(@) - Raf

Ben galiba biyografi türü belgesellerin bağımlısı oldum. Mesela bu adamı tanımam etmem, hiçbir filmini de izlemedim - çoğu filmini gördüm ismini de çok duydum ama izlemedim-fakat biyografi olduğu için hayatını merak edip izlemeye karar verdim. Bir ara yönetmenliğe merakım vardı…devamıBen galiba biyografi türü belgesellerin bağımlısı oldum. Mesela bu adamı tanımam etmem, hiçbir filmini de izlemedim - çoğu filmini gördüm ismini de çok duydum ama izlemedim-fakat biyografi olduğu için hayatını merak edip izlemeye karar verdim. Bir ara yönetmenliğe merakım vardı beş altı ya da yedi sekiz yıl önce bilemiyorum daha yönetmenliğin ne olduğunu bilmeden; filmler nasıl çekiliyor, arka planda neler oluyor diye araştırmalar yaptığım dönemleri hatırladım. Bazen düşünüyorum da acaba neye yeteneğimiz vardı da hiç keşfedemeden köreldi. Mesela eskiden bir şeyler yazmak çok hoşuma gidiyordu öyle aman aman, beğenilen yazılar yazmıyordum ama yazarken kendimi çok iyi hissediyordum hatta yazar olurum falan diyordum sonra senaristlik ilgimi çekti derkeen yönetmenlik de güzelmiş dedim. İzlerken bu süreçler teker teker gözümün önünden geçti. Gerçi ülkemizde böyle şeylerin pek değeri yok, bu alanda ilerlemediğim için çok da pişman değilim ama tuhaf hissettirdi. İnsanlar neler neler başarıyor, nasıl çabalar gösteriyor, yılmadan yıkılmadan herşeyin en güzeli olsun diye didiniyor ama bir de kendime bakıyorum en ufak başarısızlıkta "Tamam ya bu da olmasın ne olacak" deyip işin içinden sıyrılmaya çalışıyorum. Bendeki bu hevessizlik öyle böyle değil. Neysee. Anladığım kadarıyla Stanley Kubrick aşırı mükemmelliyetçi ve işini layığıyla yapmaya çalışan bir yönetmen. 1999 yılında vefat etmesinden sonra eşi, dostu ve beraber çalıştığı kişilerin de katkısıyla böyle bir belgesel hazırlamışlar. Güzeldi bence. Öldükten sonra iz bırakmak, çevresi tarafından iyi anılmak herkesin harcı değil. Umarım yaşadığı dönemde de sevilen ve sayılan biridir malum artık insanlar öldükten sonra kıymete biniyor. Filmlerden sahneler de vardı hatta çoğunu merak edip izlenecekler listeme ekledim. Ne zaman izleyeceğim bilmiyorum ama izlerken arkada yaşananları düşünerek izlemek güzel olur.

nubesh 9 months ago

Az keşfedilmiş şarkı önerebilir misiniz? Tür fark etmez, eski ya da yeni olması da fark etmez. Kulağa hoş gelmesi yeterli. Şimdiden teşekkürlerrr

