(@) - Raf

Bizler bugün adına "gelişmiş" dediğimiz o konforlu hapishanelerimizde, her şeyi kontrol ettiğimizi sanarak yapayalnız bir hayat sürüyoruz. Saatlerin, faturaların, unvanların ve bitmek bilmeyen dijital gürültünün arasında ruhumuzun nasıl çürüdüğünü fark etmiyoruz bile. Marlo Morgan, Bir Çift Yürek ile bizi o…devamıBizler bugün adına "gelişmiş" dediğimiz o konforlu hapishanelerimizde, her şeyi kontrol ettiğimizi sanarak yapayalnız bir hayat sürüyoruz. Saatlerin, faturaların, unvanların ve bitmek bilmeyen dijital gürültünün arasında ruhumuzun nasıl çürüdüğünü fark etmiyoruz bile. Marlo Morgan, Bir Çift Yürek ile bizi o steril dünyalarımızdan alıp Avustralya’nın o uçsuz bucaksız, vahşi çöllerine fırlatırken aslında tam olarak bu illüzyonun perdesini yırtıyor. Amerikalı bir kadının, Aborjinlerin deyimiyle bir "Mutant"ın, çırılçıplak ayaklarla çıktığı o dört aylık çöl yürüyüşü, sadece fiziksel bir yolculuk değil modern insanın kendi kibriyle jilet gibi kesildiği bir arınma seansı. Aborjinlerin kendilerine "Gerçek İnsanlar" demesi kibirli bir üstünlük taslama değil, saf bir varoluş gerçeğidir. Onlar doğayı mülk edinmek, onu paraya çevirmek ya da hard disklere kaydedip arşivlemek peşinde değiller. Onlar doğanın bir parçası, onun nefes alan bir hücresi gibi yaşıyorlar. Bizler ayakkabılarımız olmadan toprağa basamaz, yönümüzü bir cihaz olmadan bulamazken bu insanların çölde sadece zihin gücüyle, telepatiyle haberleşmesi ve doğanın sesini dinleyerek su bulması karşısında medeniyetimizin ne kadar aciz ve protez bir yapı olduğunu anlıyorum. Biz dünyayı anlamlandırmak için kütüphaneler dolusu felsefe kitabı deviriyoruz, onlar ise sadece var olarak, evrenin ritmine uyum sağlayarak o anlamın ta kendisi oluyorlar. Kitapta beni en çok sarsan şey, Aborjinlerin dünyaya ve insana bakışındaki o muazzam dürüstlük oldu. Onların dünyasında mülkiyet yok, yalan yok, birbirini basamak olarak kullanmak yok. Doğum günlerini yaşlandıkları için değil, o yıl ruhsal olarak olgunlaştıkları için kutluyorlar. Bu felsefeyi okurken, kendi hayatımda değer verdiğim, peşinden koştuğum o sahte güvencelerin ne kadar zavallıca olduğunu hissetmekten kaçamadım. Bizler geleceğin kaygısıyla bugünü katlederken, onlar anın o çıplak kutsallığında yaşıyorlar. Günün sonunda Marlo Morgan o çölden geri dönüp modern kıyafetlerini giydiğinde, aslında hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını bize de ilan ediyor. Bu kitabın kapağını kapattığımda odadaki o yapay ışığa bakarken içimde bir yerlerin acıdığını hissettim. Çünkü biliyorum ki, bizler o beton blokların arasında her gün biraz daha "mutantlaşırken", yeryüzünün bir yerlerinde gerçek insanlar hala sadece tek bir yürek olarak, doğayla aynı ritimde yürümeye devam ediyor. Ve bizim o yürüyüşe katılmak için önce tüm o fazlalıklarımızdan, unvanlarımızdan ve kibrimizden soyunmamız gerekiyor.

