(@) - Raf

AAAUUUUUUU🐺 YAŞASIN IRKIMIZ ÇİNE BEDEL KIRKIMIZ SÖYLENİR TÜRKÜMÜZ ÇAĞLARDAN ÇAĞLARA! ''Bu giriş ne alaka?'' demeyin, kurt murt görünce benim Türkçülük damarlarım kabardı. AUUUUUUUU! Tamam tamam, çok uzatmadan kitaba geçelim. Buck, konakta yaşayan evcil yaşama alışmış, dış dünyayı tam anlamıyla tanımayan…devamıAAAUUUUUUU🐺 YAŞASIN IRKIMIZ ÇİNE BEDEL KIRKIMIZ SÖYLENİR TÜRKÜMÜZ ÇAĞLARDAN ÇAĞLARA! ''Bu giriş ne alaka?'' demeyin, kurt murt görünce benim Türkçülük damarlarım kabardı. AUUUUUUUU! Tamam tamam, çok uzatmadan kitaba geçelim. Buck, konakta yaşayan evcil yaşama alışmış, dış dünyayı tam anlamıyla tanımayan bir köpektir. 'Altına Hücum' döneminde büyük köpekler değerlenir. Konağın bahçıvanı Buck'ı kaçırıp satar, satılıp kızak köpeği yapılan Buck dış dünyayı, acımasızlığı tanır ve yüzleşir. Kitap yalnızca bir köpeğin gelişimini, değişimini değil; özgürlüğü, tutsaklığı, köleliği, gücü, zayıflığı, şiddeti, merhameti, direnişi, uyanışı da anlatır. Derin bir felsefik yorum sunar. Kitap bir köpeği anlatır, ama insanı duygular, davranışlar, düşünceler taşır. Jack London sanki bütün bunları yaşamış ya da yaşayan birine tanık olmuşta kitap daha farklı, daha sert, daha vahşi olsun diye köpeklere uyarlamış gibi. Okurken o hissiyatı verdi bana. Buck, doğadaki yaşamında ya acımasız ya da aptal sahiplerin eline düşüyor. Tek sevdiği sahibi onu son sahiplenen John Thorton oluyor. John, merhametli, sevecen oldukça iyi kalpli bir adam. Buck John'a bağlanıyor, John'da Buck'a aralarında sarsılmaz derin bir sadakat oluşuyor. Fakat Buck onun yanında da kalmayı tercih etmiyor, çünkü çoktan özgür olmaya, vahşi doğaya, gücünü göstermeye alışmış. Bu da atalarından içgüdüsel olarak gelen özgürlük arayışının bir yansıması aslında. Atalardan içgüdüsel olarak gelen duygular davranışlara gelmişken bunun üstünden Buck'ın değişimini, içindeki vahşi tarafın uyanışından bahsedelim biraz. Buck, kızak köpeği olduğunda kölelikle tanışıyor, arka planda kalıyor, şiddet görüyor, eziliyor. Fakat pısıp kaderine razı gelmek yerine kendini ezmeyi çalışanlara dişini göstermeyi, gerektiği yerde de ezmeyi tercih ediyor. Bu da aslında her ne kadar bu yaşama alışkın olmasa da doğası gereği kendisini korumayı, saldırganlığı içinde taşıdığını gösteriyor. Buck'ın yaşadığı her olay, yediği her sopa, karşılaştığı her zorluk kavga ettiği her köpek onu daha güçlü, daha sert yapıyor. İçindeki vahşi Buck'ı uyandırıyor. Buck köleyken liderliği ele alıyor, tutsakken özgür oluyor. Bütün bunları kendi çabasıyla elde ediyor. Buck'ın değişimini yükselişini okuyunca aklıma şu söz geldi: "Bir bakmışsın Yusuf kuyuda zordadır, bir bakmışsın Yusuf Mısır'a sultandır." Sert kışı okurken bile hissettiren, betimlemesiyle uslübüyle, şiddeti, kavgayı, direnişi, hikâyeyi anlatma tarzıyla karakterle empati kurmayı sağlayan eser bir çırpıda okunabilecek bir yazı diline sahip. O kadar sürükleyici ki... Kitabı bir kez elinize aldığınızda sonunu görene, daha doğrusu okuyana kadar bırakmak istemeyeceksiniz. Vahşetin Çağrısına kulak verin. Çünkü o çağrı içimizde saklı kalmış duygulara, ruhumuza da sesleniyor. Bir uluma duyarsanız sakın korkmayın, kim bilir Buck bir yerlerde direnişini gösteriyordur... Ya da direnişi, uyanışı anlatan başka Buck'lar vardır...

