(@) - Raf

"Çünkü insanlar büyüğe karşı korkunca, güzele karşı gözlerini yumabiliyor, ezgilere ya da gönül çelici sözlere kulaklarını tıkayabiliyorlardı. Ama kokudan kaçamıyorlardı. Çünkü koku, soluğun kardeşiydi. Onunla birlikte insanların içine giriyordu, yaşamak istiyorlarsa karşı duramıyorlardı. Hem de tam orta yerlerine giriyordu koku,…devamı

nubesh 2 years ago

Breaking Bad

Vince Gilligan

403 Gönderi

Spoiler içeriyor Öncelikle vaaovv diyorum çünkü gerçekten vaaovv! Breaking Bad'i çok duymuştum ama konusu hakkında en ufak bir bilgim bile yoktu. Ben de aylar önce izlemeye başlamıştım ve sonunda bitirdim. Neden dizileri izlemem bu kadar uzun sürüyor bilmiyorum ama dizi izlemek bana…devamıÖncelikle vaaovv diyorum çünkü gerçekten vaaovv! Breaking Bad'i çok duymuştum ama konusu hakkında en ufak bir bilgim bile yoktu. Ben de aylar önce izlemeye başlamıştım ve sonunda bitirdim. Neden dizileri izlemem bu kadar uzun sürüyor bilmiyorum ama dizi izlemek bana göre değilmiş onu fark ettim. Ya da uzun diziler beni çok yoruyor diyelim çünkü gözümde büyütüyorum ve "Ohoo Beyza daha izlemen gereken çok bölüm var, boş ver izleme" deyip hiçbir şey izlemiyorum. Bu durumu da aşmam gerekiyor. Neysee onu da bir şekilde halledeceğiz :) Filmi uzun uzun anlatmama gerek yok çünkü bununla ilgili bir sürü gönderi var ama karakterlerle nasıl bir bağ kurduğumu anlatabilirim çünkü beş sezon boyunca hep o karakterleri görüyoruz ve bir süre sonra ailemizden biri oluyorlar. Bu durumu biraz sevdim galiba sjsjs Kimya öğretmenimiz Walter White, kanser olduğunu öğrendikten sonra ailesini beş parasız bırakmamak için uyuşturucu üretmeye başlıyor. Walter'den sonra bir süre kimya öğretmenimizi düşündüm. Çok tuhaf bir adamdı ve muhtemelen lisedeyken bu diziyi izleseydim hocanın da uyuşturucu ürettiğine dair şüphelerim olacaktı. Acaba gerçekten kimya bilgisine sahip kişiler bu tarz şeyler üretiyor mudur? Düşündürücü🤔 Jesse Pinkman ise Walter'in eski öğrencisi ve aynı zamanda uyuşturucu bağımlısı bir genç. Dizide en sinir olduğum, en üzüldüğüm ve en sevdiğim karakter Pinkman oldu. Neden bilmiyorum ama kendimi ona yakın hissettim hatta yengeç burcu olduğuna yemin edebilirim ama ispatlayamam. Bir şey yapıyor, pişman oluyor ve en sonunda ağlayarak triplere giriyor. Ah Pinkmancığım seni çok iyi anlıyorum. Az önce en sinir olduğum dedim ama bu konuda birinciliği Skayler'e vermeye karar verdim. Ayy Skayler ayy! Sana ne diyebilirim bilmiyorum. Bir insan istese de bu kadar aptal olamaz. Yaa tamam eşinin uyuşturucu işine girmesi çok da normal bir şey değil ama bunun için de kocanı aldatmazsın be kadın. Bi sor "Kocacığım derdin ne, neden böyle bir şey yapmak istedin?" diye. Adam kanser, aklı durmuş ne yaptığını bilmiyor... Bu konuda gerçekten böyle düşünüyorum. Bu