(@) - Raf

Temmuz Ayı Özetim 🎬İzlediklerim🎬 ☞⁠ Aman Tanrım ☞Büyük Lebowski ☞Yıldız Savaşları Bölüm 1: Gizli Tehlike ☞Yıldız Savaşları Bölüm 4: Yeni Bir Umut ☞Alacakaranlık Efsanesi: Yeni Ay ☞Yıldız Savaşları Bölüm 5: İmparatorun Dönüşü ☞Yıldız Savaşları Bölüm 6: Jedi'in Dönüşü ☞Yıldız Savaşları…devamı

nubesh 2 years ago

Lanetli Çocuk

Honore de Balzac

2 Gönderi

Geçmişten günümüze bakıldığında soyun devam etmesi ne kadar da önemli bir şeymiş gibi geliyor değil mi? Sanki o soy devam etmezse dünyada insan kalmayacak veya soylu bir insansa itibarı zedelenecek gibi bir anlayış söz konusu. Halbuki öldükten sonra kimse bize,…devamıGeçmişten günümüze bakıldığında soyun devam etmesi ne kadar da önemli bir şeymiş gibi geliyor değil mi? Sanki o soy devam etmezse dünyada insan kalmayacak veya soylu bir insansa itibarı zedelenecek gibi bir anlayış söz konusu. Halbuki öldükten sonra kimse bize, soyun devam ediyor mu diye sormayacak ya da "Aferin erkek çocuk doğurduğun için senin soyun devam ediyor." demeyecek. Peki ya neden bir soy ismin tarihe karışmaması için bu kadar çaba sarf ediliyor? Kitapta da bir Dük'ün soy sevdasını açık açık görüyoruz. Sırf erken doğumla dünyaya geldi diye oğlunu lanetleyen bir babadan bahsediyoruz. Bu yüzden oğlunu hiç görmeyen ve eşine, oğlunu gördüğü an öldüreceğini söyleyen bir baba. Kitap boyunca en çok sinirlendiğim karakter tabii ki Dük olmuştu. Bir ara eşine "Neden beni sevmiyorsun?" diye sorduğunda biraz üzülmüş olsam da ona her şeyin müstahak olduğunu düşünüyorum. Dük'ün eşi de zorla evlenmiş ve oğlunun babası tarafından öldürülmemesi için hayatını oğluna adayan bir anne. Hatta ilk çocuğuna gösterdiği sevginin birazını bile ikinci çocuğuna gösteremeyen bir anne. Yazarımız ailenin küçük çocuğu Maximilien'i her ne kadar babasına benzer bir şekilde tasvir etse de ben, onun bu kadar kötü olmasını sevgisizliğe bağlıyorum. Hani yazar bile “Benim hiçbir zaman bir annem olmadı. Benim hayatımdaki bütün kötülüklerin nedeni annemdir.” demiş yaa... Maximilien'inki de o hesap. Bu yüzden Max'e kızamıyor ve kötü olduğu için onu suçlayamıyorum hatta kitabı bitirdikten sonra Balzac'ın hayatını okuduğumda Maximilien ile ortak bir noktaları olduğunu düşünmeye başladım. İkisi de anne yönünden pek şanslı değiller maalesef. Etienne'ye dayatılan hayat da güzel değildi. Herkesten uzakta, insan yüzü görmeden, sadece annesinin ve hekimin olduğu bir dünyada herkesten habersiz yaşıyordu. Ben de evden çıkmayı sevmeyen bir insanım hatta insanlarla ilişki kurmayı da sevmem ama Etienne'nin hayatını okuyunca daraldım. Öyle ki kendi halime bile şükrettim sjsjs Ah bee Etienne, üzümlü kekim. Bu arada Etienne'nin ileriki zamanlarda ruhunu bir aşka teslim ettiğini de görüyoruz. Hatta Platon'un felsefi görüşlerine hakimseniz bu aşkın Platon'un nefs düşünden izler barındırdığını anlayabilirsiniz. İtiraf etmeliyim ki felsefeyle pek aram yok bu yüzden biraz araştırayım dedim de işin içinden çıkamadım sjsjs Yani nefs düşü ne anlama geliyor diye video izleyeyim dedim de çok saçma bir yerden çıktım. O yüzden bilen biri bana açıklarsa çok memnun olurum :) Kitabın dili biraz ağır ama okumaya engel değil. Bazı kısımlarda sarıyor ve devamında ne olacağını merak eder hale geliyorsunuz. İlk basıldığı zamanlarda felsefi incelemelerin arasında yer bulan bu kitabımız, daha sonra tek yönlü bir yazı olmadığını fark ettikleri için Fransız Edebiyatının tozlu raflarında yerini buluyor. Balzac'la tanıştığım bir eser olduğu için sevdim. Umarım siz de seversiniz :)

