whl0137-ls (@karvin)

Yaklaşık iki sene önce bir arkadaşımla başlamıştım bu diziye. Karakterler arasındaki iletişimsizlikten ve ortamdaki kaostan ötürü devam edemeyeceğimize karar vermiştik. Ancak iki sene sonra diziye tek başıma tekrar döndüğümde, bırakma sebebimizin aslında yalnızca o gürültüyle ilgili olmadığını fark ettim. Sanırım…devamıYaklaşık iki sene önce bir arkadaşımla başlamıştım bu diziye. Karakterler arasındaki iletişimsizlikten ve ortamdaki kaostan ötürü devam edemeyeceğimize karar vermiştik. Ancak iki sene sonra diziye tek başıma tekrar döndüğümde, bırakma sebebimizin aslında yalnızca o gürültüyle ilgili olmadığını fark ettim. Sanırım ben bu diziyi biriyle izlerken kendimi pek rahat hissetmiyordum; muhtemelen arkadaşım da benzer şeyler hissedip devam etmek istememişti. Çünkü The Bear karakterlerini çoğunlukla kendi iç sesleriyle ve düşünceleriyle baş başa bırakıyor. Özellikle ana karakterler duygularını yoğun yaşıyor. Hikâyeyi ve karakterlerin zihnini kendi akışına bıraktığımda, geçmişte beni rahatsız eden yoğun iletişimsizliğin aslında dizinin anlatım biçiminin doğal bir parçası olduğunu fark ettim. Dizideki zaman kullanış biçimi muazzamdı. Zaman atlamaları oldukça fazla olmasına rağmen akışta hiçbir kopukluk hissetmedim. Bunda, karakterlerin daha ilk sezondan itibaren kendilerini net bir şekilde ortaya koymalarının payı büyük. Hikâye ilerledikçe onları daha iyi tanıyoruz; geçmişlerini ve davranışlarının arkasındaki nedenleri öğreniyoruz ama hiçbir yeni bilgi ilk izlenimlerimi değiştirmedi. Her yeni sezon karakterleri bambaşka insanlara dönüştürmekten ziyade zaten var olan taraflarını katmanlı bir şekilde göstermiş. Bu açıdan karakter çeşitliliği, dizinin güçlü yanlarından biri. Birçok karaktere izlerken birçok duygu besledim. Ve açıkçası karakterler üzerine yazmak istesem de kendi duygularımı fazlaca ekleyip yazıyı hepten içinden çıkılamaz bir hâle getireceğimden endişe ediyorum. Bu yüzden sadece Carmy üzerine bir iki şey söylemek istiyorum: Carmy üzerine düşünürken bile derin bir nefes alma ihtiyacı hissediyorum. Depresyonu ve mutfakla olan ilişkisi, hayatındaki dengeyi ayarlayamaması her şeyi doğal hissettirilmişti. Millet büyük bir krizle boğuşurken onun kaselerin boylarına takılması veya kendi zihniyle savaşırken karşısındakine sarf