kalli 1 year ago

Felatun Bey İle Rakım Efendi

Ahmet Mithat Efendi

14 Gönderi

Bugün yazı makinesi Ahmet Mithat Efendi'nin bir eseriyle geldim. Kitabı bitireli uzun sayılabilecek bir zaman oldu, ama iş güç, başka şeyler derken ancak bu yazıyı yazmaya vakit bulabildim. Tanzimat döneminde verilen çoğu eser gibi doğu-batı sentezlemesi yapan eser, bunu iki…devamıBugün yazı makinesi Ahmet Mithat Efendi'nin bir eseriyle geldim. Kitabı bitireli uzun sayılabilecek bir zaman oldu, ama iş güç, başka şeyler derken ancak bu yazıyı yazmaya vakit bulabildim. Tanzimat döneminde verilen çoğu eser gibi doğu-batı sentezlemesi yapan eser, bunu iki karakter üzerinden yapıyor: Felatun Bey ve Rakım Efendi. İlk olarak Felatun Bey'i ele almak isterim. Felatun Bey, alafranga adetlerle büyümüş, Batılılaşmayı gezmek, tozmak, eğlenmek sanan, kültürel açıdan kendini pek geliştirememiş bir gençtir. Osmanlı'daki aydınları temsil eder. Fakat Batılılaşmayı yanlış anlayan sözde aydınları... Dönemimizin sosyal medya fenomenleri işte. İyi giyinip çok para harcayıp birkaç güzel kızla takılınca adam oldum sananlardan. Sıra geldi Rakım Efendi'ye. Bu arada şu bilgiyi de vermek isterim: Kitaptaki olay genel anlamda Rakım Efendi üzerinden ilerliyor. Felatun Bey, bazı zamanlar hikâyeye dahil oluyor, entrikalar falan oluyor, öyle işte. Neyse, Rakım Efendi'den bahsedelim. Tam anlamıyla Felatun Bey'in zıttı bir karakter. Ne geleneklerinden tamamıyla uzaklaşmış, ne de Batı'nın adetlerini tamamen reddetmiş. Kültürlü, bilgili, iyi Fransızca konuşan, örnek bir genç. İdeal Osmanlı aydını. Ahmet Mithat kitapta Rakım Efendi'ye övgülere boğarken, Felatun Bey'i de taşlayacak fırsatları kaçırmıyor. Fakat bu taşlamayı sert bir şekilde yapmak yerine eğlenceli bir üslup ile yapıyor. Üslup demişken, kitabın dilinden ve anlatımından bahsetmemek olmaz. Eser yalın bir dile sahip. Dili ağır olmadığı için akıcı bir okuma sağlıyor. Tabii yer yer yazarın doğrudan okuyucuya hitap etmesi, sorular sorması ya da okuyucu soruyormuşçasına cevap vermesi hikâyeyi bölse de, bu tarz anlatımları sevenler için eğlenceli bir okuma oluşturmuş. Ben yazarın benimle konuşmasını sevdim. İçimden geçen sorulara doğrudan bana — yani bir okuyucuya — hitap ederek cevap vermesi farklı ve eğlenceli bir tarzdı. Şimdi de kadın temsili açısından kitabın en dikkat çeken karakterine değinmek istiyorum: