(@) - Raf

Orpheus üçlemesinin ikinci filmi olan Orphe'den 10 sene sonra çekilen Orpheus Vasiyetnamesi hem üçlemenin, hem de yönetmenin son filmidir. Jean Cocteau bu üçlemesinin 28 senede tamamlamıştır. Üzerinde uzun uzun düşünülmüş olduğunu hem bu geçen upuzun yıldan, hemde filmin sahnelerinden, konuşmalarından,…devamıOrpheus üçlemesinin ikinci filmi olan Orphe'den 10 sene sonra çekilen Orpheus Vasiyetnamesi hem üçlemenin, hem de yönetmenin son filmidir. Jean Cocteau bu üçlemesinin 28 senede tamamlamıştır. Üzerinde uzun uzun düşünülmüş olduğunu hem bu geçen upuzun yıldan, hemde filmin sahnelerinden, konuşmalarından, çekim senaryosundan rahatlıkla anlayabiliriz. Filmde, filmin yönetmeni Jean Cocteau kendisi olarak oynamaktadır, ve yer yer şair yer yer de yönetmen kimliği ile karşımıza çıkıyor. Filmin konusundan çok bahsetmek istemiyorum, sadece şunu söyleyebilirim. Yönetmenin Orphe filminde var ettiği karakterlerin arasında, o dünyada bir şeyleri bulmaya çalışır gibi dolaştığını görebilirsiniz. Filmin başrolünde yönetmenin olduğunu düşünebilirsiniz, ama filmin başrolünde hibiscus çiçeği var, elbette onu oyuncu olarak görmüyoruz. Lakin filmin varlığında ölüm ve yaşam arasındaki önemli noktada bulunduğunu görebilirsiniz, filmin girişi, serimi, düğümü diyebiliriz hibiscus çiçeği için. Filmde tuhaf bir ağırlık vardı, tıpkı üçlemenin ilk iki filminde olduğu gibi. İlk film kadar tuhaf değildi, ama sinemadaki birçok filmden daha tuhaftı. Çekim açılarında bir kusursuzluk vardı, kusurlu bir kusursuzluk. Filmin bu durgun, garip havası sizi içinize çekiyor ve garip hülyalara daldırıyor. Kamera açıları gerçekten başarılı bir şekilde kullanılmıştı. Yazılan replikler üzerinde uzun uzun düşünülmüş gibiydi, sanki 1 cümleye 1 gün ayrılmış gibi. Jean Cocteau bizlere hayal dünyasının genişliğini tuhaf bir çıplaklıkla gösteriyor. Oyuncular da rollerini sanki düşünerek oynuyor gibiydiler, her bir adımları nizami bir denge içindeydi, yanlış bir şey yapmaktan korkarcasına. İzlediğim en tuhaf, ama tuhaf olduğu kadar da güzel olan bir filmdi, üçlemeydi. Eğer izlemeyi düşünürseniz en azından Orphe'yi izlemeden bunu izlemeyin. "Bir şair ölü gibi görünebilir, ama asla ölmez. Hibiscus çiçeği, şairin kanından doğar..."

kalli 5 years ago

Death Note: Desu nôto

N/A

186 Gönderi

Spoiler içeriyor Anti Kira (Yagami Light) Team Kira'ya karşı olan herkes 🤍 Sizin için çok da önemi olmayacak ama benim için önemli olan hatırlatmayı yaptığıma göre dizi hakkında konuşmaya geçebiliriz. Bu dizi hakkında spoiler vermeden nasıl yazılır bilmiyorum, ama dikkat etmeye çalışacağım…devamıAnti Kira (Yagami Light) Team Kira'ya karşı olan herkes 🤍 Sizin için çok da önemi olmayacak ama benim için önemli olan hatırlatmayı yaptığıma göre dizi hakkında konuşmaya geçebiliriz. Bu dizi hakkında spoiler vermeden nasıl yazılır bilmiyorum, ama dikkat etmeye çalışacağım ve kilit nokta spoiler içeren paragrafları belirtmeye özen göstereceğim. İlk olarak kısaca konusuna değinmek istiyorum, aslında birçoğunuz izlemiştir, belki de platformda en son izleyen ben olmuşumdur, ama yine de konusundan bahsedeceğim. Dünyanın en popüler animesi -sanırım abartılı bir tabir olmaz- olan Death Note'de Allah'a şirk koşan Yagami Light'in başına gelenleri izliyor, ve Kira düşmanlarının "Böbürlenme Kira efendi, senden büyük Allah var." demelerine şahit oluyoruz. Kira ilk başlarda dünyaya adalet sağlıyormuş gibi görünse de aslında amacının dünya adaleti olmadığını, iyiliği çok da umursamadığını görüyoruz. Yagami Light'in tek amacı kendinin de dediği gibi bir Tanrı olmak, en azından insanların kendisine öyle demesini sağlamak, işin özü şişirilmiş egosunu doldurmak için uğraşıyor. Bazı noktalarda çok açık verdiğini de görüyoruz, fakat yanındaki insanlar biraz akılsız oldukları için bu açığı anlayamıyorlar, aslında Yagami çok zeki değil, elinde çok büyük bir koz var ve peşindekiler duygusal düşünen kişiler -en başta babası- ayrıca biraz da yarım akıllılar. Kimse kusura bakmasın ama öyleler. ***BU KISIMDA SPOİLERE GİREBİLİRİM*** Eğer ölüm meleğinin gözlerini kullanan ikinci bir Kira ortaya çıkmasaydı, Yagami Light çok daha kolay bir şekilde alt edilirdi, bu su götürmez bir gerçek. Diziyi izlediğim tüm zamanlar Yagami karakterine sövmek, yenilgisini göreceğim bölümü beklemekle geçtim. Kira'dan bu denli nefret etmemin sebebi insanları öldürmesi değildi elbette. Neticede suçluları öldürüyordu, ama yanlış bir adalet biçimiydi. Tabii nefret etmemin başlıca sebebi çok bencil biri olmasaydı, ailesini bile harcayacak kadar gözü dönmüştü ve bu uğurda iki kadının sevgisini de acımasız bir şekilde kullandı, özellikle Misa Misa'nın. *** SPOİLER BİTTİ DEVAM EDEBİLİRSİNİZ*** Hep nefret ettiğim baş karakterden konuşmaya gerek yok, biraz da sevdiğim karakterlerden söz etmek istiyorum. En başta L.'nin adını verebilirim. Hareketleriyle, zekasıyla, mimikleriyle animenin en mükemmel karakteriydi, tek kusuru vardı çok güvenirdi. Sonra saf polisimiz Matsuda'yı da es geçmek istemiyorum, saf ve iyi niyetli. Son olarak da Amende Misa. Mimikleri çok abartılı olsa da -animenin çılgın kızları genelde böyle- animenin en tatlı karakterlerindendi, keşke bu kadar saf olmasaydın Amende. Son olarak da Ryuk. Ne kimseyi sattı, ne de birinin tarafında oldu, ne de duygularının esiri olup yanlış bir şeyler yaptı. Her zaman var olan çizgisini korudu, ve yapabileceği en kral kapanışı yaptı. Bir itirafta bulunmam gerekirse ilk bölümlerde diziyi çok beğenmemiştim, ama sürükleyici gelmişti. Bu sürükleyiciliğine ve bu kadar popüler olmasına güvenerek devam ettim, sonuna geldiğimde iyi ki bu anime dizisi ile tanışmışım dedim. Çoğu bölümlerim sövmekle geçse de fazlasıyla iyi bir anime dizisiydi. Finali bazı kişiler tarafından sevilmemiş ama ben çok beğendim, başka güzel alternatif sonlarda düşünülebilirdi ama bu sonda son derece harikaydı.

