(@) - Raf

Diziyi tamamen sıfır bilgi ile başladım. Daha önce ne kitabını okumuştum, ne oyununu oynamıştım, ne de -eğer varsa- filmini izlemiştim, yaratılan evreni de bilmiyordum. Bu evreni Yüzüklerin Efendisi, Orta Dünya evrenine benzettim, arada bir bağıntı yok sanırım ama Elfler, Büyücüler,…devamıDiziyi tamamen sıfır bilgi ile başladım. Daha önce ne kitabını okumuştum, ne oyununu oynamıştım, ne de -eğer varsa- filmini izlemiştim, yaratılan evreni de bilmiyordum. Bu evreni Yüzüklerin Efendisi, Orta Dünya evrenine benzettim, arada bir bağıntı yok sanırım ama Elfler, Büyücüler, Cüceler benziyorlar. Dizinin dünyası hakkında herhangi bir bilgim olmadığı için kafam çok karıştı, hatta bazı sahnelerini birden fazla kez izlediğim oldu, yine de bir şeyleri anlayamadım. Belki gelecek sezonda aklımdaki soru işaretleri gider. Dizinin kafa karıştırıcı olmasını bir yana bırakırsam -bunun sebebi evreni tanımıyor olmam, hakkında bilgi sahibi olmayınca eksik parçaları birleştirmek, yerine oturtmak zor oluyor- karakter zenginliği, görsel ve ses efektleri açısından izlediğim en kaliteli diziydi. Farklı karakterlerin yaratıldığı, efsanevi bir dünyayı anlatan film ya da dizileri, veyahut kitapları severim. Çünkü hayal dünyasını geliştirir, bu dizinin de çok geniş bir evreni vardı, ve oyuncularda içinde bulundukları karakterin özelliklerini kameraya çok iyi bir biçimde yansıtmışlardı. Görüntü ve sesin yanında oyunculuklarda bir hayli kaliteli idi. Özelikle Rivyalı Geralt rolüyle filmimizin baş kahramanı, Witcher'ımız Henry Cavill'e bir başlık açmamız gerekir. Gerek duruşu ile, gerek karizması ile Witcher karakterinin tüm asiliğini yansıtıyordu. Kan, vahşet, çıplaklık ve bol bol seks... Eğer bunların birinden bile yoğun bir şekilde rahatsızlık duyacaksınız hiç Witcher evrenine girişmeyin, rahatsız olmam diyorsanız ve Yüzüklerin Efendisi tarzı şeyleri seviyorsanız, vakit kaybetmeden bir an önce bu buram buram kalite kokan yapımı izleyin. Sadece kafanızı karıştırabilir, özellikle son bölümde bir hayli aklım karıştı. Çünkü yanılmıyorsam geçmiş ve gelecek bir arada gösterilmişti, ve sahne kesmeleri bunu belirtmeden yapılmıştı, tabii ilk bölümlerde gösterilen sahneleri yeniden gördüğünüzü de olayların farkına varıyorsunuz. Yine de eksik parçalar kalıyor. Onlar da gelecek sezon ya da sezonlarda bulunabilecek parçalar, yani öyle umuyorum. Son bölüm demiştim. Dizinin her bölümü bir efsaneydi ama son bölüme ayrı bir pencere açmak isterim. Aksiyonu en yüksek bölümdü, hızını hiç düşürmedi, şansım olsa 59 dakikalık bölümü nefes almadan izlerdim, ama ben mutant değilim. Sözün özü o kadar heyecanlı bir bölümdü, çarpışmanın yaşandığı savaşın başladığı o bölüm. Hafızamdan asla silinmeyecek olan sahneleri bu dizide izledim, özellikle "toplu cinsel birleşim ayini" yapılan sahneyi nasıl unutabilirim ki?