ettiği yıpratıcı sözler beni zaman zaman hem üzdü hem de gerdi. Karakterin ruh hâli o kadar iyi anlatılıyor ki bazen bütün acımasızlığımla hayatının sadece mutfaktan ibaret olmasını ve hatta bir şekilde buzdolabına kilitlenmesini istediğim anlar oldu. Her hâliyle unutulmaz bir karakter olacak benim için. Ve tabii ki hikâye diziye o kadar başarılı bir şekilde yedirilmiş ki bir ayda nasıl beş sezon izlediğimi anlamadım. Geçmişe dönülen bölümler de dizinin en sevdiğim taraflarından biri oldu. Karakterleri zamanla tanıyoruz ama daha ilk sezonda bile hiçbirine yabancılık çekmiyoruz. Sakin ilerleyen sahnelerde bile bölümü durdurup süresine bakma ihtiyacı hissetmedim. Sakin yapımlara karşı zaten ayrı bir sempati duyarım ama burada hissettiğimin yalnızca kişisel bir zevkle sınırlı olmadığını düşünüyorum. The Bear kendi ritmini o kadar iyi kuruyor ki gürültülü ve yoğun sahnelerle sakin, duru anlar birbirini tamamlıyor. Dördüncü sezonun son bölümünde kendimden beklemediğim kadar duygulandım. Dördüncü sezon bir “veda” gibi hissettirdiğinden beşinci sezona hemen geçemedim ama beş de tam anlamıyla fırtına gibi başladı. Diziyi sezonlar arasında uzun aralar vererek izlemiş olsaydım nasıl hissederdim, gerçekten merak ediyorum. Muhtemelen yeni sezona başlamadan önce önceki sezondan en azından bir iki bölüm tekrar izlemek isterdim. Çünkü bence mesele karakterlerin nerede kaldığını hatırlamaktan çok, sezonun atmosferini tekrar hissedip yeni sezona da aynı atmosferle giriş yapabilmek ve dizi bunu iyi başarmış. Yani ne desem eksik kalır ama yine de The Bear’i sevmeniz için birkaç neden sayabilirim: bir sürü duyguyu aynı anda yaşatabilmesi, karakterleri her yönüyle göstermesi, gerçekçiliği, temposu, diyalogların müthiş uyumu, oyunculukların doğallığı, mekân kullanımları, müziklerin sahnelerle kurduğu ilişki, bölümlerin birbirinden farklı hissettirmesi ve tabii ki daha aklıma gelmeyen ama eminim her izleyen kişide farklı nedenler yaratacak bir sürü başka husus. Uzun zaman sonra tekrardan gönderi yazmaya çalışmak düşündüğümden daha zormuş. Ama son sezon beni de fena gaza getirdi, etkisi geçmeden hemen bir şeyler yazmak istedim. Hatta daha son bölümü bile izlemedim ve dizinin bitecek olması biraz kötü hissettiriyor. Her neyse, diziyi kesinlikle ama kesinlikle tavsiye ediyorum.