kalli 5 years ago

The Queen's Gambit

Scott Frank

372 Gönderi

Spoiler içeriyor Giriş Notu: Spoiler yazdığım kısımlarda bunu belirttim. + Ne yapıyorsun? - Eski maçlarımın tekrarını. + Niye ki? - Oyunumdaki zaaflarımı arıyorum. + Sonuç? - Hiç zaafım yok. 2020 yılının en iyi dizilerinden oluşan 10 dizilik bir liste yapılmasını istesek herkesin…devamıGiriş Notu: Spoiler yazdığım kısımlarda bunu belirttim. + Ne yapıyorsun? - Eski maçlarımın tekrarını. + Niye ki? - Oyunumdaki zaaflarımı arıyorum. + Sonuç? - Hiç zaafım yok. 2020 yılının en iyi dizilerinden oluşan 10 dizilik bir liste yapılmasını istesek herkesin ilk aklına gelebilecek dizilerin arasına koyabiliriz The Queen's Gambit'i. İzlemekte biraz geç kalmış olabilirim, tabi aradan geçen yaklaşık 6 aylık süreye geç demek gerekirse. Öncelikle bir çırpıda izledim gibi şeyler söylemeyeceğim, çünkü bu 7 bölümlük diziyi izlemem birkaç günümü aldı. Hem çok ağır bir diziydi, hem de uzundu. Bu sebeple diziyi anlamdırıp kaldırabilmem için birkaç güne yaymam gerekti. Dizinin konusundan tek cümleyle bahsetmek gerekirse, annesini kaybettikten sonra yetimhaneye düşen ve burada sakinleşitiricilere bağımlı olan Beth Harmon adlı bir genç kızın satranca olan inanılmaz yeteneğini keşfetmesini ve adını tüm dünyaya duyurmasını anlatıyor. Dönem dizilerini çok sevdiğim için bunu da çok sevdim, konusu farklıydı ve bu konuyu başarılı bir şekilde işlemişlerdi, her dizide aşkı yoğun bir şekilde gördüğümüz için bunun aşka çok fazla yoğunlaşmamış olması beni mutlu etti. Eğer böyle bir dizide aşk detayını uzun uzun görseydik, satranç konusunun pek bir anlamı olmazdı, ve dizi raydan çıkardı. ***SPOİLER*** Aşk demişken bahsetmeden geçmek istemiyorum. Beth'e en çok yakıştırdığım partner Benny oldu. En az yakıştırdığım ise Harry idi. Belki Benny ve Harry'nin yaşları aynı ya da çok yakın olabilir ama Harry'i Beth'e göre çok yaşlı buldum. ***SPOİLER BİTTİ, DEVAM EDEBİLİRSİNİZ*** Satranç severler için biçilmiş kaftan olan bu dizi konusu ve bu konuyu işleyiş biçimi ile hiç ilgi duymayanları bile ekran başına kilitlemeyi başarabilir, tabii bunda oyuncuların performansını da göz ardı etmememek gerek. Birazdan bu konuya da fazla uzun tutmadan değineceğim. Dizinin satranca olan merakı ve satranç takımı satışlarını arttırdığını da göz ardı etmememiz lazım. Şu ana dek satranca dahil tek bildiğim şey taşların adları ve nasıl ilerledikleriyken şimdi hayatıma satranca dair bir sürü terim girdi, bu açıdan da dizinin bana bir şeyler kattığını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Satranca ilgi duymamı sağlamadı ama hedeflerim konusunda beni hırslandırdı. Tek tek tüm oyunculuklara ya da karakterlere değinemeyeceğimiz için ön plana çıkan oyuncuların başarılını olduklarını ve rollerini çok iyi yansıttıklarını söylemek isterim. Özellikle Beth Harmon karakterine hayat veren Anya Taylor rolüne cuk diye oturmuştu. Karakterin tarzı da filme çok uygundu, özellikle saç şeklini çok beğendim. Diziyi bitirdikten sonra oyuncunun instagram hesabında bir gezinti yaptım ve sarı uzun saçlı olduğunu gördüm. (büyük ihtimalle kaynak) Anya Taylor olsaydım kesinlikle hayatıma dizideki saçımla devam ederdim, gerçekten