nubesh 9 months ago

Dostum Yeller

Robert Stevenson

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Fred Gibson'un "İhtiyar Sarı" isimli çocuk kitabının Disney stüdyolarında uyarlanmasıyla oluşan bir film. Bence güzeldi hatta ben izlerken eski zamanlarda yaşıyormuş gibi bir sıcaklık hissetmiştim. Sonunu da az çok tahmin ettiğim için kendimi bu acıklı sonra biraz hazırlamıştım aslında. Bu…devamıFred Gibson'un "İhtiyar Sarı" isimli çocuk kitabının Disney stüdyolarında uyarlanmasıyla oluşan bir film. Bence güzeldi hatta ben izlerken eski zamanlarda yaşıyormuş gibi bir sıcaklık hissetmiştim. Sonunu da az çok tahmin ettiğim için kendimi bu acıklı sonra biraz hazırlamıştım aslında. Bu yüzden de çok etkilenmedim ama üzüldüm. Travis, babası şehirden ayrıldığı için tüm yükü kendi üzerine almak zorunda kalmış bir çocuk. Avcılık yaparak annesine yardımcı olmaya çalışıyor ama bunu tek başına yapması biraz zor. Her ne kadar istemese de bir köpeğe ihtiyacı var. Yeller'a karşı ilk başlarda sinir bozucu davransa da bir süre sonra onun çok iyi ve sadık bir dost olduğunu kabul ediyor. Sonrası zaten malum. Kuduza yakalanan Yeller, aile üyelerine zarar gelmesin diye öldürülüyor. Ben aslında filmi izlerken aynı konumda kendimi hayal ettim. Yani eğer o yaşlarda evi ben geçindirmek zorunda kalsaydım yapabilir miydim diye bir iki saniye düşündüm ve cevabım "Bence asla yapamazdım." oldu. Şu an bile o cesareti bulamıyorum. Yani filmi boşverelim, avcılık yapmak bir yana eve para getirmeyi bile yapamazmışım gibi geliyor. Sanırım ben öğrenci olmaya çok alıştım, ders çalışmaya, sürekli sınavlara girmeye, ona buna... Alıştım yani. Gerçek hayata adım atmanın korkutucu olduğunu biliyordum ama bu aralar daha çok biliyorum. Yani yapan yok mu? Var. Çok var hatta ama ben yapamıyorum. İtiraf edeyim hazıra konmaya çok alıştım şimdi de benden bir şeyleri sen yap diyolar ama yapamıyorum ki.. Kimse bugüne kadar benden bir şey istemedi şimdi de istediklerinde verebileceğim bir şey yok. Yani bunda benim de suçum var. Başkası olsaydı kendin akıl etmiyor musun derdim sanırım. Ben de aklımı kullanmayı bi öğrenemedim gitti. Neysee uzun lafın kısası; evin en küçüğü de olsanız hazıra konmayın, siz kendiniz bir şeyler yapın sonra böyle düşüncelerle baş etmek zorunda kalabiliyorsunuz. Bu arada son zamanlarda hayvan sevgisi adı altında işkence eden o kadar çok insan var ki... Geçen gün bir reelste iki tane köpeğin - cinsini hatırlamıyorum- mont, ayakkabı, şapka ve atkıya sarılı bir şekilde eve geldiğini gördüm. Ben ne izledim diye kendimi sorguladım ama bunu yapan muhtemelen bu tepkime "hayvan düşmanı mısın?" der. Bence hayvanların yaşam alanları değişmemeli. Yorumlarda biri soğuğa dayanamayan bir cins olduğu için ve her gün yürüyüş yapmaları gerektiğinden bu şekilde sarıp sarmalamasının normal olduğunu söylüyor ama o canlının yeri ev değil. Hele ki yaşam alanından çok farklı sıcaklıkta bir yer hiç değil. Sırf birileri tatmin oluyor diye hayvanları evlere kapatıyorlar keşke hayvanların dili olsa da konuşsa. Kedinin bile her cinsinin evde beslenmemesi gerektiğini düşünüyorum. Ayrıca hayvanlarla bu kadar yakın olmak bi bana mı tuhaf geliyor yaa? Ağızlarından öpenler, aynı yatakta uyuyanlar, aynı kaptan yemek yiyenler... ay daha fazla anlatamayacağım. Öyle işte filmi izlerken aklıma bunlar geldi. Aklımdakileri de yazayım dedim. Bu arada hayvan düşmanı değilim onları çok severim ama uzaktan. Belki yanlış düşünüyorum belki de hiç evcil bir hayvanım olmadığı için olanların nasıl hissettiğini bilemem ama genel olarak düşüncem böyle.

