(@) - Raf

bir neslin çocukluk travması ,en azından ayda bir çoğu kanalda geceleri verirlerdi. ben de her seferinde gerilerek izlerdim. film bitince yere basamaz, koltuktan koltuğa atlardım. üst katta oturuyoruz diye sevinir alt kattaki amcamları yemesi sorun olmazdı benim için, benim akraba…devamı

offred 2 months ago

Uyumayacaksın Memleketinin hali Seni seslerle uyandıracak Oturup yazacaksın Çünkü sen artık o sen değilsin Sen şimdi ıssız bir telgrafhane gibisin Durmadan sesler alacak Sesler vereceksin Uyuyamayacaksın Düzelmeden memleketin hali Düzelmeden dünyanın hali Gözüne uyku giremez ki... Uyumayacaksın Bir sis çanı…devamı

offred 2 months ago

Ellerini sürterken Yüzündeki sinsi bakışı Görmedim sanma at sineği Gece yarısı salona girdin Davetliymişsin gibi Tavanda volta atıyorsun Kendi evinde gezer gibi Seni önce masum sandım Meğer niyetin başkaymış Takmışsın yeşil parlak güneş gözlüğünü Piyasa yapmaya çıkmışsın Bu saatte ne…devamı

offred 2 months ago

Adam konuşmaz konuşmaz kırk yılda bir laf söyler ağzını açınçada laf sokmaktan başka yaptığı bir şey yok açık açık bi bok olamadın bari evlende siktir git dedi ha şöyle be baba dök içini rahatla bana böyle gel en azından dürüst…devamı