çok mükemmel bir tarz. Yakışacağını bilsem saçımı o renge boyayıp o modelde kestirmek isterdim, bunu bir özenme olarak algılamayın, kısa saç modellerine normalde de hayranım. Karakterin tarzından söz açılmışken Beth'in sadece satranca odaklanmayıp her an güzel ve dikkat çekici görünmeye çabalaması da güzel bir ayrıntıydı, tabii bunun için ekstra bir çaba sarfetmediği anlarda bile bir şekilde tüm dikkatleri üzerine topladığı gerçeğini göz ardı edemeyiz. Bir itirafta bulunmam gerekirse en başından beri Beth karakteri çok itici geldi. Evet tarzı, güçlü duruşu, istikrarı, özgüveni, asla pes etmemesi, sürekli okuması ve kendini geliştirmesi çok güzel ayrıntılardı ama mimikleri iticiydi. Çok iyi donuk mimiklere sahipti, -buradaki donuktan kastım karakterin biraz katı ve güçlü imaj çizmeye çalışmasıyla alakalı- ama bu mimikler iticiydi. Sürekli göz devirip durması ve tuhaf bakışları beni karakterden soğuttu, neden sürekli karşısındakine göz deviren bir karakter var edersiniz ki? Ayrıca sakinleştirici ilaçlar sayesinde tüm oyunu kolay bir şekilde zihninde canlandırması biraz tuhaf geldi. Hayatımın kısa bir bölümünde sakinleştirici ilaç kullandım ama zihnimi sadece bir şeye odaklanacak kadar boaşlttığını hatırlamıyorum, ya da kullanan yakınlarımdan böyle söylemler duymadım. Tabii bir dizi senaryosu olduğu için fazla takılmamamız gerek ama yine de tuhaf. Biraz daha Beth karakterinden bahsetmem gerekirse fazlasıyla özgüvenli olduğunu söyleyebilirim, hayran bırakan bir özgüveni ve egosu var. İçi dolu bir ego. Hakkını veriyor. Dizi en başında da söz ettiğim gibi çok ağır, fazlasıyla ağır. Lakin boğucu bir ağırlığı yok, altından kalkabiliyorsunuz, ve sonunu büyük bir zevkle getiriyorsunuz. İzlemekten çok zevk aldım. SPOİLER*** Unutmadan bu durumdan da bahsetmek istiyorum. Dizi boyunca Beth'in Bay Shaibel'i ziyaret etmesini bekledim. Bu konuda adını tüm dünyaya duyurmasında kendi hırsı, asla geri adım atmayışı ilk etken olmuş olsa da onu hiç bilmediği bu oyunla tanıştıran ve bildiği tüm detayları bir şekilde öğreten kişi Bay Shaibel'di. O yüzden ona borçlu olduğunu hissedip önemli maçlarından ya da ödül kazandıktan sonra onu ziyaret etmesini beklerdim. Ayrıca dizi hakkında okumuş olduğum oldukça ilgimi çeken detaylardan bahsetmek istiyorum. Öncelikle dizi kadınların her alandaki başarısından bahsediyor, bunu hepimiz biliyoruz. Hatta Beth ile yapılan röportajda söylediği çoğu şey göz ardı ediliyor ve sadece onun kadın olmasına odaklanılıyor, bu birçok bölümde de üzerine basa basa dile getiriliyor. Beth Harmon'un tek amacı ise erkek egemen bu toplulukta cinsiyeti ile değil, başarıları ile gündeme gelmek. Ve bunu da başarıp herkese tokat gibi bir cevap veriyor. Beth'in son sahnede giydiği kıyafeti hatırlıyoruzdur. Beresinden ayakkabasına kadar tamamen bembeyaz giyinmişti. Buradaki ana fikirde satranç tahtası dünyaya benzetiliyor ve Beth Harmon da bu dünyanın kraliçesi. Dizideki tüm maçların gerçek olduğundan bahsetmeden geçmek istemiyorum, evet profesyonel satranç ustaları eşliğinde gerçekten oynanmışlar. Buradaki amaç ise olabildiğince konuya bağlı kalmak ve eğer bir satranç uzmanı izleyecek olursa olası hataların önüne geçmek.