nubesh 9 months ago

Bi şey diyeceğim şimdi biz evrende yalnız olmadığınızı düşünüyoruz yaa. Ya diğer canlılar, bizim hayatımızı merakla izliyorlarsa? Yani anlatabildim mi bilmiyorum diziler gibi merak ettikleri kişinin hayatını bölüm bölüm izliyorsa nasıl olur diye düşündüm ve çok tuhaf hissettim. Mesela ben…devamı

nubesh 9 months ago

Cosmos: A Spacetime Odyssey

Ann Druyan

25 Gönderi

Bu belgeseli yıllar önce biyoloji hocamızın önerisiyle izlemeye başlamıştım fakat max 2 bölüm izledikten sonra sıkılmıştım neyseki bölümlerini bitirdim ve aklımın bir yerlerinde "Kozmos yarıda kaldı Beyza!" diye yankılanan o sesten kurtuldum. Bu arada internetten Kozmos diye aratınca sadece "A…devamıBu belgeseli yıllar önce biyoloji hocamızın önerisiyle izlemeye başlamıştım fakat max 2 bölüm izledikten sonra sıkılmıştım neyseki bölümlerini bitirdim ve aklımın bir yerlerinde "Kozmos yarıda kaldı Beyza!" diye yankılanan o sesten kurtuldum. Bu arada internetten Kozmos diye aratınca sadece "A Spacetime Odyssey - Bir Uzay Serüveni" belgeseli çıkıyor bu yüzden sadece 13 bölümden oluştuğunu düşünüyordum ama öyle değilmiş üç sezona ayrılıyormuş. İzle izle bitmedi bu yüzden madem bu sezonu bitirdim hakkında bir şeyler yazayım dedim. Evren zaten merak ettiğim bir kavramdı. Uzay, gezegenler, yıldızlar, galaksiler.. ve daha bir çok oluşumun nedenini ve nasıl meydana geldiğini merak ediyordum bu yüzden ilgimi çeken bir izleme deneyimi oldu. İzlerken de not almadım yaa. Zaten son zamanlarda hep ders çalışıyordum bunu da öğrenme kaygısıyla izlemek istemedim ama not alanlara da özendim yalan yok. Bazı kısımları hiç anlamadım ama zaten bir bölümde gördüğümüz bir kavramı başka bir bölümde tekrar görüyorduk o yüzden çok sıkıntı çekmedim. İzlediğim bir hoca hep "istemeseniz de öğreneceksiniz" diyordu ve gerçekten bu belgeselde istemesem de bir şeyler öğrendim. Evren gerçekten çok güzel bir oluşum hayran olmamak elde değil. İzlerken aklıma çeşitli çeşitli senaryolar geliyordu mesela şeyi düşündüm; çok uzak bir gelecekte insanlar tarihi araştırırken acaba "Dünya diye bir gezegen vardı ve atalarımız orada yaşıyordu" diyecekler mi ya da bizden önce başka bir gezegende yaşam vardı da bilinene en esk insanlar oradan mı dünyaya göç etmişlerdi. Ya açıkcası böyle düşünmem ne kadar doğru bilmiyorum çünkü inancım gereği ilk insanlar burada bahsedilen tek hücreli canlıların evrimi yoluyla değil de direkt şu anki halimizle dünyaya gönderildi. Burada biraz ciddiye almadığım kısımlar oldu. Seslendiren kişinin ağaçlara kuzenlerimiz diye hitap etmesi ya da maymunlar için aynı atadan geldiğimizi söylemesi biraz tuhaf hissettirdi. Bir yandan düşününce olabilir diyorum çünkü insan yapısıyla evrenin yapısı birbirine benziyor ve aynı maddeden oluşmaları mümkün olabilir ama o evrim süreci aklıma yatmıyor. Bu arada görsel olarak aşırı beğendim ve bazı olayların hikayeleştirilerek canlandırılması çok hoşuma gitti. sseslendirmeyi de Haluk Bilginer yapıyormuş "Çok tanıdık bir ses ya kimdi acaba?" diye diye altı bölüm izledikten sonra fark etmem dışında bi sorun yok. (Haluk Bilginer'in sesini de tanırsın be Beyza!!) Gökyüzüne ilgisi olanlar hiç düşünmeden izleyebilirler bence tavsiye edilir. Aa bir de geçenlerde bir videoda şöyle bir şey görmüştüm; sadece senin bildiğin bir kelime ya da cümle söyleyeceksin ve eğer ilerde bu cümleyi birinden duyarsan o kişi ruh eşin mi ruh ikizin mi bilmiyorum ama o kişi oluyormuş. Ben bu cümleyi kurdum unutmamak için buraya yazayım dedim inşallah ruh eşim de benim kafa yapımdandır ya yoksa imkanı yok asla bulamaz kxjdkdn Böyle bilimsel bir yapımın altında denediğim hurafeleri yazdığım için bi minnak utanıyorum 🤦🏻‍♀️