kalli 5 years ago

Özgürlüğün Zorbalık Hakkı

Rainer Werner Fassbinder

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmin baş karakteri Franz Biberkopf bir diğer değişle 'Fox' eşçinsel bir adamdır ve gezici bir karnavalda çalışmaktadır. Para karşılığında erkeklerle ilişki yaşayan Franz, bu sırada Eugen ile tanışır. Eugen burjuva sınıfından, oldukça kültürlü, sanattan anlayan, soylu bir çevresi olan yakışıklı…devamıFilmin baş karakteri Franz Biberkopf bir diğer değişle 'Fox' eşçinsel bir adamdır ve gezici bir karnavalda çalışmaktadır. Para karşılığında erkeklerle ilişki yaşayan Franz, bu sırada Eugen ile tanışır. Eugen burjuva sınıfından, oldukça kültürlü, sanattan anlayan, soylu bir çevresi olan yakışıklı bir adamdır. Franz onun bu ihtişamından etkilenir, ve sevgili olurlar. Tam da bu sırada piyangodan 500.000 Mark kazanan Franz parasını nereye harcayacağını bilmemektedir, ama yanında Eugen vardır. Fakat tüm varlığını ona teslim edecek kadar güvenmesi ne kadar doğrudur? Filmde eşcinsellik baskın bir şekilde kullanılmış, ve neredeyse tüm erkek karakterler eşcinsel. Bunun yanında kadın karakterlere pek fazla yer verilmemiş, filmde yer alan kadın karakterlerde geri planda. Erkek egemen bir film olduğunu söyleyebilirim. Eşcinsel baskın demiştim fakat bana soracak olursanız buradaki ana konu eşcinsellik değil, yaşadığınız ilişki ne olursa olsun Franz gibi bir şeylerin, birilerinin büyüsüne çabuk kapılan bir adamsanız ve karşınızdaki insanda faydalanmayı biliyorsa bunları yaşarsınız. Franz bir kadınla ilişki yaşamış olsaydı da bunları yaşayacaktı. Belki yönetmen eşcinseldi, belki de 1975 Almanya'sında eşcinsellik hangi konumdaydı, halk nasıl karşılıyordu bilmiyorum ama belki de bir kabul ettirme, doğal olduğunu gösterme çabası vardı. O yüzden film bu şekilde yapıldı. Filmin asıl noktasına gelelim. Sınıf farkı. Sınıf farkı toplumun her yerinde kendini bir şekilde gösterir. Ait olduğun sınıfın üstüne çıkar ya da altına inersen bir şeyler ters gider, uyum sağlayamazsın. Franz'da kendine çok uzak olan burjuvai yaşama ayak uyduramadı. Ve kendisine normal gibi gelen her hareketi Eugen ve çevresi tarafından görgüsüzlük olarak algılandı, ve Eugen'in sevgilisinden, Franz'dan utanmasına sebep oldu. Filmde sınıf ayrımı çıplak bir şekilde gösteriliyor. Toplum eleştirisini başarılı bir şekilde yapan filmde, rahatsız olabileceğiniz bazı sahneler var, onlarda erkek karakterlerin bazı sahnelerde tamamen çırılçıplak duruyor olmaları. Onun dışında izlenebilir düzeyde, kaliteli bir Alman yapımı. Vermek istediği mesaj da gayet başarılı. Paran varsa senden önemlisi yoktur, herkes etrafında dört döner. Paran yoksa bir başına kalırsın, yapayalnız... Ölü bir beden.

kalli 5 years ago

Anomalisa

Charlie Kaufman

10 Gönderi

Filmin hakkında izleyici yorumlarını ilk okuduğumda saçma olduğuna dair yorumlar okumuştum. Bunun sebebi olarak da kadınları da erkeklerin seslendirmesini göstermişlerdi. Filmi izleyip anlayınca bunun saçma bir şey değil, filmin psikolojik boyutu itibari ile gerekli bir durum ve iyi düşünülmüş bir…devamıFilmin hakkında izleyici yorumlarını ilk okuduğumda saçma olduğuna dair yorumlar okumuştum. Bunun sebebi olarak da kadınları da erkeklerin seslendirmesini göstermişlerdi. Filmi izleyip anlayınca bunun saçma bir şey değil, filmin psikolojik boyutu itibari ile gerekli bir durum ve iyi düşünülmüş bir olay olduğunu anladım. Baş karakterimiz Micheal Stone, müşteri hizmetleri üzerine kitap yazan önemli bir yazar. Yapacağı bir konferans için Cincinati'ye geliyor, eski sevgilisi Bella'da bu şehirde yaşıyor, hatta onunla buluşup, ondan özür dilerse bir şeyleri değiştirebileceğine de inanıyor, tabii bu koca bir yanılgı. Micheal Stone başarılı bir yazar olması bir yana oldukça kötü bir psikolojik bir rahatsızlığa sahip. Bu noktada neden herkesin sesinin aynı olduğunu anlıyoruz. Ona göre herkes birbirinin kopyası, ve herkes onun peşinde. Bu yüzden kadınlarda dahil herkesi aynı erkek seslendiriyor. Otel ismine dikkat ederseniz Micheal'ın yaşadığı psikolojiktir rahatsızlığa gönderme olduğunu fark edebilirsiniz. Kaldığı otelin adı Fregoli, ve muzdarip olduğu psikolojik rahatsızlığın adı da Fregoli Sendromu. Merak ederseniz daha detaylı araştırabilirsiniz ben kısaca hastalığı sizin için tanımlayayım; Çevredeki herkesi aynı insan sanma durumu. Az önce de bahsettiğim gibi herkes birbirinin kopyası yani. Stop-motion tekniği ile çekilen film bahsi geçen psikolojik rahatsızlığı başarılı bir şekilde işlemiş. Fakat araştırma yapmadan, ya da çok dikkat etmeden, en azından bu hastalık hakkında bilgi sahibi olmadan filmi anlamak pek mümkün değil. Filmi sadece bir film olarak dümdüz izlerseniz, size de herkesi aynı erkek seslendiren saçma bir film gibi gelecektir. Oysa film oldukça anlamlı bir animasyondur. Micheal herkesi aynı insan sanarken -karısı ve oğlu da dahil- otelde tanışmış olduğu Lisa onun için diğer insanlardan farklı olan tek insandır. Ve onu asla kaybetmek istemez. Cinsel bir sahne barındırması sebebi ile çocuklara yönelik değil, tabii bunun yanında anlamdırması zor olduğu için de yetişkinlere yönelik psikoloji dalında romantik dram animasyonunu. İzlemeden önce Fregoli Sendromunu araştırıp, dikkatinizi sadece filme vermenizi öneririm.

