🦢 (@mysticaldimples)

"açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde yıldız alacasının gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın rüzgâr uzak karanlıklara sürmüş yıldızları mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan onu çok arıyorum onu çok arıyorum…devamı"açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde yıldız alacasının gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın rüzgâr uzak karanlıklara sürmüş yıldızları mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan onu çok arıyorum onu çok arıyorum heryerinde vücudumun ağır yanık sızıları bir yerlere yıldırım düşüyorum ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş tedirgin gülümser çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili hiç bir anı tek başına yaşayamazlar her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu yıldızlar inanılmayacak bir irilikte yansımalar tutmuş bütün sâhili çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili yalnızlık hızla alçalan bulutlar karanlık bir ağırlık hava ağır toprak ağır yaprak ağır su tozları yağıyor üstümüze özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır eflatuna çalar puslu lacivert bir sis kuşattı ormanı karanlık çöktü denize yalnızlık çakmak taşı gibi sert elmas gibi keskin ne yanına dönsen bir yerin kesilir fena kan kaybedersin kapını bir çalan olmadı mı hele elini bir tutan bilekleri bembeyaz kuğu boynu parmakları uzun ve ince sımsıcak bakışları suç ortağı kaçamak gülüşleri gizlice yalnızların en büyük sorunu tek başına özgürlük ne işe yarayacak bir türlü çözemedikleri bu ölü bir gezegenin soğuk tenhalığına benzemesin diye özgürlük mutlaka paylaşılacak suç ortağı bir sevgiliyle sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız ikimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi tuz parça kırılsak da hâlâ içimizde o yanardağ ağzı hâlâ kıpkızıl gülümseyen -sanki ateşten bir tebessüm- zehir zemberek aşkımız" İlk bakışta bir beden değiştirme hikayesi gibi görünse de, aslında mesafelerin aşkı nasıl tanımladığına dair görsel bir şiirdi benim için. Filmde en çok hoşuma giden detay 'Musubi' kavramıydı. "İpleri birbirine bağlamak Musubi'dir. İnsanları birbirine bağlamak Musubi'dir. Zamanın akışı Musubi'dir." Aşk da Musubi midir? Zamanın akışı Musubiyse evet.. Aşk da Musibidir. Ve Aşk zamandır... Mesafeler ve zaman farklarıysa aşkı yok etmek yerine derinleştirir, saflaştırırmış. Film bunu gösteriyor. Benim görmek istediğim bu oldu en azından. Sadece mesafeler değil, bizzat zamanın kendisi Taki ve Mitsuha'nın arasına giriyor. Bu ayrılık şairimizin deyimiyle 'vahşi bir tat' bırakıyor ruhlarında. Bu öyle bir tat oluyor ki ne kadar uzağa gitseler de, ne kadar unutsalar da içlerindeki o kristal parça hep parlamaya devam ediyor. Film boyunca izlediğimiz o hırslı arayış, her sabah uzun uzun anıların bıraktığı izlere uzun uzun bakma ve ardından gelen arayışın sorgusu şairin 'demirler eriyor hırsımdan' dediği o amansız duygunun yansıması oluyor. Bu yüzden bu şiir benim için bu yapıma cuk uyuyor. Evet şairin de dediği gibi: "çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili"