tarz hastalıklara yakalanan kişiler, sağlıklı kararlar veremiyor ve bu yüzden de her şeyi göze alabiliyorlar çünkü yaşam bitiyor onlar için. Ya hayatlarını diledikleri gibi yaşamak istiyor ya da geride bıraktıkları kişileri düşünüyorlar. Tabi bunlar benim gözlemlediklerim. Bazı insanlar gerçekten büyük yaşam mücadelesi veriyor ve ben o kişileri hayranlıkla izliyorum. Neyse bu konuları konuşmak beni biraz üzüyor. Skayler'e geri dönelim. Skayler, tabiri caizse Sarı Eyşan'a hak vermek istesem de veremiyorum yaa kadın geldi kendi hayatını kararttı, çocuklarının hayatını kararttı, Ted'in hayatını kararttı, Marie'nin hayatını kararttı resmen. Bunlar elbette Walter'in yüzünden ama Skayler isteseydi en başından bu olacakları önleyebilirdi. Ah ahh... Marie'yi çok sevdim. Yani dizide özellikle Marie ve Hank çifti benim idol çiftim oldu. Tatlış ve dizideki en masum iki karakter olduklarını düşünüyorum. Marie'yi mor rengiyle özdeşleştirmem normal mi? Soul Godman da beğendiğim bir karakterdi. Dizisini de izlemeyi düşünüyorum dizisini izledikten sonra onun hakkında uzun bir yazı yazarım artık. Gus'tan bayağı bayağı ürküyorum. Adam resmen sinsiliğin vücut bulmuş hali. Bir de ben dizi boyunca hamburgerlere de met falan ekleyecekler diye düşünüyordum ama neyse ki öyle bir şey olmadı. Hamburgerlerimizi rahat rahat yiyebiliriz. Mike'ye yazık oldu yaaa. Ona da bir minnak üzüldüm. Finn, Jr. Walter... Bu çocuğun tüm sinir bozucu tavırlarını annesinden aldığına yemin edebilirim. Aşırı sinir olduğum bir karakter de bu çocuktu. Bir de ben bazen dublaj izliyordum ve Jr Walter'in dublaj sesi hepten sinirlerimi bozuyordu. Ya bir insan neden çocuğuna kendi ismini koyar kii? Walter bu egoluğun kaçıncı seviyesi? Ben şahsen çocuğuma Küçük Beyza desem tüm ciddiyetim bozulur sjsjsj Hatırladığım karakterler bunlardı ve tabii ki iyi ya da kötü olsun karakter gelişimleri mükemmeldi ve ilk bölümdeki karakterlerle son bölümdeki karakterlerin yüzleşmesini o kadar çok isterdim kii... Mesela Walter ve Pinkman'ın ilk halleriyle son halleri karşılaşsa birbirlerine ne derdi acaba? Hani oluyor ya on sene önceki size bir tavsiye verecek olsanız ne derdiniz? diye. Ben şahsen Walter ve Pinkman'ın böyle bir soruya ne diyeceğini merak ediyorum. Acaba en pişman oldukları şey neydi? Yapmak istedikleri ama yapmadıkları şey neydi?... Madem bu soruları onlara soramıyoruz ben de size sormak istiyorum. Kendinizi dizideki herhangi bir karakterin yerine koyun ve bu soruya siz cevap verin, ilk bölümdeki halinize nasıl bir tavsiye vermek isterdiniz? Bu arada 1. ve 5. sezonu daha çok sevdim yani 3 ve 4. sezon o kadar ilgimi çekmedi. Ya da çok ağır ilerlediği için ben dayanamadım bilemiyorum. O yüzden bir ara arkada çalsın diye dublaj izlemiştim sjsjsj tavsiye etmiyorum.

