(@) - Raf

3.Sezonun ilk bölümü yayınladı. Bu sezon eğer kitaba sadık kalırlarsa final sezonu olacağı için bir çok sorunun cevabını bulacağız. Yeni sezonun ilk bölümü için fena bir başlangıç yapmadı ve finalinden de gördüğümüz kadarıyla bizi çok durgun bir sezon beklemiyor.

justmzffr 3 weeks ago

Dedektif Koyunlar

Kyle Balda

26 Gönderi

The Sheep Detectives, ilk bakışta o jenerik aksiyon-macera ambalajıyla önümüze sunulan ama perdenin arkasını araladığınızda sinematografik bir yanılsamadan ibaret olduğunu gösteren, türler arasında sıkışmış marazi bir yapım. Seyirciyi hızlı bir tempo, dinamik bir hikaye ve soluk soluğa bir kovalamaca vaadiyle…devamıThe Sheep Detectives, ilk bakışta o jenerik aksiyon-macera ambalajıyla önümüze sunulan ama perdenin arkasını araladığınızda sinematografik bir yanılsamadan ibaret olduğunu gösteren, türler arasında sıkışmış marazi bir yapım. Seyirciyi hızlı bir tempo, dinamik bir hikaye ve soluk soluğa bir kovalamaca vaadiyle koltuğa oturtan bu film, dakikalar ilerledikçe izleyiciyi o vadettiği maceranın çok uzağına, insanı yavaş yavaş içine çeken boğucu bir dramın tam göbeğine fırlatıyor. Filmin en belirgin tercihlerinden biri, anlatısını jilet gibi keskin aksiyon sekansları üzerine kurmak yerine, hikayeyi neredeyse donma noktasına getiren o ağır ve kasıtlı ritmi. Yönetmen kamerayı acele ettirmiyor; sahnelerin, mekanların ve en önemlisi karakterlerin o durağan yalnızlığının odanın ortasına asılı kalmasını istiyor. Bu ağır ilerleyiş, filmi heyecanlı bir dedektiflik hikayesi olmaktan çıkarıp, insanın içindeki o çıkmazları, kayıpları ve kabullenişleri deşen saf bir drama dönüştürüyor. O çok beklenen macera hissi, bu ağır dramatik yükün altında ezilerek silik bir arka plan dekoruna dönüşüyor. Bu melankolik ve durağan atmosferi perçinleyen en radikal unsur ise kesinlikle replikler. Karakterlerin ağzından dökülen kelimeler birer mermi gibi patlamıyor; aksine, insanın zihnini uyuşturan, adeta hipnotik bir ninni tadında kulaklara üfleniyor. Bu monoton, sakin ve o ölçülü diyalog yapısı, ekrandaki o gizemli soruşturma havasını büsbütün dağıtıp izleyiciyi tuhaf bir varoluşsal rehavetin içine sürüklüyor. Kelimeler olayları çözmek için değil, o sahnelerdeki sessizliği ve çaresizliği daha da derinleştirmek için seçilmiş gibi. Günün sonunda The Sheep Detectives, macera sinemasının o adrenalin dolu formüllerine bodoslama bir rest çekerek seyircisini ters köşeye yatırıyor. Salonu ya da ekran başını o vaat edilen heyecanla değil, o ninni tadındaki repliklerin ve ağır dramatik atmosferin bıraktığı o kurşuni sessizlikle terk ediyorsunuz. Kafayı o koşturmacadan kaldırıp sakinleşmek ve bir karakterin ağır ağır çözülüşünü izlemek isteyenler için steril bir deneyim sunsa da, dinamik bir film bekleyenlerin o konforlu beklentilerini paramparça eden marazi bir deneme.