nubesh 10 months ago

Malma İstasyonu

Alex Schulman

16 Gönderi

Spoiler içeriyor "Doğduğum evi onarmaktan, kuracağım evi düşünmeye vaktim kalmadı..." Bu aralar o kadar çok gördüm ki, yorumu yazarken aklıma ilk gelen şey bu söz oldu. Sanırım Harriet günümüzde yaşıyor olsaydı twittere bu sözü yazardı. Kitapta aslında iki farklı aile görüyor olsak…devamı"Doğduğum evi onarmaktan, kuracağım evi düşünmeye vaktim kalmadı..." Bu aralar o kadar çok gördüm ki, yorumu yazarken aklıma ilk gelen şey bu söz oldu. Sanırım Harriet günümüzde yaşıyor olsaydı twittere bu sözü yazardı. Kitapta aslında iki farklı aile görüyor olsak da ortak nokta Harriet'ti. Birinde Harriet'in çocukluğunu, birinde de yetişkinlik dönemini görüyoruz ve bir kez daha anlıyoruz ki çocukluk döneminde yaşanılanlar geleceği büyük bir ölçüde etkiliyormuş. İyi bir aile önemliymiş ve bazen ebeveynlerimizin yaptıklarına ne kadar kızsak da kendimizi aynı şeyleri yaparken bulabiliyormuşuz. Acaba Harriet'in ailesi daha farklı davransaydı, yaşanılanlar yaşanmamış olsaydı geleceği nasıl etkilenirdi? Kurduğu aile nasıl olurdu? Travmalar gerçekten de nesiller boyunca aktarılabiliyor muydu? Aslında insan psikolojisini iyi anlatan bir kitap. Boşanan ebeveynlerin çocuklarda bıraktığı hasar, kardeşler arasında seçilmeyen çocuğun ne yaparsa yapsın unutamadığı o kötü his ve yetersizlik duygusu güzel aktarılmıştı. Bazı karakterlerin çok yüzeysel anlatılmasını sevmedim mesela Amelia da boşanan çiftin çocuklarından biriydi ama ayrılığı bu kadar çabuk kabullenmesi, yeni hayatına adapte olması, babasıyla doğru düzgün iletişim kurmayışı ve her şeyden önce kardeşiyle bağını bu kadar çabuk koparması tuhaf geldi. Aradan zaman geçmesine rağmen ilk defa karşılaştıklarında bile sarılmak istememesi, onu kıracak bir sözü bile düşünmeden söyleyişi falan bana normal gelmedi. Gerçi herkes olaylar karşısında farklı tavır sergiliyor tamam da bu kadarı fazla geldi. Ayrıca babanın da aynı şekilde uzak durmasını da ekleyelim. Sanki eşinden değil çocuklarından boşanmışlardı. Harriet'e karşı ilgili miydi değil miydi, nasıl bir insandı çözemedim. İskandinav ülkelerinde yaşayan insanlar gerçekten böyle soğuk insanlar mı yaa? Bir daha bu bölgede yaşayan yazarın kitabını okumayacağım dedikçe yine okuyorum (Okuma Halkası sağ olsun) Açıkcası ben kitabı çok beğenmedim pdf halinde okuduğum için mi bilmiyorum ama okurken çok yoruldum. Sonunu çok merak ediyordum ama sonuna geldiğimde hiç hevesim kalmadığını fark ettim hatta gereksiz uzatıldığını düşünüyorum. Bir de habire anlatıcı değişiyordu bu da beni çok yordu. Normalde kitaplarda diğer karakterlerin bakış açılarını da merak ederim ama bunda o kadar çok değişiyordu ki kafam karışıyordu. Adından da anlaşıldığı gibi Malma İstasyonu bir kesişim noktasıydı birilerinin ayrılışı, birilerinin tanışması, birilerinin arayışı... Bu arada sadece Harriet'ten bahsettim ama Oskar ve Yana'yı da unutmamak lazım. Aslında Oskar karakterine çoğu zaman üzüldüm çünkü hem eşi tarafından ihanete uğruyor hem çözüm yolları ararken bir çıkmaza sürükleniyor. Bence iyi dayandı, tabi Harriet'e karşı kırıcı sözlerini doğru bulmuyorum ama o da çok kırılmıştı. Yana zaten hikayedeki en masum karakter. O da ileride annesi gibi bir değişim yaşar mı? Belki. Aile gerçekten çok önemli, sevgi gerçekten çok önemli. Doğduğu ailede sevgi görmeyenler en ufak sevgi kırıntısına kapılabiliyorlar ya da daha 'bilinçli' olduğunu düşünenler gerçekten sevgi gösterene bile kapılmayacağım diyerek yalnızlığa mahkum olabiliyorlar. O halde ne diyoruz "Si vis amaris ama" yani sevilmek istiyorsan sev.