kalli 5 years ago

Çizgili Pijamalı Çocuk

John Boyne

99 Gönderi

Filmini yakın bir zamanda izlemiştim, ve üzerinden çok geçmeden -okumuş olduğum kitabı bitirdikten hemen sonra- kitabını okumaya başladım. Kitabı okurken "keşke önce okuyup sonra izleseydim" diye düşündüm, çünkü cümleleri okurken aklımda ister istemez filmdeki sahneler ve karakterler canlandı. Hayal gücüm…devamıFilmini yakın bir zamanda izlemiştim, ve üzerinden çok geçmeden -okumuş olduğum kitabı bitirdikten hemen sonra- kitabını okumaya başladım. Kitabı okurken "keşke önce okuyup sonra izleseydim" diye düşündüm, çünkü cümleleri okurken aklımda ister istemez filmdeki sahneler ve karakterler canlandı. Hayal gücüm sınırlandı diyebilirim kısaca. Filmini yorumladığım için kitabın hikayesi hakkında pek fazla konuşmayacağım. Son bölümde olacakları bildiğim halde biraz gerildim ve annenin 'belki Bruno eski evdedir.' diye bir umut bakmaya gittiği sahnede ben de Bruno'nun orada olduğunu hayal ettim. Olayı bildiğim halde. Ve de Bruno'nun yanında Shmuel'i hayal ettim. Yine olanları bildiğim halde. Her ne kadar olayın gidişatını, sonunu bilseniz de garip bir umuda kapılıyorsunuz, sonu belki değişir diye... İki çocuğun dramatik arkadaşlık öyküleri, Bruno'nun günlük yaşantısı açık ve ayrıntılı bir şekilde aktarılmıştı. Ben sadece Shmuel'in da günlük yaşamına, tel örgülerin ardındaki hayata değinmelerini isterdim. Fakat bunun bir çocuk kitabı olduğunu varsayarsak bu kadarı çocuklar için travma derecesinde ağır olabileceği için günlük yaşamın Bruno'nun hayatı ile sınırlanması bir yandan da güzel bir düşünce. Çocuk kitabı diyorum ama kesinlikle büyükler de okumalı. Hatta önce onlar okumalı. Sonra da çocuklarına, kardeşlerine, yeğenlerine etraflarındaki küçük çocuklara okumalılar Çizgili Pijamalı Çocuk'un hikayesini. Kitabın diline gelecek olursam gayet basit bir dili vardı. Cümleler anlaşılırdı, anlaşılır olması için özenli bir çaba göstermişti yazar. Çünkü sanırım yazar, kitabının çocuklar tarafından da iyice kavranılmasını istiyordu ve kitap bir çocuğun bakış açısıyla anlatılıyor gibiydi. Uzun uzun o sert cümlelerden uzaktı. Her şey net ve sadeydi. Bu kadar sade ve kısa olması sebebi ile de bir çırpıda bitebilecek bir kitap. Çocuklar ve büyükler... Her yaştan insanın bilmesi gereken bir hikaye Bruno'nun ve en iyi dostu Shmuel'in hikayesi. Konusu: 9 yaşındaki Bruno bir Alman'dır, ve babası askerdir. Çevredekilerin değimi ile önemli bir adamdır. Bruno ve ailesi bir gün Berlin'deki evlerinden Out-With'e taşınmak zorunda kalırlar. İlk başlarda bu taşınmadan memnun olmayan Bruno, odasının penceresinden her zaman gördüğü, tel örgülerle çevrilmiş yeri ve oradaki çizgili pijama giymiş insanları araştırmak için oraya gider. Çünkü kendisi küçük bir kaşiftir. Bu keşfi sırasında adının Shmuel -bu isim duyduğu en garip isimlerden biridir- olduğunu öğrendiği, kendisiyle aynı yaşta olan -hatta doğum günleri bile aynı- bir çocukla tanışır. Ve zamanla Shmuel ile olan dostluğu sayesinde Out-With'de yaşamayı sevmeye başlar.