justmzffr 3 weeks ago

Kardeşimin Hikayesi

Zülfü Livaneli

195 Gönderi

Zülfü Livaneli’nin Kardeşimin Hikayesi kitabı, ilk bakışta Karadeniz’in sakin bir balıkçı köyünde işlenen gizemli bir cinayeti ve onun peşine düşen genç bir gazeteci kızı anlatan dümdüz bir polisiye gibi duruyor. Ancak Livaneli’nin o rafine dilinin derinliklerine indiğinizde, karşınıza bir suç…devamıZülfü Livaneli’nin Kardeşimin Hikayesi kitabı, ilk bakışta Karadeniz’in sakin bir balıkçı köyünde işlenen gizemli bir cinayeti ve onun peşine düşen genç bir gazeteci kızı anlatan dümdüz bir polisiye gibi duruyor. Ancak Livaneli’nin o rafine dilinin derinliklerine indiğinizde, karşınıza bir suç dosyasından ziyade, insan psikolojisinin en karanlık labirentleri, yalnızlığın anatomisi ve şefkatsizlikle sakatlanmış hayatların sarsıcı trajedisi çıkıyor. Bu kitap, dışarıdaki dünyanın gürültüsünden kaçıp kendi yeraltına sığınanların jilet gibi keskin bir hikayesidir. Kitabı, o derin yalnızlık hissini ve metnin arkasındaki o psikolojik gerilimi merkeze alarak, tamamen bu yapıta özel bir ruhla, birinci ağızdan kaleme aldım: "Duygulardan Arınmış Bir Sığınak ve Hafızanın Tehlikeli Labirentleri" Bizler bugün, hayatın getirdiği acılardan kaçabilmek için etrafımıza ne kadar kalın duvarlar örersek örelim, geçmişin o marazi gölgesinden asla tamamen kurtulamıyoruz. Kardeşimin Hikayesi, beni o Karadeniz köyünün dalga sesleri arasına fırlatırken aslında tam olarak bu varoluşsal hapishanenin kapısını aralıyor. Başkarakter Ahmet’in, geçirdiği o trajik kazadan sonra dünyayla, insanlarla ve en önemlisi "duygularla" arasına koyduğu o buz gibi mesafe, modern insanın acı çekmemek için kendi ruhunu nasıl felç ettiğinin muazzam bir tasviri. Ahmet, evinde köpeğiyle birlikte, kimseye dokunmadan ve kimseden bir şefkat beklemeden yaşarken, aslında kendi eliyle dizayn ettiği steril bir yeraltında çürüyor. Metnin asıl dehası, köye genç bir gazeteci kızın gelmesi ve işlenen o vahşi cinayetin ardından Ahmet’in evine sızmasıyla başlıyor. Ahmet’in ona anlatmaya başladığı o "kardeşi Mehmet’in hikayesi", okuru dünyanın bir ucundan diğer ucuna savuran, aşkın ve tutkunun insanı nasıl çılgınlığın eşiğine getirebileceğini gösteren marazi bir anlatıya dönüşüyor. Livaneli, hikaye içinde hikaye açarak bizi insanın o en çiğ, en tekinsiz duygularıyla yüzleştiriyor. Okurken sürekli kendime şu soruyu sorarken buldum: İnsan, acı çekmemek için aşkı ve sevgiyi hayatından tamamen söküp attığında gerçekten hayatta kalmış olur mu, yoksa sadece nefes alan bir ölüye mi dönüşür? Kitabın finaline doğru ilerlerken, Livaneli’nin o jilet gibi kurgusu okurun zihninde adeta ters köşe bir deprem yaratıyor. Gerçeğin o çıplak ve trajik yüzüyle karşılaştığınız an, o ana kadar okuduğunuz tüm satırlar anlam değiştiriyor. Hafızanın, insanın kendi suçluluk duygusunu ve acısını bastırmak için nasıl bir yanılsama mekanizması kurabileceğini görüyorsunuz. En büyük tehlike dışarıdaki o katil ya da sistem değil; insanın bizzat kendi zihninin içinde yarattığı o hayali sığınaklar ve sahte kimliklerdir. Günün sonunda kitap bitiyor ve odadaki o sessizlikte Ahmet’in o duygusuz, sakin sesi kulaklarımda çınlamaya devam ediyor. Kardeşimin Hikayesi bana popüler bir polisiye gerilimden çok daha fazlasını, bir insanın içindeki o derin şefkat açlığının ve travmaların insanı nasıl bir muammaya dönüştürebileceğini anlattı. Kafayı o konforlu ve korunaklı hayatlarımızdan kaldırıp sormamız gereken tek bir soru kalıyor: Biz gerçekten kendi hikayemizi mi yaşıyoruz, yoksa acılarımızdan kaçmak için başkalarının hikayelerinin arkasına mı saklanıyoruz ?

