(@) - Raf

Çikolata sevgileri ve yalnız olmaları dışında birbirlerine çok da benzemeyen, biri Avustralyalı biri Amerikalı iki insanın mektup arkadaşlığını anlatan, gerçek bir hikayeye dayanan bu film beni oldukça duygulandırdı. Dostluklarla ilgil şeyler beni duygulandırır, kim bilir belki de ben de yalnız…devamıÇikolata sevgileri ve yalnız olmaları dışında birbirlerine çok da benzemeyen, biri Avustralyalı biri Amerikalı iki insanın mektup arkadaşlığını anlatan, gerçek bir hikayeye dayanan bu film beni oldukça duygulandırdı. Dostluklarla ilgil şeyler beni duygulandırır, kim bilir belki de ben de yalnız olduğum, kendimi böyle hissettiğim içindir. Elbette ki çevremde arkadaşlarım var onları seviyorum, onların da beni sevdiğini düşünüyorum. Ama yine de kalabalığın içinde kendimi yalnız hissediyorum, aslında her insan kalabalıkta yalnız değil midir? Ah. Felsefeyi bir kenara bırakıp film hakkında konuşmaya devam edeyim. Filmin beni duygulandırdığını söylemiştim, zaten bu filmi izleyipte duygulanmayan insan ya duygusuzdur, ya da arkadaşlarına değer vermiyordur. Ya da kendinden başka kimseyi düşünmeyen narsist bir kişiliktir. Aksi bir durumda izleyipte duygulanmamak mümkün değil, hatta gözünden süzülecek olan birkaç damla yaşa zor engel oluyorsun. Yetişkinlere yönelik olan, ama çocuklarında öğrenmek için izlemesi gereken bu film birçok anlamlı mesaj barındırıyor. En basitinden yerlere çöp atmanın kötü bir şey olduğunu söylüyor. En önemli mesajı ise dış görünüşü ya da davranışları yüzünden toplumdan dışlanan bir insanın mutlu olamayacağını, ruhsal sorunlarının olacağını gösteriyor. Tabii bunun yanında arkadaşlığın bir yaşının olmadığını, benzer özelliklerin önemli olmadığını, farklılıklara da arkadaş olunabileceğini, dostlukta; `dinin, ırkın, dilin, fiziksel özelliklerin, düşüncelerin, hobilerin veya fobilerin` bir kriter olmadığını iyi insanların, iyi insanlarla farklılıkları ile de arkadaş olunabileceğini gösteriyor. Kusurların bizi biz yapan özellikler olduğunu, onlardan kopamayacağımızı, onların bizi farklı ve özel kıldığını gösteriyor. Film saymakla bitmeyecek, izleyipte anlaşılması gereken birçok öğüt barındırıyor. Mary ve Max filmi her yaştan insanın izlemesi gereken bir animasyon. Duygusuzlar, kendinden başka kimseyi düşünmeyen narsistler ve yalnız kalmamak için arkadaş yapan çıkarcılar dışında... Bu arada bir dipnot geçmek gerekirse filmin tamamıyla melankoli bir havası var ama seyirciyi kedere boğup sıkmıyor, aksine yer yer yaptığı farklı tasvirlerle ve kullanılan çekim tekniği ile gülümsetmeyi başarıyor bile. Bir dipnot daha, okuduğum bir eleştiride sonunu tahmin etmenin zor olduğu söylenmişti, sonunu tahmin etmek kolay, fakat senaryonun gidişatını tahmin etmek oldukça zor. Bu da derin tasvirlerle ilgili olabilir. Ya da izleyiciye yabancı, en azından bizim dilimize ve kültürümüze yabancı kelimeler yer aldığı için de olabilir.