kalli 5 years ago

Ahlat Ağacı

Nuri Bilge Ceylan

189 Gönderi

Ahlat Ağacı'nın çıktığı yıla ilk baktığımda şaşırmıştım, çünkü bana 2018 gibi değil de daha çok 2000'li yılların başında çıkmış, benim küçüklüğümde de bu film varmış gibi geliyordu. Başrolünde oynayan kişinin Doğu Demirkol olduğunu bilmiyordum, çünkü bu ismi daha yeni yeni…devamıAhlat Ağacı'nın çıktığı yıla ilk baktığımda şaşırmıştım, çünkü bana 2018 gibi değil de daha çok 2000'li yılların başında çıkmış, benim küçüklüğümde de bu film varmış gibi geliyordu. Başrolünde oynayan kişinin Doğu Demirkol olduğunu bilmiyordum, çünkü bu ismi daha yeni yeni tanıdım diyebilirim. Filmi izlerken de hep o eskilik havasını hissettim, ve kendi kendime "nasıl 2018'de çıkmış olabilir ya?" dedim. Her neyse film hakkında konuşacak olursak çok fazla eleştiriye açık bir film değil, çok doğal ve fazlasıyla kusursuz bir iş çıkarmış ortaya Nuri Bilge Ceylan ve ekipteki diğer kişiler. Doğu Demirkol'un oyunculuğunu beğenmeyenler, yapmacık bulanlar olmuş. Bana göre Doğu rolünün hakkını vererek oynamış, filme de çok yakışmıştı. Karantinanın ilk zamanları sıkıntıdan Tutunamayanlar izlediğim vakitlerde Doğu Demirkol'u yapmacık bulmuştum. Esprileri zorlama yapıyor gibiydi ve ruhsuz gelmişti. 'Ruhsuz' söylemimin hâlâ daha arkasındayım. Bana göre Doğu Demirkol çok ruhsuz bir oyuncu. Fakat bu filme bu ruhsuzluk en basit tabirle cuk diye oturmuş. Sinan karakterinde de hiçbir şeyden memnun olmayan, kimseyi sevmeyen o ruhsuz kişiliği görüyoruz. Hatta bir sahnede annesi ile yaptığı konuşmada insanları sevmediğinden bahsediyor. 'Yazar olma hayalleri kuran bir ruhsuz olur mu?' konusuna hiç değinmeden filmin en kilit ismine geçiş yapacağım. İdris karakteri ile Murat Cemcir'e. Bu isim aklıma hep komedi yapımlarını getiriyor olsa da dram türünde bir yapım olan bu filmde de çok iyi bir iş çıkarmıştır. Hem karakter olarak hem de oyuncu olarak filmin en iyi ismidir, Murat Cemcir. Filmin sağlam bir metaforu var. Ne kadar çabalarsa çabalasın yazarlık kariyerinde istediği noktaya ulaşamayan Sinan, ne kadar kazarsa kazsın kuyudan su çıkarmayı başaramayan babasının yani İdris'in bir kopyası olarak çıkıyor karşımıza. Aslında film bize kötü bir baba-oğul ilişkisi yansıtmış olsa da Sinan'a en çok değer veren kişinin babası olduğunu yine filmin sonunda görüyoruz. Buradaki kötü baba-oğul ilişkisi sözel veya fiziksel şiddet bağlamında değil, birbirilerine yakınlık duymuyorlar, ve gerekmedikçe pek sohbetleri de yok. Aslında bizim toplumumuzda çoğu ailede ilişkiler bu şekildedir. Baba ve oğul arasında yıkılmaz bir duvar vardır, sanki iki taraftan biri ya da her ikisi yıkmaya çalışırsa kötü bir suç işleyeceklermiş algısı vardır, bu yüzden baba ve oğullar arasında otoriteden doğan ciddi bir mesafe vardır. Film bu duvarı tam anlamıyla yıkmıyor olsa da baba ve oğulu biraz yakınlaştırıyor. Fazlasıyla da birbirlerine benzetiyor. Filmin bir sahnesinde babasıyla kendisi arasındaki benzerlikten de bahsettiğini görüyoruz Sinan'ın. Filmin bir diğer öne çıkan metaforu ise karınca. Karınca için çalışkanlığı simgelediğini söyleyebiliriz. Fakat bebeğin etrafını saran karıncalar ise bize bir ölünün ya da çürümeye yaklaşmış bir yiyeceğin etrafını saran karıncıları hatırlatıyor. Bu bağlamda İdris karakteri için şunu söyleyebiliriz. Son derece çalışkan bir adam. Ama aynı zamanda ruhu ölmüş. Sinan karakteri de aynı şekilde. Nuri Bilge Ceylan'ın en uzun repliklere sahip filmidir Ahlat Ağacı. Replikler o kadar uzun ve derindir ki bazılarını çözümlemek için yeniden ve yeniden dinlemek gerekir. Ortamın doğal olduğı kadar repliklerde doğal gelişmiştir. Uzun uzun repliklerde bile yapmacıklık yoktur, sanki bir senaryoya bağlı kalınmış gibi değil de her şey doğal gelişmiş gibiydi. Konusu açıldıktan sonra ve gerekli felsefik, dini bilgilere sahip olduktan sonra gerçek yaşamda da bu tür konuşmalar doğaçlama bir şekilde ortaya çıkabilir. Bazen ne söylediğimizi kendimiz dahi anlamayız, ama çıkar. Filmi de tam olarak buna benzetebiliriz. Doğal bir mekan, doğal oyunculuklar ve uzun uzun ama doğal replikler. Bir sinema filmi değil de basit ama anlamlı ders çıkarabileceğimiz gerçek bir yaşam öyküsü izledik. Bahsi geçen uzun felsefik ve dini sohbetlere en önemli örnek olarak Sinan,. İmam Nazmi ve İmam Veysel arasındaki konuşmaları gösterebiliriz. Konuşmaların ayaküstü ya da yolda yürürken yapılmış olması olayı daha doğal kılıyor. Son sahne hakkında da konuşup bitirmek istiyorum yazımı. Son sahneye anlam vermek aslında biraz zor. Sahneyi tekrar tekrar izleme gereği duydum bu yüzden. Lakin anlamdırmak için sahneyi bireysel değil de filmin geneline bakarak değerlendirmek gerekir. Tüm metaforları gözden geçirdiğimizde Sinan'ın babası gibi kör bir kuyu uğruna kendini öldürdüğünü (!) hem de herkesin boş çaba demesine rağmen su umuduyla kazması babası gibi tek bir umuda bağlanıp onu öldürmediğini görürüz bu son sahnede. Basit metaforlarla baba ve oğlu arasındaki derin benzerliği 3 saat gibi uzun bir sürede en ince ayrıntılarına girerek anlatmıştır Nuri Bilge Ceylan ve yeni dönem Türk sinemasının en başarılı eserini çıkartmıştır ortaya.