justmzffr 1 month ago

Aşk ve Canavarlar

Michael Matthews

122 Gönderi

Michael Matthews’ın Love and Monsters (Aşk ve Canavarlar) filmi, ilk bakışta o çok sevdiğimiz post-apokaliptik kıyamet atmosferini gençlik aşısıyla harmanlayan eğlenceli bir macera gibi duruyor. Ancak filmin o renkli, devasa canavarlarla dolu ambalajını soyduğumuzda, karşımıza insanın en temel varoluşsal meselesini…devamıMichael Matthews’ın Love and Monsters (Aşk ve Canavarlar) filmi, ilk bakışta o çok sevdiğimiz post-apokaliptik kıyamet atmosferini gençlik aşısıyla harmanlayan eğlenceli bir macera gibi duruyor. Ancak filmin o renkli, devasa canavarlarla dolu ambalajını soyduğumuzda, karşımıza insanın en temel varoluşsal meselesini koyuyor: Korkuyla yüzleşmek ve o konforlu hapishanelerden çıkma cesareti. Üstelik film, bu yüzleşmeyi öyle ağdalı felsefi laflarla değil, sistemin ve insan doğasının tam göbeğine bıraktığı jilet gibi ironilerle yapıyor. Filmin en rafine ironisi daha en başta, kıyametin kopma şeklinde gizli. İnsanlık, dünyaya çarpmak üzere olan bir meteoru milyarlarca dolarlık fütüristik nükleer füzelerle vurup yok ediyor. Buraya kadar her şey tam bir "insanlık kazandı" şovu. Fakat o füzelerin kimyasal atıkları yeryüzüne geri yağdığında; böcekler, kurbağalar ve salyangozlar devasa canavarlara dönüşüp insanlığı yedi gün içinde yerle bir ediyor. İşte insan kibrine vurulan ilk tokat: Dünyayı devasa bir kozmik tehditten kurtaracak kadar zekisin ama kendi yarattığın o kimyasal çöplerin, o kendi evindeki küçücük hamam böceğinin altında ezilecek kadar acizsin. Ana karakterimiz Joel ise bu canavarlarla dolu dünyanın tam anlamıyla bir anti-kahramanı. Yedi yıldır yer altındaki güvenli bir sığınakta yaşıyor ama sığınağın tek işe yaramayan, canavar gördüğü an korkudan felç olan tek üyesi. Herkes canavarlarla savaşırken, ona düşen görev sığınaktaki çorbayı karıştırmak ve telsiz başında oturmak. Joel’un bu durumu, modern hayatta beton blokların arkasına saklanıp hayatın risklerinden kaçan, konforlu sığınaklarında sadece "hayatta kalan" ama asla "yaşamayan" bugünün insanının sinematografik bir yansıması. Joel, yedi yıl sonra yer altından çıkıp o tehlikeli çölü, o vahşi doğayı göze alarak 130 kilometre yürümeye karar verdiğinde aslında canavarlarla değil, bizzat kendi felç edici korkusuyla savaşmaya başlıyor. Filmin yol boyunca önümüze koyduğu o trajikomik ironiler ise anlatıyı daha da derinleştiriyor. Joel, dışarıdaki o vahşi dünyada insanlardan göremediği sadakati ve gerçek dostluğu "Boy" adındaki bir köpekten ve ölmek üzere olan robot bir kadından (Mavis) öğreniyor. İnsanlık yer altına saklanıp kendi küçük hesaplarına geri dönmüşken, yeryüzünün o "vahşi" canavarları aslında sadece kendi doğalarının gereğini yapıyor. Hatta finalde karşılaştığı o en devasa, en korkunç yengeç canavarının aslında kötü olmadığını; onun sadece kötü bir insanın zincirlerine ve sömürüsüne maruz kaldığını gördüğümüzde film taşları yerine oturtuyor: En büyük canavarlık doğada ya da o dev yaratıklarda değil; gücü eline geçirdiği an kendi türünü bile köleleştirmekten çekinmeyen insanın o kirli zihninde saklı. Love and Monsters bittiğinde, ekrandaki o parlak renklerin arkasında çok dürüst bir manifesto kalıyor. Film bize korkuyu tamamen yok etmeyi değil, o korkuyla birlikte yürüyebilmeyi öğretiyor. Joel’un yolculuğun sonunda sığınağına döndüğünde telsizden tüm dünyaya yaptığı o anons, içimizdeki o güvenli hapishaneleri sarsacak cinsten: "Yer altındaki o sığınaklarda sadece paslanıyoruz. Dışarısı tehlikeli evet, ama yaşamak için o canavarların üstüne gitmeye değer." Kafayı o sahte güvencelerden, o konforlu ekranlardan kaldırıp sormak gerekiyor: Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece dışarıdaki canavarlardan kaçıp kendi sığınaklarımızda sıramızı mı bekliyoruz?