mysticaldimples 1 month ago

Babaya Mektup

Franz Kafka

98 Gönderi

📌"Yaşam bir sabır oyunundan fazlasıdır." Koca bir aydan sonra bir kitap bitirebildiğim için mutluyum. Reading slumpa sokan kitaplar kapatılsın please. Umuyorum ki beni kitap okuyamama sendromumdan da çıkarmıştır. Bir evladın babasıyla arasındaki yaşamın hesaplaşmasını içeriyor bu eser. Bir tarafta sert…devamı📌"Yaşam bir sabır oyunundan fazlasıdır." Koca bir aydan sonra bir kitap bitirebildiğim için mutluyum. Reading slumpa sokan kitaplar kapatılsın please. Umuyorum ki beni kitap okuyamama sendromumdan da çıkarmıştır. Bir evladın babasıyla arasındaki yaşamın hesaplaşmasını içeriyor bu eser. Bir tarafta sert mizaçlı, başarılı bir iş adamı ve otoriter bir karakter olan bir ebeveyn diğer tarafta narin ve içedönük bir evlat var. Bu karşılıktan doğan bir çatışma ve Franz Kafka'nın hissettiği bir yetersizlik hissi var. Klasik "dediğimi yap yaptığımı yapma" diyen türk aile yapısı gördüm Franz Kafka'nın babasında. Koyduğu belli başlı kurallar var ve bu kurallara en başta kendisi uymuyor. Şaşırdık mı? Hayır. Kurallarına karşı mutlak itaat bekleyen bu adam Franz Kafka'nın gözünde bir tanrı yerine oturuyor. Öyle ki Franz Kafka için babası herşeyin ölçütü oluyor. Her eylemini babasının karakteri ve başarıları üzerinden değerlendiriyor. Bu da maalesef ona yetersizlik hissi, özgüvensizlik ve suçluluk duygusu olarak dönüyor. Çocukluğundan itibaren babası tarafından görülmeme, yüreklendirilmeme ve reddedilme gibi durumlar onu dünyadan da soyutluyor. Bu yüzden içe kapanık bir karakter haline geliyor. Devayı yazılarda buluyor ve bize, beni de çok etkileyen şu alıntıyı bırakıyor: "Yazdıklarımın konusu sendin. Öyle ya, senin göğsüne yaslanıp yakınamayacaklarımdan yakınıyordum orada yalnızca. Kasıtlı olarak uzatılmıs bir vedaydı bu sana, gerçi senin tarafından zorla yaratılsa da, benim belirlediğim yönde gelişiyordu." Öyle ya insan bazen yalnızca yazılarda yakınır durur. O insana gidip yakınamadığı için, yakınması zor olduğu için... Kafka aynı zamanda babasıyla iletişimsizliğini de aktarıyor bize. Zaten aralarında ki bu sessiz hesaplaşma da -babasının yaptıgı psikolojik şiddet dısında- bundan kaynaklanıyor. Zaten sevgili yazarımız babasının karşısında "konusma yetisini kaybettiğini" kendi kalemiyle söylüyor. Doğrudan konuşarak babasıyla halledemediği bu meseleleri mektup yoluyla şikayet ediyor. Lakin bir yandan da babasını aklamak isteyen ve onu suçsuz bulan da bir tarafı var cümlelerinde. Kafka, babasından kurtulmanın yolununda evlenmekten geçtiğini düşünüyor aynı zamanda. Ancak babası gibi bir "aile reisi" olamayacağı korkusu onu bu yoldan da alıkoyuyor. "Her iki evlilik girisimimin temelinde yatan düsünce tümüyle düzgündü: Bir aile kurup, bağımsız olmak." Evliliği bir kurtuluş olarak gören onlarca genç kız gözümün önünden geçti bu söz ile. "Evlenmek, bir aile kurmak, doğmak isteyen bütün çocukları kabullenmek, bu güvenilmez dünyada onları var etmek ve hatta biraz da yol göstermek benim inancıma göre hir insanın ulaşabileceği en yüksek noktadır. Ve son olarak burada da mesele su en yüksek nokta değil, ona uzaktan, ancak makul bir yaklasmadır; öyle ya, güneşin doğrudan ortasına uçmak gerekmez, ama güneşin arada bir vurduğu ve insanın azıcık ısınabildiği dünyanın temiz bir köşesine gidip sığınmak yeterlidir." Bu sözüyle "evlilik" kavramına ne kadar yüce bir şekilde baktığını görüyoruz. Zaten bu konuyu güneş metaforu ile vermesi muazzam. Okudugum an vuruldum söze. Bir yandan da babası ile sürekli kendini kıyaslaması sonucu evlilikten de başarısızlıkla çıkacağını düşünüyor. "O halde neden evlenmedim? Her yerde olduğu gibi tek tük engeller çıktı ama yasam bu engellere yaklasımdan ibarettir." Oldukça pesimist bir insan olmasına rağmen bu sözüyle de hayata tümüyle karamsar bakmadığını gösteriyor. Zira yaşam bu engellere yaklaşımdan ibarettir ve bu konuda seçimler de bizim elimizdedir... Gel de bu söz üzerine hayata küsmeye çalış şimdi. "İnsan kötü bir şey yaptığını henüz öğrenemeden cezalandırılırdı adeta." Çünkü ilk başta doğrusunu öğretmek yerine ceza vermek, bağırıp çağırmak her zaman daha çok işlerine gelir. Kitap bana sadece yazarın babasıyla ilişkisini değil aynı zamanda türk ebeveynlerini de çokça gösterdi. Örneğin şu alıntıda da oldugu gibi. "Mesele, çocuklarına vereceğin herhangi bir ders değil, örnek bir yaşamdı; içindeki Yahudilik daha güçlü olsaydı, örneğin de