(@) - Raf

nubesh 10 months ago

Spoiler içeriyor Nedense filmden Şahane hayat vibe aldım. Etkileyiciydi, yer yer duygulanmama sebep oldu. Bundan birkaç yıl önce Jim Carrey filmlerinin hepsini izlemek gibi bir karar almıştım. Başlamıştım ama birkaç filmden sonra ara vermiştim. Ara verince de veriyormuşum oyuncuyu filmde görünce hatırladım.…devamıNedense filmden Şahane hayat vibe aldım. Etkileyiciydi, yer yer duygulanmama sebep oldu. Bundan birkaç yıl önce Jim Carrey filmlerinin hepsini izlemek gibi bir karar almıştım. Başlamıştım ama birkaç filmden sonra ara vermiştim. Ara verince de veriyormuşum oyuncuyu filmde görünce hatırladım. Simon Birch, yaşıtlarından oldukça küçük görünen hatta 'parmak kadar doğdu ' tabirine denk gelecek bir çocuk. Bu tabiri bence bir ben duydum bir de Birch. Yıllardır annem, "Doğduğunda parmak kadardın" deyip durdu. Keşke biri bebeklik fotoğrafımı çekseydi de görseydim gerçekten parmak kadar mıydım diye çünkü küçükken kendimi gerçekten parmak şeklinde hayal ediyordum. Birch görünüşünden dolayı arkadaşları tarafından dışlanıyor ve alay konusu oluyordu. Joe ise babasının kim olduğunu bilmiyor ve çevresindekiler ona "Piç Wenteworld" diye sesleniyorlardı. İkisi de toplumun dışlanan kısmındaydı bu yüzden birbirlerini çok iyi anlayan iki dost olmuşlardı. Arkadaşlıkları çok tatlıydı. Simon Birch çok inançlı bir çocuktu ve Tanrı'nın onun için bir planı olduğuna inanıyor, bu amaçla yaşıyordu. Zaten düşününce de öyle değil mi? Buna inandığımız için yaşamak biraz daha çekilebilir oluyor. Acaba Tanrı'nın bizim için planı ne? Sırf bunu merak ettiğim için bile yaşamaya devam edebilirim. Bu arada bir makalede mi (instagram) okudum hatırlamıyorum ama bir yerde hayatımızı baştan sona izlediğimiz ve bunu kabul ederek dünyaya geldiğimiz yazıyordu. Daha araştırma fırsatı bulamadım ama dini bilgilerine güvendiğim bir arkadaşımla bunu konuşmuştum, o da doğru olduğunu söylemişti. Acaba neyi gördük de hayata gelmeyi kabul ettik çok merak ediyorum. Doğru olmasa bile buna inanmak istiyorum çünkü bazen inandıklarım beni daha iyi hissettiriyor. Tıpkı Birch'in hissettiği gibi. Filmde en saçma bulduğum şey; Joe'nin annesinin ölüm şekliydi yaa resmen travma. Joe'nin babasını bulmaya çalışma süreci de çok komikti. Yer yer güldüğüm sahneler oldu, genel anlamda sevdim.