karvin 12 months ago

The Office

Ricky Gervais

169 Gönderi

07/04/25 - 09/10/25 altı ay önce tamamen tesadüfen başladığım ve ilk iki sezonu sabırla izlediğim the office’i bugün bitirmiş olmanın tarif edilemez üzüntüsünü yaşıyorum. çekimleri, dengeli komedisi ve dramı, karakterleri ve karakterler arası ilişkileriyle karşılaştığım en unutulmaz dizilerden biri oldu.…devamı07/04/25 - 09/10/25 altı ay önce tamamen tesadüfen başladığım ve ilk iki sezonu sabırla izlediğim the office’i bugün bitirmiş olmanın tarif edilemez üzüntüsünü yaşıyorum. çekimleri, dengeli komedisi ve dramı, karakterleri ve karakterler arası ilişkileriyle karşılaştığım en unutulmaz dizilerden biri oldu. şu anda diziyi nasıl analiz edeceğim konusunda net bir fikrim yok, ama kesinlikle sayfamda yer alması gerektiğini düşünüyorum. yazım biraz bilinç akışı şeklinde olacak; umarım büyük kopukluklar yaşamadan sonuna ulaşabilirim. dizi, belgesel tarzı bir anlatıma sahip. arkada izleyiciyi gülmeye zorlayan efektler yok; sık sık dördüncü duvarın yıkılışına tanıklık ediyoruz ve bolca doğaçlama sahne var. karakterlerin tepkilerinden bunların doğaçlama olduğunu anlayabiliyoruz: bazen kendilerini tutamayarak gülüyorlar, bazı sahnelerde ise kameraya bakışlarından ne yapacaklarını bilemediklerini anlıyoruz. hatta bazı sahnelerde kameraman yeri boyluyor, bazı sahnelerde ise boom operator hikâyeye dahil oluyor. tüm bunlar, dizinin doğal ve samimi akışını bozmuyor; tam tersine izleyiciye gerçek bir ortamda olduklarını hissettiriyor. bir süre sonra kendimi gerçekten hikâyeye dahil olmuş gibi hissetmeye başladım. özellikle ilk beş sezonu bir ay içinde izlediğim dönemde (michael olsa bana yılın en hayatsız dundie ödülünü layik görürdü diye tahmin ediyorum ya da ismini asla tahmin edemeyeceğim bir ödül), sanki bir kamera tarafından kayıt altına alınıyormuşum gibi garip olaylar karşısında dönüp gizli kameraya tepkimi gösteriyordum. diziden sonra galerim videolarla doldu ve bundan büyük keyif aldım; çünkü diziden önce çok kayıt almayı seven biri değildim. the office, uzun süreli durgunluklara, ani vedalara ve bazen alınan saçma kararlara rağmen mükemmele yakın bir yapım bence. hikaye bir kenara, karakterler başlı başına etkileyici: günlük saçmalıkları olağanüstü bir ciddiyetle anlatıyorlar ve zamanla bunu normal karşılamaya başlıyorsunuz. ilk iki sezona tekrar bakarken karakter gelişimlerinin ne kadar belirgin olduğunu görmek büyüleyiciydi. dizinin ilk sezonlarında sadece iki karakterde absürtlük vardı bence ve bu izlerken bazen utandırıyordu; ilerledikçe bu durum değişiyor veya izleyici alışıyor, karakterleri tanımaya başlıyor. şimdi karakterler ve bazı sahneler üzerine bir şeyler yazmak istiyorum. bu bölüm bolca spoiler içerecek; tek tavsiyem diziye şans vermeniz ve ilk sezonlarda bırakmamanız. ve tabii ki gerçek hayatta kimsenin mükemmel olmadığını unutmamanız; dizi kurgu olsa da, hayatın küçük bir yansıması gibi. izlerseniz pişman olmayacağınıza eminim. *** tabii ki önce world’s best boss michael scott’tan başlamalıyım. o bir beyonce. daha önce hiçbir karakteri bu kadar benimseyip sevmemiştim. benim için steve carell artık steve carell değil, michael scott’tır. belki abartı bulacaksınız ama çok içten söylüyorum: ben bu adamı bir baba gibi görüyorum. gerçek hayatta bir gün ölüm haberiyle karşılaşmaktan korkuyorum. inanılmaz samimi, iyi