelektüel bir kibir malzemesi olarak gören "seçkinler" tarafından nasıl adım adım ruhsuzlaştırıldığının bir tasviri. Yemek yapmanın o saf, o çocuksu neşesini kaybeden şef, kendisini sömüren bu asalak kitleye karşı muazzam bir psikolojik manipülasyon süreci başlatıyor. Onun gözünde masadaki konuklar sadece aç insanlar değil; her biri sanatını kirleten, doyurulması imkansız birer psikolojik defo. Şefin kurduğu bu ölümcül menü, aslında kendi ruhsal esaretine son vermek için tasarladığı kolektif bir katarsis seansı. Misafirlerin bu ölümcül tiyatro karşısında verdikleri psikolojik tepkiler ise filmin asıl insan röntgenini çekiyor. Durumu fark ettikleri andan itibaren kaçmak, savaşmak ya da direnmek yerine, şefin o sarsılmaz otoritesine ve kendi suçluluk duygularına teslim oluyorlar. Zenginliklerinin, unvanlarının ve paralarının o ıssız adada hiçbir gücünün kalmadığını gördüklerinde, içlerindeki o zavallı ve çıplak acizlik patlak veriyor. Kendilerine sunulan o vahşi gerçekliği kabulleniyorlar; çünkü içten içe, şefin onlar hakkında verdiği o "yaşamayı hak etmiyorsunuz" hükmünün doğruluğunu biliyorlar. Sistemin tepesindeki bu insanların ruhsal dünyası o kadar kof ki, ölümlerini bile bir statü ayini gibi uysalca bekliyorlar. Bu marazi psikolojik çarkı bozan tek dinamik ise Margot (Anya Taylor-Joy) karakteri. Margot, o masadaki sahte elitizme ait olmayan, hayatı çıplak elleriyle ve hayatta kalma güdüsüyle göğüslemiş bir "yeraltı" figürü. Diğer konuklar şefin entelektüel manipülasyonuna boyun eğerken, Margot şefin o yaralı psikolojisini en derinden okuyan tek kişi oluyor. Onun açlığının gurme tabaklara değil, çocukluğundaki o saf, karşılıksız ve sanatsal kaygılardan uzak sevgiye (yani basit bir cheeseburger'e) olduğunu anladığı an, şefle kurduğu o psikolojik satranç oyununu şah-mat ile bitiriyor. Margot, şefe kaybolan o insani özünü aynalıyor ve bu aynalama ona hayatta kalma biletini veriyor. The Menu bittiğinde, o alevler içindeki adadan geriye sadece damaklarda kalan ekşi bir tat ve zihnimizde yankılanan o sert tokat kalıyor. Film bize lüksün ve kibrin insan psikolojisini nasıl felç ettiğini, saf olan her şeyi nasıl birer tüketim nesnesine dönüştürdüğünü anlatıyor. Ekranın karanlığa gömüldüğü o an, kafayı kaldırıp sormak gerekiyor: Bizler hayatta gerçekten ruhumuzu besleyen şeylerin mi peşindeyiz, yoksa sadece başkalarına hava atmak için o sahte ve gösterişli menüleri mi tüketiyoruz?

justmzffr 3 weeks ago

Saplantı

Curry Barker

212 Gönderi

Obsession, vizyona girdiği ya da konuşulmaya başladığı dönemde yaratılan o devasa övgü dalgasının ardında, ne yazık ki sinematografik açıdan ciddi şekilde çuvallayan bir yapım. Büyük iddialarla ve parıltılı bir ambalajla önümüze sunulan bu filmin janjanlı örtüsünü kaldırdığımızda, karşımızda abartıldığı kadar…devamıObsession, vizyona girdiği ya da konuşulmaya başladığı dönemde yaratılan o devasa övgü dalgasının ardında, ne yazık ki sinematografik açıdan ciddi şekilde çuvallayan bir yapım. Büyük iddialarla ve parıltılı bir ambalajla önümüze sunulan bu filmin janjanlı örtüsünü kaldırdığımızda, karşımızda abartıldığı kadar iyi bir başyapıt değil, yapısal defolarla dolu bir senaryo enkazı buluyoruz. Metnin ve kurgunun sığlığı, filmin vadettiği o tekinsiz atmosferi taşımaya yetmiyor. Filmin beni en çok yoran ve hikayeden koparan yönü, tahammül sınırlarını zorlayan mantık hataları oldu. Yönetmen ve senarist, sırf karakterleri belli çıkmazlara sokabilmek ya da hikayeyi zorla bir yöne sürüklemek için gerçeklik algısını ve temel mantık kurallarını bodoslama çöpe atmış. Karakterlerin kararları ve olayların akışı arasındaki o organik bağ kopunca, izlediğim şey jilet gibi keskin bir gerilim olmaktan çıkıp zorlama bir tesadüfler zincirine dönüşüyor. Bu yapısal boşluklara bir de tek düze ve sürekli tekrardan ibaret olan replikler eklenince film iyice ritmini kaybediyor. Karakterler aynı kelimelerin, aynı sığ cümlelerin etrafında dönüp dururken, diyaloglar hikayeyi ileri taşımak yerine adeta patinaj yapıyor. Sinematografik dilin bu kadar kısır kalması, filmin o entelektüel derinlik iddiasını tamamen boşa çıkarıyor. Ancak yiğidi öldürüp hakkını teslim etmek gerekirse; filmin tüm bu senaryo gediklerine ve diyalog zayıflıklarına rağmen ayakta kalan, nispeten daha güçlü bir psikolojik yönü var. Film, mantığı ve kelimeleri bir kenara bıraktığı o anlarda, insanın o marazi saplantılarını, içsel çürümesini ve zihinsel kırılma noktalarını deşerken oldukça başarılı. Karakterlerin o marazi tutkularının altında yatan yalnızlık ve kontrolü kaybetme korkusu, görsel dil ve oyunculuk refleksleriyle seyirciye geçmeyi başarıyor. Mekanizmanın dış dünyadaki işleyişi ne kadar kusurluysa, karakterlerin iç dünyasındaki o tekinsiz labirent de bir o kadar etkileyici kurulmuş. Günün sonunda Obsession, sinema tarihinin o kült psikolojik gerilimlerinin yanına yaklaşabilecek bir olgunlukta değil. Kelimelerini tüketen, mantığını kaybeden ama sadece o marazi psikolojik gerilimiyle tutunmaya çalışan, fazlasıyla abartılmış bir deneme. Kafayı o konforlu beklentilerden sıyırıp sadece bir zihinsel çözülüşü izlemek için şans verilebilir; ancak kusursuz bir sinema dili ve sağlam bir mantık örgüsü bekleyenler için salonu hayal kırıklığıyla terk ettirecek bir yapım.