(@) - Raf

lil.ay 11 months ago

Spoiler içeriyor Sıcak mahalle komedisi olmayı amaçlayan ama içeriğiyle bunu tam karşılayamayan bir film. Tolga Çevik’in doğaçlama gücü ve kendine özgü espri dili, bazı sahneleri gerçekten izlenir kılıyordu. Özellikle TolgShow izleyicisi için tanıdık nükteler keyifli gelebilir. Ancak film genel olarak derinlikten uzak,…devamı

lil.ay 11 months ago

Takıntılar

Yunus Nihat Özcan

95 Gönderi

Altı farklı takıntıya sahip kişinin, aynı gün aynı saatte bir psikiyatrın bekleme salonunda karşılaşmalarıyla; film ilk başta komedi türü izlenimini veriyor. Başta eğlenceli bir kurgu gibi duruyordu ancak film ilerledikçe detaylar dikkatimi çekmeyi başardı. Terapi o odaya adım atmanla başlar…devamıAltı farklı takıntıya sahip kişinin, aynı gün aynı saatte bir psikiyatrın bekleme salonunda karşılaşmalarıyla; film ilk başta komedi türü izlenimini veriyor. Başta eğlenceli bir kurgu gibi duruyordu ancak film ilerledikçe detaylar dikkatimi çekmeyi başardı. Terapi o odaya adım atmanla başlar aslında. Hislerinle, düşüncelerinle ve yüklerinle başlarsın her şeye. Bazen yüklerin ağırlaşır, bazense hiç olmamış kadar hafiflersin. Bazen ağır gelir anlatmak, ağlamak hatta dinlemek dahi; ancak fark etmesen dahi sessizce başkasını dinlemek bile terapiye adımdır. Filmde esas alınan altı kişinin zorunlu bir bekleyişin içindeyken, zaman geçtikçe kendilerini başkasının gözünden görmeye, kendi seslerini başkasının sözlerinde duymaya başlarlar. Açıkçası ben de izleyici olarak, sadece onların hikâyesine değil, kendi iç seslerime de tanıklık etmeye başladım. Her bir karakterde kendimden küçük küçük dahi olsa bir parça buldum. Sanki hepimizin içinde saymaya, tekrar etmeye, kontrol etmeye, içimizden geleni bastırmaya çalışan küçük mekanizmalar var. Belki de bu yüzden film bana, altı kişi üzerinden değil, altı farklı içimiz üzerinden ilerliyor gibi hissettirmiştir... Ama her şey bu kadar derin işlerken, bazı karakterlerin biraz yüzeyde kaldığını da söylemeliyim. Özellikle temizlik takıntısı olan karakter… Beni rahatsız eden şey, bu karakterin mizah malzemesine indirgenmiş olmasıydı. Çünkü temizlik obsesyonu, sadece elleri yıkamakla ya da cam açmakla sınırlı değil. Gerçek yaşamda bu takıntı, kişinin hem iç dünyasını hem de çevresiyle olan ilişkisinin sınırlarını çizen bir şeye dönüşebiliyor. Kimi zaman sevdiklerinden uzak kalmasına, kimi zaman hayatını kısıtlamasına neden oluyor. Film bunu göstermek yerine geçiştiriyormuş gibi hissettirdi bana. Belki bu konuda çok şey okuduğum ve gözlemlediğim için böyle hissettim. Ama işte, o eksiklik filme olan bağ ve empati duygusunu biraz zayıflatıyor. Ayrıca final sahnesi kısmının gerekliliğini biraz sorguladığımı da belirtmeliyim. "Havada kalmış"tan ziyade "klişe gibi de değil gibi de" olmuş. Yani beğenmedim açıkçası ama oturup bunu eleştirecek kadar da irdelemeyi tercih etmiyorum. Yine de bu eksiklere rağmen, film benim için bir “grup terapisi” etkisi yarattı. Karakterlerin birbirleriyle çatışmaya başladığı, içlerini döktükleri, bastırdıklarını açığa vurdukları anlar geldiğinde, daha dikkatli incelerken buldum kendimi. Çünkü o anlarda, sadece karakterler açılmıyor, izleyici de içini biraz olsun yokluyor. İnsan ancak aynalanınca kendini duymaya başlar sonuçta ve bu film tam da bunu yapıyor diye düşünüyorum. Film ara ara güldürüyor evet, ama beni en çok düşündürdüğü yerlerde yakaladı. Çünkü hepimizin zihninde görünmez bir tekrar mekanizması var. Biri bizi durdurmadığında, sonsuza kadar sürebilecek bir düşünce, bir alışkanlık, bir korku. Film de tam olarak bu döngüyü görünür kılıyor. (En azından terapi bölümlerini okuyan insanlara önerebileceğim, yüzeysel bir film diyebilirim.) İyi seyirler...