daha ikna edici olabilirdi; tabii bu da bir suclama değil yine, senın suçlamalarına karşı bir savunmadır yalnızca." Yaşantılarına tam olarak katmadıkları şeyler vardır ve senden tam olarak o şeye uymanı beklerler. Kendileri tam olarak uymadıkları halde. Bir diğer alıntı da ise benim en çok ayar oldugum şeyi göreceğiz. --> "Beni oldum olası, senin çalısman sayesinde hicbir yoksunluk çekmeden huzur, sıcaklık ve bolluk icinde yaşamakla suçlardın (üstelik yalnızken ya da başkalarının önünde yapardın bunu; başkalarının önünde yapmanın aşağılayıcı yönüne duyarlık göstermezdin, çocuklarının meseleleri her zaman herkese açıktı.)" Çocukluk meseleleri her zaman herkese açıktı... Siz ailevi bir konuyu başkalarının yanında açınca kıyametler kopar ama sizin meseleleriniz ayman açık insanlara meze olur. Alıntıyı okuyunca elim ayağım titremedi değil valla. Bu kafa da bulunan ebeveynlere ayar oluyorum >> Defolun bu dünyadan, bu dünyada yeriniz yok. Zira ebeveyn olmanın ilk kurallarından biri de kendi çocuğuna en çok bu konuda sahip çıkmaktır zannımca. En çok da en ihtiyacı olan zamanda, o çocukluk çağlarında... Mektubun en çarpıcı ve belki de en acı verici kısmı sonuydu. Kafka, sayfalarca süren haklı isyanının ardından, sanki babası ona cevap veriyormuş gibi bir kurgu yapıyor. Babasının ağzından kendini suçluyor. Babasının ona "sen de masum değilsin, aslında bu mektubu yazarak beni suçlu hissettirmeye çalışıyorsun ve bu da senin bir tür saldırın" dedirtiyor. Bu durum, Kafka’nın babasından ne kadar kaçarsa kaçsın, aslında babasının sesini kendi içine bir 'iç ses' olarak hapsettiğini gösteriyor. Öyle ki, kendi haklılığını bile savunurken yine babasının gözüyle kendine bakıp kendini haksız çıkarıyor. Okurken elimi ayağımı titreten, beni yer yer öfkelendiren yer yer de hüzne boğan bir eser oldu. 'Reading slump'tan çıkmak için ağır bir top gibi aslında ama insanı kendi gerçeğiyle yüzleştirdiği içinde iyi oluyor bir noktada. Ebeveyn olmanın sadece karın doyurmak ve barındırmak olmadığını, asıl meselenin o çocukları kırmadan dökmeden büyütmenin "asıl mesele" olduğunu hatırlatan bir eserdi benim için. Sonuç olarak Kafka, babasına gönderemediği bu mektubu aslında kendine yazmış... Kendi içindeki o devasa otoriteyle hesaplaşarak özgürleşmeye çalışmış. Sayfalarca kendi iç sesiyle savaşmış. Belki de bu kitabı okumak, bizim de kendi içimizdeki 'ebeveyn seslerini' ayırt etmemize ve o sesi susturup kendi sesimizi bulmamıza yardım eder, bilmiyorum...Yaşam, o engellere verdiğimiz tepkilerden ibaretse umarım bizler, Kafka’nın aksine o güneşin altında ısınacak güvenli köşeyi bulabiliriz. Hepimize dilerim bunu raf ahalisi... 📌Çok işim var diye senden kaçmam, çoğunlukla odamda uzanmak içindi. 📌Evlilik korkusunun bazen kisinin kendi ebeveynine karsı işlediği günahlarının acısını ileride kendi çocuklarının ondan çıkaracağı yolunda duyduğu endiseden kaynaklandığına dair bir görüş vardır. 📌Beni çileden çıkaran seyin seni etkilemesi gerekmez artik ya da tersi, senin için masumiyet olan benim için suç sayılabilir ya da tersi; sende sorunsuz kalan bir şey beni mezara götürebilir. 📌Birinin önünde çıkacağı beş alçak merdiven basamağı, bir başkasının önündeyse tek ama o beş basamağın toplamı kadar yükseklikte bir basamak olması gibidir bu; birinci kisi yalnızca bu beş basamağı değil, daha yüzlercesinin ve binlercesinin üstesinden gelecektir, büyük ve çok yorucu bir yasam sürmüs olacaktır, ancak çktığı basamaklardan hiçbiri onun gözünde ikinci kişi için o tek, ilk, yüksek, sahip olduğu bütün güçleriyle tırmanılması olanaksız, ne yukarı ve elbette ne de dışına çıkabildiği basamağın taşıdığı anlamı taşımış olmayacaktır. 📌Senin sırf fiziki yapın bile beni eziyordu. Örneğin aynı kabinde sıklıkla soyunduğumuzu anımsıyorum. Ben sıska, çelimsiz, kuruydum; Sen güçlü, boylu boslu ve iriydin. Daha kabindeyken bile kendimi acınası bulurdum, Üstelik yalnızca senin değil bütün dünyanın karşısında bu böyleydi. Çünkü sen benim için her şeyin ölçütüydün. 📌Ben her zaman yüzkarasıydım; ya senin komutların yerine getirirdim - bu yüzkarasıydı, çünkü komutlar benim için geçerliydi- ya da dik kafalilik ederdim ve bu da yüzkarasıydı, çünkü nasl olur da sana karsı dik kafalı davranabilirdim; ya da örneğin senin gücüne senin iştahına senin becerikliliğine sahip olmadığım için sana itaat edemezdim, ama sen yine de doğalmış gibi bunları beklerdin benden; tabii en büyük yüzkarası buydu.