niyetli ve komik olmaya çalışmadığı zamanlarda dünyadaki en komik insanlardan biri. ryan’a olan hayranlığı, oscar’ı öptüğü sahne, veda ederken oscar’a saçma sapan bir bebek verip bunun üzerine kahkaha krizine girmesi, ilişkileri ve bütün aptallıklarıyla dizinin mihenk taşıydı. the office’te belirli bir ana karakter yapısı yok; herkesin hikayesi eşit derecede önemli, ama michael olmadan o denge bozuluyor. diziden ayrılacağının spoilerını yediğim andan itibaren vedasını bekler olmuştum. içten içe, onun gidişiyle dizinin eski kalitesini koruyamayacağını düşünüyordum ve nitekim öyle de oldu. bence son iki sezon izleyiciyi biraz yoran, temposu düşen bölümlerdi. vedasında mikrofonu çıkardığı sahnede ağlamıştım, dwight’ın düğününde onu tekrar gördüğümde de. üç ay öncesine kadar biri bana “that’s what she said” şakasını özleyeceksin deseydi, “saçmalama be aptal” derdim. gelin görün ki, o şakayı son duyduğumda ağlamadan önce kahkaha attım. bu kadar. jim halpert: mükemmel bir karakter. çok düşünceli, komik, zeki, yakışıklı ve güzel seven kısacası ikonik bir karakter. düğününde kravatını kestiği sahne o kadar anlamlı gelmişti ki… diziden ayrıldığı bölümleri hafızamdan silmek istiyorum. jim’siz ofis eksik olur. son sezonlarda pam ile yaşadığı sürtüşmeler beni biraz germişti ama iyi ki güzel bir kapanış yaptılar. dwight ile olan dostluğuna ve kameraya attığı o “iç sesinizim” bakışlarına bayılıyorum. pam: tam bir melek. dizideki en “dark” karakter gelişimlerinden birine sahip. diğerleri de kevin ve kelly zaten. ilk sezonlarda düşüncelerini dile getiremeyişi ve istemediği durumlara tepki veremeyen, pasif bir karakter oluşu beni çok rahatsız ediyordu. son sezonlarda tekrar eski pam’i göreceğiz diye korktum ama neyse ki o olmadı. son bölümdeki jesti harikaydı; özellikle jim’in altı sene önce yazdığı mektubu kameralara göstermemiş olması da çok hoş bir detaydı bence. hem michael ve dwight’la olan dostluğu, hem de jim’le ilişkisi gerçek hissettiriyordu. pam, dizideki en insani karakterlerden biri bence. ne fazla iyi, ne fazla mükemmel; tam kararında bir insan. dwight: çok, çok, çok tuhaf bir karakter. dwight’tan nefret ettiğim sahneler de var, sadece onun için izlediğim bölümler de. duyguları hep en uçta yaşattı, sağ olsun. ofisi yaktığı bölümde çok gülmüştüm. son sezonu ise sevgimi tamamen kazanarak kapattı. onun gibi bir karakteri bir daha kolay kolay göreceğimizi sanmıyorum. diğer karakterlere de kısaca değineceğim çünkü bu yazı uzamaya, ben yorulmaya başladim. kevin: kevin karakteri beni her zaman güldürmüştür. çok saf, hatta biraz salak ama bir o kadar da tatlı bir karakter. kameranın karşısına geçip sabaha kadar bir şeylerden şikayet etse, büyük bir ilgiyle ve keyifle dinlerim. hem mimikleri, hem konuşma tarzı, hem de aptallıklarıyla dizide en sevdiğim karakterlerden biri. kelly: kelly’nin diziden ayrılmasını hiç beklemiyordum; gerçekten üzüldüm ve yokluğu hissediliyordu. kelly’nin ön planda olduğu bölümler genelde çok keyiflidir. son bölüme kadar “umarım ryan’a dönmemiştir” dedim ama kelly işte… tam bir toksik ilişki insanı. ryan: tam bir male prima donna… yine de her şeye rağmen izlerken en fazla keyif veren karakterlerdendir. ne yapsa hiç sırıtmıyor. michael’ın, ryan’ı “yakışıklı” diye diye bizi manipüle ettiğini düşünüyorum. kendini beğenmişliği ve beceriksizliğiyle dizide kesinlikle iz