nubesh 10 months ago

Kör Baykuş

Sadık Hidayet

69 Gönderi

Benlik bir kitap değildi yaa okurken çok yoruldum, bunaldım, nefes alamadım. (tamam tamam çok abartmayalım.) Aslında kitapta altını çizileceğim, alıntı olarak paylaşılacağım çok güzel yazılar vardı fakat hepsini birleştirip okuyunca içimi kararttı maalesef. Bu yüzden de benlik olduğunu düşünmüyorum. Eskiden…devamıBenlik bir kitap değildi yaa okurken çok yoruldum, bunaldım, nefes alamadım. (tamam tamam çok abartmayalım.) Aslında kitapta altını çizileceğim, alıntı olarak paylaşılacağım çok güzel yazılar vardı fakat hepsini birleştirip okuyunca içimi kararttı maalesef. Bu yüzden de benlik olduğunu düşünmüyorum. Eskiden daha karamsar biriydim -arkadaşım öyle demişti- ama şimdi beni kötü etkileyen her şeyden, kitap bile olsa kaçmaya çalışıyorum. Kitabın güzel olup olmadığını anlayamadım. Aslında kitabı anlamadım diyebilirim çünkü okumaya çok uzun bir süre ara verdim ve devam edince tüm büyüsü bozuldu gibi hissettim. Baştan başlamayı da düşünüdüm fakat hiç o gücü bulamadım ya. Kitap ince görünmesine rağmen o kadar ağırdı ki baştan başlasam içinde kaybolurdum. İlerleyen zamanlarda tekrar okumayı hak edecek bir kitap. Belki okurum da anlayıp öyle bir yorum yaparım bilemiyorum. Ama şimdilik kalacak gibi görünüyor. Aslında kitabın ilk kısımları güzeldi, merakla okumuştum bir kısmında ürpermiş de olabilirim bu yüzden gece okumama kararı almıştım. Fakat bir süre sonra ne olduğunu anlamadım, her şey karıştı. Oda arkadaşlarımla hep kitaplar hakkında konuşurduk ve okuma kulübünde okunacak kitapları da ilk onlara sorardım ona göre okuduktan sonra sohbet ederdik. Bir arkadaşım kitabı öyle bir anlattı ki gözümde karardı hatta okumayacağımı gruba bildireceğim gün ayaklarım beni bir kitapçıya yönlendirdi ve bir baktım ki kitap çantamda benimle birlikte geliyor kmgkbf Oda arkadaşımın bana bakışını hala unutamıyorum "Ben dün boşu boşuna mı anlattım o kadar şeyi" bakışıydı. Neyse ki herkesi dinleyip yine kendi bildiğimi okuycağımı bilen bir arkadaştı. Onu haklı çıkarmak istemezdim, kitabı sevmeyi çok isterdim ama olmadı yaa belki de biraz ön yargıyla yaklaştığım için böyle düşünüyorum bilmiyorum ama çok zor bir kitap.

nubesh 10 months ago

Galaksinin Koruyucuları 3

James Gunn

50 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır Marvel izlemiyordum, bir ara sürekli izlediğim için sıkılmıştım galiba. Neyse buna da geri döndük.. Filmin duygusal olacağını söylemişlerdi ve genelde önceden çok duygusal olduğu söylenince asla duyguya giremiyor, film boyunca ağlanacak yerleri arıyorum ama bunda öyle olmadı yeri…devamıUzun zamandır Marvel izlemiyordum, bir ara sürekli izlediğim için sıkılmıştım