justmzffr 1 month ago

Yeraltından Notlar

Dostoyevski

216 Gönderi

Bu kitabı her bitirdiğimde içimde entelektüel bir hayranlıktan ziyade, insan olmanın getirdiği o çiğ ve marazi taraflarla yüzleşmenin verdiği sarsıcı bir huzursuzluk kalıyor. Dostoyevski, Yeraltı Adamı karakteriyle edebiyat tarihinin en kusursuz anti-kahramanını yaratırken bize bir canavarı değil; gururu, kibri ve…devamıBu kitabı her bitirdiğimde içimde entelektüel bir hayranlıktan ziyade, insan olmanın getirdiği o çiğ ve marazi taraflarla yüzleşmenin verdiği sarsıcı bir huzursuzluk kalıyor. Dostoyevski, Yeraltı Adamı karakteriyle edebiyat tarihinin en kusursuz anti-kahramanını yaratırken bize bir canavarı değil; gururu, kibri ve ezikliği arasında sıkışıp felç olmuş modern bir bilinci sunuyor. Bu karakter, etrafındaki her şeye ve herkese tepeden bakan o entelektüel kibrinin altında, aslında korkunç bir onaylanma ve fark edilme arzusuyla yanıp tutuşan bir zavallı. Karakterin o hastalıklı yapısını en net gördüğüm yer, caddede kendisini görmezden gelen subayla olan o takıntılı savaşıdır. Subay onu bir insan olarak bile görmezken, Yeraltı Adamı aylarca onunla kaldırımda çarpışabilmek için kıyafet borcuna giriyor, planlar yapıyor. Çünkü onun dünyasında fark edilmemek, nefret edilmekten çok daha ağır bir işkence. Okul arkadaşlarıyla yediği o rezil yemekte de aynı karakter defosu patlak veriyor. Onları küçümsüyor, onlardan iğreniyor ama aynı zamanda kendisini aralarına almaları, ona saygı duymaları için masada adeta kendi kendini paralıyor. Karakterin tüm varoluşu bu iki uç arasında gidip geliyor: Deha olduğunu sanan bir kibir ve hiç olduğunu fısıldayan bir aşağılık kompleksi. Ancak Dostoyevski’nin bu karakter çözümlemesinde zirveye ulaştığı yer kesinlikle Liza ile olan ilişkisidir. Liza, o çamurlu ve karanlık dünyanın içinde bozulmamış, temiz kalabilmiş tek ruh. Yeraltı Adamı, kendi ezikliğini ve hayattaki güçsüzlüğünü kapatmak için eline geçen ilk fırsatta bu savunmasız kadına saldırıyor. Ona önce kütüphaneler dolusu ahlak nutukları çekip onu kurtaracak bir kahraman gibi davranıyor. Ama ne zaman ki Liza onun o sefil, aciz bodrum katına gelip onun bu zavallılığını çıplak gözle görüyor; işte o an karakterin o sahte entelektüel maskesi düşüyor. Kendisinin ne kadar aşağılık bir durumda olduğunu gören bu kadını, sırf kendi egosunu ve zedelenen erkeklik gururunu tatmin etmek için duygusal olarak paramparça edip kapının dışına fırlatıyor. Bu kitaptaki karakter çözümü bana şunu söylüyor: İnsan, kendi hayatında bir hiç olduğunu hissettiği an, kendisinden daha zayıf birini bulup onu ezerek hayatta kalmaya çalışır. Yeraltı Adamı bir zalim değil; sadece kendi bilincinin hapishanesinde çürüyen, sevmeyi de sevilmeyi de bir güç savaşına dönüştüren trajik bir korkak. Kapağı kapattığımda içimi acıtan şey o bodrum katının sefaleti değil. Bir insanın, sırf kendi yaralı egosunu şifalandırmak için kendisine uzanan en temiz eli bile nasıl bile isteye kırabileceğini bu kadar çıplak görmüş olmak.