nubesh 2 years ago

Soul

Pete Docter

310 Gönderi

Oblomov'u okuduktan sonra büyük bir boşluğa düşmüştüm. Benim bu hayattaki amacım neydi? Ne yaparsam mutlu olacaktım veya neye yeteneğim vardı da gün yüzüne çıkmamıştı diye düşünüp duruyordum. Şu an "Ben eskiden böyle biri değildim" deyip hüngür hüngür ağlayabilirim çünkü zamanında…devamıOblomov'u okuduktan sonra büyük bir boşluğa düşmüştüm. Benim bu hayattaki amacım neydi? Ne yaparsam mutlu olacaktım veya neye yeteneğim vardı da gün yüzüne çıkmamıştı diye düşünüp duruyordum. Şu an "Ben eskiden böyle biri değildim" deyip hüngür hüngür ağlayabilirim çünkü zamanında önüme koyulan engellerin, kısıtlamaların hayatıma ne şekilde mâl olduğunu yavaş yavaş anlıyorum. Evet, ben dünyanın en yeteneksiz insanıyım hatta olduğunu düşündüğüm yeteneklerin bile köreldiğini düşünüyorum. Bir amacım yok çünkü zamanında amaç edinecek bir şey bulamadım. Yaşamaya çalışıyorum tıpkı büyüklerimin yaptığı gibi... Beni yetiştiren insanların, kendilerine göre haklı bir gerekçeleri olduğunu düşünmeye çalışıyorum ama bana verilmeyen o fırsatların, aynı kişiler tarafından başkalarına verildiğini görmek beni daha çok üzüyor. Kıskanç bir insan değilim ama bu duruma çok imreniyorum yaa. Keşke 9 yaşındaki Beyza'nın elini tutup gitmek istediği her yere götürebilseydim. En azından bu kadar boş yaşamaz, bir amaç edinirdim. Filmde de müzik öğretmeni olan Joe'nin en iyi caz grubuna dahil olma fırsatını yakaladığı gün, bir kaza geçirip ölümle yaşam arasındaki mücadelesini gözler önüne seriyor. Ölümden sonraki yaşama inanan insanlar olarak nereye gideceğimizi az çok tahmin edebiliyoruz ama dünyaya gelmeden önce ruhumuz neredeydi? Ne yapıyordu bilmiyoruz. Joe'de ölümden kaçmak isterken yaşamdan önceki ruhlar alemine gidiyor ve oradan da dünyaya geri dönmeye çalışıyor. Çünkü her şey tam da istediği gibi olmuşken ölemezdi... 22 numaralı ruh da Joe'nin tam tersine dünyaya bile gelmek istemeyen biriydi. Korkuyordu... Ya yapamazsam, dünyada yaşayamazsam, hiçbir şeyden zevk almıyorum, bir amaç edinemiyorum deyip duruyordu bu yüzden yıllarca dünyaya gelmeyi reddetti. Sonra ne mi oldu? Joe ile tanıştı. Güzel bir animasyondu. Evet, mesaj verme kaygısına düşmüşlerdi bu yüzden de bazı yerlerinde sıkıldım ama genel olarak beğendim. Acaba kişiliklerimiz ve yeteneklerimiz filmde gösterildiği gibi mi bize aktarılıyor? Öyleyse güzelmiş :)