offred 2 months ago

Bazen otuz beş yaşına gelmekten değil, o yaşa gelene kadar ne yaşayacağımı bilememekten korkuyorum. Çünkü insan yirmilerindeyken zamanın çok olduğunu sanıyor. Daha gençsin diyorlar. Önünde koca bir hayat var. Bir şeyleri düzeltmek için vaktin var. Yanlış kararların telafisi var. Kaybettiğin…devamıBazen otuz beş yaşına gelmekten değil, o yaşa gelene kadar ne yaşayacağımı bilememekten korkuyorum. Çünkü insan yirmilerindeyken zamanın çok olduğunu sanıyor. Daha gençsin diyorlar. Önünde koca bir hayat var. Bir şeyleri düzeltmek için vaktin var. Yanlış kararların telafisi var. Kaybettiğin yılları bir şekilde geri kazanırsın sanıyorsun. Sonra bir gece oluyor. Saat üçe geliyor. başkalarının hayatları akıp giderken kendi hayatıma bakıyorum. Ve birden fark ediyorum. Ben ne ara bu kadar büyüdüm? Yirmilerimin ortasındayım. Bunu söylerken bile garip geliyor. Çünkü içimde hâlâ büyümeyi becerememiş küçük bir kız var. Her şeyin düzeleceğine inanan, biraz daha beklerse hayatın kendiliğinden yoluna gireceğini düşünen. Ama takvim hiç beklemiyor. Bir bakıyorum yıllar geçmiş. Çocukluğum olmuş bir zamanlar. Sonra ergenliğim. Sonra üniversiteye başladığım günler. Sonra yarım bıraktığım şeyler, pişmanlıklar, kaybettiğim insanlar, söyleyemediğim sözler… Hepsi arkamda birikmiş. Ve insan bazen geçmişine bakınca yaşadığı yılları değil, yaşayamadığı ihtimalleri özlüyor. Asıl geç kalmışlık duygusu da burada başlıyor galiba. Bir şeylere geç kaldığını düşünüyorsun. Üniversiteye. Mesleğe. Kendi ayaklarının üzerinde durmaya. Kendini bulmaya. Bir şehre. Bir hayale. Belki bir insana. Belki de en çok kendine. Etrafına bakıyorsun. Senden küçük biri bir yerlere gelmiş. Senden yaşıt biri evlenmiş. Bir başkası yıllardır çalıştığı işte yükselmiş. Biri başka bir şehirde kendi evinde kahvesini içiyor. Birinin hayatı çoktan başlamış gibi. Sen ise hâlâ hayatının giriş kapısında durup içeride ne var diye bakıyorsun. Sonra kendine kızıyorsun. “Ben neden hâlâ burada kaldım?” “Ben neyi kaçırdım?” “Bunca yıl ne yaptım?” İnsan kendini en çok başkalarının hayatını ölçü olarak kullandığında kaybediyor. Çünkü onların vardığı yere bakıp kendi yolunun ne kadar sürdüğünü unutuyor. Ben de unutuyorum bazen. Daha genç olmama rağmen kendimi sanki çoktan geç kalmış gibi hissediyorum. Sanki herkes çoktan bir şeyler olmuş da ben hâlâ “ne olacağım?” sorusunun başında bekliyorum. Bazen geçmişe dönüp başka bir ben hayal ediyorum. Daha cesur. Daha çalışkan. Daha az korkan. Daha az düşünen. Daha çok yaşayan. Keşke diyorum. Keşke o zaman şöyle yapsaydım. Keşke üniversiteyi bırakmasaydım. Keşke bazı insanlara bu kadar inanmasaydım. Keşke kendime daha çok güvenseydim. Keşke yıllarımı sürekli “sonra” diyerek geçirmeseydim. Ama sonra düşünüyorum. Belki de o zamanki ben de elinden geleni yaptı. Belki bugün bildiklerimi o zaman bilseydi başka türlü davranırdı. Ama bilmiyordu. Ve insan bilmediği bir hayatın provasını yapamıyor. Bir de insan büyüdükçe anlıyor ki zaman yalnızca kendisinden bir şey götürmüyor. Sevdiklerinden de götürüyor. Çocukken annenin babanın hep orada olacağını sanıyorsun. Sonra bir gün babanın saçındaki beyazı fark ediyorsun. Annenin yüzünde daha önce görmediğin bir çizgi