(@) - Raf

obey 1 month ago

normal (2026) bob odenkirk’ü görünce insanın aklına artık ister istemez saul goodman geliyor. adam ne oynarsa oynasın kafanın bir köşesinde “bu şimdi kimi kandıracak?” düşüncesi beliriyor. ama normal biraz başka. bu kez karşımızda nobodydeki gibi yaşını başını almış aksiyon makinesi…devamınormal (2026) bob odenkirk’ü görünce insanın aklına artık ister istemez saul goodman geliyor. adam ne oynarsa oynasın kafanın bir köşesinde “bu şimdi kimi kandıracak?” düşüncesi beliriyor. ama normal biraz başka. bu kez karşımızda nobodydeki gibi yaşını başını almış aksiyon makinesi de yok. daha normal. zaten filmin adı da boşuna normal değil. hikâye sıradan bir adamın hayatının bir noktadan sonra hiç de sıradan kalmaması üzerinden ilerliyor. ve bob odenkirk burada yine bildiği işi yapıyor: fazla konuşmadan karakter yaratıyor. adamın yüzünde sürekli aynı ifade var gibi. ama biraz dikkat edince yorgunluk var. öfke var. pişmanlık var. bir de yıllardır içine attığı “yeter artık” duygusu. yönetmen benjamin b. brewer, odenkirk’ün daha önceki nobody filminde de yönetmen koltuğundaydı. yani ikilinin birbirini tanıdığı belli. ama bu sefer mesele sadece “yaşlı adam herkesi dövüyor” değil. zaten nobody sonrası aynı numarayı tekrar yapmak kolaydı. adamı yine silahlandırırsın. önüne yirmi kişi koyarsın. gerisini odenkirk halleder. ama normal biraz daha karakter tarafında duruyor. ve bence bu daha iyi. çünkü odenkirk’ün en güzel tarafı yumruk atması değil. sakin dururken bile bir şey saklıyor gibi görünmesi. film ilerledikçe de “normal” kelimesinin aslında ne kadar göreceli olduğunu görüyorsunuz. bir insanın hayatı dışarıdan gayet sıradan görünebilir. ama kafasının içinde başka bir film oynuyor olabilir. tabii odenkirk’ün geçmişi yüzünden film boyunca ayrı bir problem yaşıyorsunuz. adam markete giriyor: “acaba burada kavga çıkacak mı?” arabaya biniyor: “acaba bagajda silah mı var?” birisi laf atıyor: “tamam, şimdi adamın gerçek kimliği çıkacak.” yani oyuncunun kendi geçmişi seyircinin algısını değiştirmiş durumda. saul goodman’dan sonra bob odenkirk’e güvenmek zor. normalin en sevdiğim tarafı da bu beklentiyi kullanması. film çok büyük bir aksiyon şöleni değil. çok büyük bir bilimkurgu da değil. ama bob odenkirk’ün karakteri taşıdığı, sakin başlayıp giderek sertleşen bir hikâye. ve adam artık 30 yaşındaki aksiyon kahramanı değil. yüzünde yıllar var. bu da karaktere ayrı bir ağırlık katıyor. normal bence odenkirk’ün kariyerindeki ilginç filmlerden biri. çünkü nobody bize “bob odenkirk de aksiyon yapabiliyormuş” dedirtti. normal ise başka bir şey söylüyor: “adam yaşlandıkça karakter oyunculuğu daha da güzelleşiyor.” özetle; çok büyük beklentiyle girerseniz hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz. ama bob odenkirk’ü seviyorsanız… özellikle de adamın sadece kavga eden değil, susarak bile bir şey anlatan tarafını seviyorsanız izlenir. çünkü artık bob odenkirk’ü görünce insanın aklına tek bir soru geliyor: “bu adam gerçekten normal mi?” filmin bütün numarası da biraz bunun üzerine kurulmuş.

obey 1 month ago

fenerbahçe'nin şampiyonlar ligi play-off turundaki rakibi lyon oldu. • ilk maç: istanbul (18-19 ağustos) • rövanş: fransa (25-26 ağustos)