nubesh 2 years ago

Kahve ve Sigara

Jim Jarmusch

18 Gönderi

Spoiler içeriyor Filmi izlemek için kahve yaptığım ve buna bin pişman olduğum doğrudur. Çünkü filmin atmosferinden midir yoksa kahvenin etkisinden mi bilmiyorum ama yarım saatin sonunda daraldım ve filmi kapattım. Sonra da koca bir fincan kahve içtiğim için uyuyamayıp devam ettim. Evet…devamıFilmi izlemek için kahve yaptığım ve buna bin pişman olduğum doğrudur. Çünkü filmin atmosferinden midir yoksa kahvenin etkisinden mi bilmiyorum ama yarım saatin sonunda daraldım ve filmi kapattım. Sonra da koca bir fincan kahve içtiğim için uyuyamayıp devam ettim. Evet ilk başlarda çok sıkıldım, hiçbir şey anlamadım ama devam ettiğimde aslında o kadar kötü olmadığını fark ettim. Tabi birkaç kişinin yorumunu okumamın da faydası vardı o detayı da ekleyelim. Tanımadığınız insanlarla sohbet eder misiniz? Sohbeti kim açar, ne konuşursunuz? Ya da uzun zamandır konuşmadığınız / görüşmediğiniz biriyle ne konuşabilirsiniz? Eskiden olsa konuşacak bir konu bulurdum, sohbeti devam ettirmek için konudan konuya bile atlardım ama şu an istesem de öyle bir şey yapamam. Biriyle saatlerce otursam, saatlerce sessiz kalabilirim. Hatta bazen konuşmak istemediğimi o kadar çok belli ediyorum ki kendimden nefret eder hâle geliyorum. "Bu kadar da samimiyetsiz olmazsın bee" deyip kızıyorum. Halbuki kahvemiz ve sigaramız olmadığı için bu sohbet devam etmiyormuş. Filmde 11 masa ve her masadaki insanların sohbetlerine şahit oluyoruz. Kahve ve sigara varsa her türlü konu konuşulur mantığı yer alıyor. Sigaranın zararlı olduğundan tabii ki bahsediliyor hatta bir sohbette sadece sigaranın zararlı olmasından bahsediyorlar. Bir de şunu fark ettim bazı masalarda fazlasıyla fincan bulunuyordu bu yüzden adamın eli titriyordu. Yani fazla kahve içmenin bıraktığı etkiyi gösteriyorlardı. Bir masada sigara içen adama içme diye kızan abinin sesinden, onun da sigara geçmişi olduğunu düşündüm. Sesini kaybettiği için başkalarını uyarıyordu. Yani öyle değilse de ben öyle hissettim. Aynı şekilde son sahnede sigara içen adamın öksürmesi de sigaranın zararını gözler önüne seriyordu Aslında günlük hayatta denk gelebileceğimiz insanları görüyoruz bu masalarda. Mesela birini izlerken "Aaa sanki beni anlatmış." diyebiliyorsunuz ya da ailenizden, arkadaşlarınızdan biri gözünüzde canlanabiliyor. O yüzden gerçeklere yüz tutmuş bir film olduğunu söyleyebiliriz. Mesela sigarayı bırakmaya çalışan bir adamın bir kereden bir şey olmaz diyerek içmeye başlaması, ikiz kardeşlerin aralarındaki anlaşmazlık, sigaranın sağlıklı olmadığını söyleyen adam, kuzenenlerin samimiyetsiz sohbeti, bir problem yok diye arkadaşının neden onu çağırdığını sorgulayan adam, habire kahve doldurmaya çalışan garson... Ay o garson neydi yaa? Tekrarlayan şeyleri sevmeyen biri olarak sinirlerim bozuldu. Zaten o sahneden sonra dayanamayıp kapatmıştım. Filmin aşırı rahatsız ettiğini söylemeliyim. Ya da ben alışık olmadığım için böyle hissettim bilemiyorum ama ağır bir havası var. Bu ağırlık sıkabiliyor. Ama ona rağmen oyunculuklar çok iyi. Kötü bir film olduğunu söyleyemem ama benlik değilmiş diyelim. Filmi izledikten sonra insanlarla sohbet etme isteğim hepten azaldı. Çünkü sıkıldıklarını ve o ortamdan kaçma girişimlerini o kadar güzel canlandırıyorlardı ki... Birini konuşarak sıkma düşüncesinin çok kötü bir şey olduğunu fark ettim. Bu arada filmi izledikten sonra kahveden nefret etmiş olabilirim bu neden bende ters tepti yaa? Hiç böyle olacağını tahmin etmemiştim. Aksine kahveyi zevkle içerim diye düşünüyordum ama dün gece içtiğim kahvenin acımsı tadı şu an bile ağzıma geldikçe neden nefret ettiğimi anlıyorum. Sanırım bu film yüzünden upuzun bir süre kahveyle arama bir mesafe koyacağım :/ Heh bir de boş vaktim çok, diş randevusu olan varsa ben gidebilirim sjsjsj