lil.ay 11 months ago

Bir Ayrılık

Asghar Farhadi

86 Gönderi

Bu filmde kimse tam olarak haklı değil. Ama herkes kendince doğru bir şey yapmaya çalışıyor. Peki ya sen izlerken neye göre karar veriyorsun: vicdanına mı, inançlarına mı, yoksa hukuka mı? Asghar Farhadi’nin A Separation filmi, ilk başta Alzheimer hastalığı üzerinden…devamıBu filmde kimse tam olarak haklı değil. Ama herkes kendince doğru bir şey yapmaya çalışıyor. Peki ya sen izlerken neye göre karar veriyorsun: vicdanına mı, inançlarına mı, yoksa hukuka mı? Asghar Farhadi’nin A Separation filmi, ilk başta Alzheimer hastalığı üzerinden ilerleyecekmiş gibi görünse de, beni bambaşka bir yolculuğa çıkardı. Film, bir hastalıktan çok, vicdanın sessizliğini konu ediniyor. Konuşamayan bir bedenin tanıklığında herkes bağırıyor, susuyor, kaçıyor ve hesap veriyor. Ama bu hesap, mahkemelerde değil, izleyicinin iç dünyasında veriliyor. Çünkü bu film bir mahkeme değil, tam anlamıyla bir vicdan mahkemesi. Benim için bu film, “bir karakterin kazanıp kaybettiği” bir hikâye değil. Asıl kazanan ya da kaybeden izleyici oluyor. Kendi içindeki teraziyi nasıl kuruyorsa, yüzleşebiliyorsa ya da kaçıyorsa… Belki de o yüzden film seni öyle bir konuma sokuyor ki, karakterlerin yaptığı hataları savunurken buluyorsun kendini. Onlara değil, kendine itiraf etmek zorunda kalıyorsun. Filmde en çok etkilendiğim karakter Termeh oldu. Bence filmdeki en sıkışmış karakter oydu. Vicdanı olan bir çocuktu o. Annesine hem hayran hem mesafeli. Babasıyla güven ilişkisi içinde ama ona yalan söylemek zorunda kalıyor. Ne yaşına uygun bir ağırlık bu, ne de onun seçtiği bir yük. Nader’i izlerken empati kurduğum anlar oldu. Özellikle babasına bakmak konusundaki sorumluluğu ve kızına karşı olan ilgisi beni etkiledi. Ama hamile bir kadını itmesini hiçbir şekilde doğru bulamıyorum. Düşünceyle eylem arasında bir sınır var ve o sınır aşıldığında savunulacak pek bir şey kalmıyor. Razieh için de karmaşık duygularım vardı. Evet, kendisini korumak için yalan söyledi; ama kendisini korumak için bile olsa iftira atmış bulundu. Ve bu, ne kadar zor bir durumda olursa olsun, görmezden gelinemeyecek bir şey. Daha bütüncül bakmak gerekiyor. Sadece kişinin içinde bulunduğu zor duruma değil, onun davranışlarının yol açtığı sonuçlara da… Film boyunca kimse tamamen doğru davranmıyor. Ama herkes, elindeki imkanlar ve sınırlarla bir şekilde hayatta kalmaya çalışıyor. Bütüncül olarak bakıldığında herkes bir şeyleri yanlış yapıyor. İşte bu noktada Farhadi’nin ustalığı devreye giriyor: Yargılamayı sana bırakıyor, ama sen yargıladıkça kendi vicdanınla çarpışıyorsun. A Separation, sonunda hiçbir karaktere adalet getirmiyor. Ne Nader kazanıyor, ne Simin, ne Razieh… Ama belki bir tek izleyici kazanıyor. Ya da kendini sorgulamadan izlediyse, en çok o kaybediyor. Bu film, izlenip biten değil, bittikten sonra içte başlayan bir film. Hikâyenin sonu, aslında senin içinde yazılıyor... İyi seyirler...