nubesh 2 years ago

"Bugüne kadar hep, büzülüp uzaklaşması gereken şeyin genel olarak dünya olduğunu sanmıştı. Oysa dünya değildi, insanlardı. Öyle görünüyordu ki dünyada, insanları boşalmış bir dünyada pekâlâ yaşanabilirdi." #Koku | Patrick Süskind

nubesh 2 years ago

MAYIS AYI ÖZETİM 🌀İZLEDİKLERİM🌀 🔹Yenilmezler Ultron Çağı 🔹Yenilmezler Sonsuzluk Savaşı 🔹Yürüyen Şato 🔹Harry Potter ve Ölüm Yadigarları Bölüm 1 📘OKUDUKLARIM📘 🔹İçindeki Devi Uyandır - Anthony Robbins 🔹Badem - Won Pyung Sohn 🔹Koku - Patrick Süskind (yarım kaldı) Mayıs ayına bir…devamı

nubesh 2 years ago

İçindeki Devi Uyandır

Anthony Robbins

2 Gönderi

Sonunda bitti... Bu süreçte ben de bittim. Bu kitap hayatımın her döneminde karşıma çıktı ve her seferinde başlayıp daha yarısına bile gelmeden bir köşeye attım. Zor bir kitaptı çünkü kitabın kalınlığını, 630 sayfa oluşunu bir kenara bırakalım; ben birinin bana…devamıSonunda bitti... Bu süreçte ben de bittim. Bu kitap hayatımın her döneminde karşıma çıktı ve her seferinde başlayıp daha yarısına bile gelmeden bir köşeye attım. Zor bir kitaptı çünkü kitabın kalınlığını, 630 sayfa oluşunu bir kenara bırakalım; ben birinin bana öğüt vermesini sevmiyordum hatta bu yüzden rehberlik hocalarından kaçan bir tiptim. Öyle ki kişisel gelişim kitabı okumak bana göre bir şey değildi. Zaten o kadar istemeye istemeye okudum ki aylardır elimde sürünüyordu. Bazen bırakıyor başka kitaplar okuyordum bazen herhangi bir sayfasını açıp okuyordum yani başucu kitabım haline gelmişti. Çok laf ettim ama kitabı tam da ihtiyacım olduğu zamanda okumuşum çünkü kitabı okumaya başlayan Beyza ile bitiren Beyza aynı kişi değildi. Hatta kitaptan mı kaynaklanıyor bilmiyorum ama biri bana "Bu durum eskiden de vardı ama sen artık kabullenmek istemedin, bir şeylerin değişmesini istedin." dedi. Galiba kitabı okuduktan sonra kendime saygısızlık etmek istememiştim :) Ama güzel bir süreçti. Kitaptan ne anladım anlatamam fakat düşüncelerimin olumlu yönde değiştiğini düşünüyorum. Sadece bir ara okuduklarımı yanlış anlamış, hiçbir zaman olumsuz duygular hissetmem gerektiğini zannetmiştim. Bu yüzden sinirlenmem gereken olaylara gülerek ve ağlamam gereken olaylara da gayet sakin bir tepki verdiğim için büyük bir patlama yaşamıştım. Uzun bir süre kendime gelemedim ve hala da geldiğimi düşünmüyorum. Hiçbir şeye tahammülüm kalmamıştı sanki... Neyse siz siz olun sinirlenmeniz gereken olaylara sinirlenin, ağlamanız gerekiyorsa ağlayın ya da mutluysanız kahkahalar atarak içinizdeki o duyguları boşaltın. Çünkü duygular düşündüğümüzden daha da önemli. Kitap aynı zamanda farklı bir bakış açısı kazandırdı. Hayattaki amacımın ne olduğunu bilmiyordum, hâlâ da bilmiyorum ama bazı yollardan geçecek cesarete sahip olduğumu düşünüyorum. Tabi üşenmesem o yollardan da geçeceğim. Bu arada üşenmek demişken kitap boyunca sürekli bir şeyler yaptık. Yani ben sadece kitabı okuyacağım, okuduktan sonra hoop içimdeki minik devi uyandıracağım zannediyordum ama öyle değilmiş. Sürekli telefonumdan notlar kısmını açıyor ve oraya Tony abimizin sorduğu soruların bendeki karşılığını yazıyordum. Ben kimdim? Değerlerim neydi? Hangi özelliklere sahip olmak istiyordum? Kişisel amaçlarım neydi?... Sürekli bu sorulara cevap aradım ve bazen beynimi fazlasıyla zorladım bazen de sorulara cevap bulamadım. Sürekli "Boşa yaşıyorsun, daha bir hedefin bile yok.." deyip durdum. Evet içimdeki minik devi çok güzel destekledim sjsjs Güzel bir kitaptı ama kitabın kalınlığı göz korkutacak cinsten olduğu için yarım bırakma olasılığınızın yüksek olduğunu düşünüyorum. O yüzden Tony abimizin Youtube'de yayınlanan seminerlerini izlemeniz ve eğer konuşmalarını beğenirseniz kitabını okumanız daha faydalı olacaktır. Umarım bir gün herkes içindeki devi uyandırır teşekkürler...

nubesh 2 years ago

"Bir söz vardır, bilirsiniz: "Öğrenci hazır oldu mu, öğretmen ortaya çıkar" derler. Sırası gelmişken söyleyeyim, siz kendinizi öğretmen sanıyorsanız, bir kere daha düşünün... Belki de ders verdiğiniz kişiden bir şeyler öğrenmek için buradasınız! #İçindeki Devi Uyandır | Anthony Robbins

nubesh 2 years ago

Harry Potter Ve Ölüm Yadigarları: Bölüm 1

David Yates

46 Gönderi

Öncelikle bu filmi gecenin bir vakti, herkes mışıl mışıl uyurken izlediğim için kendimden nefret ediyorum. Film genel olarak korkunç değildi ama o yılanların ve Voldemort'un birden ekrana fırlaması yüzünden kalpten gideceğim diye çok korktum sjsjsj Sona varmak üzereyiz. Genel olarak…devamı