kalli 5 years ago

Truman Şov

Peter Weir

495 Gönderi

İzlediğim en farklı senaryoydu' desem abartmış olmam herhalde. Bu filmi izlerken yapmanız gereken ilk şey bildiğiniz o klasik birbiriyle özdeşleşen sahneleri unutmanız. Çünkü burada izlediğiniz şey film içinde dizi. Yani insanlar bir dizi izliyor, sizde o insanlarla beraber o diziyi…devamıİzlediğim en farklı senaryoydu' desem abartmış olmam herhalde. Bu filmi izlerken yapmanız gereken ilk şey bildiğiniz o klasik birbiriyle özdeşleşen sahneleri unutmanız. Çünkü burada izlediğiniz şey film içinde dizi. Yani insanlar bir dizi izliyor, sizde o insanlarla beraber o diziyi izliyorsunuz. Bu da filmi bu yönüyle birçok klişelikten uzak tutuyor, daha izlenebilir merak uyandırıcı bir kıvama getiriyor. Film boyunca düşündüğünüz tek şey 'Truman ne zaman ve nasıl anlayacak?' oluyor, filmden kopmak imkansız hale geliyor, filmin en büyük artısı farklı senaryosunun yanında düşündürebilir olması bana göre. Sadece Truman açısından değil kendi yaşantımız açısından da düşündüren bir yapım. 'Ailemiz, yakınlarımız, işimiz, yaşadığımız her şey bir yanılsama olabilir mi?' diye düşünmeden edemiyoruz, bana göre insana kendi benliğini ve yaşantısını sorgulatan filmler bir adım öndedir. Farklı senaryosu ile de bir adım önde olan film, bu yönüyle de beklentinin çok üst bir basamağına çıkmayı başarıyor. Truman, özgürlüğe mahkum edilmiş bir adamdı, ve bu sahte dünyadan öylesine memnundu ki neredeyse 35 yıllık yaşamı boyunca babasının ölümü ve sevgilisinden ayrılması haricinde hiç acı çekmeyen Truman hayata pembe gözlüklerle bakıyordu. Her şeyi öğrendiğinde ise bu sahtelikten kurtulmak istedi. Onu bu sahte harikalar adasına koyan yönetmenin 'Dışarıda bundan farklı hayat yok Truman, hatta daha kötüsü var.' demesine rağmen o kendisi için yaratılmış bu harika ama sahte dünyayı terk etmeyi seçti. Film bu sahnesi ile bizlere şu mesajı vermiş oldu; önünüze cenneti de koysalar özgür olamadığınız sürece yaşamın bir anlamı yoktur, acı gerçekler, sahte güzelliklerden daha iyidir. Son olarak başrole yani Jim Carrey'e değinmek istiyorum. Filmimizin tek oyuncusu diyebilirim onun için. Çünkü bir buçuk saatlik yapımı tek başına sırtlayarak, tüm oyuncuları gölgede bırakmış. Neredeyse her sahnesini kusursuz ve kendini vererek oynasada son sahnedeki performansını göz ardı etmek kendisine karşı büyük bir haksızlık olur. Son sahnede yaşadığı o kandırılmışlık hissini, sahte pembe bir dünyada mahkum olarak yaşamanın aslında düşünüldüğü kadar güzel bir şey olmadığını ekrana o kadar iyi yansıtmış ki bu hem filmi hem de Jim'i olduğundan birkaç basamak üste taşımış. Tek merak ettiğim konu gerçek dünya ile karşılaşınca naptı Truman? 2020'ye kadar yaşayabildiyse bile bu kadar trajediye dayanamamıştır bence Truman.