justmzffr 1 month ago

From

John Griffin

97 Gönderi

From, konusu ve lost ile olan ortak yönleriyle iyi bir başlangıç yapsa da giderek kötüleşti. Karakterlerin hiçbir derinliği yok ve önlerindeki en basit şeyleri bile göremiyorlar. Final sezonunda işleri toparlayamazlarsa zihinlerde koca bir hayal kırıklığı olarak kalacak.

justmzffr 1 month ago

Pis Moruğun Notları

Charles Bukowski

5 Gönderi

Eğer elindeki kitaptan kibar aforizmalar, ruhunu okşayacak edebi numaralar ya da hayatını düzene sokacak o sahte felsefe kırıntılarını bekliyorsan, o lanet kapağı hemen kapat ve o steril odanın güvenli köşesine çekil. Çünkü Charles Bukowski, Pis Moruğun Notları ile edebiyat yapmıyor;…devamıEğer elindeki kitaptan kibar aforizmalar, ruhunu okşayacak edebi numaralar ya da hayatını düzene sokacak o sahte felsefe kırıntılarını bekliyorsan, o lanet kapağı hemen kapat ve o steril odanın güvenli köşesine çekil. Çünkü Charles Bukowski, Pis Moruğun Notları ile edebiyat yapmıyor; o ucuz bir motel odasında, leş gibi ucuz şarap, kusmuk ve tütün kokan parmaklarıyla hayatın o en dibindeki, o lağım kokan gerçeğini suratımıza kusuyor. Bu kitabı okurken odanın havası ağırlaşıyor, sanki masamda yarım kalmış sıcak bir bira ve ağzına kadar izmaritle dolu küllük duruyor. Bu adam ne bir bilge ne de bir kahraman; o, sistemin parlak ışıklarının arkasında, o pırıl pırıl caddelerin hemen altındaki lağımda yaşayan huysuz, kart ve arsız bir moruk. Bukowski’nin o köşe yazılarından derlenen bu notları okurken, modern hayatın bize dayattığı o kariyer, evlilik, düzenli iş ve taksitle satın alınmış konforlu hapishane hayallerinin nasıl tel tel döküldüğünü görüyorsun. Moruk bize hipodromları, kaybeden ayyaşları, fahişeleri, sabahın köründe girilen o lanet fabrikaları ve ertesi günün akşamdan kalma baş ağrılarını anlatıyor. Bunu yaparken ne bir acındırma derdi var ne de bir romantizm. Hayatın ne kadar acımasız, ne kadar çiğ ve ne kadar anlamsız olduğunu, tıpkı kırık bir şişe darboğazını gırtlağına dayar gibi dürüstçe fırlatıyor yüzüne. Onun dünyasında iki kere iki hiçbir zaman dört etmiyor; o hesaplar ancak bir sonraki biranın parasını denkleştirene kadar geçerli. Kitaptaki o marazi deha, aslında hepimizin içten içe hissettiği ama o sahte kibarlık maskelerimizin arkasına sakladığımız o hayvani, o çiğ ve filtresiz dürüstlükte saklı. Herkesin bir yerlere yaranmaya çalıştığı, bir unvanın arkasına sığındığı bu dünyada, Bukowski çıkıp "Ben bir hiçim ve bundan çok memnunum" diyor. O pis motel odalarında, daktilosunun tuşlarına nefretle vururken aslında o dönemin ve bugünün o steril, o burjuva edebiyat anlayışına jilet gibi bir rest çekiyor. İnsan olmanın o en aşağılık, en sefil ama aynı zamanda en dürüst halini ancak bu kadar eyvallahı olmayan bir moruk yazabilirdi. Günün sonunda kitap bitiyor, son sayfayı çeviriyorsun ve odadaki o sessizlikte kendi hayatının o sahte dürüstlüğünü sorgularken buluyorsun kendini. Ben gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece bana çizilen o güvenli sınırlarda, o lanet çarkın dönmesi için birer dişli mi oluyorum? Kafayı o konforlu hapishaneden kaldırıp sormak gerekiyor. Şark kurnazlığının ya da batının elit felsefelerinin çok uzağında, hipodromdaki bir atın nefesinde ve o pis moruğun daktilosunda hayatın ta kendisi gizli.