mysticaldimples 1 month ago

Aşırıcılar

Hiromasa Yonebayashi

55 Gönderi

Eğer görsel bir şölen ve huzur dolu bir hikaye arıyorsanız, bu film tam bir başyapıt. Hikaye, insanların eşyalarını "aşırarak" hayatta kalan küçük insanlardan biri olan Arrietty -söyleniş şekli çoksell- ile kalp hastalığı nedeniyle dinlenmeye çekilen Sho arasındaki dostluğu konu alıyor…devamı

mysticaldimples 2 months ago

Karayip Korsanları - Siyah İnci'nin Laneti

Gore Verbinski

111 Gönderi

Karayip Korsanları izleme serüveni başlamıştır! Yıllar yıllar önce -4 yıl önce falan galibamsı- sadece ilk filmi izleyip bırakmıştım. 2026 "neden başlayıp şu seriyi bitirmiyoruz" dedi? Dedim olur. Depp der susarım arkadaş. Adamın her filmi mi şahane olur, adamın her karakteri…devamı

mysticaldimples 2 months ago

Babamın Kanatları

Kıvanç Sezer

5 Gönderi

İçimde anlamsızca dolanan hüzün hortumuna "belki ağlar kendime gelirim" diyerekten dramlı bir film açtım. Ama içimde biriken gözyaşlarına bir de sinir eklendi. İzlediğim şey sadece bir film değil, betonun soğukluğuna hapsedilmiş bir vicdan muhasebesiydi. İbrahim 54 yaşında bir inşaat işçisi.…devamıİçimde anlamsızca dolanan hüzün hortumuna "belki ağlar kendime gelirim" diyerekten dramlı bir film açtım. Ama içimde biriken gözyaşlarına bir de sinir eklendi. İzlediğim şey sadece bir film değil, betonun soğukluğuna hapsedilmiş bir vicdan muhasebesiydi. İbrahim 54 yaşında bir inşaat işçisi. Doktor kontrolünde kanser olduğunu öğrenen bu adam, emeklilik için gereken onayı alamıyor maalesef. Para ile belli bir ücret ödemesi gerekiyor; lakin çalıştığı yerden ne hak ettiği parayı tam anlamıyla alabiliyor ne de o hasta haliyle doğru düzgün çalışabiliyor. Filmin gri, tozlu ve ruhsuz atmosferi, İbrahim’in günden güne çöken ruh haliyle öyle bir bütünleşiyor ki, izlerken o inşaatın tozu sizin de boğazınıza kaçıyor... Onunla aynı hayatı yaşamıyorum belki ama İbrahim’in sırtındaki o ağır küfeyi kendi omuzlarımda hissetmemek için taş kalpli olmam gerekiyormuş. Bazı insanlar ise bunu büyük bir soğukkanlılıkla halledebiliyormuş. Sözün değil insanlığın bittiği nokta maalesef. Bazen bir insanı korkutan şey ölmek değil de, geride bırakacağı insanları bir daha görememek... Onlar için gerekli refahı henüz hazırlayamamış olmak... Bunlar ölümden bile daha ağır yükler olabilir. Ölmeden ölmek belki de budur tam olarak. İşçi ve emekçi insanların emeklerinin göz ardı edildiği, canlarının hiçe sayıldığı, "kan parasını öder köşemize tekrar çekiliriz" diyen taşeron ve ana firmaların gerçek yüzünü gösteren bir film bu. İbrahim’in hastalığı sanki tıbbi bir vaka değil de, toplumsal bir çürümenin sonucuymuş gibi duruyor karşımızda. İnsan canı gerçekten bu kadar değersiz mi? Evet, ne yazık ki değersizmiş. Bu düzende ölüm yaşamdan kıymetliymiş. Çünkü sistem, işçiye hayattayken vermediği değeri, o bir "maliyet kalemine" dönüştüğünde, yani öldüğünde pazarlık masasına yatırıyor. Daha başka çalışanlar varmış ve karınca sürüsünden ayrılan bir karınca sorun yaratmazmış... Oysa o karınca bir baba, bir eş, bir insanmış ve insan olmayanlar bu durumu anlamazmış. Yaşarken üç kuruşun hesabı yapılırken, ölümün bir "sus payı" ile hızlıca kapatılmaya çalışılması sistemin en büyük ikiyüzlülüğü. Hayattayken hakkın olanı vermeyenler, öldüğünde aileni susturmak için parayı saniyeler içinde bulabiliyor. Çok büyük aşağılık. Demek ki bu sistemde yaşatmak pahalı ama susturmak ucuzmuş. İbrahim’in emeği o masadaki paradan daha mı az değerliydi? Babamın Kanatları, sadece bir işçi hikayesi değil; her gün önünden geçtiğimiz o dev binaların harcında kaç insanın ahı, kaç babanın yarım kalmış hayali olduğunun belgesidir zannımca. İbrahim öldü mü, yoksa biz mi onu o inşaatın katları arasında sessizce bıraktık? Orası ise tam bir muamma...