lil.ay 1 year ago

Sevda Mecburi İstikamet

Çağan Irmak

8 Gönderi

İzlerken belki görünen sadece bir yolculuktu ama aynı zamanda bir hesaplaşmayı, gecikmiş sevgiyi, söyleyemediklerimizi ve içimizde bir yerlere sıkışıp kalanları da insanın içine serpiştirerek anlatan bir yapımdı. "Sevda", kalpten gelen bir bağlılık ancak “mecburi istikamet” kısmı, insanın hayatta bazı duygulara…devamı

lil.ay 1 year ago

🎭"Gökyüzü" Yazan: Lucy Kirkwood Oyuncular: Elif Kaman, Feray Darıcı, Dilara Keyf Günüç, Didem Özkavukçu Aygün, Başak Anat, Keiko Belir Yarar, Özlem Gündoğdu, Alev Buharalı, Kitty, Givens Merve Gül, Orkide Çivicioğlu, Cansu Arslan, Çisel Ocak Kara, Neslişah Yılmaz, Melek Yağmur Güler,…devamı

lil.ay 1 year ago

Başka Bir Sen

Ömer Faruk Sorak

117 Gönderi

İnsan durup geriye baktığında fark ediyor aslında. Kaçırdığı anılarının izlerini görüyor. İçinden geleni söylemeye cesaret edemediği, vakti olduğunu düşünüp sevgisini ifade edemediği eylemleri ve nicelerini... Daha zaman var zaten erteleyelim Bir dahaki sefere sarılırım Zamanı mı şimdi, ne gerek var…devamı

lil.ay 1 year ago

Bir Geyşanın Anıları

Rob Marshall

29 Gönderi

"Su gibi olmalısın… Yolu tıkayan bir taş bile seni durduramaz, sadece yönünü değiştirirsin." İnsanın kaderi her zaman kendi seçtiği yoldan ilerlemez. Bazen hayat seçtiğiniz yollarla değil, size biçilen kaderle şekillenir ve o zaman kendinizi, diğer insanların "zaman, hayat, kader" dediği…devamı

lil.ay 1 year ago

Deliliğe Övgü

Desiderius Erasmus

29 Gönderi

Dikkatli olmalısınız: Delilik, bulaşıcı olabilir... Herkesin içinde bir parça delilik yok mudur zaten? Hayata tutunmamızı sağlayan bir yaşam sevinci olan delilik. Mutluluğa ulaştıran asıl delilik. Akıl ve mantığı bile aslında yenen asıl delilik, hayatı gerçekten yaşanbilir yapan herkesin içindeki o…devamıDikkatli olmalısınız: Delilik, bulaşıcı olabilir... Herkesin içinde bir parça delilik yok mudur zaten? Hayata tutunmamızı sağlayan bir yaşam sevinci olan delilik. Mutluluğa ulaştıran asıl delilik. Akıl ve mantığı bile aslında yenen asıl delilik, hayatı gerçekten yaşanbilir yapan herkesin içindeki o delilik... Hani bazı kitaplar vardır ya okuduğunuz anda size bir şeyler anlatmaz ancak zamanla kitabın içinde buluverirsiniz kendinizi. Çünkü asıl kendinizden parçalar buldukça farkında olmadan o kitabın içine girmişsinizdir. Bu eser de öyleydi bana kalırsa. Başta neşeli havacı bir metin ile karşılaştım ve ciddi bür eleştiri yapmıştım içten içe, ancak sonrasında ironinin altına yazarın sıkıştırdığı koca mesajı görmek belki de benim kitaba asıl girdiğim zamandı. Yazar kiliseden filozoflara, soylulardan akademisyenlere kadar hemen hemen herkesi bu kitabın asıl eleştirisine katıyor. Asıl hoşuma giden kısım da buydu, insanların neyi neden kutsadığını, neyin arkasına saklandığını ve delilik kavramının aslında ne kadar göreceli olduğunu sorgulatan bir eserdi. Kısaca kitap yalnızca bir hiciv değil, aynı zamanda bir ayna olduğunu söylemeliyim. Ayrıca yazarın ironiyle dokuduğu bu metin, sadece bir dönem eleştirisi değil, aynı zamanda bugün de geçerliliğini koruyan zamansız bir düşünce yapısı bence. Kendini ve toplumu sorgulamaya cesareti olan herkesin bir noktada okuması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Ancak aynı zamanda herkese hitap etmediğini de düşündüğüm bir eser. Yer yer ağırlaşan göndermeleri, dönemin figürlerine yaptığı doğrudan eleştiriler ve metaforlarla örülü anlatımı, bazı okuyucular için yorucu olabilir. Öte yandan, satır aralarındaki zekâ dolu ironiyi yakaladığınızda, metnin asıl keyfi burada ortaya çıkıyor. Her neyse ne demiştik? Dikkatli olmalısınız: Delilik, bulaşıcı olabilir... Kendi deliliğinizi bulmanız dileğiyle. İyi okumalar...