nubesh 2 years ago

Yürüyen Şato

Hayao Miyazaki

189 Gönderi

Film hakkında ne diyeceğimi bilmiyorum çünkü beğendim desem, çok beğenmedim; beğenmedim desem, o kadar da kötü değildi. Yani nötrüm. Evet çok tatlı bir havası var, izlerken yumuş yumuş oldum hatta filmin içine bile girmek istedim ama konusuna gelince beni çok…devamıFilm hakkında ne diyeceğimi bilmiyorum çünkü beğendim desem, çok beğenmedim; beğenmedim desem, o kadar da kötü değildi. Yani nötrüm. Evet çok tatlı bir havası var, izlerken yumuş yumuş oldum hatta filmin içine bile girmek istedim ama konusuna gelince beni çok tatmin etmedi. Bu izlediğim üçüncü ve Miyazaki'yle tanıştığım ilk anime. Miyazaki'yi çok merak ediyordum çünkü ismini çok fazla duyuyordum ama ne yazık ki filmi beni tatmin etmedi. Yeğenimle izlemiştim ve beğenip beğenmediğini sorduğumda çok beğendiğini söyledi. Muhtemelen ben yanlış bir zamanda izlediğim için beğenmedim ama yeni bir anime izleyicisi kazandırdım yuppi şjsjs Konusuna gelecek olursak; kötü bir cadı, ana karakterimiz Sophie'ye büyü yapıyor ve o büyü yüzünden 90 yaşındaki bir nineye dönüşüyor. Kimseye de durumu açıklayamadığı için yaşadığı yerden uzaklaşıyor ve kendini birdenbire yürüyen şatonun içinde buluyor. Bu şato da büyücü Howl'un şatosu. Yürüyen şatoya sahip olmayı o kadar çok istedim kii... Yani hayalimdeki yaşama alanı buymuş da filmi izledikten sonra bunun farkına varmışım gibi hissettim. Gerçekten çok güzeldi. Keşke yürüyen bir şatom olsaydı. Neysee... Cadının Sophie'ye neden büyü yaptığını anlamadım zaten en sinir olduğum karakterdi. Bir de Sophie'nin pollyanacılığı beni bitirdi. Her şeye olumlu tarafından bakmasına ve herkese iyi davranmasına katlanamadım. Ya bir öfkelen, de ki "Bana bunu neden yaptın?" susmak ve ona kötü davrananlara hiçbir şey olmamış gibi iyilik yapmak bence çok da normal bir şey değil. Burada aslında ne ekersen onu biçersin teması uygulanmış olabilir ve Japonların kültürünü de bilmediğimden farklı bir şey anlatılmış olabilir ama şahsen ben sorgulamasını isterdim. Onun dışında diğer karakterleri çok sevdim. Karushifa, Howl, Markl, Şalgam... Ah Şalgam ne minnoş bir şeydin sen. Animeyi orijinal sesinden izlemeyi çok isterdim ama ne yazık ki yeğenim altyazı okuyamadığı için dublaj izledim ama olsun bu da fena sayılmazdı. Bu arada Howl'un parmaklarına bayıldım sjsjss bu aralar asmr el masajı videoları izleye izleye kafayı yemiş olabilirim ama Howl'un elleri çok hoştu. Bu detayı da eklemeden yazıyı bitirmek istemedim :)

nubesh 2 years ago

"Araştırmacılar öğrencilerin başarısının, öğretmen onların zekâsına inandığı için gelişen kimliklerinin etkisinde kaldığını defalarca kanıtlamışlardır. Yapılan bu tür çalışmaların birinde, bir grup öğretmene sınırlarındaki öğrencilerin gerçek anlamda üstün yetenekli olduğu söylenmiş, bu çocukları gelişebilmeleri için zorlamaları talimatı verilmiştir. Tahmin edebileceğiniz gibi…devamı