nubesh 10 months ago

Gemide Cinayet

George Pollock

1 Gönderi

Agatha Christe'nin kurgusal karakteri olan Miss Marple'nin bir vakfın başına mütevelli olarak görev almasından sonra vakfa bağlı gemide yaşanan olayları ve cinayetleri ortaya çıkarmaya çalışmasını konu ediniyor. Ve görüyoruz ki yolsuzluk, para aklama durumları her ülkede ve her dönemde varmış.…devamı

nubesh 10 months ago

Bir Terör Filmi

Uli Edel

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Film Almanya'da bir süre terör faaliyetlerinde bulunan RAF (Rote Armee Fraktion) yani Kızıl Ordu Fraksiyonu'nu anlatıyor. Bu konu hakkında hiç bilgim yoktu bu yüzden ön yargıyla değil de sadece ne sunuluyorsa ona odaklandım. İki buçuk saat sürmesi ve konusunun da…devamıFilm Almanya'da bir süre terör faaliyetlerinde bulunan RAF (Rote Armee Fraktion) yani Kızıl Ordu Fraksiyonu'nu anlatıyor. Bu konu hakkında hiç bilgim yoktu bu yüzden ön yargıyla değil de sadece ne sunuluyorsa ona odaklandım. İki buçuk saat sürmesi ve konusunun da ağır olmasından kaynaklı neredeyse üç gün boyunca izlemiş olmamı hesaba katmazsak aslında akıcı bir filmdi fakat benim molalara ihtiyacım vardı çünkü bu sağcı - solcu meselesi çok ilgi alanıma giren bir konu değil bu yüzden izlerken bir süre sonra odağım kayboluyordu. RAF, diğer adıyla Baader - Meinhof Çetesi aşırı solcu bir örgüt. Filmde devrimci ruhu o kadar iyi yansıtılmış ki benim bile sıcağa aldırmadan parka giyip Öyle Bir Geçer Zaman ki Ahmet'e bağlayasım geldi. 1967 yılında İran Şah'ı Muhammed Rıza Pehlevi'nin Almanya'yı ziyaretinde halk protesto etmeye başlamıştı daha doğrusu üniversite öğrencileri arasında sol hareket yükselişte olduğu için onlar İran'ın baskıcı ve otoriter yönetimine karşı çıkıyor ve böyle bir liderin Almanya'da törenlerle karşılanmasını insan hakları ihlaline göz yumulması olarak görüyorlardı. Yine böyle bir protestoda polis bir öğrenciyi vurdu ve orada öldü bundan sonra da olaylar ardı ardına gelmeye başladı. Öğrenci hareketlerinin önde gelen isimlerinden biri olan Rudi Dutschke bir gün aşırı sağcı bir genç tarafından kafasından vuruluyor ve beyninde bir hasara neden oluyor daha sonra protestolar artıyor, radikalleşme yoluna gidiliyor. Anreas Baader ve Gudrun Ensslin Amerika'nın emperyalist düşüncesine karşı çıkan eylemcilerindendi ve o sırada Vietnam'a açtığı savaşı da bahane ederek büyük bir mağazayı yaktılar. Kimse ölmedi ama büyük bir zarara uğrattı. Daha sonra yakalanıp hapse girdiler. Ulrike Meinhof da o zamanlar Vietnam Savaşına, Amerikan emperyalizmine karşı çıkan ve bir gazetede bununla ilgili yazılar yazan bir köşe yazarıydı. " Bir taş atılırsa, bu cezalandırılması gerek bir davranıştır. Bin taş birden atılırsa, bu politik bir eylemdir. Bir otomobil ateşe verilirse, bu cezalandırılması gereken bir davranıştır. Yüzlerce otomobil ateşe verilirse, bu politik bir eylemdir. Protesto, bana neyin yanlış geldiğini söylememdir. Direniş ise benim için yanlış olanın tekrar vuku bulmamasını sağlamamdır." Baader ile birlikte bir kitap çıkaracağını bahane ederek onun kaçmasına yardım etti. Böylelikle örgüt kurulmaya başladı. Andreas Baader, Gudrun Ensslein, Ulrike Meinhof, Holger Meins, Irmgard Möller örgütün kurucu ve ilk neslini temsil ediyor. Bu ekip Ürdün'e gidip Filistin Kurtuluş Örgütü'nden eğitim aldıktan sonra şehirde faaliyetlerini sürdürmeye devam ettiler. Her ne kadar kendilerini "Şehir gerillaları" olarak nitelendirseler de FKÖ'den çok şey