görüyorsun. Ve içinden çok tuhaf bir korku geçiyor. Ben onların gençliğine de geç kaldım. Çocukluğumu zaten geri getiremiyorum. Ama onların gençliğini de geri getiremiyorum. Bir zamanlar birlikte yaşadığımız bazı günlerin son gün olduğunu bilmiyorduk. Bazı sofraların son kez kurulduğunu. Bazı sarılmaların son kez olduğunu. Bazı insanların hayatımızdan çıkacağını. İnsan bunları bilmeden yaşıyor. Sonra yıllar geçiyor. Ve geriye fotoğraflar kalıyor. Eski evler. Eski sesler. Eski insanlar. Eski sen. Bir fotoğrafa bakıyorsun. Herkes ne kadar genç. Ve fotoğraftaki insanlardan birinin sen olduğunu fark ediyorsun. İşte o zaman anlıyorsun. İnsan kendi hayatının geçtiğini çoğu zaman geçerken anlamıyor. Bazı yıllarını yaşarken değil, kaybettikten sonra fark ediyor. Belki benim korktuğum şey de tam olarak bu. Ya bir gün bugüne dönüp bakarsam? Ya bugün de benim için “keşke” olursa? Bu yaşımdayken sürekli geç kaldığımı düşünmekle öyle çok vakit geçirirsem ki, gerçekten yaşayabileceğim yılları da kaçırırsam? Bir de ölümden korkuyorum. Bunu itiraf etmek bile tuhaf. Çünkü insan ölümden korkarken aynı zamanda yaşamaktan da yorulabiliyor. Ne büyük çelişki. Bir günün daha bitmesinden korkuyorsun çünkü zaman geri gelmiyor. Sonra aynı günün içinde öyle yoruluyorsun ki bitsin istiyorsun. Bir yandan daha çok yaşamak istiyorsun. Daha görmediğin şehirler var. Tanımadığın insanlar. Okumadığın kitaplar. Dinlemediğin şarkılar. Gerçekleştiremediğin hayaller. Henüz tanımadığın bir sen var. Ama bir yandan bütün bunlara yetişmeye çalışmak yoruyor insanı. Ölmekten korkuyorsun çünkü hayat yarım kalacak diye. Yaşamaktan yoruluyorsun çünkü hayatın kendisi bazen fazla ağır geliyor. Belki de insanın asıl korkusu ölüm değil. Yaşarken hayatını kaçırmak. Bir gün geriye dönüp “Ben bunca yıl neyi bekledim?” demek. İşte bundan korkuyorum. Ölümden önce gelen o geç kalmışlık hissinden. Çünkü ölüm bir gün gelecek diye korkuyorum ama ondan önce yıllarımı sadece yetişmeye çalışarak geçirip gerçekten yaşamadan tüketmekten daha çok korkuyorum. Belki bu yüzden bazen uzun bir hayat istiyorum, bazen de sadece hiçbir şey düşünmeden biraz dinlenmek. Çok yaşamak istiyorum ama böyle yaşamak istemiyorum. Ve belki bütün mesele burada. Hayattan vazgeçmek değil. Bazen insanın yaşadığı hayattan biraz uzaklaşmak istemesi. Biraz susmak. Biraz durmak. Biraz kimseye yetişmemek. Biraz kendinden bile hesap sormamak. Sonra yine sabah oluyor.Dünya, ben hiçbir şeyi çözmemişim gibi dönmeye devam ediyor. Ve ben hâlâ buradayım. Belki bugün hayatın tamamını sevmiyorum. Ama henüz hayatın tamamını yaşamadım da. Belki hayatımın bazı yerlerine geç kaldım. Bazı fırsatları kaçırdım. Bazı yılları boşa harcadım. Bazı insanları kaybettim. Bazı hayallerim benden önce büyüyüp öldü. Bunların hepsini geri getiremiyorum. Ama henüz yaşamadığım şeylere de geç kalmış sayılmam. Belki yirmilerinde kaybolmak hayatın sonu değildir. Belki bazı insanların yolu düz değildir. Belki bazıları önce kaybolur, sonra kendini bulur. Belki ben de hâlâ kendime giden yolu arıyorum. belki bir gün bugünlere dönüp baktığımda anlayacağım: Ben hayata geç kalmamışım. Sadece kendi hayatıma yetişmem biraz uzun sürmüş. Ve belki de bunun için hâlâ vaktim var.