kalli 5 years ago

Yurttaş Kane

Orson Welles

19 Gönderi

Orson Welles'in yönetmenliğini ve yapımcılığını üstlendiği, senaryosunu yazdığı ve başrolünde oynadığı, belgesel tadında dram filmi. Özellikle ilk sahnelerindeki gazete haberlerinin ve Charles Kane'nin hızlı hızlı görüntülerinin gösterildiği sahneler özellikle belgesel hissini yansıtıyor. Tür olarak dram/gizem olarak kategorilenen filmi aslında türüyle…devamıOrson Welles'in yönetmenliğini ve yapımcılığını üstlendiği, senaryosunu yazdığı ve başrolünde oynadığı, belgesel tadında dram filmi. Özellikle ilk sahnelerindeki gazete haberlerinin ve Charles Kane'nin hızlı hızlı görüntülerinin gösterildiği sahneler özellikle belgesel hissini yansıtıyor. Tür olarak dram/gizem olarak kategorilenen filmi aslında türüyle çok bağdaştıramamış olsam da bir ağırlığı vardı, bu ağırlığa da drama diyebiliriz. Aslında film çekildiği yılın en önemli filmlerinden biri olarak anılsa da çoğu izleyene hitap etmeyecek kadar ağır bir film. Filmin konusu şu şekilde; Zengin medya patronu Charles Kane ölürken "Rosebud" diye bir kelime fısıldar. Genç bir gazeteci ise bu kelimenin anlamını öğrenmek için Kane'nin takımlarıyla iletişime geçer ve ünlü medya patronunun hikayesini onu tanıyanların ağzından öğrenir. Biz de geçmişe dönük olarak Kane'nin yaşamını izliyoruz. Filmin bu kadar beğenilmesinin bir diğer nedeni de kurgu ve çekim tekniklerini çok iyi kullanmış olmasını söyleyebiliriz. Özellikle Kane'yi henüz bir çocukken izlediğimiz sahnede, annesini evin içinde yakın planda sözleşme imzalarken görüyoruz, uzak planda da evin penceresinden dışarıda tek başına kar oynayan Kane görünüyor, bu tekniğe alan derinliği ismi verilir, ve en iyi kullanıldığı filmlerin başında gelir. Tüm bunlar dışında mekan seçimleri, ışık kullanımı, dekorlar da filmin durağan yapısına uygun olarak konumlandırılmıştır. Film için kısaca Charles'in köklerini araması üzerine konumlandırabiliriz. Aslında bu lüks dolu yaşam içinde kızağını kısacası, fazla bir şeye sahip olmayan o küçük çocuğu arıyor. Bu bağlamda filmi burjuva sistemine bir eleştiri olarak göredebiliriz. Filmin başladığı yerde bitmesinin de aslında her ne kadar ben çözememiş olsam da Orson Welles'in aklında kesinlikle güzel bir şeyler oluşmuştur. Bu kadar zengin olmasaydım, gerçekten büyük bir adam olabilirdim. -Ne olmak isterdiniz? + Nefret ettiğiniz her şey.

kalli 5 years ago

Bir Taşra Papazının Güncesi

Robert Bresson

2 Gönderi

Spoiler içeriyor 1951 yapımı bir Fransız filmi. Minimalist yönetmen Robert Bresson'un en önemli yapımlarından biri olarak anılır. Film baş karakter olan papazın ağzından anlatılır, her gün günlüğüne yaşadıklarını büyük bir özveri ile yazar. Papaz, günlerini sadece şarap ve ekmek yemekle geçirir. Bunların…devamı1951 yapımı bir Fransız filmi. Minimalist yönetmen Robert Bresson'un en önemli yapımlarından biri olarak anılır. Film baş karakter olan papazın ağzından anlatılır, her gün günlüğüne yaşadıklarını büyük bir özveri ile yazar. Papaz, günlerini sadece şarap ve ekmek yemekle geçirir. Bunların midesine iyi geldiğini, kendini sağlıklı gösterdiğine inanır. Tabii sadece şarap ve ekmekle beslenmesinin Hz. İsa'nın son akşam yemeğinde havarilerine ikram ettiği şeylerin şarap ve ekmek olmasının da bir ilgisi var. Sürekli şarap için papaz -aslında sarhoş olmuyor- taşra halkı tarafından ayyaş olarak görülüp düşmansızlık ve güvensizlikle karşılanıyor. Yerel bir şatodaki aile içi çatışmalara müdahele etmeyi kendine görev olarak görür. Kont kızının mürebbeyesiyle bir ilişki yaşamakta, Kontes ise hâlâ daha yıllar önce ölen oğlunun yasını tutmaktadır. Kont ve Kontes'in kızları Louise'nin içindeki huzursuzluğu farkedip ona yardım etmek ister, fakat Kont buna karşıdır. Papaz bir yandan da günden güne kendini yiyip tüketen bir hastalıkla içten içe mücadele etmektedir. Bu hastalığın onu nasıl etkilediğini ilk başlardaki nizami, oldukça düzgün olan el yazısının zamanla bozulmasından, en sonunda iyice kargacık burgacık olmasından anlayabilirsiniz. Ruhani bir yanı olan film oldukça ağır. Bazı noktalarda içime sıkıntı saldığı da oldu, uykumu getirdi. Seçilen müziklerin de tabi bunda etkisi var, ama genel olarak çekim açısı, mekan, oyuncular, senaryo başlı başına o ağırlığı veriyorlar. Karakterin nasıl acılar çektiğini, iç dünyasının ne denli kötü olduğunu ve bir din adamı olarak değer görmemenin ona hisettirdiklerini film boyunca asla değişmeyen çaresiz ama çare uman yüz ifadesinden anlayabilirsiniz. Tabii bu din adamının asla dua etmeyi başaramaması da filmin bana göre en önemli noktası. Ona "huzur sizinle olsun" demiştim, ve huzuru dizlerinin üstünde kabul etmişti. Birinin sahip olamadığı bir şeyi başkasına vermesi ne kadar tuhaf. O güzel sözlere bir balığın elmaya olan ilgisi kadar önem verir.