mysticaldimples 2 months ago

Why Raeliana Ended Up at the Duke's Mansion

Mitsutaka Hirota

6 Gönderi

Ne kadar romantik anime varsa üzerime atın, please. Özellikle bundanımsı olanlardan. Konu bakımından bana bir kaç yıl önce izlediğim bir Kore dizisini hatırlattı. "W: Two Worlds" dizisinden bahsediyorum. Orada da başrol erkek karakter, bir kurgunun başrolü aslında. Lakin bir şeyler…devamıNe kadar romantik anime varsa üzerime atın, please. Özellikle bundanımsı olanlardan. Konu bakımından bana bir kaç yıl önce izlediğim bir Kore dizisini hatırlattı. "W: Two Worlds" dizisinden bahsediyorum. Orada da başrol erkek karakter, bir kurgunun başrolü aslında. Lakin bir şeyler oluyor ve kendisini gerçek dünyada buluyor. Raeliana adlı kızımız da onun aksine gerçek dünyadan bir kurguya çekiliyor. "İsekai" adlı terim bu gibi durumlar için kullanılıyormuş. Başka bir dünyaya ışınlanma yani kısaca. Bugünde bir şey öğrendik çok şükür. O eski günler... Ne anime bilirdim, ne çizgi roman. Git gide bu tür şeylere alışıyorum. Bir ara sürekli "yok abi ya anime benlik değil" diye söyleniyordum. Sadece bana uyanlarına denk gelmem gerekiyormuş onu fark ettim. Romantikimsi şeyler her zaman cezbedici. Lakinnnn tek bir sorunumuz var. Bunun ikinci sezonu gelmeyebilirmiş. Buna bir tık belki bir kaç tık üzülmüş olabiliriz. -şahsım adına konuşuyorum tabiisi- Fakatttt onu da çözdük. Sayın @brave_bird sayesinde. Kendisine buradan da çok teşekkürler. ✨ 158 bölümle final vermiş bir çizgi romanı varmış. Diziyi bitirmekle kalmadım gittim baştan tekrardan izlediğim yerleride okudum çünkü manyak biriyim, evet. Bazı yerler çizgi romanda yok bazıları dizide. Lakin öyle uçurumlar olan farklar değil bunlar Allah'tan. İlk çizgi romanım galiba. Daha önce Disney'in bir mangasını okumuştum, onun dışında yabancıyım bu tür şeylere. Beni taşlamazsanız bir şey itiraf etmek de isterim... Ben anime hâlini daha çok sevdim. Sırf merakımdan çizgi romana devam edeceğim hikayenin nasıl devam edip biteceğini görmek için. Biraz da diziden falan bahsedelim. Raeliana adlı kızımız kendi dünyasında gizemli bir şekilde öldürüldükten sonra bu romana hapsoluyor ve kendisini Realiana olarak uyanmış hâlde buluyor. Fakat kendisi bu romanda bir yan karakter ve asıl kızın romana dahil olması için öldürülmesi gerekiyor. İkinci kez öldürülmeyi istemeyen kızımız bunun için ne gerekiyorsa yapmaya karar veriyor. Bu yüzden de klasik "kurtarılmayı bekleyen prenses" tiplemesinden ziyade zeki, stratejik düşünen ve kendi ayakları üzerinde duran bir karakter. Bu yönüyle dizi beni kendisine çekmeyi başardı. Hikayenin başrolü olan soğuk ve gizemli Dük Noah Wynknight ile bir anlaşma yapıyor.Sahte bir nişanlılık üzerinden dönen bu pazarlık, zamanla derin bir bağa dönüşüyor. Aslında dizide biz bu derin bağı tam olarak hemen hissedemiyoruz. İkili arasında bir kedi-fare oyunu var. İkiside henüz birbirine tam olarak güvenmediğinden hikaye ayrı bir heyecanlı oluyor. Bir taraftan da hadi artık bir yakınlaşma olsun diyorsunuz. Bu yakınlaşmada yavaş yavaş oluyor. Çizgi romanın devamında daha çok bu anlamda sahne görürüz diye düşünüyorum. Biz bu 12 bölümde daha çok sıraların biraz biraz çözülmesine şahitlik ettik. Tabi tam olarak çözülen bir şey de yok ortada. O yüzden dizinin finali izleyenlere yarım kalmış hissettiriyor. Eğer çizgi romanı olmasaydı büyük hayal kırıklığına uğrardım. İzlemeyi düşününen meraklılar aynı zamanda çizgi romanı da okumalı bence. Şayet ikinci sezon gelirse bir üçüncüyü de çekmeleri gerekebilir. Çizgi romanın 50 bölümü bir sezona tekabül ediyor çünkü. -lütfen çekin lütfen lütfen lütfen- Animasyonların kalitesi ve karakter tasarımları çizgi romandaki o estetik havayı bozmamış. Çizgi romanın aslına sadık kalmışlar. Ben sadece müziklerini pek sevemedim. Favori karakterim şuan Adam Taylor galiba. Hem masum bir duruşu var hem de bir açılsa bizim kızla çok iyi arkadaş olurlarmış gibi hissediyorum. Başrahip Heika ise yalnızca izleyip iç çekmek için oluşturulmuş gibi... Tabi Raeliana için büyük bir koz bu şahıs. Lakin ben onun daha çok karizmatik yönüyle ilgileniyorum. Sonuç olarak Raeliana, "anime bana göre değil" diyenlerin bile önyargılarını kırabilecek kadar sürükleyici ve tatlı bir yapım. Kendi kaderini kalemiyle değil, zekasıyla yeniden yazan güçlü bir kadın karakter izlemek gerçekten tazeleyiciydi. Eğer siz de entrika, gizem ve yavaş yavaş demlenen bir aşk hikayesi arıyorsanız, Raeliana’nın malikanesine davetlisiniz sayın raflılar. İkinci sezon haberi gelene kadar çizgi romanın sayfaları arasında kaybolmaya devam edeceğim; zira bu hikayenin sonunu öğrenmeden içim rahat etmeyecek!