galiba. Neyse buna da geri döndük.. Filmin duygusal olacağını söylemişlerdi ve genelde önceden çok duygusal olduğu söylenince asla duyguya giremiyor, film boyunca ağlanacak yerleri arıyorum ama bunda öyle olmadı yeri geldi gözlerim doldu yeri geldi kahkaha attım bazen ağlarken güldüm tuhaf bir süreçti. Bu serinin atmosferi ve müzikleri bi harika. Arada açıp açıp dinliyorum. İzlediklerim arasında en beğendiğim Marvel serisi de bu oldu galiba, ilk sıraya yerleştirdim. Bir şey diyeceğim Gamora'ya ne oldu? En son Vol 2'de Gamora ile Nebula birbirine sarıldı ve film bitti diye hatırlıyorum ama bu filmde Gamora'nın hafızasını kaybetmesi, Star Lord'a karşı tavırları ve buna karşılık Star Lord'un depresyona girmesini anlamlandıramadım. Gerçi şimdi sıralamaya baktım listenin en sonundaki filmi izlemişim bir an Vol 2 - Vol 3 diye ilerlediğini düşünmüştüm. Dedim ya uzun zamandır izlemedim diye her şeyi unutmuşum. Benim kendi tezimi kendim çürütmem peki jdkdjdj Yine de Gamora'ya ne olduğunu merak ettim aşırı spoiler olmadan söylerseniz sevinirim. Mantis, Drax ve Nebula'nın atışmaları çok iyiydi. Nebula'ya ilk başlarda çok sinir oluyordum ama bu filmde onu çok sevdim. Kötü karakterlerin zamanla iyi yanlarının ortaya çıkması durumu çok hoşuma gidiyor keşke gerçek hayatta da böyle olsa. Bu filmde 89P13 yani bildiğimiz ismiyle Rocket'in geçmişte neler yaşadığını görüyoruz. Hayvanlar üzerinde yapılan deneylerin korkunçluğunu ele almışlardı. Rocket'e, arkadaşlarına, Layla'ya o kadar çok üzüldüm ki bir an kendimi laboratuvarda denek bir hayvan olarak düşündüm.. Empati deyince de ben yani. Hazır bu konuya değinmişken; elimizden geldiğince hayvanlar üzerinde deney yapan markaları kullanmayalım lütfen. Kendi çıkarlarımız için neden başka canların işkence görmesine göz yumuyoruz ki. Hayvanların yeri doğa, laboratuvarlar değil. Öleceklerse de besin zincirine göre ölsünler vücutlarına kimyasal bir sıvı alarak değil. Kamu spotu bitmiştir. Tüm karakterlerin geçmişi hakkında bir fikrimiz oldu ama Groot'un geçmişine değinmediler sanki değil mi? Ya da ben mi hatırlamıyorum bilemedim şu an. Bugüne kadar izlediklerime daynarak en çok etkilendiğim Rocket'in geçmişi oldu diyebilirim. Özellikle de hiç geçmişinden söz etmeyişi, ölümle burun burunayken diğerlerinin araştırıp öğrenmeye çalışması.. Acaba Groot ile arkadaşlığı nasıl başladı? Gamora'ya bu bölümde çok sinir oldum kim bu kızın ayarlarıyla oynadı yaa? Astronot kostümü giyen köpek çok tatlıydı. Kraglin ile iyi bir ikili olmuşlardı bu arada Kraglin yönetmenin kardeşiymiş ben göz ucuyla aktörlerin isimlerine bakmıştım ve bir süre yönetmen o rolü oynuyor sanmıştım, sadece kardeşiymiş alın bu bilgiyi ne yapıyorsanız yapın.