lil.ay 1 year ago

My Happy Marriage

Akumi Agitogi

32 Gönderi

Öncelikle, animasyon kalitesi ve renk paleti oldukça zarif; yumuşak tonlar ve aydınlatma kullanımı, hikâyenin melankolik ama umut dolu havasını destekliyor. Ancak, hikâyeye gelirsek, bazı noktalar beni tatmin etse de bazı yönleri garip ya da fazla klişe geldi. Miyo’nun yaşadığı travmaların…devamıÖncelikle, animasyon kalitesi ve renk paleti oldukça zarif; yumuşak tonlar ve aydınlatma kullanımı, hikâyenin melankolik ama umut dolu havasını destekliyor. Ancak, hikâyeye gelirsek, bazı noktalar beni tatmin etse de bazı yönleri garip ya da fazla klişe geldi. Miyo’nun yaşadığı travmaların üstünkörü işlenmesi ve psikolojik gelişiminin biraz fazla "doğru insanı bulunca her şey çözülür" çizgisinde ilerlemesi beni rahatsız eden noktalardan biri oldu. Miyo’nun çocukluğundan itibaren istismar edilmesi, sürekli aşağılanması ve yok sayılması, gerçek hayatta bir insanın karakterine kalıcı zararlar verebilecek şeyler. Ama animede bu travmalar, Kiyoka’nın ona biraz iyi davranmasıyla aniden düzelmeye başlıyor gibi sunuluyor. Bu, psikolojik derinlik açısından eksik hissettirdi çünkü gerçek hayatta böyle bir dönüşüm çok daha uzun ve sancılı bir süreç olurdu. Ayrıca, bazı olay akışları aşırı dramatize edilmiş gibi geldi ve mantık sınırlarını da zorlamış. Özellikle Miyo’nun ailesinin ona davranışı o kadar aşırı ki, bir noktada artık inandırıcılığını da yitiriyor. Gerçekçi bir istismar hikâyesi anlatılmak istense bile, sürekli kötü muamele görmek ve herkesin onu küçümsemesi biraz fazla düz yansıtılmış. İnsan doğası genellikle daha karmaşıktır; istismarcı aile üyeleri bile bazen çelişkili davranabilir. Ama burada neredeyse herkes, Miyo'ya eziyet etmek için yazılmış gibi duruyordu. Öte yandan, Kiyoka’nın aşırı soğuk ama birdenbire ideal eşe dönüşmesi de hızlı bir değişim gibi geldi. Onun sert mizacının zamanla yumuşaması güzel bir gelişim olsa da, Miyo’ya karşı giderek daha nazik olmasının çok çabuk gerçekleştiğini düşünüyorum. Biraz daha süreç gerektiren bir ilişki dinamiği daha inandırıcı olabilirdi. Ve bir kadın olarak da baktığımda da karmaşık hislerim var. Miyo’nun güçlenme hikâyesi güzel ama bir yandan da tüm hayatının Kiyoka’nın onu sevmesine bağlanması biraz problemli. Tabii ki, sevgi ve destek insanın gelişiminde önemli ama anlatının “Doğru adam seni severse her şey düzelir” mesajı vermesi biraz geleneksel bir romantik anlatı şablonu gibi hissettirdi. Yine de, Kiyoka'nın dominant ama anlayışlı bir karakter olması, Miyo’yu gerçekten bir birey olarak görmesi olumlu ve hoşuma giden bir yön olduğunu söylemeliyim. Genel olarak izlemesi keyifli, duygusal açıdan tatmin edici bir anime ama psikolojik gerçekçilik açısından bazı eksiklikleri var ve olay akışı bazen fazla basitleştirilmiş ya da klişeye kaçıyor. İyi seyirler...

lil.ay 1 year ago

İçimdeki Müzik

Amber Sealey

5 Gönderi

"Bazı sesler, duyulmak için kelimelere ihtiyaç duymaz." İnsanların kendilerini ifade edebilme biçimleri farklı olsa da, bu ifade biçimlerinin eşit değerde olduğunu hatırlatan zarif ama etkileyici bir yapım. Ve benim de en hoşuma giden kısmı, fiziksel dünyasından yanı sıra içsel dünyasıyla…devamı