(@) - Raf

Günlerdir bu ânın heyecanını biriktiyorum yüreğim de. Şimdi odamda, kitabı henüz bitirmiş olmanın saâdeti ile odamın sarı loş ışığına ruhumu bırakıyorum. Ân itibariyle bu kitap ben de böylesine bir etki bıraktı. Ruhuma bir bıçak saplandı, kitabın ilk sayfasından beri bunu…devamıGünlerdir bu ânın heyecanını biriktiyorum yüreğim de. Şimdi odamda, kitabı henüz bitirmiş olmanın saâdeti ile odamın sarı loş ışığına ruhumu bırakıyorum. Ân itibariyle bu kitap ben de böylesine bir etki bıraktı. Ruhuma bir bıçak saplandı, kitabın ilk sayfasından beri bunu hissediyorum. Üstelik acıma karşı tebessüm de edebildim. İlginçtir ki şuncacık ,sadece 202 sayfalık, bir kitabın içerisinde bunca ağırlığı barındırması ve bir insanın ruhunun acısının verdiği hazzı iliklerimde hissediyor olmam inanılmaz bir durum. Yaşamamak inanılmaz bir şeymiş. Bu kitabı kıymet verdiğim birisi önermişti bana ve o gün şöyle söylemişti: "Şu ân da ne yapıyorsan, işi gücü bırakıp bu kitabı okumalısın." İşte ben o gün bu cümlenin ehemmiyetine vuruldum ve en yakın zamanda kitabı edindim. Benim için bu kitabı okumak, öneren insanı anlamak gibiydi de aynı zamanda; buna inanıyorum, bir insanı anlattıklarından daha ziyade okuduklarından, dinlediklerinden tanımalı. Ne garip; bir kitap okuyorsunuz, bir insan tanıyorsunuz. Hayatı temâşâ ettiğiniz müddetçe görürsünüz çünkü. Kitapta ıssız bir "Malte Laurıds Brıgge" var yani ıssız bir Rılke var. Rılke'nin ilk ve tek romanı olan bu eserin kahramanı Rılke'nin ta kendisidir çünkü. Büyük kentlerde yaşanan sanayileşme sürecinin insanların ruhlarında bıraktığı sızıyı apaçık görüveririz eserde. Rılke'nin ruhunun rengini de apaçık görüyoruz. Kitap boyunca korkuları, hassaten ölüme dair olan o ağır korkuları eşlik ediyor size. O kadar çok ölüm kelimesi geçti ki kitapta, insan en çok korktuğu kelimeyi diline pelesenk edermiş. Ve aşk... Öylesine güzeldi ki ondan aşkı dinlemek. Mesela bu kitaptan sonra sevmenin, karşılıksız sevmenin kudretini anladım. Ve sevilmenin, sevilmenin bir sorumluluk taşıdığını seven insana karşın bunları hep bildim. Rılke anlattı ben ona eşlik eden yahut onun bana eşlik eden ruhu ile birlikte usul usul dinledim. Öneren arkadaşımı da öyle, onu da usul usul dinledim. Rılke bana çok şey söyledi, ben de korkmuştum hâlâ da korkuyorum mesela. Ölüm diyorum ne ağır bir yazgı, ben ölümden titreyerek korkuyorum. Ben âşkın sunduğu yazgıdan çekiniyorum ve korkuyorum. Ben bekliyorum ve bundan da korkuyorum... Rılke bana dedi ki: "bana öyle geliyor ki herkes dalgın ve meşgul; gidişimizin farkında değiller bile. Sanki bir yıldız akıyor da görmüyor kimse ve kimse niyet tutmuyor. Bir şey dilemeyi unutma, Malte. İnsan dilemeyi elden bırakmamalıdır. Bence gerçekleşme yoktur, ama uzun süren, bütün bir ömür boyu devam eden dilekler vardır; öyle ki insan onların gerçekleşmesini bekleyemez zaten." Beklemek demiştim daha evvel (kendi kendime) ebede mahkum değil mi zaten?.. Kitabın insanın yüreğine âni bir bıçak sapladığına az evvel değinmiştim fakat giriş cümlesi ve o son cümlesi nefes almamı duraksattı sahiden. Sanki tüm bir kitap, o son cümle için yazılmış. Girişi şöyledir: "Demek buraya yaşanacak yer diye geliyorlar; burası ölünecek yer, desem daha doğru." Ve ruhuma saplanan o son cümle: "Şimdi korkunç zordu onu sevmek ve o, buna yalnızca Biri'nin gücünün yeteceğini seziyordu. Ama o Biri, istemiyordu henüz." Rılke'nin içime akan romana teşekkül etmiş, nefis güncesi. Ruhunuza sarın onu, bana hep sarmam üzerine aktı, aktı ve taştı... [ Cânım Behçet Necatigil Bey'in ince çevirisine müteşekkir olduğumu ve o şansına imrendiğimi de belirtmek isterim.] [ Umarım spoi vermiş olmamışımdır sadece fazla alıntı yaptım sanırım. Kendimi tutamadım, rahatsızlık duyanların affına sığınıyorum.🌹]