nubesh 2 years ago

Oblomov

İvan Gonçarov

89 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu kitabı lisedeyken hocamızın önerisiyle okumuştum. Bize kitabı anlatırken " Oblomov adındaki karakterimiz; kitabın başında yatağında uzanıyor, ortalarında yatağında uzanıyor ve 600 sayfanın sonuna geliyoruz ama hâlâ yatağında uzanıyor." demişti. Bu cümle neden beni meraka düşürdü? Neden kitabı okuma isteğiyle…devamıBu kitabı lisedeyken hocamızın önerisiyle okumuştum. Bize kitabı anlatırken " Oblomov adındaki karakterimiz; kitabın başında yatağında uzanıyor, ortalarında yatağında uzanıyor ve 600 sayfanın sonuna geliyoruz ama hâlâ yatağında uzanıyor." demişti. Bu cümle neden beni meraka düşürdü? Neden kitabı okuma isteğiyle yanıp tutuştum bilmiyorum ama o günlerde kütüphaneden alıp hemen okumaya başlamıştım. Kitabı bitirdikten sona "Çok güzel, Oblomov'a çok benziyorum." falan demiştim. Evet o zamanlar kitabı çok beğenmiştim ama yıllar geçtikçe kitabın ne anlattığını unuttum çünkü ne anlattığını anlamamıştım. Sadece okuyup geçmiştim ve aklımda kalan tek şey; hocanın kitabı anlatırken kurduğu cümleydi bu yüzden biri bu kitabı okudun mu diye sorduğu zaman "Oblomov yaa tüm gün yatağında uzanıyor işte." demiştim. Buradan coğrafya hocama sesleniyorum: "Hocam... Canım hocam, sen Oblomov'u hiç anlamamışsın yaa. Oblomov kitap boyunca yatağında uzanıp pineklemiyordu. Aksine bir sürü şey yapıyordu ama insanların samimiyetsizliğini sevmediği için heh bir de ailesinin onu yetiştirme biçimi böyle olduğu için yatağından kalkamıyordu." Evet bu söylediklerim Oblomov'un hiçbir şey yapmadan durmasına bir sebep değil çünkü koca adam olmuş, hayatında bir şeyleri değiştirebilecek imkanı var diyebiliriz ama öyle bir şey yok. Maalesef yok. Bence bir çocuk nasıl büyütülürse hayatı boyunca o özelliklere sahip olacak ve bunu istediği kadar kişisel gelişim kitabı okusun, istediği kadar içinde güç bulunsun ya da istediği kadar birilerinin desteğini alsın değiştiremeyecek. Kitap aslında Doğu ile Batı arasındaki farkları iki karakter üzerine bize gösteriyor. Biri Oblomov diğeri de çocukluk arkadaşı olan Ştolts. Oblomov sürekli planlar kurar ama o planları gerçekleştirecek gücü bulamaz. Çünkü zamanında hiç sorumluluk almamıştır ve bu işleri nasıl yürüteceğini bilemez. Hep birinin desteğine