kalli 5 years ago

Kaybedenler Kulübü

Tolga Örnek

112 Gönderi

"İyi geceler sayın dinleyen. Daha önce sizinle yatmış mıydık?" Muhafazakar bir izleyicinin bakış açısıyla düşünecek olursak gördüğümüz sadece seks konuşulan, cinsel ilişkiler yaşanılan tamamıyla edepten uzak bomboş bir film olur. Ben filmi kendi bakış açımla değerlendireceğim, her izleyicinin yaptığı gibi.…devamı"İyi geceler sayın dinleyen. Daha önce sizinle yatmış mıydık?" Muhafazakar bir izleyicinin bakış açısıyla düşünecek olursak gördüğümüz sadece seks konuşulan, cinsel ilişkiler yaşanılan tamamıyla edepten uzak bomboş bir film olur. Ben filmi kendi bakış açımla değerlendireceğim, her izleyicinin yaptığı gibi. Muhafazakar bir insan olmadığım gibi çok fazla Avrupai biri de değilim, sadece olaylara en mantıklı olan yönüyle yaklaşmayı tercih ederim. Bu filmi izlerken de en mantıklı şekilde yaklaşmak için çabaladım. Filmi sadece seks konuşan bir film olarak değerlendirmememiz lazım. Türk toplum yapısının, gösterilmek istenmeyen, birçok kişinin baskılamaya çalıştığı cinsel ilişkiler ve cinselliğe bakış açısının eleştirel yönüne ışık tutuyor. Bu filmi lisenin başlarında ya da ortaokulun sonlarında izlediğimi hatırlıyorum, o zamanlarda bu kadar derin düşünmediğim için bir şey anlamamıştım, hatta filmi beğenmemiştim. Yıllar sonra, hayata geniş bir pencereyle bakmayı öğrendiğim şu zamanda tekrar izleyince filmin fazlasıyla iyi ve gerçekçi olduğunun farkına vardım. Filmin eleştirdiği yalnızlık, cinsellik... Birçok kişinin bunlara karşı çıkıp ya da karşı çıkmaya zorlanıp, arzularını bastırdıkları halde kendilerini bir şekilde bu olayın merkezinde bulmalarını anlatıyor. Filmde gördüğümüz üzere programdan rahatsız olan, bunun edepsiz olduğunu iddia eden -ki edepsiz, arayan her kadına "Sizinle yatmış mıydık? Yatalım hadi." diyen bir program gerçek hayatta tasvip edilemez- kişilerin bir şekilde programı dinlediğine tanık oluyoruz, çünkü dinlememiş olsalar programda ne anlatıldığını bu kadar net bilmezlerdi. Cinsel açlığın Afrikası derler ya Türkiye için. Tam olarak film bunu çok net bir şekilde anlatmış. Eleştirdiğimiz cinselliğe zevkle bakıyoruz, çünkü insanız, hissediyoruz. Bunun dışında ara ara cümlelerin arasına yabancı kelimeler sıkıştırarak dili yozlaştırıp batılılaşma çabasına giriliyor. Filmde hem bütün bunlara bir eleştiri, hem de sempati duyma durumu söz konusu. Cinselliği, dili, insanların bakış açılarını vs. bir kenara bırakıp filmin ana hatlarını yorumlayacak olursak havasının çok kasvetli olduğunu söylemek isterim, aynı zamanda çok da durgun. Ağır ağır ilerledi, ilerlerken bazen boğdu, bazen karanlıkta bıraktı ama güzel bir final yaptı. Çekimi de değerlendirmek isterim. Oyuncuların duygularını gizlemeye çalışmışlar, aynı zamanda bir açıklık da var. Karakter başka şey söylüyor, gözleri başka şey söylüyor. O duyguyu yüz plan çekimlerle vermeyi başarmışlar. Ağırdı. Gerçekten ağırdı. Ama altından kalkabildiğin zaman izlemeye değdiğini anlıyorsun. Ve sanırım Nejat İşler olmasa Kaybedenler Kulübü, Kaybedenler Kulübü olmazdı. Ve son olarak eklemek istediğim bir şey var. "Kim lan bu Erol Egemen!?"