mysticaldimples 2 months ago

Uçurtma Avcısı

Khaled Hosseini

225 Gönderi

"Yaşım ilerledikçe, şiir kitaplarında yelda'nın gözü uyku tutmayan, bitmek bilmez gecenin sona ermesini, güneşin doğup onları sevdiklerine kavuşturmasını bekleyen aşıklara acı çektiren, yıldızsız bir gece olduğunu okudum. Süreyya Taheri'yi tanıdıktan sonra, haftanın her gecesi benim için yelda olup çıktı." Yelda,…devamı

mysticaldimples 2 months ago

Veronika Ölmek İstiyor

Paulo Coelho

227 Gönderi

"Yaşamıma bir anlam kazandırdığın için sana teşekkür ediyorum. Bütün bu başıma gelenleri yaşamak için gelmişim bu dünyaya: İntihar girişimi, kalbimi yıpratmam, seninle tanışmam, bu şatoya gelmemiz, hepsi yüzümü ruhuna nakşetmek içindi. Bu dünyaya bir tek nedenle gelmişim, anlıyorum, seni resme,…devamı

mysticaldimples 3 months ago

Yedi Güzel Adam

Adnan Güler

51 Gönderi

Uzun zamandır listemde olan ve bir o kadar uzun zamandır merak ettiğim diziyi şükür bitirebildim. Ve ben de bittim... Diziyi izlemeye başladığımda şairlerin hayatlarına daha çok değinileceğini zannetmiştim; lakin Maraş şairlerinin yaşadığı o dönemin ruhuna daha çok tanıklık ettik. Sağ-sol…devamıUzun zamandır listemde olan ve bir o kadar uzun zamandır merak ettiğim diziyi şükür bitirebildim. Ve ben de bittim... Diziyi izlemeye başladığımda şairlerin hayatlarına daha çok değinileceğini zannetmiştim; lakin Maraş şairlerinin yaşadığı o dönemin ruhuna daha çok tanıklık ettik. Sağ-sol çatışmasını, provokatörlerin oyunlarını, kardeşin kardeşe kırdırılmasını maalesef büyük bir hüzün ve büyük bir öfkeyle izledim. Bu konularda en çok zoruma giden şey sanırım bu: Biz bir milletiz ve bunun "sizi bizisi" yok. Alevisi, Sünnisi yok. "Siz" diye bir şey yok; biz BİRİZ. Ve kanı bozuk şer odakları yüzünden ülkemin insanlarının bütün bunları yaşamış olmasına ve hâlâ yaşıyor olmasına çok üzülüyorum. İlerleyen paragraflarda bunlara tekrar değineceğim. Şimdi "Yedi Güzel Adam"a ve onların hayatlarına ufak bir yolculuk yapacağız: Adil Erdem Bayazıt:Yedi Güzel Adam'ın gür sesli şairi. Kendi hayatında da oldukça vakur bir duruşa sahip olan Erdem Bey'i, oyuncu Uraz Kaygılaroğlu çok güzel canlandırmış. Her bölümün başında onun sesinden şiir seslendirmeleri ile nasiplendik. Bir edebiyatçı olmasının yanı sıra kendisi aynı zamanda hukuk mezunuymuş. 1995 ve 1999 yılları arasında da Kahramanmaraş milletvekili olarak görev yapmış. Cahit Zarifoğlu: Ankara'da doğan yazar aslen Kahramanmaraşlı. Alman Dili ve Edebiyatı bölümünde öğrenim gören şairimizin havacılığa ve uçaklara da özel bir ilgisi bulunmakta. Dizide oldukça içe kapanık biri; gerçek hayatında da bu yönüyle bilinirmiş. Sürekli düşünür halde bulunmasından mütevellit arkadaşları ona "Aristo" dermiş. Şiirleri de kendisi gibi kapalı ve anlaşılması zor... Baran Akbulut, Cahit Zarifoğlu'nun o duruşunu çok iyi aktarmış. Nitekim en çok bağ kurduğum kişi de kendisi oldu. Rasim Özdenören: Alaeddin Özdenören ile kardeş olan yazarımız "Gül Yetiştiren Adam" olarak da biliniyor. Erdem Bey gibi hukuk mezunu olmasının yanı sıra Türk edebiyatında modern hikâyenin en önemli isimlerinden biridir. (Henüz okumak nasip olmadı ama inşallah olacak.) Mertcan Sevimli'nin oyunculuğu sayesinde yakın hissettiğim ikinci isim de kendisi oldu. Alaeddin Özdenören: İktisat bölümünden mezun olan şairimiz "hüzün şairi" olarak biliniyor ve Yedi Güzel Adam içinde yerini alıyor. Nuri Pakdil: Nuri Bey'i ise "Kudüs Şairi" olarak biliyoruz. Kendisi diğer isimlerden yaşça büyük olduğu için hep "Nuri Abi" olarak anılıyor. Türk edebiyatında en net ve en tavizsiz duruşa sahip isimlerden biri olmasına rağmen, dizide bu yönü tam yansıtılamamış gibi geldi bana. Kemal Uçar'ın oyunculuğu, o ağırlığı hissetmemde biraz eksik kaldı. Ve