Canan. Canan karakteri bence Ahmet Mithat Efendi'nin kadınlara olan bakış açısının dışavurumu. Canan, Rakım Efendi tarafından — fiyattan çok emin değilim — 200 liraya satın alınan bir cariye. Cariyenin ne olduğunu da bilirsiniz herhalde. Fakat kendini gelişime kapatmamış, hem zeki hem de öğrenmeye açık bir genç kız. Sadece güzel değil, aynı zamanda çok da akıllı. Piyano eğitimi alıyor, dil öğreniyor, okuyor, ediyor... Rakım'ın aklındaki ideal kadın profilini oluşturuyor Canan. Rakım ne kadar örnek bir erkekse, Canan da o kadar örnek bir kadın. Ahmet Mithat Efendi, Canan karakteriyle kadınların eğitim almasının önemini vurgulamış. Kitaptaki aşk meselelerine gelmek isterim. Çünkü kitapta erkek karakterlerinin kadınlarla kurduğu ilişki de çok önemli bir yer tutuyor. Felatun Bey, kadınlarla hep yüzeysel birliktelikler kuruyor. Aşkı oyuncak sanıyor, kadınları parasıyla etkileyebileceğini düşünüyor. Bu hoppalığı ve savurganlığı, sadece alemde kötü bir izlenim bırakmasını sağlamıyor, aynı zamanda her seferinde onun başını belaya sokuyor. En sonunda tüm malını mülkünü bir kadına yedirip ortada dımdızlak kalıyor. Rakım Efendi ise kitaptaki kadınların hayalindeki ideal erkeği oluşturuyor. Onun her kadına boncuk dağıtmaması, züppe olmaması daha da ideal hâle getiriyor. Felatun'la eğlenilir, Rakım'la evlenilir kısacası. Rakım gönlünü Canan'a kaptırıyor, Jan da Rakım'a. Jan'ın Rakım'a duyduğu sevda sebebiyle yataklara düşmesi beni birazcık üzmüş olabilir okurken. Allah kimseyi böyle bir sevdaya düşürmesin. Acaba kitaplarda mı abartılıyor? Yoksa gerçekten yataklara düşüp ölüme yaklaşacak kadar sevenler var mıdır? İntihardan söz etmiyorum. İstemsizce yemeden içmeden kesilen, bu sebepten ötürü hasta olan, dermanı kalmayan... Eser sadece birbirine zıt iki adamı ele almıyor. Okuyucuyla sohbet ediyor, doğu-batı karşılaştırması yapıyor, yanlış Batılılaşan insanları eleştiriyor, kültürlü olmanın önemini vurguluyor, aşkın yüceliğini gösteriyor. Ahmet Mithat, satır aralarında sorduğu sorularla yazara hangi karakteri daha çok sevdiğinden ziyade hangi karaktere benzediğini sorgulatıyor. Peki ya siz kimsiniz? 'Hayat bu kadar ciddiye alınmaz.' diye düşünen eğlence düşkünü Felatun Bey mi? Yoksa eğlenceyi dozunda yaşayan, kendini her alanda geliştirmeye çabalayan, kültürlü ve bilgili olmaya birçok şeyden daha fazla önem veren Rakım Efendi mi?

