(@) - Raf

obey 2 months ago

Acı ama gerçek çıkarım Zeki insan çok hata yapar, çünkü: - Cesurdur - Meraklıdır -“ Ben hallederim” der Akıllı insan daha az hata yapar, çünkü: - Kendini tanır - Sınırını bilir - Bazen geri adım atar Zeka hızdır, akıl frendir.…devamı

obey 2 months ago

Zeka ile Akıl arasındaki fark . Zeka nedir? - Hızlı kavrar - Desenleri görür - İyi analiz yapar - Karmaşık şeyleri çözer Ama: Zeki insanlar sık sık kendi ayaklarına sıkar. Örnek: Ne olacağını çok iyi bilir… Ama yine de yapar.…devamı

obey 2 months ago

“tarihte ateşi ilk bulan adam, söndürmeyi beceremediği için yanarak ölmüş.”

obey 2 months ago

bazı şarkılar çok farklı hissetmenizi sağlar, bazı içkiler çok sarhoş, bazı günler ölümsüz, bazı kadınlar onlardan önce hiç yaşamamışsınız gibi... ilk üçü devrimdir, sonuncusu ihtilal.

obey 2 months ago

"en derin denizlerde boğula boğula becerirsin tek bi nefesle yaşamayı."

obey 2 months ago

sonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler Seri -4 DAHA SERT / DAHA RAHATSIZ EDİCİ irreversible (2002) zamanı tersten anlatır. bilgin arttıkça umut azalır. final değil, çöküşün nedeni gösterilir. tek seferliktir. angst (1983) seri katilin zihnindesin. müzik, kamera, anlatım…devamısonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler Seri -4 DAHA SERT / DAHA RAHATSIZ EDİCİ irreversible (2002) zamanı tersten anlatır. bilgin arttıkça umut azalır. final değil, çöküşün nedeni gösterilir. tek seferliktir. angst (1983) seri katilin zihnindesin. müzik, kamera, anlatım rahatsız etmek için vardır. final değil; seyirciyi suç ortağı yapar. eden lake (2008) şehirli kibir vs taşra şiddeti. “kaçacak bir yol vardır” beklentisini sistematik olarak yok eder. finali insanı öfkelendirir. snowtown (2011) gerçek bir hikâye. bağırmaz, süslemez. finalde “kötülük bağırmaz, fısıldar” dersin. audition (1999 – kore) romantik gibi açılır. sabırlıysan, finalde kalanını hayat boyu hatırlarsın. FELSEFİ TWIST (varoluş, özgür irade, anlam) synecdoche, new york (2008) bir hayatı sahneye koymak. meta meta meta. finalde “ben kimdim?” değil, “hiç var mıydım?” sorusu kalır. the lobster (2015) toplum, aşk ve norm dayatması. absürt ama acımasız. finali açık bırakır ama cevapları çok nettir: özgürlük pahalıdır. first reformed (2017) inanç, iklim, suçluluk. sessiz bir film. finali tek bir soruya indirger: umut mu fanatizm mi? the sunset limited (2011) iki adam, bir oda, bir masa. biri umut, biri nihilizm. twist olayda değil; pozisyon değişiminde. a serious man (2009) tanrı, kaos ve anlamsızlık. cevap verilmez. final, soru sormanın cezasıdır. ZAMAN – KİMLİK KAFASI YAKANLAR upstream color (2013) kontrol, bilinç, kimlik transferi. anlatmaz, bulaştırır. finalde çözüm yok; hal kalır. timecrimes (2007) basit gibi başlar. her yeni bilgi, önceki seni suçlu çıkarır. finalde “ilk hata buydu” dersin. the infinite man (2014) ilişki + zaman döngüsü. romantik sanırsın ama kimliğin aşınmasını izlersin. enemy (2013) bunu özellikle buraya tekrar yazıyorum. final sahnesi sinema tarihinde en çok tartışılan 10 saniyeden biridir. vanilla sky (2001) hafife alınır ama zaman, rüya ve benlik konusunda ciddi bir final bırakır. KORE ÖZEL (karanlık, zekâlı, ters köşe) memories of murder (2003) katil bulunmaz. twist budur. final bakışı hâlâ sinema dersidir. i saw the devil (2010) intikamın sınırı yoktur. ama insanlığın da. final “kazanan kim?” dedirtir. burning (2018) bunu biliyorsun ama burada yeri var. cevap verilmez. final boşluk hissidir. a tale of two sisters (2003) yukarıda sayıldı ama kore psikolojisinin zirvelerinden. yeniden yazıyorum. the call (2020) iki zaman, bir telefon. eğlencelik başlar ama final etik olarak rahatsız eder. secret sunshine (2007) inanç, kayıp, affetme. final sessizdir ama çok acımasız. — “İZLEDİKTEN SONRA SESSİZLİK İSTEYENLER” -possession (1981) - the house that jack built (2018) -come and see (1985) - funny games (1997)