kalli 5 years ago

Yersiz Yurtsuz

Agnes Varda

19 Gönderi

“Sonsuz özgürlüğü seçmişsin ama sonsuz yalnızlık elde etmişsin” Çatısız Kuralsız orijinal adıyla 'Sans toit ni loi' bir diğer Türkçe adıyla Yersiz Yurtsuz, Fransız Yeni Dalga Akımının büyükannesi olarak bilinen Agnes Varda'nın en kirli filmidir. Bir feminizm göndermesi olan film aynı…devamı“Sonsuz özgürlüğü seçmişsin ama sonsuz yalnızlık elde etmişsin” Çatısız Kuralsız orijinal adıyla 'Sans toit ni loi' bir diğer Türkçe adıyla Yersiz Yurtsuz, Fransız Yeni Dalga Akımının büyükannesi olarak bilinen Agnes Varda'nın en kirli filmidir. Bir feminizm göndermesi olan film aynı zamanda en sert toplum ve kişi eleştirisini de yapar. Film sahne açılışını bir yol kenarında cesedi bulunan genç bir kadın ile yapıyor ve daha filmin başında bunun bir cinayet değil doğal bir ölüm olduğunu ve bir dedektiflik hikayesi değil de kısa bir yaşam-yol hikayesi izleyeceğimizi anlıyoruz. Bu noktadan sonra film geri atıyor ve adının Mona olduğunu öğrendiğimiz genç bir kızın yol hikayesini izlemeye başlıyoruz. Sonunu bildiğimiz filmde bize olayların başı, ortası, Mona'nın yaşadıkları, yol hikayesi gösteriliyor ve ara ara da Mona'nın yolda tanıştığı insanlara anlattıklarına bakarak onun hayatından çıkarımlar yapabiliyoruz. Filmin öyküsü daha doğrusu Mona'nın filmde gösterildiği kadarıyla yaşam hikayesi kısaca şu şekilde. Mona kural tanımayan, otostop çekerek Güney Fransa'da yolculuk eden, ara ara yolda denk geldiği insanların evlerinde konaklayan, günübirlik işler yaparak biraz para kazanan, onlardan yemek dilenen genç bir kadındır. Filmde en başında bahsettiğim gibi ağır bir feminizm göndermesi vardır. Yanında konakladığı, yolda karşılaştığı bazı insanlar ya da onunla alakalı konuşanlar bir kadının tek başına böyle yolculuk yapmasının uygun olmadığını söylerler. Hatta motor kullanan bir kız için ailesi "oğlanlardan beter oldu" diye yakınırlar. Bir film değil de bir yaşam belgeseli tadında olan film ara ara kesmelerle donuk bir ifade ile kameraya bakan ve sadece 10-15 dakikalığına en fazla 1 gün gördükleri genç kadın hakkında doğru ya da yanlış yorumlar yapan insanların Mona hakkındaki söylemlerini dinleriz, bu insanlar Mona'yı arabasına alan, ona iş veren, kalacak yer veren, yemek veren, ya da sadece onunla yolda karşılaşmış olan insanlardır. Film sinema tarihinin en kirli filmlerinden biridir, sert ve kirli bir eleştiri filmi. İzledikçe filmin ne denli doğal olduğunu anlıyoruz, mekansal dekorlardan uzak kalınması, abartılı kamera ve kurgu tekniklerini kullanılmaması, amatör ya da amatörmüş gibi davranan oyuncularla çekilmiş olması filmin kirli yönünü, asıl vurgulamak istediği konuyu daha yalın bir biçimde ortaya koyuyor. Tamamıyla doğal, yaşamın içinden, hayal ürünü karışmayan, eleştirel ve başrolünde bir kadının olduğu film arıyorsanız kesinlikle biçilmiş kaftan.