nubesh 10 months ago

Bir Psikiyatristin Gizli Defteri

Gary Small, Gigi Vorgan

20 Gönderi

Kitap aylardır elimde. Okunmayacak kadar ağır bir dili olduğundan değil de bi türlü okuma fırsatı bulamadım. Hatta dili psikolojik terimleri bilmeyen birine göre çok iyiydi. Zaten anı tarzında yazılmıştı ve hem psikiyatristin hayatına değiniyor hem de bölüm bölüm vakalar anlatılıyordu.…devamıKitap aylardır elimde. Okunmayacak kadar ağır bir dili olduğundan değil de bi türlü okuma fırsatı bulamadım. Hatta dili psikolojik terimleri bilmeyen birine göre çok iyiydi. Zaten anı tarzında yazılmıştı ve hem psikiyatristin hayatına değiniyor hem de bölüm bölüm vakalar anlatılıyordu. Yıllar önce lise sondayken daha ne olacağımı bilmediğim, hep daldan dala atladığım dönemlerde bir hocam teker teker ne yapmaktan hoşlandığımızı sormuştu. Ben de o sıralar psikolojik rahatsızlıkları ve bazı hastalıkları araştırıyordum, bunu söyleyince o da önündeki deftere bir şey yazmıştı. Ne yazdığını hala merak ediyorum ama muhtemelen psikolojiye yöneleceğimi falan yazmıştır diye düşünüyorum. Neysee yıllar geçti ve ben psikolji bölümünü okumadım. Buradan hocama selamlar fjfkdlfkfd Gerçi bir ara düşünüyordum ama tercih zamanı hem aile faktörü hem de o zamanki durumlardan dolayı bir türlü bu bölümü yazmaya elim gitmedi. Pişman mıyım? Değilim galiba yaa hiç benlik değilmiş. O zamanlar insanları dinlerim ne güzel dinlemeyi de severim zaten diyordum ama artık o kadar tahammülsüzleştim ki çok sevdiğim nadir insanlar dışında sorun dinleyemiyorum, ruh halimi çok etkiliyor. Psikolojiye hala ilgim var ama okuyup dinlemek bana yetiyor hatta değişik vakaları dinlemek çok da hoşuma gidiyor. Burada psikolog ya da psikiyatrist varsa bu tarz vakaları seve seve dinlerim. Gary Small'ın neredeyse mesleğe başladığı andan UCLA'da iyi bir konuma gelene kadarki sürecine şahit olmak güzeldi. Kitapta tüm vakalar sıradışı değildi, bazıları ilişkilerin karmaşıklığını anlatmak için eklenmişti. Psikiyatristin yöntemlerini, sorunu çözmeye çalışırkenki düşüncelerini okurken keyif aldım bazen kendi yaşamından kesitlere yer vermesi onun da bir insan olduğunu ve psikiyatristlerin de bazı durumarda yardıma ihtiyacının olduğunu hatırlatıyordu. Uzman birinden yardım istediğimiz zaman karşımızdaki kişinin kusursuz olduğuna inanırız yani doktorlar da hastalanır, psikologlar da bazen çıkış yolu bulamaz bunu normal kabul etmek gerekiyor. Robot değiliz sonuçta. Bu arada robot demişken ben bir şey yaptım. Chatgpt'ye "Sen Gary Small'sın ve ben de bir danışan. Hadi beni tedavi et." dedim. Eğlenceliydi, bazı şeylerin farkına varmamı sağladı. Galiba bunu haftada bir yapacağım. Psikoloğa gitsem nelerle yüzleşirim acaba çok merak ediyorum. Bu aralar anksiyetem olduğunu düşünüyorum. İçimde hep bir korku var, düşüncelerime hakim olamıyorum, içimdeki o sesi susturabilmek için çok çabalıyorum, hep kötü şeyler olacakmış gibi hissediyorum... Hayatı kendime zindan etmeme ramak kaldı. Muhtemelen bu düşünceler kaza geçirdikten sonra ekstra arttı ve her geçen gün daha da artıyor. Umarım azalır yoksa hayat hiç çekilir olmayacak. Kitapta uyku ile ilgili şey diyordu; eğer gece hiç uyuyamıyorsan anksiyete ama uyuyup uyanıyorsan depresyon belirtisi olabilirmiş. Geceleri uyuyamama sorunumu da ekleyince anksiyete ile ilgili düşüncelerim daha da arttı maalesef. Son bölümde Larry'e çok üzülmüştüm. Onun çaresizliğini derinden hissettim yaa yaşlanmak biraz ürkütücü geldi. Bu arada akıl sağlığımı yitirmekten o kadar çok korkuyorum ki.. Nasıl bağdaştırdım bilmiyorum ama vücut sıcaklığı çok yükselince, havale geçirince falan beyne zarar verecekmiş gibi hissediyorum. Öyle bir şey yokmuş aslında. Bir gün yurtta ateşim çıkmıştı ve ben kalkıp ateşimi düşürmek için uğraşmak yerine oturup ağlamıştım oda arkadaşım da öyle bir şey yok diyerek beni ikna etmeye çalışmıştı. Neyse ki ikna olmuştum ama düşününce çok tuhaf yaa birdenbire aklını yitiren insanlar da var ve biz de onlardan biri olabiliriz. O zaman ne yapacağız? Neyse ben biraz bunu düşünüp overthinkliyim.