kalli 5 years ago

Peekay

Rajkumar Hirani

177 Gönderi

Ne demektir bu Peekay? Neden herkes bu tuhaf adama 'Peekay' diye hitap ediyordu? Peekay, Hintçe'de 'sarhoş' anlamına gelmektedir. Etrafta tuhaf hareketlerle dolaşan, etrafındaki her şeyi sorgulayan, üstümüzdeki kıyafetlerden kullandığımız paralara kadar, hatta Tanrı'ya kadar her şeyin var oluş nedenini merak…devamıNe demektir bu Peekay? Neden herkes bu tuhaf adama 'Peekay' diye hitap ediyordu? Peekay, Hintçe'de 'sarhoş' anlamına gelmektedir. Etrafta tuhaf hareketlerle dolaşan, etrafındaki her şeyi sorgulayan, üstümüzdeki kıyafetlerden kullandığımız paralara kadar, hatta Tanrı'ya kadar her şeyin var oluş nedenini merak eden bu adam mıydı Peekay, yoksa hiçbir sorgulama yapmadan kendilerine söylenen her şeyi kabul edene insanlar mıydı? İnsanlar dalgın dalgın sokaklarda dolaşırken o hep sorguluyordu, neden kıyafet giyiliyordu? Neden para kullanıyorlardı? İnsanlar neden bir kelimeden 4 anlam çıkarabiliyordu? En önemlisi kimdi bu Tanrı? Bu garip adam, insanların deyimiyle Peekay, her şeyi sorgulardı. Peki ya, sarhoş biri gerçekten bunları yapabilir mi? Farkında olur mu etrafında olup bitenlerin? Peekay'nin bir insana katacağı en önemli şey sorgulamaktır. Sorgulayın, her şeyi sorgulayın. Öğrenin. Peekay bir bebek gibi dünyaya çıplak gelmişti ve dünyada kaldığı sürece her şeyi sorgulamıştı. O tıpkı bir çocuk gibiydi, her şeyi merak ediyor, araştırıyor, öğrenmeye çalışıyordu. Peki ya bizler neden böyle değiliz? Küçükken her şeyi sorgularken büyüdüğümüzde neden bu özelliğimizi kaybediyoruz? Sorgulayın, tıpkı Peekay gibi, tıpkı ufak çocuk gibi. Etrafınızda olup biten her şeyi sorgulayın. İşte o zaman hem kendi benliğinize, hem hayat amacınıza, hem de Yaratıcınıza ulaşabilirsiniz. Aksi halde sadece yürüyen et parçaları olarak dünyaya gelir ve bir anda yok olursunuz. Biraz filmin konusundan ve içeriğinden söz etmek istiyorum. Filmin 2 buçuk saatten fazla bir süresi var. Fakat bu uzunluk beni sıkmadı, tam aksine bitmesin istedim. Dünyayı araştırmaya gelmiş bir adamın Tanrı'ya bulma serüvenini anlatıyor. Peki nerededir Tanrı? Bir camide mi, yoksa bir kilisede mi? Bir sinagogun içinde olamaz mı? Ya da bir haç işaretinde? Bir ineğin içinde, devasa bir adamın ruhunda? Bir mezarlıkta... Yoksa insanların kendi elleriyle yaptığı heykellerin içinde mi? Tanrı mı bizi yarattı, yoksa biz mi Tanrı'yı yarattık? Nasıl heykellerini yapabiliyorlar? Hiç görmedikleri bir şeyi nasıl tasvir ediyorlar? Ya da Tanrı'ya ulaşacağını söyleyen insanlar neden bunu ticarete döküyorlar? Yaratıcının bizim paralarımıza, bizim yemeklerimize ihtiyacı mı var? Bunları var edip bize gönderen Tanrı neden sonra geri almak istesin ki? Yaratıcı yoktan var edendir, onun hiçbir şeye ihtiyacı yoktur, O ''Ol'' der ve oluverir. Herkes yaratıcısını arıyorken ve bunu çeşitli biçimlerde yapıyorken nedir bu kavga? Asıl sorumuza gelelim. Nerede bu Tanrı? ''De ki:'' O size şah damarınızdan daha yakındır.'' Din sorgulamasını o kadar güzel bir şekilde yapmıştır ki dinle alakası olmayan bir insanın bile yarı oranda ilgisini çekebilecek bir yapım. Hem kahkahalara boğarken, hem de birkaç damla yaşa sebep olabilen bir film. Ve elbette aşkta var, fakat konusu bu olmadığı için çok da abartılı değil. Filmin genel olarak konusu sorgulamak ve bir şeyleri açıklamak üzere. Sorguladığı konuda bahsettiğim gibi, sorgulanması gereken en önemli konu. Din ve insanlar... Gerçek Tanrı, ve insanın yarattığı sahte Tanrılar. İki çeşit Tanrı vardır, biri insanları yaratan gerçek Tanrı, diğeri insanların yarattığı sahte Tanrı... Sahte Tanrıları bırakıp gerçek yaratıcımıza koşalım, o bize en doğru olanı gösterecektir. Not: Aamir Khan hakkında bir şey yazmaya bile gerek yok. Tek kelimeyle Bollywood'un en iyi oyuncusu.