kalli 5 years ago

Aşk 101

Meriç Acemi

278 Gönderi

Bu diziye karşı daha önce ön yargılarım vardı. Klişe hepimizin bildiği o Türk dizilerinden biridir ya. Ergen dizisi, lise dizisiydi sonuçta. Tabii dizi hakkında daha dizi yayımlanmadan çıkan olumsuz yorumlarda cabası. Kendimiz olanı bir gömme çabası var toplumda, tam da…devamıBu diziye karşı daha önce ön yargılarım vardı. Klişe hepimizin bildiği o Türk dizilerinden biridir ya. Ergen dizisi, lise dizisiydi sonuçta. Tabii dizi hakkında daha dizi yayımlanmadan çıkan olumsuz yorumlarda cabası. Kendimiz olanı bir gömme çabası var toplumda, tam da bundan etkilenerek bu diziyi izlemekten kaçınmıştım. Bugün dizinin ilk yayımlanmasından neredeyse 1 sene sonra hazır 1 sezonluk dizileri izlemeye karar vermişken bunu da listeye aldım ve izlemeye başladım. Birkaç güne yayarım, biter diye düşünürken 8 bölümlük dizi bir çırpıda bitti. 2. sezonunu merakla beklediğim nadir dizilerden olabilir. Bu kadar geç izlediğim için hayıflanmıyorum, çünkü ikinci sezon için çok beklemeyeceğim. Öyle mükemmel bir dizi değil, ama söylenen kadar kötü de değil. Merak ettirip izlettiriyor kendini. Dizide rahatsız edici detaylar var, tabi bu rahatsız edici detaylar bu bir lise dizisi olduğu için rahatsız edici. Mesela öpüşmek. Her dizide var, ama bu dizide kötü algılanmış çünkü okul ortamında yapılıyor. Ya da alkol almak. Çoğu dizide var, ama bunu 17 yaşında çocuklar yaptığı için, öğretmenleriyle beraber yaptığı için yanlış algılanmış. Dizinin etkileme meselesine girmeyeceğim, etkilenecek yaşta bir çocuksa ailesi kontrol edip kısıtlama getirebilir, eğer yaşı büyük biri ise ve böyle şeylerden etkilenecekse kendi fikri yoktur, kişiliği oturmamıştır demektir. O kişiye de pek bir şey söyleyemem. Öncelikle lisenin bu olmadığını belirtmek isterim, lise böyle bir yer değil. Tabii bunu hepiniz biliyorsunuz da her neyse. Sinan gibi felsefe ile ilgilenebilirsiniz, düşünmek güzeldir. Alkol almayın demeyeceğim, ama ölçülü alın. Kendinizi kaybedip, kimse yokmuş gibi davranmayın, en azından sizi seven insanlara karşı umursamaz davranmayın. Eda gibi güçlü duran bir insan olun, ama güzellik uğruna sağlığınızı ihmal etmeyin. Güzel olmak her şey değildir, bir hayaliniz varsa peşinden koşun, tutunun ona. Kerem gibi kavgacı olmayın, konuşarak anlaşmaya çalışın. Tabii şu noktada Ziya Paşa'nın meşhur sözünü de hatırlatmak isterim. "Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir." Osman gibi fındık yiyebilirsiniz, enerji verir, zeka açar. Ama bahis açmayın okulda, ya da bunu da yapabilirsiniz ileride ticari hayata atılmak kolay olur para kazanırsınız. Işık kadar saf olmayın, ama ne olursa olsun dostlarınıza sahip çıkın ve bu karanlık dünyaya hep bir ışıkla bakın. Kendi yolunuzu yalnızca siz aydınlatabilirsiniz. Okulunuzda bu kadar büyük hatalar yapmayın, çünkü neredeyse hiçbir eğitimci Burcu gibi değildir, Burcu gibi Kemal gibi hocalar hep hayal ürünü. Karşınızda hep Necdet gibileri olacaktır. Hata yaptığınızda özür dilemekten korkmayın. Ama gerçekten karşınızdaki özrü hak ediyorsa dileyin bunu. Ben ya gerçekten hatalıysam özür dilerim ya da laf anlatamadığım noktalarda. Eğer karşı taraftan bir özür bekliyorsam dilerim. Birileri egosunu tatmin edecek diye kendinizden ödün vermeyin, o noktada özür dilememiş olmaları gayet güzel bir davranıştı. Ben olsam ben de dilemezdim, ki diğer çocuklara mağdur gözüyle bakılmıştı. İleride anne-baba olacaksınız belki. Çocuğunuzun üstüne çok düşmeyin, bırakın hayatı kendi öğrensin. Kendi doğrularını yanlışlarını kendi bilsin. Yaşayarak öğrensin. Ama onu tamamen serbest bırakmayın da, zor bir anında arkasında bir ailesinin duracağının bilincinde olsun. Bir de Tuncay gibi de olmayın. Kendinize eş değil de hizmetçi arıyorsanız parasıyla bir gündelikçi tutun. Kimse size yemek yapmak, çay koymak, meyvenizi dilimleyip ağzınıza vermek için yok. Eşiniz hayatı paylaşmak için vardır. Eksik olan cinsellikse de bunu para ile yapanlar var. ''Bunları neden anlattın?'' diye sorabilirsiniz. Dizi aslında tam olarak bu anlattıklarıma dayanıyor, karakterlerin iç dünyaları bu şekilde. Diziyi izleyin demeden önce sizi uyarmak istedim. Hayatın içinden, yaşadıklarımız, yaşayacaklarımız. Hayat kavgası, yaşam mücadelesi... Bütün bunlara dayanıyor dizi... O bütün kötülüklerinin yanında. Belki de hayatı anlatan bir dizi olduğu için bu kadar sevdim. Ya da lisede yapmak istediklerimi yaptıkları için bu kadar sevdim. Yanlış anlaşılmasın lisede alkol almak, kavga etmek, öpüşmek, okulu yakı yıkmak istemiyordum. İsteğim sadece üzerimizden ego tatmini yapan hocaya iki çift laf edebilmekti, eğitim hayatım yanmasın diye sadece sustum. Hâlâ daha içimde uktedir bu durum. Karşıma çıktığı anda tüm kinimi kusmak istediğim bir eğitimci (!) var. Dizi aklıma ona getirdi. Onun dışında bana seçimleri düşündürdü, hayallerim için neler yaptığımı dostlarım için neleri feda ettiğimi... En çok da kendim için neler yaptığımı... Yazımın sonuna gelmeden önce ufacık bir konusundan bahsetmek istiyorum, konusu da demeyelim tabii. Dizi Işık'ın yetişkinliğiyle başlıyor. 20 yıl sonra doğum gününde arkadaşları ile yeniden buluşmayı dileyen Işık, onlara bir mektup gönderir ve eski yalıda güzel bir masa hazırlar. Kimler geldi, kimler gelmedi söylemeyeyim. Tabii diziyi bence birçok kişi izlemiştir ama benim gibi önceden ön yargı yapanlar için spoiler olmasın. Dizideki kötü olarak lanse edilen eylemleri bir kenara bırakırsak hayatı sorgulatıyor, kendini sorgulatıyor, eylemlerini, davranışlarını, seçimlerini, tüm hayatını sorgulatıyor. İlk bölümü izledikten sonra kendinizi kalan bölümlere izlemeye mecbur hissediyorsunuz çünkü sonunu, işlerin nereye varacağını merak ediyorsunuz. Kesinlikle izleyin demeyeceğim, ama izlemek de düşündüğünüz gibi zaman kaybı olmaz.