kalli 1 year ago

inanamıyorum arkadaşlar şöylesine uğradığım uygulamada bir yaşıma daha girdim. yeni yaş dileklerim; 1- çok huzur 2- hiç stres 3- malum şahıs istifa ve partisinin yok olması. 4- ali koç istifa

kalli 1 year ago

Siccin 3: Cürmü Aşk

Alper Mestçi

24 Gönderi

Türk korku filmlerinin klişeliklerine hepimiz alışmışızdır. Bir insan gelir, cinlerle iş birliği yapıp büyü yaptırır. Cinler tüm aileye musallat olur, herkes ölür ya da delirir. Hikâye biter. Peki hiç 'tam tersi bir durum olursa nasıl olurdu?' diye düşündünüz mü? Alper…devamı

kalli 1 year ago

Casus

Joseph Conrad

3 Gönderi

Modern Klasikler dizisinden bir eserle sizlerleyim. Okuması hafiften zor geldi, ama kitabı derinlemesine ve heyecanlı bir şekilde işlediği hikâyesini sevdiğimi söyleyebilirim. Casus kitabı Mr. Verloc adlı bir adamın yaşamındaki önemli olayları konu ediniyor. Mr. Verloc, teröristler için casus olarak çalışan…devamıModern Klasikler dizisinden bir eserle sizlerleyim. Okuması hafiften zor geldi, ama kitabı derinlemesine ve heyecanlı bir şekilde işlediği hikâyesini sevdiğimi söyleyebilirim. Casus kitabı Mr. Verloc adlı bir adamın yaşamındaki önemli olayları konu ediniyor. Mr. Verloc, teröristler için casus olarak çalışan bir adamdır. Kitabın ilerleyen kısımlarında aslında bunun böyle olmadığı, kendisin devlet ajanı olduğu ve gerçekleştirdiği ya da gerçekleştireceği terör eylemlerinin hükümet tarafından verildiği ortaya çıkar. Kitap, ilk kısmıyla hem Verloc karakterini tanıtırken, hem de politik bir değerlendirme, eleştiri yapıyor. Tüm gücü elinde bulunduran hükümetin ne denli zararlı olabileceğini de gözler önüne seriyor aslında. Devletin gücünün terörizmle birleştiği noktada halkın görebileceği zararlar sert bir şekilde okuyucuya yansıtılıyor Kitabın orta kısımları ise bombalı eylemin bir şekilde gerçekleşmesi sonucunda hayatını kaybeden Stevie'ye odaklanıyor. Stevie, Mr. Verloc'un kayınbiraderi. Biraz saf, iyi niyetli genç bir çocuk. Eniştesine de çok bağlı. Eniştesinin onu tüm hırpalamalarına rağmen çok saygı duyuyor ve çok seviyor. Belki bu saygı korkudan, belki de baba eksikliğinden geliyor. Sebebi ne olursa olsun sonucunda bu sevgi ona en büyük zararı verip hayatına mâl oluyor. Stevie'nin saflığı ve yaşadıkları bizlere insanın seçimlerinin ve iyi niyetinin kurbanı olabileceğini saf bir şekilde gösteriyor. Acı verici bir son... Kitabın son kısmı ise Stevie'nin ölümü sonucu ablası Mrs. Verloc'un yaşadığı depresyona, bunalıma kocası Mr. Verloc ile yaşadığı çatışmalara, kavgalara odaklanıyor. Kitabın içsel olarak en sert kısımları da bu bölümde yaşanıyor. Karakterlerin kişisel düşüncelerine derinlemesine dalıyor, onların zihinlerindeki en karanlık eylemleri ortaya çıkıyor. Zihin süzgecinden geçmeyen eylemlere perde açıyor. Bireysel sorumluluk, siyasi manipulasyon, terörizm, devlet gücü, insanın karanlık yüzü gibi konuları ana başlığı yapan Casus romanı derinlemesine politik ve psikolojik analiz sunmayı da ihmal etmiyor.