bırakan karakterlerden biriydi. oscar: oscar, dizinin en bilmiş ama aynı zamanda en iyi kalpli karakterlerinden biri. sanırım dizideki en mantıklı insan o. angela’yı evine alması da bunu fazlasıyla kanıtlıyor. gerçekten çok anlamlıydı. angela: açıkçası angela’yı pek sevmiyorum. ama pam ile yaptığı office ladies podcast’ini dinlerken aslında ne kadar sempatik biri olduğunu fark ettim. yine de dizide en sevmediğim karakterlerden biri olmaya devam ediyor. phyllis: phyllis’i de pek sevmiyorum. her ne kadar anne sıcaklığı verse de, bazen biraz kadın düşmanı gibi davrandığını hissettim. ama düğünde angela’yı sırtlaması çok şapşalcaydı, gülümsettirdi. meredith: meredith’i severim. marjinal, talihsiz ama bir o kadar da dayanıklı bir karakter. araba çarptı, yarasayla birlikte kafasında çöp poşetiyle dolaştı, michael tarafından rehabilitasyon koridorlarında sürüklendi ve sonunda saçını kazıttı. yine de hep aynı kaldı, olduğu gibi bitirdi diziyi. erin: erin karakterini beğeniyorum. çok saf, kolay manipüle olan ama o abartılı tepkileriyle her seferinde güldüren bir karakterdi. son sezonda kendisine özel bir yer verilmesi çok hoştu. toby: toby konuşurken insanın uykusu geliyor… ama yine de dizinin dengesini sağlayan karakterlerden biri. andy: andy ağladığında üzülüyorum. bazen fazla dramatik ama o içtenliğiyle akılda kalıyor. darryl: darryl üzerine uzunca yazmalıyım. kesinlikle daha çok konuşulması gereken karakterlerden biri. gabe: gabe daha erken dahil olmalıydı bence. finalde de görmeyi çok isterdim. david wallace: david wallace’a bayılıyorum. her göründüğünde diziyi ciddiye alıyormuşuz gibi hissettiren nadir karakterlerden. clark: clark’ı da daha çok görmek isterdim. potansiyeli çok yüksekti ama az yer aldı. creed: creed müthiş bir karakterdi. kim olduğu hiçbir zaman tam belli olmadı, ama bu gizem bile başlı başına bir hikâyeydi. en azından son bölümde onunla ilgili birkaç şey öğrenmek çok tatmin ediciydi. geri kalan karakterler -stanley, jan, nellie, robert california, nate, holly, mose ve daha niceleri- gerçekten üzerine konuşulmayı hak ediyor. ama sanırım yoruldum. the office benim için bir noktada terapi seansına dönüştü. hem çok keyifli dakikalar geçirdim, hem de hayatı sorguladım. her anından olmasa da büyük çoğunluğundan keyif aldım. kimilerine göre “takıntılı manyaklık”, ama bana göre şu ana kadar yaptığım en iyi şeylerden biri olan en beğendiğim ve en üzüldüğüm bölümlerin listesini bırakarak bu gönderiyi sonlandırıyorum. 📌en çok eğlendiğim bölümler: 2. sezon 4. bölüm 2. sezon 6. bölüm 2. sezon 12. bölüm 2. sezon 21. bölüm 3. sezon 1. bölüm 3. sezon 16. bölüm 3. sezon 19. bölüm 3. sezon 20. bölüm 3. sezon 23. bölüm 4. sezon 1. bölüm 4. sezon 10. bölüm 5. sezon 9. bölüm 5. sezon 14. bölüm 5. sezon 15. bölüm 5. sezon 25. bölüm 6. sezon 2. bölüm 6. sezon 5. bölüm 6. sezon 14. bölüm 7. sezon 10. bölüm 7. sezon 12. bölüm 8. sezon 17. bölüm 9. sezon 10. bölüm 📌en çok üzüldüğüm sahneler: 2. sezon 18. bölüm 14. dakika 2. sezon 22. bölüm 24. dakika 3. sezon 13. bölüm 18. dakika 3. sezon 14. bölüm 16. dakika 3. sezon 17. bölüm 19. dakika 3. sezon 23. bölüm 24. dakika 4. sezon 8. bölüm 16. dakika 5. sezon 15. bölüm 11. dakika 6. sezon 5. bölüm 12. dakika 7. sezon 21. bölüm 18. dakika 7. sezon 23. bölüm… 9. sezon 12. bölüm 19. dakika 9 sezon 21. bölüm… 9. sezon 25. bölüm… 9. sezon 26. bölüm…