nubesh 2 years ago

Badem

Won-pyung Sohn

15 Gönderi

Hiçbir şey hissedemeyen insanlar nasıl ağlar? Evet, kitabın kapağında sorulan soruyu bir de kendimize soralım. Hiçbir şey hissedememek nasıl bir şeydir acaba? Yengeç burcu ve her şeye duygulanan bir insan olarak bu durumu düşünemiyorum çünkü beni ben yapan duygularım ve…devamıHiçbir şey hissedemeyen insanlar nasıl ağlar? Evet, kitabın kapağında sorulan soruyu bir de kendimize soralım. Hiçbir şey hissedememek nasıl bir şeydir acaba? Yengeç burcu ve her şeye duygulanan bir insan olarak bu durumu düşünemiyorum çünkü beni ben yapan duygularım ve eğer duygularım olmazsa bir robottan farksız olurum... Tabi robot dedim ama bu durumu yaşayan insanlar var. Evet evet yanlış okumadınız gerçekten duygu sağırlığı veya körlüğü olarak adlandırılan 'Aleksitimi' hastalığı var. Bu, beyinde bulunan ve bademe benzerliğinden dolayı Yunanca amigdale kelimesinden türeyen amigdalanın küçüklüğü sonucu ortaya çıkan bir hastalık. Bazı bireylerde doğuştan olduğu gibi bazı bireylerde de travma sonucu veya yetiştikleri ortamlardan kaynaklı meydana gelebilir. Biraz araştırma yaptım da ülkemizde de aleksitimi hastalığı sıklıkla görülüyormuş özellikle Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerine gidildikçe amigdalanın boyutu küçülüyormuş. Güneydoğu'da yaşayan bir insan olarak düşündüm de evet, bu bölgedeki insanların amigdalasının daha küçük olduğuna inanıyorum. Tabi istisnalar kaideyi bozmaz o konuda bir şey diyemem ama burada yaşayan insanlar duygularını pek belli edemezler. Yani aleksitimi gibi hiç hissetmeme durumu yok ama bunu sözlü olarak ifade etme konusunda biraz sıkıntı yaşayan insanların olduğuna inanıyorum ki en basit örneği benim. Neyse aleksitimi hakkındaki fikirlerimi söyledikten sonra kitaba dönelim. Bu kitapta da Yunjae isimli kahramanımız, aleksitimi hastalığına sahip ve bu yüzden toplum tarafından dışlanıyor haliyle okulda da pek arkadaş edinemiyor. Annesi onu eğitmek için elinden gelen her şeyi yapıyor hatta okurken acaba böyle bir şey benim başıma gelse ben de annesi gibi davranabilir miyim diye düşündüm durdum. Zor bir şey olmalı... Hiçbir şey hissedemeyen birine zorla "Sen sevmeyi öğreneceksin, sinirlenmeyi öğreneceksin, ağlamayı öğreneceksin, gülmeyi öğreneceksin..." demek de çok kolay bir şey değil. O yüzden annesine hayran kaldım. Bir gün Yungjae'nin gözlerinin önünde ninesi vahşice katlediliyor ve Yungjae'nin yaptığı tek şey izlemek. Ne buna engel olmaya çalışıyor ne de bunun için üzülebiliyor. Sadece seyrediyor. Daha sonra Gon ile tanışıyor. Gon da ağır abi modunda herkese sataşan tiplerden biri. Yungjae'yi korkutmaya ve onun üzerinde bir üstünlük sağlamaya çalışıyor fakat korku duygusu olmayan birine sataştığı için bu konuda başarılı olamıyor. Daha da öfkeleniyor. Derken aralarındaki ilişki farklı bir boyut alıyor. Aslında Gon küçükken kaçırılıyor ve çevrenin de etkisiyle kötü olarak adlandırabileceğimiz bir insan oluyor hatta bu konuda bir kısımdan çok etkilenmiştim. Babası, yıllar sonra oğluna kavuştuğunda onu hiç beklemediği bir halde gördüğü için hayal kırıklığına uğruyor ve bir ortamda eğer bir suçlu olacaksa bu oğlu olur diye düşünüyordu. Suçlu olmasa bile... Hatta onun hiç doğmamış olmasını diliyordu. Ahh ne kadar üzücü bir durum hele ki bir baba böyle düşünüyorsa... Yungjae ninesini öldüren katili, Gon da korkusuz olmanın nasıl bir şey olduğunu anlamak istiyor bu yüzden yolları bir şekilde birleşiyor. İyi ya da kötü artık okurken ona siz karar verirsiniz. İlk defa Kore Edebiyatından bir eser okudum bu yüzden çok heyecanlıydım. Okurken gözümün önüne, zamanında izlediğim Kore dizileri geldi hatta Gon'u biriyle özdeşleştirdim ama diziyi hatırlamadığın için kiminle özleştirdiğimi de bulamadım sjsj Genel olarak akıcı, okurken yormayan bir kitap. Tavsiye ederim.