kalli 5 years ago

Masum

Seren Yüce

145 Gönderi

Spoiler içeriyor NOT: SPOİLER VERDİĞİM KISIMDA BELİRTTİM. Bu dizinin iyi olduğunu tahmin edebiliyordum, fakat bu kadar iyisini asla beklemezdim. Aslında Haluk Bilginer, Ali Atay ve Serkan Keskin üçlüsünden herhangi birinin yer aldığı proje otomatik olarak güzelleşiyor. Fakat bu film için ayrı bir…devamıNOT: SPOİLER VERDİĞİM KISIMDA BELİRTTİM. Bu dizinin iyi olduğunu tahmin edebiliyordum, fakat bu kadar iyisini asla beklemezdim. Aslında Haluk Bilginer, Ali Atay ve Serkan Keskin üçlüsünden herhangi birinin yer aldığı proje otomatik olarak güzelleşiyor. Fakat bu film için ayrı bir isme pencere açmamız gerekir; Okan Yalabık. Hayat verdiği Tarık karakterini oynamamış, yaşamış. İlacı içtiği zamanlardaki ölü gibi sakinliği, siniri, gerginliği... Yer aldığı tüm sahnelerde hakkını vere vere oynamıştı. Sadece Selim karakterini 15-16 yaşında ergen gibi kurgulamış olmaları bana saçma geldi, Bartu Küçükçağlayan da rolünde çok başarılıydı, sadece -sanırım 28 yaşındaydı- o yaştaki birinin ergen gibi davranması biraz tuhafıma kaçtı. Oyuncu değerlendirmesini bir tarafa bırakıp tekrardan diziye dönebilirim. Dizinin senaryosu başarılı bir şekilde yazılmış, ve gerilimli bir şekilde kurgulanmış. Her sahnenin arkasından bir ters köşe, gerilim dolu bir olay çıktı. Hangi sahnede şaşıracağımı gerçekten şaşırdım. En ufak plan bile ağzımı açık bıraktı. Tabii bazı durumlar tahmin edilebilir düzeydeydi, o sahneler fazla şaşırtmadı, ama genel olarak dizi ters köşelerle doluydu. Neredeyse her karakter birbirleriyle bir şekilde bağlanıyorlar, suça ucundan dokunuyorlar ve izleyiciyi dumura uğratıyorlardı. Dizinin sahne kesmeleri ilk bölümlerde kafamı fazlasıyla karıştırdı, -aslında bu karmaşıklık son ana kadar devam etti- kesmeler arasında herhangi bir belirti olmadığı için hangi kesme geçmişten, hangisi şimdiki zamandan ayırt etmekte zorlandım, dizi zaman kavramımı tam anlamıyla yok etti. Fakat bu durumun eksi bir yön olduğunu söyleyemem, ilk iki bölümde geçmiş ve şimdi arasındaki sahne kesmelerinin ani bir şekilde yapılması, ve karmaşık düzelenmiş olması diziden biraz beni itmiş olsa da üçüncü bölümden sonra kesmelerin bu şekilde yapılmasının dizinin etkisini daha fazla arttırdığını ve bu karmaşıklığın diziye dair daha çok merak ve gerilim yarattığını farkettim, yani sahne kesmeleri de dizinin içeriğini düşünürsek etkisini gösterebilmesi açısından çok başarılıydı. Eğer Türk dizisi önerisi isteyen yabancı birine dizi önerisi verecek olsam ilk seçeneğim kesinlikle bu dizi olurdu. Leyla ile Mecnun çok daha güzel bir dizi ama neticede