justmzffr 1 month ago

Deniz Göktaş - Ölü Deniz

Deniz Goktas

40 Gönderi

Deniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisini bitirdiğimde dudaklarımda öyle alışılagelmiş, hafifletici bir kahkaha yoktu. Net söyleyeyim; bu stand-up beni hiç güldürmedi. Ama zaten salondan ya da ekran başından "eğlenmiş" olarak kalkmak, Deniz’in o bilerek kurduğu marazi, buz gibi atmosfere ihanet etmek…devamıDeniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisini bitirdiğimde dudaklarımda öyle alışılagelmiş, hafifletici bir kahkaha yoktu. Net söyleyeyim; bu stand-up beni hiç güldürmedi. Ama zaten salondan ya da ekran başından "eğlenmiş" olarak kalkmak, Deniz’in o bilerek kurduğu marazi, buz gibi atmosfere ihanet etmek olurdu. Karşımda beni pışpışlayan bir komedyen değil, bu coğrafyanın o boğucu tıkanmışlığını yüzüme fırlatan huzursuz bir anlatıcı vardı. Ve o huzursuzluğun tam ortasında çok güçlü bir şey hissettim: Cesaret bulaşıcıdır. Gösterinin o soğuk, mesafeli ve tavizsiz tonu ilerledikçe, sahneden yükselen o politik hiciv bana bu toprakların en köklü, en dik duran damarlarını hatırlattı. Deniz’in sistemle, bürokrasiyle ve toplumsal deliliğimizle kurduğu o keskin bağda buram buram bir Aziz Nesin ironisi hissettim. O hani güldürürken insanı kendi çaresizliğiyle baş başa bırakan, sistemin absürtlüğünü jilet gibi kesen o eski ama hiç eskimeyen deha... Hemen ardından gelen, o kelimelerle oynayan, entelektüel kibri ve toplumsal iki yüzlülüğü sahnede adeta çiğ çiğ yiyen tavırda ise Ferhan Şensoy’un o benzersiz, o boyun eğmez tiyatral tadı saklıydı. Ölü Deniz, o büyük ustaların bıraktığı o muzip ama tehlikeli mirası modern dünyanın nevrozlarıyla yeniden harmanlamış. Herkesin kelimelerini seçerken titrediği, sosyal medyanın o sahte nezaket duvarları arasında kendi gölgesinden korktuğu bir dönemde, Deniz Göktaş sahneye çıkıp o ölü toprağını bodoslama dağıtıyor. Kendi zavallılığını anlatırken bile sistemin en dokunulmaz mekanizmalarına öyle jilet gibi dokundurmalar yapıyor ki, "gülmeseniz" bile o dilin dürüstlüğü karşısında saygı duruşuna geçiyorsunuz. Çünkü o sahnede yankılanan şey ucuz bir stand-up metni değil; korkunun coğrafyasında birinin çıkıp kral çıplak deme cesaretidir. Ve o cesaret, seyirciye de gizliden gizliye bulaşıyor. Günün sonunda Ölü Deniz benim için bir komedi show'u olmaktan çok uzakta. O, kahkahalarla değil, zihnimde açtığı o cesur pencerelerle içimi ferahlatan bir politik başkaldırı. Ferhan Şensoy’un Şahları da Vururlar’ından, Aziz Nesin’in Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz’ından süzülüp gelen o muzır, o eyvallahı olmayan ruhun bugün hala genç bir adamın dilinde yaşadığını görmek içimdeki o sönmeye yüz tutmuş umudu yeniden yeşertti.