kalli 5 years ago

İnek

Dariush Mehrjui

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Gaav, Türkçe adıyla İnek filmi İran'da Yeni Dalga Sinema akımına öncü olan filmdir. Okuduğum bilgilere göre Ruhullah Humeyni (Eski İran Lideri) bu filmi izleyip çok beğenmiş, sinemaya yer açmak gerektiğini düşünmüştür. İnek filminin İslam Devriminden sonra İran'da sinemanın onurunu kurtarıldığına…devamıGaav, Türkçe adıyla İnek filmi İran'da Yeni Dalga Sinema akımına öncü olan filmdir. Okuduğum bilgilere göre Ruhullah Humeyni (Eski İran Lideri) bu filmi izleyip çok beğenmiş, sinemaya yer açmak gerektiğini düşünmüştür. İnek filminin İslam Devriminden sonra İran'da sinemanın onurunu kurtarıldığına ve sinemanın yasaklanmasına engel olduğuna inanılır, öyle derin, öyle anlamlı bir filmdir Gaav. Söylentilere göre -bu bilgilerin doğru olup olmadığından emin değilim sadece okuduklarıma göre söylüyorum- İnek filmi ilk çekildiği zaman kendi ülkesinde yasaklanmış, aracılar, hatırı sayılır tanıdıklar vasıtasıyla gönderildiği 1971 Venedik Film Festivali'nde, 1972 Berlin Film Festivali'nde ödüller almıştır, bu bağlamda İran sinemasında Uluslararası başarı kazanan ilk filmdir. Filmle ilgili teknik bilgileri verdiğimize göre biraz film hakkında konuşalım. Filmin konusu şu şekildedir: Hasan fakir bir köyde tek ineğe sahip kişidir, gebe olan ineğine adeta aşk ile bağlıdır. Çocuğu olmayan Hasan ineğe kızı gibi bakar, sever, okşar. Bir gün Hasan'ın köy dışına çıktığı sabah inek aniden ölür. Gerçeği Hasan'dan saklayan kasaba halkı ineğin kaçtığını söylerler. İneğine oldukça bağlı olan Hasan bu durumu kabullenemez, giderek artan deliliğe vuran bir saplantıyla ineğini arar, doğrusu kendisi bir inek olur. Aslında filmi sevmek için İran sinemasına ilgi duymaya gerek yok, psikolojik drama ilginiz var ise de izleyebilirsiniz. Eğer İran filmine ilk defa giriş yapacaksanız da bu filmle başlamanız İran sinemasına karşı daha kuvvetli bir ilginiz olmasını sağlayacaktır. Film ilk başta köylülerin yüzlerini yakın plandan ayrıntılı göstererek ve köyü şöyle bir tanıtarak başlıyor. Köylülerin yüz ifadesini göstererek biraz sonra olacaklara karşı hazırlıyor ve köyü kısaca tanıtarak mekana aşina hâle getiriyor. Şehirleşmenin köylüler tarafından kötü algılandığını filmin ilk sahnesinden itibaren görüyoruz, köylüler kendi kabuklarından dışarı çıkamamışlar, korku içinde adına Bolouriler denilen bir gruptan hayvanlarını saklamaya çalışıyorlar, tek bildikleri bu. Şehirleşmeden korkuyorlar demiştik, bunu ilk sahnede Saffar'ın oğlunun köyün çocuklarıyla beraber köyün delisi ne yaptıklarına ve bir kısım köylülerin tepkilerine bakarak anlayabiliriz. Hasan'ın ineğe olan sevgisi ve bu bağlılığı da aslında köyde inek sayesinde kazandığı statü ve ineğin gebe kalması yüzünden. Eğer köydeki tek inek Hasan'ın olmasaydı, ineğin ölümünün ardından böylesine delirir miydi Hasan? İnek olacak kadar? Büyük bir dram filmi izleyeceğimi düşünürken devamında psikolojik gerilim/ dram karışımı bir yapımla karşılaşmıştım. Basit bir dram filmi olsaydı, inek sadece ölseydi ve Hasan da bunu kabullenseydi ya da sadece ölümüne üzülseydi bu kadar da etkili bir film olmazdı kesinlikle. Hasan, "Ben Hasan değilim, onun ineğiyim." dediği sahnede köylüler ona "İneksen kuyruğun nerede, boynuzların nerede?" diye soruyorlar. Eğer Hasan'ın boynuzları, bir kuyruğu olsa bunu kabulleneceklermiş gibi, ya da kabullenmişler de tam emin olmak için belirli tasvirler arıyorlarmış gibi. Filmin en can alıcı noktası ise Hasan'a şehire götürdükleri sahne. Onu bir hayvan gibi bağlayarak çekiyorlar ve adım atmayınca da "Yürü be Hayvan!" diyerek dövüyorlar. Çoktan onun bir insan değil de hayvan olduğunu kabullenmiş gibi. İran sinemasının en önemli yapımlarından biri olan Gaav'da psikolojiden, felsefeye, sistemsel eleştiriden, edebiyata kadar her türlü konudan izler bulmak mümkündür. Filmi izlerken oyuncuların acemilikleri anlaşılıyordu, ama acemiyi kötü oynuyorlar olarak algılamayın. Hem acemi, hem de mükemmel oyuncular. Bir film değil de belgesel gibiydi, köylüler gerçek hayatlarını kamera karşısında yaşamış gibilerdi, filmi en etkili kılan yönlerden biri de bu acemilikti.