ihtiyaç duyar ama o birini nereden bulacak? Mesela sorunlar gözünü korkutur çünkü sorunlarla baş başa kalmadığı için nasıl çözeceğini bilemez. El bebek gül bebek büytüldüğü için bir probleme nasıl yaklaşılacağını, neler yaparsa işin içinden çıkabileceğini bilemez. Ştolts is Oblomov'dan farklı olarak çok çalışkandır. Her şeyi kendi yapar, yerinde durmaz, ülke ülke gezer... Daha bir çok şeyi yapar ve kimseye muhtaç kalmaz. Ştolts'u okurken onun yerinde olmayı o kadar çok istedim ki. Bir an "Kalk Beyza sen de Ştolts gibi şehir şehir gez." dedim tabi daha ülke ülke gezecek standartlara sahip değilim. Sonra da ne şehir şehir gezdim ne de şehrimdeki yerleri gezdim. Oblomov gibi oturdum ve plan kurdum. O da hangi gelmez ayın gelmez gününde gerçekleşecek bilmiyorum. Bu arada Ştolts'un da ailesinin ona birçok imkan verdiğini, onu bazen kendiyle ve sorunlarıyla baş başa bıraktığını, çocukları diye ona bağlı yaşamadığını, bazen özgür bıraktığını da söylemek istiyorum. Buradaki en büyük etkenin aile olduğunu söylemiştim. Eğer Oblomov'da Ştolts gibi büyüseydi böyle bir hastalığa yakalanmazdı diye düşünüyorum. Kitap boyunca Oblomov'a üzüldüm. Her yerden darbe yiyordu garibim. Aşk hayatı mahvoldu, dolandırılmanın eşiğine geldi, dostu sevdiği kızla evlendi... Ah be Oblomov şu an burada olsaydın nasıl dayandın diye sormak isterdim. Olga'ya da üzüldüm yaa aşık olduğunu zannetti ama hayalindeki İlya İlyiç'i sevdi. Bir gün Oblomovluktan çıkar diye bekledi ama nafile. Bu da bir çeşit platoniklik midir acaba? Düşünüyorum da ben bu kitaptan çok etkilendim. Şu an her bir karakter için ayrı ayrı ağlayabilirim. Çünkü herkesin kendine göre haklılık payı var çünkü herkes masum. Oblomov, Ştolts, Olga, Aniska, Ev sahibi hatta Zahar bile. Sadece bir ara Ştolts'a sinir oldum o da evlendiğini İlya İlyiç'e hiçbir şey olmamış gibi anlatması ve onun duygularını hiçe saydığı içindi. Onun dışında Oblomov'un yaşaması için verdiği çabaya hayran kaldım. Kimse bu kadar uğraşmazdı. Umarım Andrey İlyiç'ten emeğinin karşılığını alabilmiştir. Genel olarak çok güzel bir kitaptı yaa. Evet betimlemelerin bu kadar fazla olması yoruyor, okurken sıkıyor ama verdiği mesaj için değerdi. Umarım yolumuz Oblomovka'ya düşmez, umarım rutin bizi öldürmez ve umarım Ştolts gibi hayattan zevk alarak yaşarız.