bazen irite olmaktan kendimi alıkoyamadım. Mehmet Akif İnan: "Mescid-i Aksa" şiiriyle özdeşleşmiş ve yzun yıllar edebiyat öğretmenliği yapmış. İnan, aynı zamanda Eğitim-Bir-Sen'in kurucusu olan önemli bir sendikacıymış. Ali Kutlay: Öykü yazmaya 16 yaşında başlasa da 18 yaşında bu faaliyeti bırakmış. Yazarlık hayatı kısa sürse de Yedi Güzel Adam çevresindeki etkisi çok büyük. Özellikle Rasim Özdenören’in eserlerine ve motivasyonuna katkısı ile edebiyat dünyasında özel bir yere sahip olmuş. Biz bu isimleri dizide aynı okulda ve aynı yoğunlukta etkileşim halindeymiş gibi görüyoruz; lakin gerçek hayatta zaman çizelgesi böyle ilerlemiyor. Aralarında yaş farkları var ve bir araya gelişleri daha uzun bir zamana yayılmış. Özellikle Ankara’daki Mavera ve Edebiyat dergileri süreci bu arkadaşlığa büyük katkı sağlamış. Bu paragraf spoiler içerir ama küçük bir spolier: Dizide Cahit ve Zehra'nın imkânsız aşkı merkezde. Gerçek hayatta böyle bir aşk olmamakla birlikte, Cahit Bey'in iç dünyasındaki yalnızlık ve sonradan kurduğu aile hayatı daha ağır basıyor. Berat Hanım ile evliliğine Necip Fazıl Kısakürek vesile oluyor ve nikâh şahitliğini yapıyor. Dizide ise Cahit'in bu evliliğe pek sıcak bakmadığını, biraz "nazlandığını" izliyoruz. Dizide Maraş şehri merkezde olsa da, aslında bu yedi adamın entelektüel üretimi daha çok Ankara ve İstanbul’daki dergi yazıhanelerinde gerçekleşmiş. Sağ-sol çatışması ise dizide aksiyonu artıran bir unsur olarak kullanılmış. Şairlerin gerçek hayatlarında bu tür sokak kavgalarıyla pek yakınlıkları yokmuş onlar daha çok kalemlerinin gücüyle tepki veren insanlar olmuş. Ki ürettikleri eserlerden de bunu biliyoruz. Silahların ve kavgaların hüküm sürdüğü bu dönemde, şairlerimiz sayesinde kelimelerle nasıl bir dünya kurulabileceğini görüyoruz. Kudüs ve ümmet bilinci taşıyan sahneler, bize sadece kendimiz için değil, dünyanın diğer ucundaki mazlumlar için de dertlenmemiz gerektiğini hatırlatıyor. Hoş o dönemler bizim ülkenin de her bi yanı yangın yeriymiş... Dizide bazı sahneler aksiyonu artırmak için konulmuş. Lakin çiçek sinemasının bombalanması ve Kahramanmaraşta yaşanan kıyım acı bir gerçek. Tüm bunlar da oradan büyük bir göç olmasına sebebiyet vermiş zaten. 1970'ler Türkiye'si; sokak kavgalarının ve siyasi istikrarsızlığın zirve yaptığı, onlarca canın heba olduğu bir dönem... İşte bu kaosun içinde Yedi Güzel Adam "üçüncü bir yol" teklif ediyor: Ne Batı hayranı bir modernizm ne de köhneleşmiş bir gelenekçilik. Onlar, geleneği modern bir dille yeniden inşa etmeye çalışmış ve "Eylemimiz şiirdir," diyerek bu yolda yürümüşler. Gerçekten okumak o kadar önemli ki bunu bir kez daha anladım. Siyasete hiçbir zaman tam olarak yakınlık duymadım. Kendimi apolitik olarak gören bir insandım. Ta ki bu diziye kadardı herşey. İlk defa Türkiye siyasetini oturdum ve büyük bir merakla araştırdım. Herşey gibi siyasetin de bir zamanı varmış anlamış oldum. Sonuç olarak yedi güzel adam, sadece edebiyatçıların hayatını anlatan biyografik bir yapım değil aynı zamanda acıyla yoğrulmuş bir dönemin, sarsılmaz dostlukların ve kalemi silah belleyenlerin hikayesi olmuş. Diziden geriye damağımda hem o zarif şiirlerin tadı hem de ülkemin kaybettiği gençlerin burukluğu kaldı. Beni oldukça etkileyen bir şiirle ise gönderiyi bitirmek istiyorum... Seçkin bir kimse değilim İsmimin baş harfleri acz tutuyor Bağışlamanı dilerim Sana zorsa bırak yanayım Kolaysa esirgeme Hayat bir boş rüyaymış Geçen ibadetler özürlü Eski günahlar dipdiri Seçkin bir kimse değilim İsmimin baş harflerinde kimliğim Bağışlanmamı dilerim Sana zorsa yanmaya razıyım Kolaysa affı esirgeme Hayat boş geçti Geri kalan korkulu Her adımım dolu olsa İşe yaramaz katında Biliyorum Bağışlanmamı diliyorum