kelimeleredair 5 years ago

Kış Işığı

Ingmar Bergman

19 Gönderi

Derinlik... Uzun zamandır şöylesi derinlikli film izlememiştim, gerçi ben uzun zamandır film izlemiyorum. Film öylesi ince diyologlarla donatılmış ki, insana hiç sıkılmaksızın bir roman okuyormuş hissiyatı veriyor. Tanrıyla bütünleşen bir adamın yahut şöyle de diyebiliriz Tanrıyla bütünleştiğini düşünen bir adamın(Papaz),…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Gülce

Ömer Lütfi Mete

2 Gönderi

Yılın son şiiri ile yıla veda ediyorum. Ömer Lütfi Mete'nin kitabına ismini veren "Gülce" şiirini çok sevdim -sadece bu şiiri sevdim- diğer şiirlerini ne yazık ki sevemedim, ruhuma sinmedi bur türlü. Bu arada Gülce ismi fevkalâde bir isim değil mi…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Şiirler Şairler Meclisler

İskender Pala

1 Gönderi

Divan dersim için hocanın zorunlu tuttuğu bir eser olan bu kitabı az evvel bitirdim. Açıkçası derin bir nefes almak istiyorum ve tam şu ân da alıyor olduğumu belirtmek isterim ve hatta aldım bile.🙃 Gerçekten hoca zorunlu tutmasaydı asla okumazdım. İskender…devamı