obey 1 month ago

Hamnet

Chloé Zhao

163 Gönderi

hamnet (2025 / 2026) shakespeare. ama shakespeare filmi değil bu. daha çok bir baba, bir anne ve kaybettikleri çocuk filmi. hikâyenin merkezinde william shakespeare’in oğlu hamnet’in ölümü var. ve film sana “büyük yazar shakespeare nasıl oldu?” diye sormuyor. “bir insan…devamıhamnet (2025 / 2026) shakespeare. ama shakespeare filmi değil bu. daha çok bir baba, bir anne ve kaybettikleri çocuk filmi. hikâyenin merkezinde william shakespeare’in oğlu hamnet’in ölümü var. ve film sana “büyük yazar shakespeare nasıl oldu?” diye sormuyor. “bir insan çocuğunu kaybedince ne olur?” diye soruyor. başrolde paul mescal shakespeare’i oynuyor. ama filmin asıl ağırlığı jessie buckley’de. agnes karakterini öyle bir oynuyor ki kadın neredeyse hiç konuşmadan filmin bütün duygusunu taşıyor. ağlaması bile klasik sinema ağlaması değil. sanki insanın içinden bir şey kopuyor da dışarı çıkamıyor. işte film burada vuruyor. çünkü hamnet öldüğünde mesele sadece bir çocuğun ölümü olmuyor. bir evin dengesi bozuluyor. bir anne değişiyor. bir baba değişiyor. ve shakespeare’in ileride yazacağı eserlerin gölgesi yavaş yavaş bu acının üzerine düşmeye başlıyor. yönetmen chloé zhao filmi özellikle sakin çekmiş. öyle sürekli “bakın burada çok acıklı bir sahne var” diye seyircinin kafasına vurmuyor. bazen sadece bir yüz gösteriyor. bazen boş bir oda. bazen bir anne çocuğunun yatağına bakıyor. ve gerisini sen tamamlıyorsun. görüntüler de çok güzel. kırsal ingiltere. evler. ormanlar. sis. güneş ışığı. hepsi biraz eski bir tablo gibi. ama fazla cilalı değil. sanki gerçekten o evin içine girmişsin gibi. müzik tarafında ise max richter var. zaten adamın müziği girince filmin duygusu başka bir seviyeye çıkıyor. piyano. yaylılar. sessizlik. ve yavaş yavaş yükselen bir melodi. tam max richter işi. filmin en ilginç tarafı ise hamnet’in ölümünü daha sonra shakespeare’in hamlet eserine bağlaması. isim benzerliği zaten yıllardır tartışılan bir konu. film de buradan hareketle çok güzel bir ihtimal kuruyor: belki bir insan yaşadığı en büyük acıyı sanatına dönüştürür. ama burada bir noktada film biraz fazla romantikleştiriyor. “acı çekti ve büyük eser ortaya çıktı” fikri kulağa güzel geliyor ama gerçek hayat bundan çok daha karmaşık. yine de sinema olarak çalışıyor. çünkü bu bir shakespeare biyografisi değil. bir yas hikâyesi. paul mescal iyi. ama benim için filmin oyuncusu açık ara jessie buckley. kadının yüzünde sürekli başka bir şey oluyor. öfke. suçluluk. özlem. boşluk. ve en önemlisi… kabullenememe. film bitince akılda shakespeare’in büyük bir yazar olması değil, o evde eksilen çocuk kalıyor. ve belki de filmin en iyi tarafı bu. shakespeare’i bir dâhi olarak değil… çocuğunu kaybetmiş bir baba olarak göstermesi. hamnet öyle herkesin seveceği bir film değil. aksiyon yok. büyük olaylar yok. hızlı anlatım yok. ama sabrederseniz yavaş yavaş içine çekiyor. ve finalde insanın aklına tek bir şey geliyor: belki de bazı büyük eserlerin arkasında büyük fikirler değil, büyük acılar vardır.

obey 1 month ago

Eren Bülbül'ü korumak için üzerine siper olan, tam 41 kurşun yiyerek şehadete eren Astsubay Ferhat Gedik... Ruhun şad, mekanın cennet olsun Kahraman TÜRK Askeri! #iyikivarsınEren

obey 1 month ago

Fenerbahçe'nin Şampiyonlar Ligi play-off turundaki rakibi Lyon oldu. • İlk maç: İstanbul (18-19 Ağustos) • Rövanş: Fransa (25-26 Ağustos)

obey 1 month ago

Lyon Teknik Direktörü Paulo Fonseca, Türk takımlarına karşı: ✅ 4-1 Fenerbahçe ❌ 0-1 Fenerbahçe ✅ 4-0 Konyaspor ✅ 1-0 Konyaspor ✅ 3-0 Başakşehir ✅ 4-0 Başakşehir ✅ 2-0 Başakşehir ✅ 2-1 Başakşehir

obey 1 month ago

🚨Fenerbahçe’nin , Play-off turunda oynayacağı maçlar TRT 1'den canlı olarak yayınlanacak.

obey 1 month ago

Adalet bakanı Akın Gürlek: “Muhsin Yazıcıoğlunun helikopterindeki Kara kutuyu söken ekip, Cumhurbaşkanımıza 15 Temmuz'da Marmaris'teki konutunda saldıran ekip”

obey 1 month ago

12 Ağustos Çarşamba günü Güneş tutulması olacak ve 20:20’de başlayacak. Biliyorsunuz, Güneş tutulduğu zaman küsuf namazı kılmak sünnettir. Peygamberimiz buyuruyor ki: “Güneş ve Ay tutulduğu zaman namaz kılın ve dua edin.” Bu yüzden Çarşamba günü 20:20-21:00 saatleri arasında iki rekât…devamı

obey 1 month ago

Vladimir Putin: “Teröristleri affetmek Tanrı’nın işi, benim işim onları Tanrıya göndermek.”