justmzffr 1 month ago

Zamana Karşı

Andrew Niccol

212 Gönderi

Andrew Niccol’ın sinema dünyasına bıraktığı In Time (Zamana Karşı), ilk bakışta Hollywood soslu, bol aksiyonlu bir distopya gibi görünebilir. Ancak filmin derinine indiğimde, o parlak neon ışıkların ve kovalamaca sahnelerinin ardında, kapitalizmin ve modern kölelik sisteminin en vahşi, en çıplak…devamıAndrew Niccol’ın sinema dünyasına bıraktığı In Time (Zamana Karşı), ilk bakışta Hollywood soslu, bol aksiyonlu bir distopya gibi görünebilir. Ancak filmin derinine indiğimde, o parlak neon ışıkların ve kovalamaca sahnelerinin ardında, kapitalizmin ve modern kölelik sisteminin en vahşi, en çıplak röntgenini görüyorum. Bu film benim için dümdüz bir bilimkurgu değil; zamanımızı çalan, bizi her gün bir saniye daha yaşayabilmek için koşturan o devasa çarkın sinematografik bir aynası. Film, insanın 25 yaşına geldiğinde yaşlanmayı durdurduğu ama hayatta kalmak için kolundaki o dijital saate muhtaç olduğu bir dünya dizayn ediyor. Para tamamen ortadan kalkmış, yerini tek geçerli akçe olan "zaman" almış. Bir fincan kahve dört dakika, otobüs bilet saatler demek. İşte bu metafor, filmi izlerken içimi jilet gibi kesen o asıl gerçeği doğuruyor: Bizim dünyamızda da sistem tam olarak böyle işlemiyor mu? Bizler de her sabah uyanıp hayatımızdan sekiz, on, belki on iki saati bir şirkete satmıyor muyuz? Günün sonunda aldığımız o kağıt parçaları, aslında ömrümüzden verdiğimiz saatlerin birer makbuzundan başka ne ki? Will Salas’ın o zengin gettosuna, New Greenwich’e geçtiği andaki o yabancılaşma hissi filmin en rafine yeri. Oradaki insanların hiç koşmadığını, her şeyi ne kadar yavaş ve fütursuzca tükettiğini gördüğümde modern dünyanın o sınıfsal uçurumu yüzüme çarpıyor. Bir tarafta dakikaların hesabını yaparken yolda can veren anneler, diğer tarafta binlerce yılı olan ama yaşamın tadını unutan, ölümsüzlük sıkıntısı çeken elitler... Filmin fırlattığı o en ölümcül soru tam burada devreye giriyor: Ölümsüz olmak için kaç kişinin ölmesi gerekiyor? Çünkü biliyoruz ki, birilerinin trilyonlarca saati istifleyebilmesi için, gettodakilerin her gün o saati sıfırlaması, yani hayattan vazgeçmesi gerekiyor. Sylvia Weis karakteriyle birlikte başlayan o "modern Robin Hood" hikayesi, filmin ritmini hep ayakta tutuyor. Zaman bankalarını soyup o dakikaları gettodaki insanlara dağıtmak, sisteme karşı yapılabilecek en organize başkaldırı. Ama yönetmen bize orada da trajik bir gerçeği gösteriyor: Gettoya ne kadar zaman verirseniz verin, sistem ertesi gün fiyatları iki katına çıkararak o zamanı halkın elinden geri alıyor. Yani enflasyonun, faizin ve sömürünün sadece adı değişiyor, mekanizması asla. Bu film bittiğinde, kolumdaki o hayali saate bakmaktan kendimi alamıyorum. In Time, bize geleceğe dair karanlık bir masal anlatmıyor; tam aksine, her gün o parlak cam ekranlara bakarak, plazalarda dirsek çürüterek ya da hayatta kalma telaşıyla yarını ıskalayarak tükettiğimiz bugünün dünyasını anlatıyor. Kafayı o koşturmacadan kaldırıp sormamız gereken tek bir soru kalıyor geriye: Biz gerçekten zamanı mı harcıyoruz, yoksa zaman mı bizi harcıyor ?

justmzffr 1 month ago

Ucuz Roman

Quentin Tarantino

156 Gönderi

Filmin alametifarikası, karakterlerin o devasa suç dünyasının ortasındayken bile elit felsefeler yapmak yerine, Amsterdam’daki mayonezli patateslerden, hamburger isimlerinden ya da masajın ahlaki sınırlarından bahsetmesidir. Tarantino bize katilleri, boksörleri ve mafya babalarını birer mit olarak değil; tam aksine hayatın o en…devamı