karvin 1 year ago

Threat Level Midnight: The Movie

Tucker Gates

2 Gönderi

“no billy, i haven’t done that dance since my wife died.” billie belki diziyi kastetmemiştir ama dizi gerçekten tuhaf bir bağımlılık

karvin 1 year ago

The Dead Don't Die

Jim Jarmusch

10 Gönderi

Spoiler içeriyor bu film imdb’de 5.4 almış. bence asla hak ettiği bir puan değil. ama sebebini de anlıyorum: klasik bir zombi filmi diye izleyenler hayal kırıklığına uğramıştır. oysa öyle bir film değil; öyle bir film olma iddiası da yok. jarmusch kendi bildiğimiz…devamıbu film imdb’de 5.4 almış. bence asla hak ettiği bir puan değil. ama sebebini de anlıyorum: klasik bir zombi filmi diye izleyenler hayal kırıklığına uğramıştır. oysa öyle bir film değil; öyle bir film olma iddiası da yok. jarmusch kendi bildiğimiz dünyasına dönmüş, eski filmlerinden ne varsa içine doldurmuş, araya garip göndermeler serpiştirmiş. absürt bir kapanış filmi gibi. eminim izlemediğim filmlerinden de izler taşıyordur bazı sahneler. ben bildiklerimden bahsedeyim biraz. önce zombilerden bahsedeyim. filmde 30. dakikaya kadar neredeyse yoklar. sonra bir iki dakikalığına görünüyorlar, sonra yine kasaba gündemine dönüyoruz: kahve, market, cenaze evi, küçük küçük sıkıntılar… zombi istilası bile bu kasabanın temposunu bozamıyor. o monotonluk öyle baskın ki kıyamet bile sıkıcı görünüyor. filmdeki bu absürtlük hoşuma gitti. zombilerin “coffe…ee” diye dolanması güzel bir detay. sadece kahve değil: “chardonnay”, “wifi” diye sayıklayanlar da var. ölülerle diriler arasında fark kalmamış. yaşarken de bağımlısı olduğumuz şeylere ölü halde bile bağlıyız. bir de filmde zombiler birini yakaladıklarında uzun uzun yiyor. bir ısırıkla dönme olayı yok. acele yok. o eski çabuk bulaşan, hop diye zombi olunan filmlerden değil. bu hali de hoşuma gitti. açık bir nosferatu göndermesi var. tilda swinton’ın karakteri zelda zaten komple nosferatu: yürüyüşü, bakışı, solukluğu, yabancılığı… finalde uzay gemisine binip gitmesiyle tamamlanıyor. ayrıca koleksiyoncu çocuğun tişörtünde de nosferatu var. filmin başlarında kısa bir mantar sahnesi var. only lovers left alive’da eve arka bahçede mantar görüp “burada olmamalıydınız. tuhaf.” diyordu. aynı replik burada da geçiyor. jarmusch için mantar doğada bir terslik, bir bozulma simgesiymiş. yakın bir zamanda only lovers left alive’ı tekrar izlediğim için repliğin birebir tekrarlandığını gördüm. küçük ama anlamlı bir sahneydi benim için. ayrıca only lovers left alive’da adam, insanlara “zombi” diye hitap ediyordu; son filminde de bir şeylere bağımlı zombilere yer vermesi ironik. adam driver’ın polis karakterinin ismi peterson. paterson filminde de adam driver başroldeydi, adı paterson’dı. şimdi peterson olmuş. fark edince gülmeden edemedim. onun dışında ghost dog’dan da müzik çalıyor. hem de rza cameo yapıyor, wu-ps tişörtüyle ortada dolanıyor. ayrıca zelda’nın samuray gibi kılıç kullanması da bana ghost dog’u hatırlattı. çok kopuk kopuk düşüncelerden oluşan bir gönderi oldu… özetleyecek olursam ben sevdim. evet, filmdeki absürt mizah bir yerden sonra kendini tekrar ediyor ama filmin daha kısa olmasını istemezdim herhalde. ormandaki abi de ne ayaktı çözemedim. saçma bir filmdi ama tuhaf bir albenisi de var. sonuna kadar sıkılmadan izledim. eğlenceliydi bence. jarmusch’un birkaç filmini izledikten sonra izlenilirse daha çok keyif alınır diye düşünüyorum. neyse ,kapanışı filmdeki absürt bir diyalogla yapayım. +başından beri, durmadan bu işin sonu kötü bitecek deyip duruyorsun. bundan nasıl bu kadar emin olabildin? başından beri her şeyi nasıl bilebildin? -biliyorum çünkü senaryoyu okudum. +sen… senaryoyu mu okudun? tüm senaryoyu mu? -evet. jim bana tüm senaryoyu verdi. +bana sadece bizim sahneleri verdi. senaryonun tamamını hiç görmedim. o adam için yaptığım onca şeyden sonra… tam bir yavşak.