nubesh 10 months ago

Başlangıç

Christopher Nolan

383 Gönderi

Voavv çok iyiydi. Film bittikten sonra anladığımı düşünmüştüm ama analiz videolarını izleyince ve burada yazılanları okuyunca ne kadar yüzeysel izlediğimi fark ettim. Muhtemelen çok defa izleyeceklerim arasında yerini alacak. Beynimi hissetmiyorum.. Bir insanın aklına nasıl böyle bir konu gelir de…devamıVoavv çok iyiydi. Film bittikten sonra anladığımı düşünmüştüm ama analiz videolarını izleyince ve burada yazılanları okuyunca ne kadar yüzeysel izlediğimi fark ettim. Muhtemelen çok defa izleyeceklerim arasında yerini alacak. Beynimi hissetmiyorum.. Bir insanın aklına nasıl böyle bir konu gelir de bu kadar kusursuz bir şekilde filme dönüştürebilir yaa, gerçekten tüm ekibi kutluyorum. Bu arada kusursuz diyebilecek bir teknik bilgim yok, sadece seyirci olarak beğendim. Tabi yıllar önce çekilmesi ve bu kadar popüler olması bir yana, zaten şimdiye kadar izlemediğim için de biraz pişmanlık duyuyor olabilirim. Acaba sırf popüler oldu da çok övülüyor diyerek izlemekten kaçındığım ne kadar güzel yapım vardır? Umarım bir gün hepsini izleyebilecek gücü bulabilirim. Bence bazı insanlar çağın çok ötesinde yaşıyor yaa çünkü konu olsun, çekim tekniği olsun yani hepsini bir bütün olarak o kadar güzel sunuyorlar ki filmi bitirdikten sonra boş duvarı saatlerce izletebiliyor. Sadece bu yönetmen için demiyorum bu arada filmini beğendiğim herkes için diyorum. Böyle şeyler nasıl aklınıza geliyor yaa? Yazıyı bitirdikten sonra biraz da hayal gücümün bu kadar sığ olmasına üzüleceğim galiba. Nolan'ın çok iyi bir yönetmen olmasının yanında bence reklamını çok iyi yapıyor. İyi bir ekiple çalışıyor ve sanırım belli başlı oyuncularla çalışıyor çünkü başka bir filminde başrol olan bir oyuncu yine diğer filminde başrol olabiliyor. Bu iyi bir şey mi bilemedim ama değişikliği sevmiyor demek ki. Sanırım film müziklerini de hep Hans Zimmer yapıyor ve müzikleri de çok iyi. Konusunu yazmaya beynim yeter mi bilmiyorum ama deneyeceğim. Cobb, insanların rüyalarına girip bilinçaltından sırlarını çalan yetenekli bir hırsızdı. Bir gün yaptığı işin tam tersi bir teklif aldı yani bilinçaltına girip fikir çalmak yerine bir fikir yerleştirecekti bu duruma da inception dendi. Bu işi yapmak için bir ekibe ihtiyacı vardı ve ekibini de topladıktan sonra zihinine girecekleri Fisher'ı da uyutup rüyalar içinde rüyalar silsilesi yaşandı. Her kısmı merakla izledim çok güzeldi. Filmi izlerkenki tek hatam yeğenlerle izlemek oldu. Sözde oylama yapıp izledik ama bir iki mızmız yüzünden izlerken hiç keyif almadım. Sürekli "Anlamıyoruz.. Ne olacak simdi? Kafam karıştı ya" deyip duruyorlardı. O gün favori yeğenimin neden favori olduğunu anlamıştım. Zaten diğerlerini eve postalayıp onunla izlemeye devam ettim ve sonunu da tek başına bitirdim. Bir daha yeğenlerle Marvel dışında br film izlemeyeceğime o gün karar verdim. Neyse çok güzeldi. Zaten çok bilinen bir film olduğu için çoğu kişi izlemiş ama izlemeyenlere de tavsiye ederim.