kalli 5 years ago

Whiplash

Damien Chazelle

181 Gönderi

Spoiler içeriyor İzledikten sonra "Ben ne izledim?" diye sorguluyorsunuz, ciddi anlamda insanın yüzüne tokat gibi çarpan bir film. İnsana hayallerini, ideallerini, onlar için neleri göze alıp neler yaptığımızı sorgulatıyor. Andrew'in elleri kanayana kadar çalması çok gerilim doluydu ve büyüleyiciydi. Başına ne felaket…devamıİzledikten sonra "Ben ne izledim?" diye sorguluyorsunuz, ciddi anlamda insanın yüzüne tokat gibi çarpan bir film. İnsana hayallerini, ideallerini, onlar için neleri göze alıp neler yaptığımızı sorgulatıyor. Andrew'in elleri kanayana kadar çalması çok gerilim doluydu ve büyüleyiciydi. Başına ne felaket gelirse gelsin, üzerindeki baskılara rağmen yine de vazgeçmemiş olması filmin en harika yönüydü. Ki filmin mesajı da bu! "Önünüze engeller çıkabilir, önemli olan pes etmeden devam etmek. Ve mutlak zafere ulaşmak." Şuraya kısa bir hikaye bırakmak istiyorum. Filmi daha iyi anlamak, mesajını daha net kavramak için: Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak diye başlamış beklemeye. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer gelmişler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girmişler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirmiş. 'Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyor.' diye söylenmişler. Sonunda bir köylü çıkagelmiş. Saraya meyve ve sebze getiriyormuş. Sırtındaki küfeyi yere indirip iki eli ile kayaya sarılmış ve ıkına sıkına itmeye başlamış. Sonunda kan ter içinde kalmış ama, kayayı da yolun kenarına çekmeyi başarmış. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereymiş ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu görmüş. Açmış ki bir de ne görsün, kese altın doluymuş. Bir de kralın notu varmış içinde. "Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir." yazmış kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders vermişti. "Her engel, hayat şartlarımızı daha iyileştirecek bir fırsattır." Gerilim ya da benzeri bir film olmadığı halde çoğu gerilim filminden daha fazla gerdi bu senaryo beni. Özellikle Fletcher'ın bu sert mizacından, gerginliğinden izlerken gerildim. Filmi beğenmek için müzikal sevmeye, caz hayranı olmaya gerek yok. Tabi caz severler, müzikal severler daha fazla beğenecektir ama ilgisi olmayanlar bile asıl konuya odaklanırlarsa beğeneceklerdir. Filmin sonu ise izlediğim en muhteşem sonlardandı. Gidişata bakarak aslında aksi bir sonda yakışırdı, yani saçma olmazdı ama izleyicinin beklentisi yönünde bitmesi olabilecek en sade en muhteşem son olmuş.

kalli 5 years ago

Şehir Işıkları

Charles Chaplin

13 Gönderi

Sessiz sinemanın usta ismi Charlie Chaplin'den iç ısıtan, bazen duygusallaştırsa da çoğunlukla güldüren romantik komedi filmi. Daha önce Kemal Sunal'ın En Büyük Şaban filmini defalarca izlemiştim, En Büyük Şaban filmiyle Şehir Işıkları filminin neredeyse birebir aynı senaryoya sahip olduğunu bildiğim…devamıSessiz sinemanın usta ismi Charlie Chaplin'den iç ısıtan, bazen duygusallaştırsa da çoğunlukla güldüren romantik komedi filmi. Daha önce Kemal Sunal'ın En Büyük Şaban filmini defalarca izlemiştim, En Büyük Şaban filmiyle Şehir Işıkları filminin neredeyse birebir aynı senaryoya sahip olduğunu bildiğim için pek hikaye beni heyecanlandırmadı, sadece kendimi olayların akışına bıraktım bazen buruk bir gülümsemeyle bazen de kahkalarla izledim. En Büyük Şaban filmini izlemeyen yoktur diye düşünüyorum. Aklına gelmeyenler için konusunu söyleyip hatırlatayım. İntihar etmek isteyen bir adam oluyor, Kemal Sunal bunu kurtarıyor, sonra adamla dost oluyorlar. Fakat adam sarhoşken Kemal Sunal'a en yakın arkadaşı gibi davranırken ayıldığında ise onu tanımıyor. Filmde çiçekçi görme engelli bir kız var, bir taraftan da Kemal Sunal ona aşık. Konusunu anlattığıma göre zihninizde bir şeyler canlanmış, en azından belli başlı akılda kalıcı sahneler göz önüne gelmiştir. İşte Charlie Chaplin'in Şehir Işıkları filmde bu senaryonun sessiz ve orijinal hali. Eğer o filmi izleyip beğendiyseniz, ve sessiz filmleri de seviyorsanız Şehir Işıkları filmini de kesinlikle izlemelisiniz. Ben sessiz, siyah beyaz orijinal versiyonunu daha çok beğendim. Diyaloglar yoktu, jest ve mimikler konuşuyordu. Duygunun daha fazla geçtiğini hisettim, diyalogları kendi kafamdan canlandırdım. Filmden büyük bir tat aldım. Bunu kesinlikle kendi sinemamızı kötülemek için demiyorum, ama orijinalinin gerçekten çok daha samimi, çok daha etkileyici olduğunu söylemek isterim. Tabii gerek Kartal Tibet olsun, gerek de Suphi Tekniker olsun, sinemanın sessiz yıldızını yerli ve sesli yapıma başarılı bir şekilde uyarlamışlar. Sessiz sinema izlerken hep şunu düşünürüm; "acaba hiç sesli film dönemine geçilmeseydi, nasıl olurdu, sinema bu denli yayılabilir miydi, ve bu kadar çok dizi film çekilebilir miydi?" Sizlerin de cevabını merak ediyorum. Benim cevabım ise bu denli fazla yayılamaz olurdu, çünkü mimik yapmak zor iştir, konuşma sahneleri olduğu için bir şekilde diyalogla sahne kurtulabiliyor, ama günümüz dizilerine ve oyuncularının donuk ifadelerini ve sıfır mimiklerini göz önüne alırsak sesli sinema dönemine hiç geçilmeseydi sinema sektörü bu denli yaygınlaşamazdı. Tekrar filme döneceksek olursak samimi, sıcak bir filmdi. Dram sahneleri dramı yaşattı, ama o dramın içinde bile mutluluk ve komedi vardı. Komedi sahnelerinde ise kahkaha attım, diyalog olmasa da hareketler ve Charlie Chaplin'in mimikleri gülmek için yeterli. Bu sımsıcak romantik komedi filmini eğer izlemediyseniz listenize bir an önce ekleyin.