kalli 1 year ago

Diriliş

Lev Nikolayeviç Tolstoy

13 Gönderi

Adalet ve Haksızlık, Diriliş ve Ölüm, Aydınlanma ve Kararma... Diriliş kitabı Tolstoy'un ölmeden önce yayımlanan son eseri olma özelliğini taşır. Kitap yazıya başlarken verdiğim kavramların etrafında döner. Nehludov bir prenstir. Hizmetçi olarak geçimini sağlayan Maslova ile günah dolu bir gece…devamıAdalet ve Haksızlık, Diriliş ve Ölüm, Aydınlanma ve Kararma... Diriliş kitabı Tolstoy'un ölmeden önce yayımlanan son eseri olma özelliğini taşır. Kitap yazıya başlarken verdiğim kavramların etrafında döner. Nehludov bir prenstir. Hizmetçi olarak geçimini sağlayan Maslova ile günah dolu bir gece geçirir. Bir daha görüşmezler. Yıllar sonra görev yaptığı mahkeme salonunda sanık mahkemesinde Maslova'yı cinayet suçundan yargılanırken gören Nehludov, mahkemenin aksine Maslova'nın suçsuz olduğunu düşünmektedir. Bir yandan da geçmiş için vicdan azabı çeken Nehludov, Maslova'nın özgür kılınması için çabalamaya başlar. Maslova için uğraştıkça çürümüş ve yozlaşmış adalet sistemine daha çok tanık olur. Nehludov, duyduğu vicdan azabıyla çıktığı bu yolda içindeki iyiliği keşfeder. Yardıma ihtiyacı olanın sadece Maslova değil, birçok mahkumun, birçok alt tabaka insanının olduğunu keşfeder. Duyarsızlığını ve erdemsizliğini keşfetmesi yüzüne tokat gibi çarparken bu gerçeği değiştirmek ahlaki olarak dirilmek ister. Maslova'yı özgür kılmak istemesi aslında bir nevi vicdanını serbest bırakması ve şu ana dek duyduğu tüm suçluluk duygularını ve hatalarını özgür kılması demektir. Roman sadece hukuki adalet terazini değil, içsel hesaplaşmanın terazisini de içerir. Tolstoy, Diriliş kitabıyla yalnızca çürümüş adalet sistemini değil, mahkemeleri, kiliseleri, bürokrasiyi, soyluları, üst tabakayı da ağır bir şekilde eleştirir. Maslova'nın mahkumiyeti üzerinden çürümüş sisteme ayna tutar. Hapishanelerde yaşanan olayların da bir anlatımı vardır. Yine aynı bilgelik ve sert tutumla. Kitap ayrıca kadınların yaşadığı zorluklara ve toplum içindeki konumuna da yer verir. Hele Maslova gibi kimsesiz, alt tabakadan bir kadınsa... Erkek egemen toplumda yaşamaya çalışan bir kadın. Sistemin yarattığı eşitsizliğe de güçlü bir yargı var. Diriliş yalnızca bir mahkeme romanı değil, ahlaki uyanıştır. Ve Tolstoy bu kitabıyla şu soruyu sordurtur: İşlenen bir suç sadece bireye mi aittir, yoksa sisteme mi? Sistemin dayattığı ve yaşattığı şeyler bireyi suç işlemeye sürüklüyorsa bundan nasıl ve ne derecede yargılanmalıdır? Tolstoy'un yarattığı Nehludov karakterinin çürümüş sisteme ışık tutarken, kaybedilen adaleti geri getirme ve yeniden diriltme çabası. Eşitsizlik ve adaletsizlik... Mükemmel bir sistem eleştirisi. Kitabın bir ağırlığı olsa da kendini rahat rahat okutuyor.