kelimeleredair 5 years ago

İnsan kaç yaşına gelirse gelsin, ne denli yol kat ettiğini sanmış olursa olsun ruhunun aldığı sızı tüm bir bedenini ele geçirebiliyormuş ilk yaşı kadar taze. Dönem içerisinde ruhumda bir sızı hissettiğim vakitlerde hastanenin içerisinden girerek gideceğim yere öyle varırdım, ruhumun…devamıİnsan kaç yaşına gelirse gelsin, ne denli yol kat ettiğini sanmış olursa olsun ruhunun aldığı sızı tüm bir bedenini ele geçirebiliyormuş ilk yaşı kadar taze. Dönem içerisinde ruhumda bir sızı hissettiğim vakitlerde hastanenin içerisinden girerek gideceğim yere öyle varırdım, ruhumun sızısı tüm bir bedenimi sardığı vakitlerde bunu yapmak bana inanılmaz bir sungu sunardı. Hastaneye girer, orada gördüğüm hastaların belki bazen bir ruh yarasına dahi şükretmeyi istediklerini görür ve bunun tazeliğiyle ruhumu tekrar dinlerdim. Şimdiyse evdeyim, dört duvar arasında. Düşler, düşüşler, düşmeler ve can kırıklıklarımı gün vedasını sunduğu her vakit pencere kenarına sinip -üzerime aldığım bir battaniye ile, pencereyi açarak- göğü izleyerek, orada öylece saatlerce düşünerek geçiriyorum. Kendimde tecrübe etmekte olduğum bir his var ve bu his beni çürütüyormuş gibi hissediyorum; sanki ruhum bedenim içresinde çürüyor. Evet evet tam olarak bunu deneyimliyorum. Bunun adı acı mı bilmiyorum, ama bedensel olmayan bir acının bu denli sızı bırakması çok garip değil mi? İnsan olduğumuz için mi böyle? Yoksa göğe baktığım vakit orada yıldızlar arasında şiir tanesini görmeye çalıştığım için mi böyle? Yahut 'bir kıyıda yer edinmeye çalışıyor' olduğum için mi böyle?.. Bir kalp kırıklığının müsebbibi ne denli ağır geldi bana, belki de bu yazgım -kendileri en sevdiğim kelimelerden ikincisidir, bir diğeri ise 'usul usul' kelimesi.- belki de yazgım. Ne yapmalı, insan bazen kabullenmeli, bazen bu olgunluğu üzerine takınmalı(takınmalı mı acaba?) Ama ruhum o olgunluk içerisinde de çürüyor. Dün evdeydim, beynimin içi bir türlü susmadı, kalbimin kırıklıklarını ruhumu kanatırken yakaladım eee insan bir şey de yapamıyor tabi.. Hava da güneşi görünce ondan kaçmak yerine biraz yürümek istedim, uzun süre sonra yürümek... Yürürken güneşin çehreme değişini hissettim, tarifsiz bir ândı; belki basit gibi görünüyor ama ben orada öylece durdum, gözlerimi kapadım ve güneşin çehreme bıraktığı buseye izin verdim. Sizce de bu bir mucize değil mi, ruhuma sarılan bir mucize... Sonrasında ise bir parka geçtim, tabi ya insan bir çocuk görmeli orada bir neş'e görmeli insan yaşadığını hissetmek istiyor ben bunu bir parka giderek hissetmek istedim. Parkta oturduğum yer de ki görsel şöleni size nasıl anlatsam; yapraklar yere dökülmüş tabi ben üzerime dökülmüş gibi hissettim o ayrı :d göğe bir sarılık sunan bir görüntü, tablo gibiydi... Orada birçok şiir dinledim, aslında belirli şiirler ben de yeri olan ve sızı bırakan şiirler... ( Yıkılma Sakın, Evet İsyan) Ama aklımda sürekli şu mısra vardı, şimdi ben oturdum orada öylece çocukların dönüşünü izliyor ve gözlerimi sabitlediğim yere bakıyorken zihnim kendimi şairde dinledi: "Kalbim gerçekten kırık ve eylülün ortası" Kalbim çok kırık, çook... Tarif edemiyorum ve esiri oluyorum. İnsan pek bir kıymet biçtiği birisi tarafından nedensizce kırılınca usul usul dalıyormuş, bildim. Öyle bir gayret ki bende ki dizlerim üstüne çökmüşüm, anlatmışım anlatmışım ama o hiç dinlememiş. Belki bir şiiri yeniden duymak tüm kırıklığa can verecek; "Sana durlanmış kelimeler getireceğim" Ne de çok çenem açıldı böyle, şimdilerde şey diyorum kendime,fısıldayarak,: "Ben yerleşemediklerime yerleşiğim, belirsizliklere yasladığım sırtımla öylece bekliyorum. Ânsızın teslimiyet..." Hâmiş: Yazmak ne iyi geldi, burada kırıklığımı anlatmak kendi ruhuma fısıldamak ne iyi geldi. Dilerdim ki kırıklığı anlayabilen bir şiir tanesi görebileyim, o kıyıda.

kelimeleredair 5 years ago

Waldo Sen Neden Burada Değilsin?