o absürt komedi. Ve Türk olmayan birinin o dizinin ince esprilerini anlaması, göndermeleri farketmesi zor olabilir, ama Masum dizisini gizem/suç konulu psikolojik bir dizi olduğu için evrensel olarak düşünebilir, ana dili Türkçe olmayan birine bile gönül rahatlığı ile önerebiliriz. Selim karakterinin kişilik tipini bir kenara bırakırsak kusur bulunmayacak kadar harika bir gizem dizisiydi, kendi türü içinde 10 üstünden 10 puanı hakediyor. SPOİLER** Dizinin son bölümünden bahsetmeden geçmek istemiyorum, son bölüm gerilimin zirve yaptığı, ters köşelerin ardı arkasına geldiği ve tüm bunların yanında bütün düğümlerin çözüldüğü, sorunların bittiği, ya da yeni sorunların başladığı bir bölümdü. Rüya'nın hikayesi üzerinden devam etseydi, kesinlikle izlerdim. Çünkü Rüya'nın hayat hikayesine girmişler, fakat tek bölüme sıkıştırıp bırakmışlar. Tabii bunun sebebi dizinin odak noktasında Tarık'ın bulunması. Onun dışında kimsenin hayatına derinlemesine girmemişler. Mesela anneleri ilaç kullanıyordu, ve bir hastalıktan söz ettiler, benim gözümden kaçmış da olabilir ama o hastalığın ne olduğundan söz etmediler. Tekrar Rüya'ya dönecek olursam Taner'in Rüya için aşığı var dediği bölümde aklıma ilk Selahattin gelmişti, bu konuda yanılmadım. Bence izleyen birçok kişinin de aklına Selahattin gelmiştir, çünkü dizi kadrosu içinde tarif edilen adama en uygun kişi Selahattin idi. SPOİLER BİTTİ**** Dizinin sonu gerçekten çok mükemmeldi, asla beklediğim bir son değildi, tabii böyle durumlarda böyle olaylar düşünülebilir ama ben filmin sonunun başka bir yere bağlanacağını düşünüyordum. Yazılan bu son da filme gerçekten çok yakışmış, ama ucunun açık kaldığını söyleyebilirim. İzlediğim çoğu suç konulu dizinin sonu açık kalıyor, o yüzden bu da pek de takılacak bir durum değil. Eğer bu dizi televizyonda yayımlanmış olsaydı kesinlikle yayımlandığı gündeki tüm dizileri gölgede bırakır, reytingleri alt üst ederdi.

kalli 5 years ago

Kara Kitap

Orhan Pamuk

11 Gönderi

Uzun zamandır beni böylesine yoran bir kitap okumamıştım, kitap tam anlamıyla üstüme kabus gibi çöktü. Anlatım ağırdı, cümleler çok uzundu, satırlar çok uzundu. Kitabı sindirebilmek için uzun bir süreye ihtiyaç duydum, 12 Mart'ta başladığım kitabı tam 1 ay sonra 12…devamı

kalli 5 years ago

Şarlo Diktatör

Charles Chaplin

21 Gönderi

Charlie Chaplin'in ilk sesli filmi. Sesli film olmasına rağmen doğal olarak sessiz filmleri kadar çok olmasa da jest ve mimiklerini olabildiğince kullanmaktan kaçınmamış, bu şekilde filme farklı bir tat gelmiş ve daha anlaşılır olmuş. "İzahı olmayan şeylerin mizahı olur." sözünün…devamı