kalli 1 year ago

Küçük Gün Işığım

Jonathan Dayton

66 Gönderi

Şöyle başımı ağrıtmayacak, uzun da sürmeyecek, tatlı bir film arayışına girmiştim. Karşıma Küçük Gün Işığım adlı bu film çıktı. Filmin kapağında canımın ciğeri Micheal Scott'umu yani Steve Carell'i görünce ''Çabuk aç! Aç ve izle şu filmi.'' dedim kendi kendime. İşte…devamıŞöyle başımı ağrıtmayacak, uzun da sürmeyecek, tatlı bir film arayışına girmiştim. Karşıma Küçük Gün Işığım adlı bu film çıktı. Filmin kapağında canımın ciğeri Micheal Scott'umu yani Steve Carell'i görünce ''Çabuk aç! Aç ve izle şu filmi.'' dedim kendi kendime. İşte şimdi buradayım. Michael'i aylar sonra yeniden izleme mutluluğuna eriştiğim anda onu intihar edip ölümden dönmüş depresif bir karakter olarak görmek birazcık yüreğimi cız etti açıkcası. Fakat en azından bir beklentimi de dolaylı olarak da olsa tatmin etti. Yani neden böyle bir düşüncem var bilmiyorum, ama ben sitcomların en eğlenceli ve vurdumduymaz karakterlerinin finalde intihar ettiklerini hayal ediyorum. Böyle bir beklentiye giriyorum. The Office Micheal, Modern Family Phil, Friends Joe gibi. Konudan saptım daha başından. Film hakkında konuşmaya devam edeyim. İlk yazıda Steve Carell'i odaklanarak girdim ama film onun etrafında dönmüyor. Sadece ailenin bir parçası, bu hikâyede bir şekilde yeri olan biri. Evet size ailemizi tanıtmak isterim. Ailemiz sıradan gibi görünen ama farklı farklı karakterleri içerisinde barındıran eğlenceli sayılabilecek bir Amerikan ailesi. İyi niyetli bir şekilde başarıya endekslenmiş takıntılı bir baba, aileyi çekip çevirmek için canını dişine takan bir anne, (anne karakteri çok da yabancı değil kimseye, zaten çoğu anne böyle değil midir?) intihar edip ölememiş, depresif bir dayı, eroin bağımlısı bir dede, savaş pilotu olana dek suskunluk yemini etmiş ergen ağabey ve Küçük Gün Işığım adlı yarışmaya gönülden bağlılık gösteren, evin masum küçük kızı Olivia. Olivia, Küçük Gün Işığım adlı yarışmaya katılmaya hak kazanınca aile, eski her an yolda kalmaya hazır ve nazır bir minibüsle California'ya doğru yola çıkarlar. İşte bu noktada olaylı, heyecanlı, dramatik ve de kimi zaman eğlenceli bir yol hikâyesi başlar. Yol hikâyeleri içeren filmleri sevdiğim için bu filmde hoşuma gitti. Yolun sıradan gitmemesi, farklı farklı olaylara şahit olmamız beni mutlu etti. Eğer siz de yol hikâyelerini seviyor ve dramanın içerisinde sevimli, eğlenceli bir şeyler arıyorsanız bu filmi izleyebilirsiniz. Birbirlerine bir noktada benzeyen fakat bir o kadar da farklı olan tipleri görmek çok güzeldi. Hele filmin sonunda ailenin hep beraber dans etmesi, birlik olmaları o kadar hoştu ki... Gülümsemeden edemedim. Film biraz depresif gibi görünüyor, draması ağırlıklı gibi. Yani karakterlerin tavırlarından ötürü. Lâkin kesinlikle sevimli, hoş, güldürebilen bir film. Aileden biraz daha bahsetmek istiyorum. 'En çok şu karakteri sevdim.' diyebileceğim bir karakter olmadı. Hepsinin derdi de oyunculuğu da aynı şekilde geçti bana. Babanın kötü niyetli olmasa da bu kadar takıntılı olması sinirimi bozdu. Sal abi ya! Dünya böyle yaşanmaz. Kaybetmekte var kazanmakta. Büyükbabanın da söylediği gibi: ''Sen o cesareti gösterdiğin için kazanansın.'' Yani söz tam olarak böyle olmayabilir, ama yakındı. Neyseki o takıntısını kızının mutluluğu için kırması güzeldi. Ağabeye yani Dwayne gelince tipik bir ergen olsa da disiplinine ve azmine hayran kaldım vallahi. Frank dayının çökük omuzları, depresif ruh hali içimi kararttı vallahi. Neyseki bu durumu pek de uzun uzun yansıtmadı. Michael'ımı Scott'umu böyle görmeye alışkın değilim. Karakterler hakkında daha fazla söylenecek söz yok. Yarışmadaki kızları görünce çok afedersiniz ama çirkinliklerinden gözüm kanadı. Kadınsı kıyafetler, abartılı saçlar ve makyajlar... Aman Allah'ım tam bir rezaletti. Sevimli kız çocuklarını ne hale sokmuşlar ya. Hepsi birbirinden kötüydü.

kalli 1 year ago

O kadar film vizyona girdi, kimi Türkiye gündemine oturdu, kimisi Dünya gündemini sarstı. Haklarında yazıldı, çizildi, konuşuldu, anketler yapıldı. Hiçbir filmi sinemada izlemek için heyecan yapmamış, beklememiş, çıkacağı günü iple çekmemiştim. ''Nasıl olsa internete düşecek.'' dedim. Şimdi bir filmin vizyona…devamı