nubesh 2 years ago

Yıldız Savaşları Bölüm II: Klonların Saldırısı

George Lucas

26 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu seriyi izlerken bir bölüm hiç beğenmiyorken diğer bölümde keyifle izliyorum. Yine çok beğendiğim bir bölümdü. Hatta şu ana kadar izlediklerim arasında en iyisiydi. Anakin'in en son çocukluğunu görmüştük şimdiyse 10 yıl sonraki halini görüyoruz. Büyümüş, tam bir ergenus olmuştu.…devamıBu seriyi izlerken bir bölüm hiç beğenmiyorken diğer bölümde keyifle izliyorum. Yine çok beğendiğim bir bölümdü. Hatta şu ana kadar izlediklerim arasında en iyisiydi. Anakin'in en son çocukluğunu görmüştük şimdiyse 10 yıl sonraki halini görüyoruz. Büyümüş, tam bir ergenus olmuştu. Her şeyi ben bilirim havasında, Obi Wan'dan daha yetenekli olduğunu ve ustasının onu kıskandığını düşünüyordu. Haliyle küstahça tavırları vardı. Çocukluğundaki Anakin'den eser kalmamıştı. Aslında bu bölümde Anakin'de Darth Vader kırıntıları vardı ve bu bariz ortadaydı. Luke ile kıyasayınca neden birinin karanlığın gücüne kapıldığını anlayabiliyorum... Biri gücünün esiri olmuştu ve kendini, öyle olsa bile, herkesten daha yetenekli görüyordu bu da tavırlarına yansıyordu, kimseye ihtiyaç duymuyordu. Fakat Luke'de öyle olmamıştı. Luke sürekli Obi Wan ve Yoda'dan destek alıyordu. En azından herkesten daha iyi olduğunu dile getirmiyordu. Ayrıca kötüyü seçeceğini bildiğim için mi öyle hissettim bilmiyorum ama Anakin'i oynayan karakteri hiç sevemedim. Gözlerinden sinsilik akıyordu resmen sjsjgj Bir karakteri ne kadar gömebilirsem o kadar gömdüm galiba. Aynı şeyi Leia'ya karşı da hissediyordum. Ah Leia kime benzediğin belli oldu. Anakin'in tersine Padme o kadar tatlı bir kızdı ki... Tüm gün Padme'yi izlesem yine sıkılmazdım. Oyunculuğunu da canlandırdığı karakteri de çok sevdim. Obi Wan çok havalıydı yaa özellikle aksiyon sahnelerinde hayranlıkla izledim. Bu filmde üretilen klonlar cumhuriyete karşı bir savaş açmıştı ve Jedi'lerle karşı karşıya gelmişti. Peki iyi eğitilmiş robotlar mı bu savaşı kazanacaktı yoksa Jedi'ler mi? Çok güzel bir filmdi. Umarım 3. film de böyle güzeldir. @Sametskywalker 3. film için duygu patlaması yaşayacağımı söylüyordu ama bu aralar Star Wars'a fazlasıyla maruz kaldığım için 3. filmi biraz ertelemeyi düşünüyorum. Hem çok merak ediyorum hem de izlemek istiyorum ama yoruldum yaaa :/ Normalde çabuk sıkılan biri olduğum için bu kadar izleyeceğimi bile düşünmüyordum ama artık Star Wars dışında bir şey görmek istiyorum. O yüzden devam isteği de artsın diye en heyecanlı yerine bırakacağım. Umarım unutmaz ve izlerim...

nubesh 2 years ago

Yıldız Savaşları Bölüm VI: Jedi'ın Dönüşü

Richard Marquand

16 Gönderi

Spoiler içeriyor Hevesle başladım ama kısa süreli molam üç gün sürdü. Pek sarmadı yaa :( Özellikle de iğrenç varlıkların olması izleme isteği oluşturmadı. Luke sözde Jedi oldu ama hiç Jedi'ymiş gibi hissetmedim. Mesela Obi Wan Jedi çırağıyken daha çok Jedi'ydi. Ah ahh…devamı