kalli 5 years ago

Schindler'in Listesi

Steven Spielberg

175 Gönderi

2. Dünya Savaşı sonrası Nazi Almanya'sında hem Nazi partisi üyesi olan, hem de girişimci, sanayici olan Oscar Schindler'in 1200 Yahudi'yi işgalden kurtarışının hikayesini anlatan biyografi dram filmi. Diğer Yahudi soykırımı filmlerinden ayrılan özelliği soykırımın son dönemlerini, Yahudilerin bir şekilde toplumda…devamı2. Dünya Savaşı sonrası Nazi Almanya'sında hem Nazi partisi üyesi olan, hem de girişimci, sanayici olan Oscar Schindler'in 1200 Yahudi'yi işgalden kurtarışının hikayesini anlatan biyografi dram filmi. Diğer Yahudi soykırımı filmlerinden ayrılan özelliği soykırımın son dönemlerini, Yahudilerin bir şekilde toplumda yer kazanmaya başlayıp, 1200 Yahudi'nin özgürlüklerine kavuşmasını anlatmasıdır. Hem diğer filmlere göre daha az dramatik, hem de daha çok etkileyici. Başlı başına sanatsal bir havası var. Sanat içinde bir dramatize... Sanat içinde bir özgürlük hikayesi. Yahudi filmleri beni hep çok etkiler; insanların insan gibi değer görmemeleri, bir eşyadan farksız olmaları, kendi hayallerinin olmayıp sadece başkaları için çalışmaları karşı çıkınca yanlış yapınca ya da güçten düşünce acımadan bir kurşuna kurban edilmeleri... Hepsi de insani duygulara sahip olan herkesi üzen sahnelerdir, daha üzücü olan kısmı da bunların hayatın içinden olmasıdır. Filmin süresi 3 saat 15 dakika. Yer yer yavaş ilerlese de çoğunlukla sıkmayan bir havada ilerliyor. Tabii kasvetli bir havası olduğunu da belirtmem gerekiyor. Gelelim filmin çekimine. Siyah beyaz olmuş olması tam olarak yansıtıldığı döneme uygundu, eğer filmin yılına bilmesem 1993 demezdim. Çünkü her şeyiyle -dekorlar, karakterler, mekanlar ve en önemlisi siyah beyaz olmasıyla bir 1950'ler filmi gibiydi. Bu şekilde olması filmi daha anlamlı kılmış. Filme dair etkilendiğim, ve merak ettiğim iki sahne oldu. İlki "kırmızı paltolu kız" sahnesiydi. Film bittikten sonra bu sahneyi, kurgu olup olmadığını araştırdım. Karşıma Roma Ligocka çıktı. Roma Ligocka Yahudi bir ailenin kızı. 1938 yılında Polonya'da dünyaya gelmiş, kendisi de savaşın esirlerinden ve savaştan en çok etkilenenlerden. Ligocka filmin galasına gittiğinde tamamen siyah beyaz olan bu filmde kırmızı paltosuyla dikkat çeken kızı görmüş ve "Bu benim! O kırmızı mantolu küçük kız benim!" demiş, ve geçmişine gömmeye çalıştığı acı anıları yeniden ortaya çıkmış. Roma'nın anlattığına göre o yıllarda annesi ile beraber toplama kampındaymış, üzerinde de dikkat çeken kırmızı bir paltosu varmış. Aslında Speilberg filminde çok kısa bir an bu küçük kıza yer verirken ne onun adını biliyormuş, ne de hikayesini. Ne de şuan ne yaptığını... Kadın daha sonra Speilberg'e sürpriz bir ziyarette bulunup onunla tanışmış. Şuan ressam ve yazar olan Roma Ligocka'nın "The Girl in the Red Coat" isimli bir kitabı da mevcut. Diğer bir sahne ise filmin sonunda gösterilen mezara taş bırakma sahnesiydi. Bu geleneği de araştırmak istedim, aslında bir gelenek olduğu belliydi ama neden yapıldığını öğrenmek istedim. Çok bir şey bulamadım, kaynaklardan okuduğum kadarıyla bunun bir Yahudi geleneği olduğunu öğrendim. Mezarın üzerine bırakılan taş oranın ziyaret edildiğini ve gidenin unutulmadığını gösteriyormuş. Belki birinin dikkatini çeker de o kişi de ziyaret eder diye. Taşın çiçek gibi solmayacağını düşünürsek anlamlı bir gelenek. Bunu araştırmadım fakat; filmde beni hepsinden çok etkileyen sahne Schindler'in "Bir kişiyi daha kurtarabilirdim." diye ağladığı sahne oldu. 1200 kişinin hayatını değiştirmiş, kurtaramadığı o bir kişi için ağlamıştı, böyle ağlaması beni çok duygulandırdı, filmin en içten, en dramatik belki de tek dramatik sahnesiydi. Oynamamış yaşamıştı, izlememiş yaşamıştım. Hem yaşatmış, hem de yaşatmıştı. Film gerek kurgusu, gerek senaryosu her şeyi ile muazzam bir başyapıt. En iyi özelliği de çekildiği dönemi başarılı bir şekilde yansıtmaları olmuş.