İsmet Özel

6 Gönderi

"Bu kitabı, intihar eden birkaç arkadaşıma ve paranoyadan, şizofreniden mustarip birçok arkadaşıma ithaf ediyorum."İsmet Özel kitaba böyle bir ithafla giriş yapar buna müteakiben kitabın girişine şöyle başlar: "Dünyaya gelmek, bir saldırıya uğramaktır." Kitabın ilk satırları ile hayata karşı yediğim darbenin…devamı"Bu kitabı, intihar eden birkaç arkadaşıma ve paranoyadan, şizofreniden mustarip birçok arkadaşıma ithaf ediyorum."İsmet Özel kitaba böyle bir ithafla giriş yapar buna müteakiben kitabın girişine şöyle başlar: "Dünyaya gelmek, bir saldırıya uğramaktır." Kitabın ilk satırları ile hayata karşı yediğim darbenin sızısını bana hatırlatan bir şair ile tanışmış olduğumu gördüm. Hepimiz insandık ve dünyaya geldiğimiz ân başlamıştı darbe almamız ve bu son nefesimize kadar devam edecekti. İsmet Özel bu kitapta esasen bunu bizlere hatırlatıyor fakat bunun yanı sıra yaptığı bir şey daha var; -İsmet Özel şiirlerini okuyan ve okumayı sevenler bunu çok iyi bilirler diye düşünüyorum- aldığımız ve almakta olduğumuz bu darbelere karşın "Yaşamak umrumdadır" diyebilmek bu mukavemeti gösterebilmek büyük bir olgunluk ve büyük bir güçtür; İsmet Özel bunu yapmıştır bu kitapta, şiirlerinde olduğu gibi. Şiir nedir, insana ne verir, ne sağlar bunu da görebildiğimiz bir kitap ki bunları okuyabilmek İsmet Bey'in şiirini görebilme açısından bize bir ışık tutar. Kitapta şiirin harici olarak İsmet Özel'in siyasetle harmanlanmış kendi hayatının o iki dönemini de anlatır. Buradan şunu gördüm ki İsmet Özel sarih bir şair, gerçek neyse o. Her şeyi, tüm bir dönemini tüm açıklığıyla anlatmış ve sonunda da dediği üzere bundan pişmanlık duymamıştır çünkü insanız hepimizin hayatında belirli dönemler peyda olabilir. Kitabı tüm bir derinliğiyle anlatamadım bunu yapamam sanırım. İsmet Özel'in öyle fikirleri var ki insan hayret ediyor, o kadar farklı bir bakış açısı sunmuş ki... Hayretle ve cehaletle okudum. Bunu yaparken yanımda bir sözlük sürekli araştırdım kelimeleri ve tabii İsmet Bey'in zihnini. Kabul ediyorum ağır bir kitaptı ama iyi ki iyi ki okumuşum. İsmet Özel'e karşı hayranlığım artıyor diğer kitaplarını da bir arkadaşımın önerdiği sıraya uyarak okuyacağım. - Kendisi sayesinde her gece bir doz İsmet Özel alıyorum, hayranı yaptı beni :d- Favorilerime alamıyorum ama siz oraya aldığımı farz edin...

kelimeleredair 5 years ago

Yalnızlığa Dair; "Şimdi bakalım şu modern insanlar arasında yalnızlık çekenlere... Onlar için var mı yalnızlık? Yahut yalnızlık denilen şey sahiden var mı? İnsanların yalnızlık dedikleri şey, adını koymaya çekindikleri ya da adını bile unuttukları bir başka şey mi acaba? Dağ…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Prof. Dr. Ahmet Sevgi/ Beyitlerin Gölgesinde İnsanı yoğun zamanlarında feraha erdirecek, beyitlerin hoş saâdetine erişebilmeye ve o dehlizden bir anlam görebileceğimiz bir eser. Eğer beyitlerin hülyâsına dalmak isterseniz, bir dinginlik eşlik eder bu kitapla size. Beni yormayan, keyifli bir eserdi.

kelimeleredair 5 years ago

Bir şiir sunmak isterim içimden içinize; * Bir sonbahar âhengine benzer yüzün Çağlayanların usul usul aktığı bir âhenk; Bir âhenk ki, mâziden kalan hatır Bir âhenk ki, hatırdan kalan acziyet Bir âhenk ki, acziyetin yazgıma yaslanışı Yazgıma boyun eğişimi görüşüm,…devamı

kelimeleredair 5 years ago

Bugün akşam vakitlerine yakın bir zaman diliminde, Nâzım Hikmet'in içimi kıpır kıpır eden bir yazısına rast düştüm. Nasıl desem insan sanki gökyüzüne her daim bakabiliyor, içindeki o karanlıklara bir ân da ışık yakılıyor öyle bir yazı. Aslında bakarsanız Nâzım Bey'in…devamı