öğrendiler. Adam kaçırmalar, bombalı saldırılar, banka soygunları derken yine yakalandılar ve bu sefer kurtulmak kolay değildi. İlk başarda her biri farklı hapishanelerde insanlık dışı şartlar altında tutuluyordu buna karşın açlık grevine girdiler hatta Holger Meins açlığa dayanamayıp öldü. Sonradan hem yapılan protestolar hem de yargılanmalarının kolay olması amacıyla aynı yere alındılar, Stammhein Cezaevi'ne. Burada günün bir kısmında ekibin diğer üyeleriyle görüşebiliyorlardı ve fikir alışverişinde bulunabiliyordu. Bir süre sonra yaşananlar Ulrike'yi kötü etkiledi, psikolojisi de pek iyi değildi ve hücresinde ölü bulundu. Dediklerine göre Gudrun ile anlaşmazlığa düştükten sonra havlu ipleriyle kendini asmıştı ama intihar süsü verilen cinayet olduğunu düşünenler de vardı. Tabii bu süreçte örgüt üyeleri mahkeme önünde yargılanmaya devam ediyordu. İkinci nesil üyeler de dışarıda faaliyetlere devam ediyordu. Önemli kişileri kaçırıp öldürüyorlardı ve bu içerideki üyelerin pek işine gelmedi çünkü iletişimleri kesildi, hücrelerine kilitlendiler ve elektrikleri de kesip dış dünyayla bağlantıyı tamamen kopardılar. Aynı gün hepsi intihar etti. Kimileri Ulrike için de söyledikleri gibi intihar süsü verilmiş cinayet olduğunu söyledi kimileri de intiharı kendilerinin gerçekleştirmiş olduğunu söyledi. Sanırım içlerinden biri kurtulmuştu ve ilk söylenenin gerçek olduğunu söylemişti çünkü birbirleriyle iletişim bile kuramıyorlardı aynı gün intihar etmeleri çok fazla tesadüf olurdu. Örgüt faaliyetlerine 1998 yılında tamamen son verdiğini açıkladı. Düşününce RAF'ın haklı yanları vardı sadece fikirlerini sergileme biçimleri yanlıştı. ABD'nin emperyalizmine karşı çıkıyor sırf destekçi olmamak için Almanya'nın NATO'dan çıkmasını bile istiyor ama kendi ülkesinde sivillerin ölümüne sebep oluyorlardı. Kendileriyle de çelişiyorlardı. Bir yerde terör faaliyetlerinin engellenmesi için kurulan ekip kendi aralarında konuşurken biri "Özel Tim kuralım" diyor fakat diğeri "Teröre terörle mi karşılık verelim yani?" diyor. Haklı. Biri "Örgütün terör estirmesinin sebeplerine inelim onları çözmeye çalışalım." diyor diğeri "Kurbanların ve yakınlarının bunu olumlu karşılamayacağını, katillere özel bir statü kazandırdıkları için devlete düşman kesileceğini" söylüyor. Yine haklı. Peki ne yapılmalı? Burada şeyi fark ettim. Ne kadar doğru düşünceyi savunurlarsa savunsunlar sırf terör örgütü olduğu için düşüncelerinin doğru olmadığını kabul ediyorlar. Mesela RAF İsrail'in Filistin'e yaptığı zulümlerin yanlış olduğunu ve Amerika'nın bunu desteklediğini savunurken sırf onlar savunuyor diye bunun yanlış bir şey olduğunu kabul etmiyorlar. 55 yıldan fazla bir süre olmuş İsrail hala Filistin'e zulmediyor ve kimse bir şey yapmıyor. Zaten ne demişler: " Dünyada savaşlara ve soykırımlara sebep olan bu gibi kişiler benzer bir vahşetle kendi evlerinde yüzyüze kalınca donakalıyorlar" Bu arada anlamadığım bir şey; Filistin Kurtuluş Örgütü madem eğitim verecek seviyede güclü bir örgüt yani onlardan eğitim alanlar bu kadar terör estirebiliyor neden aynı şeyi kendileri yapamıyorlar? Neysee.. Film Almanya'nın 70'lerdeki sürecini ve tutumunu anlatan güzel bir filmdi ve kaliteliydi de. Bu arada ilk defa Alman yapımı bir film izledim ve konuşma tarzları çok hoşuma gitti film bittikten sonra meşhur damar reisi açıp dinlemeye başladım Almanca şarkılar da hoşuma gitmeye başladı galiba. Şarkı önerilerinizi seve seve kabul ederim 👉🏻👈🏻