karvin 1 year ago

Hayalet Köpek: Samuray Tarzı

Jim Jarmusch

2 Gönderi

yine yavaş tempolu, meditatif, durup düşündüren bir jim jarmusch filmi. yönetmenden izlediğim dördüncü film bu ve her seferinde sıradan sayılabilecek gündelik konuları, mesaj verme kaygısı gütmeden, şiirsel ve farklı bir pencereden sunmayı başarıyor. sanırım bu yüzden filmleri bana iyi hissettiriyor.…devamı

karvin 1 year ago

Sadece Aşıklar Hayatta Kalır

Jim Jarmusch

32 Gönderi

vampir temalı olmasına rağmen klişelerden uzak, huzur veren, zarif bir film only lovers left alive. arka planda kullanılan dekorlar karmaşık ama hiçbiri göz yormuyor; hatta oldukça estetik duruyor. birkaç sahnede ekran görüntüsü almaktan geri kalamadım. çok güzel duruyorlardı. adam ve…devamı

karvin 1 year ago

Mesaj

Robert Zemeckis

41 Gönderi

Geçen sene Carl Sagan’ın Mesaj kitabını okuyup incelemiştim. Şimdi ise onun sinemaya uyarlanmış hali olan Contact filmini izledim ve hiç bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Kitapta eleştirdiğim birçok unsur filmde büyük ölçüde giderilmiş. Özellikle karakterlerin derinliği ve olay akışı filmde çok…devamıGeçen sene Carl Sagan’ın Mesaj kitabını okuyup incelemiştim. Şimdi ise onun sinemaya uyarlanmış hali olan Contact filmini izledim ve hiç bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Kitapta eleştirdiğim birçok unsur filmde büyük ölçüde giderilmiş. Özellikle karakterlerin derinliği ve olay akışı filmde çok daha başarılı bir şekilde ele alınmış. 2 saat 30 dakikalık bir film olmasına rağmen temposu durağan değildi. Kitabı okuduğum için izlerken sıkılacağımı sanmıştım ama bazı sahneleri gerçekten soluksuz izledim. Filmde günümüz bilim kurgularındaki gibi hızlı aksiyon sahneleri, abartılı kahramanlıklar veya aşırı dramatik anlar yoktu. Tam da bu yüzden gerçekçiliğini koruyor ve Sagan’ın mantık temelli yaklaşımını çok başarılı bir şekilde yansıtıyor. Filmi kitapla kıyasladığımda göze batan büyük değişiklikler yapılmadığını gördüm. Sadece romantizm, kitaba kıyasla filmde biraz daha yoğundu. Ayrıca Ellie karakteri kitapta dine karşı daha agresif bir tavırdayken, filmde bu denge daha iyi sağlanmış. Zaten Carl Sagan filmin yapım aşamasında yer almıştı, keşke tamamlanmış halini de görebilseydi… Ellie’nin konuşmaları o kadar doğaldı ki izlerken Sagan’ın sesini duyuyormuşum gibi hissettim. Filmde onun bilimsel bakış açısını ve felsefi yaklaşımını yansıtan birçok iz vardı. Kitabı bitirdiğimde final beni hayal kırıklığına uğratmıştı ama şimdi üzerine daha sağlıklı düşününce, iyi ki geçen sene istediğim gibi bir final yapılmamış diyorum. Çünkü öyle olsaydı, Sagan’ın neredeyse her kitabında savunduğu düşüncelerle çelişen, tutarsız bir hikâye izlerdik. Şu anda kitaptaki felsefi derinliği çok daha iyi anladığımı fark ediyorum. İyi ki kitabı bitirir bitirmez filmini izlememişim. Uzun bir aradan sonra filmi hatırlattığın ve izlememi sağladığın için teşekkürler @lashakyshaky. Gerçek hayattan esinlenen bir yapım olduğu için, filmi de izleseniz kitabı da okusanız yeni şeyler öğreneceğinizi düşünüyorum. Kitap, bilimsel bilgi açısından daha zengin olsa da filmdeki görselliği ben kitabı okurken hayal edememiştim. Bu yüzden filmi de kitabı da kesinlikle tavsiye ediyorum. Bu sefer kapanışı Carl Sagan’la değil, The Big Bang Theory’deki astrofizikçi Raj Koothrappali’nin sözleriyle yapmak istiyorum. Çünkü 12 sezonluk diziyi bitirmeme sadece 3 bölüm kaldı ve kendimi sevdiğim bir dostumdan uzun süre ayrı kalacakmışım gibi hissediyorum… “Biliyorum, birçok insan uzayda yaşam bulduğumu iddia ettiğim konusunda eğlendi. Şunu netleştirmek isterim: Ben öyle demedim. Bunun olası bir açıklama olabileceğini söyledim. Bence bu alay edilecek bir şey değil. Değil mi? Bu evrende yalnız olduğumuzu iddia etmek kibirlilik. Ve bilim insanları olarak, gerçeğin saçma veya ihtimal dışı görünme olasılığına karşı açık olmalıyız. Yuvarlak dünya. Hastalıklara sebep olan mikroplar. Atom altı parçacıklar. Bunların hepsi bir zamanlar hayal ürünüydü. Bugünün bilim kurgusunun yarın gerçek olmayacağını kim bilebilir? Mars’ta koloniler olacak mı? Işınlanma mümkün olacak mı? Belki Loch Ness Canavarı gerçektir, kim bilir? Sadece şunu söylüyorum: Bilimin ilerlemesinin tek yolu, kanıtları gittikleri yere kadar izlemektir. Bazen bu bizi deli gibi gösterse bile.”