nubesh 11 months ago

Geçmişin İzleri

Jonathan Teplitzky

2 Gönderi

Tarih çalışırken en çok zorlandığım konu da Dünya savaşları ve Soğuk Savaş dönemleriydi yaa. Ne kadar çalışırsam çalışayım anlayamıyorum, kafamda bir yere oturtamıyorum hep bir şeyler karışıyor. Tarihi bilen ve akıcı bir şekilde anlatan insanlardan biraz etkileniyorum galiba👉🏻👈🏻 aynı şey…devamıTarih çalışırken en çok zorlandığım konu da Dünya savaşları ve Soğuk Savaş dönemleriydi yaa. Ne kadar çalışırsam çalışayım anlayamıyorum, kafamda bir yere oturtamıyorum hep bir şeyler karışıyor. Tarihi bilen ve akıcı bir şekilde anlatan insanlardan biraz etkileniyorum galiba👉🏻👈🏻 aynı şey siyaset için de geçerli nasıl aklınızda tutuyorsunuz onca bilgiyi yaa? Lisedeki tarih hocamı da anmadan olmaz favori hocam olmasa da severdim kendisini. Tarihi çok güzel anlatıyordu ama sesi de güzel olduğu için dinlemek yerine hayal kurmayı tercih ediyordum. Bu yüzden bu haldeyim zaten. Neysee. 2. Dünya savaşıyla ilgili bilgilerim çok azdı ama merak ettiğim konular olduğu için bu tarz filmleri de izlemeyi seviyorum. Gayet güzeldi, oyunculuklar da iyiydi özellikle Eric'in hem gençliği hem de yetişkin hali savaşın askerler üzerindeki etkisini güzel aktarmıştı. Gerçek hayat hikayesiydi haliyle bunları gerçekten yaşayan birilerinin olması üzücüydü. Ben hiç savaşta bulunmadığım için elbette savaşın ortasındaki insanlarla empati kuramam ama çok kötü bir psikolojide olduklarının farkındayım. Keşke savaşlar hiç olmasaydı... 2. Dünya savaşında Singapur'da Japonya'ya esir düşen ingiliz askerlerinin demiryolu yapımında zorlanması, orada canlarıyla cebelleşmesi, savaş bittikten sonraki süreçte de yaşadıklarını ve travmalarını konu ediniyor. Başrol oyuncumuz Eric Lomax da bu askerlerden biri. Demiryollarına ayrı bir ilgisi vardı ve yapılan demiryolu projesine zorla dahil edilmişti. İşkencelere maruz kalmış aradan uzun yıllar geçse bile yapılanları unutmamıştı hatta hayatının büyük bir kısmını etkileyecek düzeye gelmişti. Yine bir gün tren yolculuğu yaparken tesadüfen karşılaştığı Patti'ye aşık olmuş ve hayatlarını birleştirmişlerdi ama Patti bir süre sonra Eric'in tuhaf davranışlarının farkına varıp gerçklerin peşine düşmüştü. Filmin konusu da zaten savaşın bitse de insanlar üzerindeki etkisini Eric üzerinden anlatıyor. Savaşa devletler karar verir ama faturası hep halka kesilir tam olarak bunu anladım filmden. İlk kısımlarda Japonya'nın çok zalim olduğunu düşünmüştüm çünkü öyle bir izlenim oluşturmuşlardı ama aynı şeyi Japon filmlerinde de görüyorum. İki taraf da birbirlerini suçluyor ama iki tarafta da hep masumlar ölüyor.. Zaten ne demişler; savaşın kazananı olmaz illaki kayıplar kazançtan daha fazladır. Filmin sonunda olduğu gibi kendimi Eric'in yerine koydum. Bana işkence eden ve hayatımı karartan kişiyle karşılaşmış olsaydım nasıl davranırdım diye ama bir cevap bulamadım. Çok zormuş gerçekten.

nubesh 11 months ago

Tutku

Steven Shainberg

2 Gönderi

Bazen biyografi temalı filmleri izlemeyi seviyorum ama bu film pek ilgimi çekmedi hatta yarım bırakmayı sevmeseyim yarıda bırakırdım. Halbuki fragmanı görünce ilgi çekici bir atmosferi vardı ve oyuncuları da sevdiğim için izleme isteğim artmıştı ama tam bir hayal kırıklığı. Biyografisi…devamı

nubesh 11 months ago

Planet Earth

Tom Hugh-Jones

4 Gönderi

Olmaktan korktuğum kişiye döndüm, babama.. Babam hep televizyondan belgesel izlerdi ve yılanlar ortaya çıkınca da annem: "kapat şunları izlemek istemiyorum" deyip kapattırırdı. Ben de çok sevmezdim hatta sıkıcı buluyordum ama artık ilgimi çekmeye başladı. Hatta özellikle açıp izleme evresine bile…devamı