nubesh 2 years ago

"Okuduğu kitaplarda kendi düşüncesinin ve duygularının yankılarını, bir gün önce söylediği kelimeleri buluyordu. Sanki yazar onun kalbinin atışlarını dinlemiş de yazmıştı." #Oblomov | Ivan Aleksandroviç Gonçarov

nubesh 2 years ago

Yıldız Savaşları Bölüm V: İmparatorun Dönüşü

Irvin Kershner

15 Gönderi

Şu ana kadar izlediklerim arasında (1. ve 4. filmlerini izledim) en beğendiğim bölüm bu oldu. Kalitesinin yılına göre iyi olmasından bahsetmeyeceğim çünkü yapıyorlar bu işi. Bu filmde Leia'ya sinir olduğum kadar hiç kimseye sinir olmadım. Yaa niye durduk yere Eyşan'a…devamı

nubesh 2 years ago

Bugün benim doğum günüm. Evet annem doğmamı istememiş, bu yüzden tuhaf tuhaf şeyler içmiş, bir yerlerden atlamış... Anlayacağınız doğmayayım diye her şeyi denemiş, altı çocuktan sonra bir beni fazlalık görmüş ama doğmuşum. Doğduktan sonra küçücük bir bedenim olduğu için yaşamaz…devamıBugün benim doğum günüm. Evet annem doğmamı istememiş, bu yüzden tuhaf tuhaf şeyler içmiş, bir yerlerden atlamış... Anlayacağınız doğmayayım diye her şeyi denemiş, altı çocuktan sonra bir beni fazlalık görmüş ama doğmuşum. Doğduktan sonra küçücük bir bedenim olduğu için yaşamaz demişler, hemen ölür demişler, hala denen varlık bile anneme: "Bu kız ölecek zaten, bari kıyafetlerini bana ver de kızlarıma giydireyim" dedikten sonra eşine "Bak bu kızın kafası armuttan da küçük, hemen ölecek." demiş. Tabi ben bunları yeni öğrendim. Yaa bir insan yeğenine nasıl böyle bir şey der? Yeğeni bırak, bir insana nasıl bunları der? Tamam anlamıyoruz, etmiyoruz, bebeğiz ama darıldım, gücendim yanii. Yeğenlerim benim gibi bir halaları olduğu için yatsın kalksın dua etsin bence. Tüm bu söylenenlere rağmen inatla yaşamışım. Neyin inadı bu bilmiyorum ama sakarlığıma, defalarca kez hastanelik olmama rağmen yaşıyorum. Yaşıyorsam bir sebebi var diye düşünüyorum ama o sebebin ne olduğunu bilmiyorum. Hayatta hiçbir amacım yokmuş gibi hissediyorum. Herkes çok mutlu, bir şeyler yapıyor, çabalıyor, geziyor falan filan ama bende tık yok yaa. Neden böyleyim bilmiyorum. Büyük bir boşluğa düşmüş gibi hissediyorum. Amann yaa doğduk işte. Bir yaş daha yaşlandık. Bella'ya laf ediyorum ama yaşlılık psikolojisi kötüymüş. 21 çok büyük yaş değil demeyin çünkü benim gibi hiçbir hedefi olmayan, hiçbir şey için çabalamayan biri için çok büyük bir yaş. Bir gün ölüp gideceğim ama geriye bırakacak bir şeyim yok resmen. Bazen kendimi Oblomov gibi hissediyorum. Benim de planlarım oluyor, bunu yapacağım, şunu yapacağım diyorum ama yaptığım tek şey çayımı yudumlayıp evde oturmak oluyor. Neyse neysee burayı da daha fazla işgal etmeyelim. Normalde doğum günüm olduğunu herkese duyurup sahte doğum günü mesajları almayı sevmiyorum hatta özellikle hatırlayan biri var mı diye bekliyorum ama burada duygularımı yazmak hoşuma gidiyor. O yüzden siz de maruz kalacaksınız bu duruma jsjsj