nubesh 10 months ago

Gerçek Bedel

Andrew Morgan

7 Gönderi

Üzerimize giydiğimiz kıyafetlerin nereden geldiğini merak ediyor muyuz? Acaba hangi şartlar altında yapılıyor ve dolabımızdaki yerini buluyorlar diye sormuş muyduk hiç? Ben bunu izledikten sonra alışveriş yapmaktan soğudum hatta belgeseli bitirdikten sonra ablam birkaç kıyafetle birlikte geldi ve bazılarını bana…devamıÜzerimize giydiğimiz kıyafetlerin nereden geldiğini merak ediyor muyuz? Acaba hangi şartlar altında yapılıyor ve dolabımızdaki yerini buluyorlar diye sormuş muyduk hiç? Ben bunu izledikten sonra alışveriş yapmaktan soğudum hatta belgeseli bitirdikten sonra ablam birkaç kıyafetle birlikte geldi ve bazılarını bana satmaya çalıştı ama o kadar içimden gelmedi ki.. Kıyafetlere baktım, üreten insanları düşündüm ve kendimi onların yerine koymaya çalıştım. Korkunçtu. Neyseki çok fazla alışveriş yapan bir insan değilim. Yapınca mutlu oluyorum ama bazen durabiliyorum ya da duramıyor muyum bilmiyorum yaa ama bundan sonra daha da dikkatli olmaya karar verdim. Eskiden ülkemizde bu kadar çok tüketim çılgınlığı yoktu, son zamanlarda aşırı arttı. Yani eskiden diyorum ama ben de çok eski bir nesil değilim bundan bir on yıl önce bile günümüzdeki gibi değildi. Ya da ben mi bilmiyorum bilemedim varsa da aşırı zengin kesimler tarafında vardır muhtemelen. Günümüzde internetten alışveriş yapmanın da mümkün olması, sosyal medyanın etkileri derken herkes her şeye sahip olmak istiyor, gerekli olmasa bile almak istiyor. Ucuza üretilen malları alarak zengin hissediyoruz; halbuki daha da fakirleşiyoruz. İşte kapitalizm de burada devreye giriyor. Denek gibiyiz resmen birileri bir şeyler yapıyor biz de uyguluyoruz. Günümüzde moda sektörü petrol sektöründen sonra dünyayı en çok kirleten ikinci sektör. Temiz kıyafetler giymek uğruna dünyamızı kirletiyoruz yani. Ucuz diye birkaç tane aldığımız kıyafetlerin ardındaysa koca bir insan sömürüsü var. Bangladeş, Hindistan gibi gelişmemiş ülkelerde işçiler canları pahasına çalışıyor ve karşılığında da asgari ücretin çok altında maaşlar alıyorlar sonra da "İnsanlar burada çalışmayı kendileri istiyor, istemeseler çalışmazlar." deyip sorumluluk almaktan kaçıyorlar. 2013 yılında Bangladeş'teki Rana Plaza faciası yaşandığında onlarca insan hayatını kaybediyor ama söyledikleri tek şey "İsteseler burada çalışmazlar." Korkunçlar... Fazlasıyla gerçek ve yürek burkan bir belgeseldi. Bilinçlenmek adına izlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu arada Temu, Shein gibi sitelerden alınan ürünlerin de neden bu kadar ucuz olduğu daha iyi anlaşılabilir. Malum Doğu Türkistan'daki insanları canları çıkana kadar çalıştırıyorlar sonra da "Neden bu kadar ucuz bunlar?" diyoruz. Neden acaba?