nubesh 11 months ago

Modern Family

Steven Levitan

120 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu şekilde uzun soluklu dizileri bitirince oluşan boşluk gerçekten çok hissediliyormuş. Özellikle de karakterlerin hayatlarına şahit olmak ve onları bu kadar yakından tanımak o boşluğu daha da artırıyor. Friends'ten hemen sonra izleyince Monica ve Chandler'ın yıllar sonraki hallerini izliyormuş gibi…devamıBu şekilde uzun soluklu dizileri bitirince oluşan boşluk gerçekten çok hissediliyormuş. Özellikle de karakterlerin hayatlarına şahit olmak ve onları bu kadar yakından tanımak o boşluğu daha da artırıyor. Friends'ten hemen sonra izleyince Monica ve Chandler'ın yıllar sonraki hallerini izliyormuş gibi hissetmiştim çünkü Claire'nin hırslı halleri, Phill'in eğlenceli kişiliği bana bu çifti hatırlatmıştı. Muhtemelen çocukları büyüseydi onlar da tıpkı böyle bir ebeveyn olurlardı. Hangi sitcom daha güzel tartışması genelde Friends ile How I Meet Your Mother için yapılıyor biliyorum ama izlediğim sadece iki sitcoma dayanarak ben de karşılaştırma yapacak olursam Modern Family'i Friends'ten daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Friends'te sevmediğim şey; karakterlerin bir sınırının olmamasıydı yani her an herkes her şeyi yapabilirdi ama bu dizide karakterlerin bir sınırı vardı. Tabii bazılarında yoktu ama genel olarak beni rahatsız edecek düzeyde değildi. Bazı karakterleri çok sevdim bazılarına da tahammül edemedim (bknz: Cam) Birazdan karakterleri teker teker anlatacağım için o zaman değinirim neden sevmediğime ama onu izlerken çok yoruldum diyeilirim. Dile kolay 11 yıl yaa.. Resmen elimizde büyüdüler. Tabii benim birkaç ayda izlediğimi hesaba katmayalım çünkü izlediğim bu süreçte onlara çok alıştım ve her dizinin final sahnesinde olduğu gibi onlardan da ayrılmak biraz zor oldu. Son sezonda hep geçmişe gitmeleri, çocuk karakterlerin büyüdüğünü fark etmek, yetişkinlerin de geçen onca yıldan nasibini almaları hatta Jay'in bile ilk bölümlerde daha da genç olduğunu görmek biraz duygulandırdı. Diziye başladığımda ne izlediğimi anlayamamıştım çünkü bölüm sonunda karakterlerin kameraya karşı yaptığı açıklamalar dizilerde görmeye alıştığım bir şey değildi ama sonradan en sevdiğim kısımların o röportajlar olduğunu fark ettim. Güzeldi yaa. Tabi o kadar bölüm var hepsi de çok iyiydi, mükemmel bir diziydi diyemem ama güzeldi. Karakterlere alıştıktan sonra daha çok sevmeye başladım. Bazı kısımlarda güldüm bazı kısımlarda duygulandım. Evet ben de beklemiyordum ama gözyaşlarıma hakim olamadığım kısımlar da oldukça fazlaydı. Bir de diziyi izlediğim dönemler yurtta olduğum için ailemden uzakta olmanın oluşturduğu o burukluk vardı. Her ne kadar geleneksel aile tipine yatkın olsak da bazı durumlar o kadar benzerdi ki bizim aileyle, kendi ailemi izliyormuş gibi hissetmiştim. O zaman karakterlere ailenin en büyüğünden başlayalım; Jay Pritchett namıdiğer dolap kralı. Kendinden yaşça küçük eşinin onunla parası olduğu için evlendiğini söylemeleri onun daha da yaşlı psikolojisine girmesine sebep oluyordu. Çocuklarına iyi bir baba değildi her ne kadar seviyor ve onların iyiliklerini düşünüyor olsa da desteğini göstermiyordu bu bana bir yerden tanıdık geldi.. Jay'in bu yönünü sevmesem de sevdiğim bir karakterdi oyuncudan da kaynaklı olabilir bilmiyorum ama derin bir karakterdi. Özellikle de annesini anlattığı bölümde çok duygulanmıştım. O bölümü izlediken sonra ebeveynlerimin de anne ve babasının olduğunu ve onların yokuklarını derinden hissettiklerini fark etmiştim. Biraz bencilce olacak ama tek aileleri bizim ailemiz olduğunu düşünüyordum bu farkındalık