karvin 1 year ago

Dracula

Bram Stoker

6 Gönderi

kitap okuma etkinliği olmasaydı, muhtemelen yine yarım bıraktığım kitaplardan birisi olacaktı Dracula, ama etkinlik sayesinde yaklaşık üç gün içerisinde bitirdim. teşekkürler marti. açıkçası pek alışık olduğum bir tür değil, bu yüzden okurken gerildiğim anlar oldu. özellikle kitabın ilk kısımlarındaki yavaşça…devamıkitap okuma etkinliği olmasaydı, muhtemelen yine yarım bıraktığım kitaplardan birisi olacaktı Dracula, ama etkinlik sayesinde yaklaşık üç gün içerisinde bitirdim. teşekkürler marti. açıkçası pek alışık olduğum bir tür değil, bu yüzden okurken gerildiğim anlar oldu. özellikle kitabın ilk kısımlarındaki yavaşça artan gerilimin etkisiyle, gece okurken istem dışı camdan dışarıya kaçamak bakışlar atmaktan kendimi alamadım. aklımı kaçırtacak bir şey görmediğim için mutluyum. klişe diyebileceğimiz bazı kısımlar vardı ama buna rağmen heyecanla okudum. tabii ki klişe unsurlar kitabın değerini eksiltmemeli; hatta bence daha hayranlık verici olmalı, çünkü bu türde yazılan ilk kitaplardan biri. hatta bir yerden bram stoker’ın kitap üzerinde 7 yıl çalıştığını duymuştum. zaten bu kitaptan sonra yüzlerce dracula uyarlaması çıkmış. kitap, genel olarak anı, günlük ve gazete sayfalarından koparılan parçalarla yazılmış olduğu için farklı bakış açılarıyla okumak hoşuma gitti. ancak bazı mektupların tekrara düşmesinden dolayı okurken sıkıldığım anlar da olmadı değil. günlük bölümleri çok daha akıcıydı ve okuyucu ile karakter arasında bağ kurma açısından daha etkiliydi bence. ama bir süre sonra sürekli değişmesi beni rahatsız etti, daha uzun olmasını isterdim. yazarın üslubunu genel olarak beğendim. cümle yapıları ne çok basit ne de çok süslüydü. dönemin toplumsal normlarını da karakterler üzerinden iyi yansıtmış. kitabın bir diğer sevdiğim kısmı ise sık sık başka kitaplardan alıntılar yapılmasıydı. karakterlerin kelime oyunları ve göndermelerinden dolayı kitapta birçok dipnot var, ben de dipnot okumayı seviyorum. beğenmediğim kısımlara gelirsek: kitaptaki karakterler, 19. yüzyıla özgü aşırı yoğun duygular yaşayan ve dramatik konuşmalar için fırsat kollayan tipik figürler. çevremdeki insanlar nispeten daha sakin olduğu için bu tür karakterler bana gerçeklikten uzak ve tuhaf geliyor. ayrıca kitap boyunca herkesin birbirini sürekli övmesi de bir yerden sonra sıkmaya başladı. filmi de çok kötüydü bu arada. 1931 yapımlı olan çok eski olduğu için izleyemedim; ama 1992 yapımlı olanı da çok kötüydü. nasıl o kadar yüksek puan almış anlamadım. oyunculuklar da kötüydü, korku öğesi de içermiyordu. hani bir de gördüğüm en kötü kitap uyarlamasıydı. özellikle kadın karakterler akıldan sakat gibiydi; büyük bir kısmını x2’de izledim, keşke kitabın da bazı kısımlarını x2’de okuyabilseydim. yine de merak edenlere kesinlikle kitabını okumalarını tavsiye ederim. kitap, filmden çok daha iyi. büyük beklentilerle başlamadığınız sürece hayal kırıklığı yaşayacağınızı sanmıyorum. incelemeye son vermeden önce kitabın önsözüne de kısa bir parantez açmak istiyorum. önsöz, Neil Gaiman’a ait. kendisine ait bir kitabı hala okuyamamış olsam da yazdığı önsözleri çok severek okuyorum. kitapla ilgili düşüncelerim olumsuz bile olsa, onun önsözünü okuyunca “amaaan, olsun, güzel kitaptı” diyesim geliyor. çok samimi ve sempatik bir şekilde fikirlerini dile getiriyor. ama size tavsiyem, önsözü kitabı bitirdikten sonra okumanız olur. baştan spoiler vereceğini söylüyor ama ben dayanamayarak okudum ve çok geçmeden pişman oldum. siz benim gibi yapmayın, ama önsözü de atlamayın.

karvin 1 year ago

Uzun zamandır kitap almıyordum ve bugün fuarda adeta bu açlığımı giderircesine birçok kitap aldım. Aslında asıl aradığım Kıyamet Gösterisi, Kuyrukluyıldız, Hiçbir Fikrimiz Yok gibi kitapları bulamadım ama aldıklarımdan yine de çok memnunum. Fuardaki atmosfer muazzamdı, satıcılar son derece güler yüzlü…devamı

karvin 2 years ago

Game of Thrones

David Benioff

389 Gönderi

“Winter is coming.”