nubesh 10 months ago

Robin Williams: Come Inside My Mind

Marina Zenovich

4 Gönderi

Vay bee dile kolay 63 yıllık bir ömür. Robin Williams'ı Bay Keating olarak tanıyordum ve tek izlediğim filmi de Ölü Ozanlar Derneği'ydi. O zamanlar bu karakteri çok sevmiştim ve oyuncunun hayatını anlatan bir belgesel olduğunu öğrenince hemen izlemek istedim. Çok…devamıVay bee dile kolay 63 yıllık bir ömür. Robin Williams'ı Bay Keating olarak tanıyordum ve tek izlediğim filmi de Ölü Ozanlar Derneği'ydi. O zamanlar bu karakteri çok sevmiştim ve oyuncunun hayatını anlatan bir belgesel olduğunu öğrenince hemen izlemek istedim. Çok neşeli bir insanmış, izlediğim filmde hiç öyle görünmüyordu, yani eğlenceliydi ama bu kadarını beklemiyordum. Hep insanları güldürüyor hayatı gerçek anlamıyla seviyormuş. Tabii bu güldürmecenin ardında bir hüzün de vardır illaki. Bir dönem alkol ve uyuşturucu bağımlılığıyla mücadele etmiş, arkadaşı John Belushi aşırı dozdan ölünce de eşine içmeyeceğine dair söz vermişti ve her ne kadar sözünü tutacağını söylese de dönem dönem yine içiyormuş. İnsanları güldürmekten keyif alıyor sürekli gösteri düzenliyordu. İşini o kadar zevkle ve ustaca yapıyordu ki izlerken canım stand - up gösterilerine katılmak istedi. Son dönemlerinde çevresindekiler de onun değiştiğini, eskisi kadar neşeli olmadığını hatta gözlerindeki ışığın söndüğünü fark etmişler ve bir süre sonra anlamışlar ki Robin Williams Demans hastalığında yakalanmış. Artık bu ilaçların etkilerinden mi yoksa bu hastalığa yakalanmanın onda oluşturduğu psikolojik hasardan mı kaynaklandığı bilinmez bir depresyona sürükleniyor sonrasında da zaten intihar edip hayatına son veriyor. Üzüldüm ya zordur muhtemelen. Çok yetenekli ve dahi denecek kadar zeki bir insanmış ve buna rağmen sınandığı hastalığın beynini her geçen gün daha da pasifleştirmesi kabul edilebilir bir durum değildir. Belgesel güzeldi. Hayatına girmiş insanların onun hakkında güzel güzel konuşması, programlardaki diyalogların eklenmesi, eski fotoğrafları, videoları, gençliği... Onun hakkında yapılabilecek en iyi biyografik belgeseli yapmaya çalışmışlar ve bunu da başarmışlar. Son olarak Robin Williams'ın bizler için söylediği cümleleri de ekleyip yazıyı bitirelim. "Çılgın olmalısınız. Akıllı olmak için çok geç. Çok geç. Tamamen keçileri kaçırmalısınız. Çünkü hepimizde sadece bir parça delilik var. Ve eğer onu kaybedersen... Bir hiçsin. Not al, benden sana. Onu asla kaybetme. Çünkü o seni hayatta tutuyor. "