biraz daha overthinklememe sebep oldu şimdi buna da üzülüyorum maalesef :( Gloria ise Jay'in zengin olduğu için evlendiğini düşündükleri ikinci eşi. Açıkcası Gloria'yı evlenmeden önceki taksici haliyle düşünemiyorum. Sanki hep zengin, platform topukluları ve lüks zevkleriyle yaşıyordu. Gerçi evlenmeden önceki yaşamı da bir muammaydı bir kuaför oluyordu bir nakliyatçı oluyordu ve daha hatırlamadığım bir sürü şey. Kısacası elinden pek çok iş geliyordu. Kendini çok sevmesinin yanında çok iyi bir anne ve eş olması sevdiğim yönlerinden biriydi. (sonradan anneliği bir bağımlılık haline geliyordu bunu sevmedim.) Kolombiyalı olmanın hakkını veriyordu, ikonik bir kadındı. Bazen bazı kelimeleri yanlış talaffuz etse de bence bu aileye iyi uyum sağlamıştı. Diğer karakterlere kıyasla biraz daha düşünceliydi. Övülmeyi sevmediğini söyleyip aslında yaptıklarını fark etmelerini ve övmelerini isterdi. İlgi seviyordu ve güzelliğine ayrı bir düşkündü her yere geç gitme sebebinin de podyumda yürüyormuş gibi bekleyenlerin onu izlemesi olması aşırı mantıklı gelmişti bundan sonra geç kalma sebebim bu olabilir. Büyümüş de küçülmüş tanımını bir karaktere yapacak olsaydım bu Manny olurdu. Çok sıkıcı bir karakterdi yaa nasıl dayandım bilmiyorum. Bu tabir iki üç yaş cocuklara yapılınca daha sevimli geliyor böyle on yaş üstü çocuklar bilmiş bilmiş konuşunca katlanamıyorum maalesef. Sürekli şiirler okuması, senaryolar yazması off bilmiyorum çocukluğunu yaşamamasınsa sinir oldum. Ama düşününce de normal geliyor çünkü belli bir yaşa kadar hayatında baba figürü olmadığı için küçük yaşta büyümek zorunda kalmış ama yine de onu izlerken çok sıkıldığımı defalarca söyleyebilirim Dunphy ailesi de daha geleneksel, görmeye alıştığımız bir aile tipi. Anne, baba ve çocuklar. Phill ailenin şen şakrar, hayatı eğlenceden ibaret gören babası. Baba olarak çok iyi bir karakter gerçekten. Yani düşününce böyle bir babam olsaydı çok eğlenirdim ama eş olarak Phill karakterini sevmemiş olabilirim. Sürekl Gloria'ya bakışı, düşünceleri çok rahatsız ediciydi izlerken çok sinirlenmiştim. Yine de bu yönünü görmezden gelirsek çocuklarıyla ilişkisi çok güzeldi tabi hep iyi polis rolünü üstlenerek Claire'ye haksızlık ediyordu. Herkes Phill'i çok sevmiş ama ben bu yönlerini düşününce hiç sevemiyorum yaa. Claire ise Phill'e kıyasla daha otoriter, hırslı ve dediğim dedik bir karakter. Her şeye karışıyor ve kontolün hep onda olmasını istiyor. Phill'le her ne kadar uyumsuz bir çift gibi görünseler de birbirlerini dengeliyorlar. Claire'nin annesiyle arası biraz bozuk bu yüzden o babasının tarafını seçerken Mitchell'de annesini seçiyor. Anne olmadığım için bilmiyorum ama bir insan neden çocuğunu sevmez ki? Aslında düşününce çok korkunç bir şey sonuçta herkesin kişiliği farklı ve çocuğun da kalıtımdan dolayı karaker yapısı farklı oluyor ve dışarıda anlaşamadığın bu yüzden iletişimi bile kestiğin kişinin aynısından evde var. Uzaklaşamıyorsun, bir şey yapamıyorsun ama bu karakter yapısına sahip kişilere de sinir oluyorsun. Ayy şu an bu konuda empati yapmak beni çok kötü hissettirdi. Umarım herkesin sevebileceği çocukları olur da çocuklar o sevgisizliği hissetmez. Neysee Claire çok sevdiğim bir karakter değil çünkü bazen ne yaptığını o da bilmiyordu özellikle de evli olmasına rağmen değilmiş gibi takılması rahatsız ediciydi. Karı koca ikisi de aynı yaa bu yüzden mi anlaşabiliyorlar acaba? İLK DEFA BİR YORUM SINIRINI AŞTIM. Yazıyı ikiye hatta üçe böldüğüm için kötü hissediyorum ama devamı aşağıda maalesef 😢 (++)

nubesh 11 months ago

“Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu...” #İnsancıklar | Dostoyevski