justmzffr 1 month ago

Kıyamet Günü

Neil Marshall

5 Gönderi

Neil Marshall’ın 2008 yapımı Doomsday (Kıyamet Günü) filmi, vizyona girdiği dönemde ve sonrasında bazı sinefil çevrelerinde bir "kült post-apokaliptik başyapıt" gibi pazarlanmaya çalışıldı. Ancak filmin janjanlı ambalajını soyup altına baktığımızda, karşımızda özgün bir kıyamet senaryosundan ziyade, sinema tarihinin başarılı yapımlarının…devamıNeil Marshall’ın 2008 yapımı Doomsday (Kıyamet Günü) filmi, vizyona girdiği dönemde ve sonrasında bazı sinefil çevrelerinde bir "kült post-apokaliptik başyapıt" gibi pazarlanmaya çalışıldı. Ancak filmin janjanlı ambalajını soyup altına baktığımızda, karşımızda özgün bir kıyamet senaryosundan ziyade, sinema tarihinin başarılı yapımlarının üzerine asalak gibi yapışmış rüküş bir kolaj duruyor. Doomsday, abartıldığı kadar iyi bir film olmak bir yana, sinematografik bir kimlik hırsızlığının dik alasıdır. Filmin en büyük defosu, kendine ait tek bir orijinal fikrinin bile olmaması. Neil Marshall, eline kamerayı alıp "Ben sinema tarihinin en iyi post-apokaliptik sahnelerini tek bir kazanda eriteceğim" demiş ama ortaya rafine bir çorba yerine tam bir bulamaç çıkmış. İlk yarım saatte kendinizi John Carpenter’ın Escape from New York (New York'tan Kaçış) filminde sanıyorsunuz. Duvarlarla çevrilmiş tecrit edilmiş bir bölge, oraya gönderilen sert mizaçlı bir kadın ajan (Snake Plissken’in kadın versiyonu resmen) ve zamana karşı yarış. Tam bu atmosfere alışacakken film bir anda rotayı George Miller’ın Mad Max dünyasına kırıyor; mohawk saçlı, deri ceketli punk yamyamlar sokaklarda çiğ et yiyip dans etmeye başlıyor. Hadi buna da "türün klasiklerine saygı duruşu" diyelim ve katlanalım; fakat film hızını alamayıp bizi bir anda orta çağ İngiltere’sine fırlatıyor! Evet, yanlış duymadınız; virüsten kaçan bir grup insanın kale kurup şövalye zırhlarıyla, okla, yayla yaşadığı o saçma sapan sekans başladığında, filmin ciddiyeti ve atmosferi tamamen yerle bir oluyor. Bir sahnede fütüristik zırhlı araçlarla çarpışan karakterler, iki sahne sonra Gladyatör ya da Braveheart setinden fırlamış gibi kılıç sallıyor. Bu bir tür çeşitliliği değil, yönetmenin ne çekeceğine karar veremeyip bulduğu her parlak fikri senaryoya bodoslama tıkıştırmasıdır. Karakter tasarımları ve oyunculuklar ise tam anlamıyla birer karikatür. Rhona Mitra, zorlama bir "cool" kadın kahraman imajı çizmek için film boyunca tek bir mimik bile sergilemiyor. Kötü adam karakterleri ise o kadar karikatürize, o kadar seksenler çizgi roman kötüsü modunda ki, yarattıkları o dehşet duygusu bir süre sonra absürt bir komediye dönüşüyor. Filmin finalindeki o Bentley marka lüks araçla yapılan upuzun otoban takibi sahnesi ise, mantık sınırlarını tamamen zorlayan, sırf "havalı görünsün" diye çekilmiş bir prodüksiyon şovundan ibaret. Günün sonunda Doomsday, post-apokaliptik sinemanın o varoluşsal, insanı kendi doğasıyla yüzleştiren ve o boğucu yalnızlığı hissettiren atmosferinden tamamen uzak bir yapım. O sevdiğimiz distopik filmlerin sahnelerini arka arkaya yapıştırıp üzerine bolca kan ve şiddet sosu dökünce ortaya iyi bir film çıkmıyor; sadece iyi filmlerin kötü bir taklidi çıkıyor. Eğer sinema tarihinin o kült distopyalarına gerçekten saygı duyuyorsanız, bu abartılmış taklidi değil, doğrudan taklit ettiği asıllarını izleyin.

justmzffr 1 month ago

House of the Dragon

Ryan J. Condal

99 Gönderi

Milyon dolarlık bütçeli house of the dragon westeros'ta elti kavgasına döndü. Hala dişe dokunur bir savaş sahnesi yok. Sağa sola iki "dracarys" deyip ejderha öldürüyorlar, eziyet kaldığı yerden devam ediyor.