obey 2 months ago

sonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga coherence (2013) bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin. primer (2004) düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu…devamısonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga coherence (2013) bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin. primer (2004) düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu diye açılır ama film ilerledikçe kimin neyi, ne zaman bildiği çözülmez hale gelir. final değil, beyin kilidi. triangle (2009) denizde mahsur kalınan bir gemi. klasik gerilim sandığın şey, döngüsel bir kabusa dönüşür. final “oh” değil, “lan…” dedirtir. the game (1997) zengin bir adam, ona “oyun” hediye edilir. film boyunca kontrol kimde sanırsın? finalde öğrendiğinde, önce rahatlar sonra rahatsız olursun. arrival (2016) uzaylılarla iletişim. film boyunca zaman kavramı sessizce bükülür. finalde twist bağırmaz; oturur, ağır ağır içini deler. predestination (2014) zaman ajanı hikâyesi. izlerken “tamam çözdüm” dersin… hayır, çözmemişsindir. finalde çözüm değil kader vardır. the sixth sense (1999) artık klişe gibi konuşulsa da ilk izleyişte sinema tarihine kazınmış bir ters köşe bırakır. film bittikten sonra geri sarma ihtiyacı yaratır. a tale of two sisters (2003 – kore) korku gibi başlar. atmosfer ağırdır. final geldiğinde korku yerini yas + suçluluk karışımına bırakır. martyrs (2008 – fransa) sakın yanlış beklentiyle girme. film acımasızdır. final twist değil; anlamın kendisini sorgulatır. rahatsız eder, iz bırakır. the vanishing (1988 – hollanda) kayıp bir kadın. cevap arayan bir adam. finalde cevap gelir… ama keşke gelmeseydi dersin. en soğuk sonlardan biri. cache (2005) gizli videolar, bastırılmış suç. hiçbir şey açıkça söylenmez. final bir yumruk değil; aynada kendine bakmak gibidir. saint maud (2019) inanç, yalnızlık ve psikotik kırılma. son saniyeye kadar “belki…” dersin. final tek bir anla her şeyi paramparça eder. oldboy sonrası iyi gider: lady vengeance (2005) intikam hissinin romantik değil zehirli bir şey olduğunu finalde fark ettirir. perfect blue (1997 – anime) kimlik, şöhret ve delirme. live-action olsa “ağır” derdik. finalde gerçekle algı tamamen yer değiştirir. the invitation (2015) bir akşam yemeği. rahatsız edici ama belirsiz. finalde film birden gerçek yüzünü gösterir. spoiler almadan girilmesi gerekenlerden: - enemy (2013) - it comes at night (2017) - possession (1981) - the killing of a sacred deer (2017)

obey 3 months ago

Spoiler içeriyor Hot Fuzz (2007) Edgar Wright // aksiyon / komedi / polisiye / kara mizah “Dünyanın en sakin kasabasında kimse ölmez” yalanını parçalayarak başlayan bir İngiliz akıl tutulması. Edgar Wright, Shaun of the Dead’den tanıdığımız o hızlı kurgu, absürt detay ve…devamı

obey 3 months ago

Öldürmenin 3 Yolu

Kriv Stenders

1 Gönderi

Spoiler içeriyor `öldürmenin 3 yolu` – `kill me three times` (2014) `simon pegg` // suç / kara komedi / neo-noir `simon pegg`'i alıştığımız geek kahramanlığından çıkarıp psikopat bir kiralık katil olarak izlediğimiz tuhaf, zehirli bir iş. mekan avustralya'nın güneşli ama ruhu karanlık…devamı

obey 3 months ago

Ölümsüz Kılıç

Takashi Miike

2 Gönderi

Spoiler içeriyor `Ölümsüzün Kılıcı` – `Blade of the Immortal` (2017) Takashi Miike filmi // samuray / intikam / aksiyon Takashi Miike’nin kana bulanmış samuray masalı. Kahramanlık yok, onur romantize edilmiyor; sadece bitmeyen bir lanet var. Manji (Hiroaki Matsuura), yüzlerce insan öldürmüş usta…devamı