kalli 1 year ago

Yeryüzündeki Son Aşk

David Mackenzie

37 Gönderi

Susan, dünyayı ele geçirmeye başlayan bir virüsün tedavisi için çalışan enfeksiyon uzmanıdır. Michael ise kadınlara bağlanmakta sorun yaşayan başarılı bir mutfak şefidir. İkilinin yolları bir gün kesişir. Aralarında tutkulu bir çekişme olur. Fakat tüm insanlığın yavaş yavaş benliklerini yitirmeye başladığı…devamıSusan, dünyayı ele geçirmeye başlayan bir virüsün tedavisi için çalışan enfeksiyon uzmanıdır. Michael ise kadınlara bağlanmakta sorun yaşayan başarılı bir mutfak şefidir. İkilinin yolları bir gün kesişir. Aralarında tutkulu bir çekişme olur. Fakat tüm insanlığın yavaş yavaş benliklerini yitirmeye başladığı zamanda aşkın tadına varabilecekler midir? Film, tam da pandemi zamanında izlenmesi gereken filmlerdenmiş. O zaman karşıma çıkmadı, bir tık üzücü doğrusu. Neyse, belki o zaman izleseydim paranoyak düşüncelere kapılırdım. Filmde konu edilen virüs insanların duyularını, hislerini, anılarını, benliklerini yok ediyor. Önce koku gidiyor, sonra tat. Sesler kesiliyor ve sonunda dünya karanlığa gömülüyor. Hiçliğin ortasında hiçbir şey duyumsamadan, hissetmeden yaşanan bir aşk. Yeryüzündeki Son Aşk! Filmi sadece romantizm olarak düşünmeyin, böyle ele almak yanlış olur. Film o aşkı gösterirken bize duyularımızın ne denli önemli olduğunu, anılarımızın, hatıralarımızın bu sayede var olduğunu anlatıyor. 'Koku hafızası en kalıcı hafızadır.' derler. Mesela sıcak ekmek kokusu aldığınızda ailenizle yaptığınız o pazar kahvaltılarını hatırlayabilirsiniz. Veyahut bir parfüm kokusu size bir dostunuzu, eski bir tanıdığı hatırlatabilir. İnsan hatırlarını kokularla yaşar. O an bunu farketmeksek de ileride yeniden o koku burnumuza geldiğinde anılarımız canlanır ve zihnimizin derinliklerinden yüzeyine çıkar. İnsan koku duyusunu tamamen kaybettiğinde elbette anılarının da hepsini yitirmez. Lâkin bazı anılar bir daha gelmemek üzere yok olurlar. Göremeyen birinin kulakları çok iyi duyar veyahut çok iyi koku alır. Duyamayan birinin gözleri iyi görür. Hisleri kuvvetlidir. İnsan bir şekilde duyumsar ve hisseder. Bir gün geldiğinde hepsini kaybederse nasıl yaşayacaktır? Yaşayabilecek midir? Film, ilk başlarda ağır ilerlese de sonraları açılıyor. Heyecanlı ve gerilimli bir hâl alıyor. Bir noktada filmin sesi gitmişti, kulaklığımda sorun olduğunu düşünmüştüm. Oysa artık karakterlerin duymadığını göstermek, hissettirmek içinmiş. Mükemmel düşünülmüş ve tuhaf hissettiren bir sahneydi. Virüsün gerçekten de var olduğunu ve yayıldığını düşündüm. Korkunç olurdu. Finali izlediğim en iyi film sahnelerinden biriydi. Ekranın yavaş yavaş kararması ve dökülen şu replik: ‘‘Artık etraf karanlık, fakat birbirlerinin nefeslerini hissediyorlar. Öpüşüyorlar. (...) Etraflarında olup bitenden bir haber. Çünkü hayat devam eder, öylece...’’ Şimdi bu satırları yazarken odama, pencereden dışarıya göz attım. Gökyüzüne, karşımdaki evlere, odamdaki eşyalara baktım. Dışarıdan gelen insan seslerine, caddeden gelen araba ve motor seslerine, gökyüzünde uçuşan kuşların cıvıltılarına kulak verdim. Odamda yakmış olduğum lavanta tütsünün odayı saran kokusunu aldım. Bir tane çikolata yiyip tadını iyice hissettim. Bir insanın sahip olduğu en değerli hazineler 5 duyu organı. Her birinin varlığına şükretmeli, kıymetlerini bilmeliyiz. Çünkü bir gün sesler kesilir, dünya karanlığa gömülebilir...