mysticaldimples 5 months ago

Adventure Time with Finn & Jake

Pendleton Ward

21 Gönderi

Come along with me🤸🏻‍♀️ Bitti... Çünkü başlayan her şey bir gün bitmeye mahkum. Bu yılın şubat ayında en baştan izlemeye başladım ve on sezonluk koca bir serüveni arkada bıraktım. Çocukken benden bir kaç yaş küçük bir kuzenimle oturur izlerdik. Çizgi…devamıCome along with me🤸🏻‍♀️ Bitti... Çünkü başlayan her şey bir gün bitmeye mahkum. Bu yılın şubat ayında en baştan izlemeye başladım ve on sezonluk koca bir serüveni arkada bıraktım. Çocukken benden bir kaç yaş küçük bir kuzenimle oturur izlerdik. Çizgi dizi izlemeyi zaten seviyordum o zamanlar ama onunla izlemek çok daha başka bir seviyeydi benim için. Bayramları, aile buluşmalarını, misafirlikleri iple çekerdim. O günlerde güldüğüm, anlam veremediğim bir şekilde içimi ısıtan o sahneleri yeniden yaşamak istedim. Çocukken benim için yalnızca renkli bir dünyaydı, şimdi ise büyümenin ve kaybetmenin masalı gibi. Zira hislerimde o zamana ait kaldı yalnızca. 21 yaşında bir kadın olarak izlediğimde yalnızca o günlerin özlemini duydum içimde. O günlerin masumluğunu, huzurunu aradım. Lakin içimde koca bir boşluk ve boşluğun içinde doldurulmayı bekleyen bir özlem buldum. Hasret zor, vuslat ondan da zor... Bitirdiğim koca serüvene şöyle dönüp bir bakıyorum. Görünürde bir çocuk dizisi. İçine girince anlıyorum ki öyle değil. Finn gün be gün büyüyor, dostluklar değişiyor, kahramanlıklar yerini kabullenişe bırakıyor. Değişim, değişmeyen tek şey oluyor. Dünyamızda olduğu gibi... Ne zaman adventure time başına otursam annem gelip "yine öcükleri izliyorsun" diye dalga geçmekten asla geri durmadı jcjzjxjs Canım annem bilmiyor tabi, o dünyada kaybolduğumda çocukluğumun yankılarını yalnızca ben duyuyorum. Serin bir yaz akşamı, yanımda kuzenim, elimde dondurma, gün boyu oynamaktan bitap düşen bedenlerimiz ve çizgi dizilerimiz... Ve içimi en tuhaf yapan şey o günlerin bir kokusunun olması. En çok da onu özlüyorum galiba. Anlarımla bütünleşen ve asla unutamadığım o kokuları. Evet dizi bitti bitmesine ama bazı şeylerin yeri baki. İçimde hâlâ devam eden şeyler var. Onlar beni bu hayata bağlayan ve yaşadığım şu hayatta tutunduğum dallar. Küçük ama büyük mutluluklarım. Basit, sade ama muhteşem günlerim ve anlarım... Ben zaten basit bir hayatın muhteşem günlerine talibim. Ruhtin rahmettir sözünün derinliğiyle rutinlerime şükrettiğim, sevdiklerimle sevdiğim şeyleri yapabildiğim ve çokça sohbet edebildiğim... Öyle ya mizacım da tam buna uygun. Ne kalabalığı götüren bir kafam var ne de sahte toplulukları hayatında isteyen bir ruhum. Az olanın özüne talibim. Ve biliyorum yalnız onlar bana huzur veriyor, yalnız onlar bana yaşadığımı hissettiriyor.