kalli 1 year ago

Çingeneler Zamanı

Emir Kusturica

58 Gönderi

Spoiler içeriyor Emir Kusturica’nın yönetmenliğini yaptığı, tamamı Çingene dilinde çekilen ve bu yönüyle bir ilki barındıran Çingeneler Zamanı, Yugoslavya’da yaşayan Roman halkının yaşamlarını etkileyici bir sinema diliyle gözler önüne seriyor. Film, ilk bakışta eğlenceli ve biraz da komik sahneler barındırıyor gibi görünse…devamıEmir Kusturica’nın yönetmenliğini yaptığı, tamamı Çingene dilinde çekilen ve bu yönüyle bir ilki barındıran Çingeneler Zamanı, Yugoslavya’da yaşayan Roman halkının yaşamlarını etkileyici bir sinema diliyle gözler önüne seriyor. Film, ilk bakışta eğlenceli ve biraz da komik sahneler barındırıyor gibi görünse de aslında bu renkli dünyanın ardına saklanmış karanlık bir gerçekliği anlatıyor. Romanların neşeli yüzleri, dansları, çalgıları, coşkuları var evet ama tüm bunların altında yatan hayatta kalma mücadelesi, yoksulluk ve yozlaşma çok daha baskın. Elbette “vur patlasın çal oynasın” anlara da tanıklık ediyoruz. Karakterlerin eğlenceli tavırları, renklerin cümbüşüyle birleşince kısa süreli de olsa izleyiciye nefes aldırıyor. Ancak genel olarak film, dramın ve acının ağır bastığı bir atmosfer sunuyor. Filmin merkezinde, deli bir amca, iyi kalpli bir büyükanne ve hasta kardeşiyle birlikte tek göz bir evde hayatta kalmaya çalışan Perhan adlı genç bir çocuk var. Perhan’ın sıra dışı bir yanı da var: Telekinezi. Açıkçası, böyle güçlü bir dramatik yapıda doğaüstü bir güce gerçekten ihtiyaç var mıydı, emin değilim. Belki de Perhan’ın bastırılmış gücünü, çaresizlik içindeki içsel patlamalarını temsil etmek istiyordu Kusturica ama bu unsur yer yer dramatik gerçekliği zayıflatıyor gibi hissettirdi bana. Kardeşi Danira’nın tedavisi için köyün zenginlerinden Ahmed’le şehre giden Perhan, kısa sürede suç dünyasının ağına düşer. Kardeşinden, köyünden, annesinden uzak geçen yılların ardından, onun da aslında hiç tedavi edilmediğini, hatta o küçücük yaşında suç dünyasının çarklarına itildiğini öğreniriz. Bir de üzerine sevdiği kızın, amcasının istismarına uğraması eklenince Perhan için her şey çöküyor. Seyirciye sadece izlemek değil, hissetmek kalıyor. Ve sonra… film bir darbe daha indiriyor: müzikle. “Ederlezi”. O tınılar, o ağıt gibi ezgi… İlk kez bu filmle duydum ve şimdi bu satırları yazarken bile dinliyorum. O melodinin içe işleyen dokusu, anlatılan bütün o kırık hikâyeyi yeniden canlandırıyor zihnimde. Eğer bu Roman ezgisini hâlâ duymadıysanız, bir an önce dinlemenizi öneririm. Finale gelirsek… Perhan’dan büyük bir intikam bekliyordum, beklediğim gibi de oldu. İntikam sahnesi ve ardından gelen kovalamaca, filmin yavaş ve ağır havasına adrenalin ve gerilim katıyor. Açıkçası, bu kadar dramatik bir filmin sonunda mutlu ya da sıradan bir son görmek istemezdim. Final, filmin bütününe yaraşır bir kapanış olmuş. Yine de filmle ilgili tek bir eleştirim var: zaman akışı. Perhan ile Meryem’in çocuğu doğuyor ve beş yaşına geliyor. Ama Danira hâlâ aynı yaşta, hatta Ahmed’in küçük oğlu da öyle. Bu tarz zamansal tutarsızlıklar, filmin ciddiyetine gölge düşürebilecek küçük ama fark edilir hatalardan biri. Kısaca Emir Kusturica, Çingeneler Zamanı filminde sadece sıradan bir Roman ailesini değil, yozlaşmış yapıyı, sistem dışında kalmış insanları da anlatıyor. Farklı kültürleri sevenler, derinlemesine karakter analizi yapmak isteyenler için ideal olan film Çingeneler Zamanı!