offred 2 months ago

Şüphesiz ki onlar Bağımsız gönderi görünce “Burası raf dizi film yeri” diyerekten Kalemimizi kırıp Bizi entel mahkemelerine mahkûm edenlerdir Noldu ey rafın entel çocukları Entelliğiniz mi bozuldu Tek tıkla engelle beni Bağımsız gönderi sevmeyen insan Alınmam Gocunmam Başım dik yazarım…devamı

offred 2 months ago

Bacak bacak üstüne atmış iki büklüm koltukta reels kaydırırken bir soruyla karşılaştım Eve gitmem gerek ama ev neresi Oysa ne güzel yapay zekânın dans ettirdiği kedi videolarını kaydırıp kafamı boşaltıyordum Bir anda düşündüm Gerçekten benim evim neresi.insan büyüdükçe sadece evini…devamı

offred 2 months ago

Mahsuni şerif mamudo kurbanı yazarken hiçmi acıman yoktu be her sözünü duyduğumda duvara toslamış gibi hissediyorum.ödenmemiş bir hesabımız var seninle üstad

offred 2 months ago

Lisa Frankenstein

Zelda Williams

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Lisa Frankensteinı izledim Film o kadar saçma ki bir yerden sonra mantık aramayı bırakıp kendimi eğlendirmeye verdim Zaten mantık arayacak olsaydım gece gece ölü bir adamın dirilip liseli bir kızla sevgili olduğu filmi açmazdım Lisanın hayatı zaten normal değil Kızın…devamıLisa Frankensteinı izledim Film o kadar saçma ki bir yerden sonra mantık aramayı bırakıp kendimi eğlendirmeye verdim Zaten mantık arayacak olsaydım gece gece ölü bir adamın dirilip liseli bir kızla sevgili olduğu filmi açmazdım Lisanın hayatı zaten normal değil Kızın psikolojisi darmadağın evde üvey annesi var okulda ayrı bir dünya var sonra gidip mezarlıkta ölü bir adam buluyor Normal bir insan Allah belamı vermiş deyip eve döner Lisa Acaba bunu diriltsem mi diyor Ben kendi hayatımda markete gitmeye üşeniyorum kız ölü diriltiyorÖlü adamın da dirildikten sonra hiçbir şeyden haberi yok Konuşamıyor doğru düzgün yürüyemiyor ama Lisa ile beraber suç işleme konusunda gayet hızlı adapte oluyor Adamın hayata dönüş amacı belli aşk Ben olsam iki dakika sonra keşke mezarda kalsaydım derdim Filmin en komik tarafı da herkesin yaşananlara verdiği tepkilerin giderek normalleşmesi İlk başta aman tanrım ölü adam seviyesindeyiz biraz sonra neyse bunu da hallederiz noktasına geliyoruz Film ilerledikçe benim de ahlak anlayışım çöktü Bir noktadan sonra bu cesedin kıyafeti güzelmiş diye izlemeye başladım Bir de Lisanın yaptıklarını izlerken sürekli abla sakin ol diyorum ama kızın sakin olması mümkün değil Kız resmen hayatını toparlamak yerine ölü sevgili edinerek yeni bir kriz yaratıyor Benim de hayatımda sorunlar var ama çözüm olarak mezarlığa gitmek hiç aklıma gelmemişti Demek ki vizyon meselesi Filmin atmosferi de çok güzel Gotik renkli 80ler havası müzikler kostümler Her şey aşırı stil bir Film sanki Tim Burtonın Pinterest hesabı ile ergenlik krizinin ortak çocuğu olmuş Ama en önemlisi film gerçekten komik Öyle arada bir gülümsetti komedisi değil Saçmalığı o kadar ciddiye alıyor ki insanın gülmemesi mümkün değil Film boyunca birkaç kere yok artık aq dedim Sonra film de sanki bunu duymuş gibi daha saçma bir şey yaptı Kısacası Lisa Frankenstein bana şunu öğretti.ölüp kalırsak falan mezarı iyi korumak lazım bir ruh hastası sizi takıntı yapabilir Kısacası güzel eğlenceli çerezlik tatlış bir filmdi.yemek yerken falan arkada iyi gider izlesenizde olur ama izlemeyincede ah vah çok şey kaçırdım diye üzülüp pişman edecek bir film değil

offred 2 months ago

Açlık Oyunları 2: Ateşi Yakalamak

Francis Lawrence

42 Gönderi

Spoiler içeriyor Açlık Oyunları’nın ikinci filmini de izledim. İlk filmden sonra “tamam artık biraz huzur bulurlar” diye düşünmüştüm. Benim de hayata dair beklentilerim Katniss kadar yüksekmiş demek ki. Kızın başına ilk filmde gelenlerden sonra ikinci filmde bari biraz rahatlasın dedim Capitol nee…devamıAçlık Oyunları’nın ikinci filmini de izledim. İlk filmden sonra “tamam artık biraz huzur bulurlar” diye düşünmüştüm. Benim de hayata dair beklentilerim Katniss kadar yüksekmiş demek ki. Kızın başına ilk filmde gelenlerden sonra ikinci filmde bari biraz rahatlasın dedim Capitol nee diyon oğlummm diye karşıma çıktı. Katniss yine gariban. Kız daha ne yaşadı da üstüne bir de bütün ülkenin umudu oldu. Ben kendi hayatımı düzene sokamıyorum kız devrim başlatıyor. Hem de istemeden. Kızın yaptığı her hareket siyasi mesaja dönüşüyor. İki gündür 12.mıntıka işareti yaparak dolaşıyorum benide etkiledi. Katniss bir ok atıyor halk ayaklanıyor. Bir de kızın üstüne yine sevgili meselesini yıkmışlar. İlk filmde Gale evde kaldı Peeta seninle beraber Açlık Oyunları’na geldi. İkinci filmde de hâlâ Gale diyorsun. Kızçem bir dur muhakeme yap. Çocuk senin için ölümün ortasına girmiş sen hâlâ öbürünü düşünüyorsun. Ben burada biraz “abla kendine gel” demek istiyorum. Peeta’ya zaten diyecek laf bulamıyorum. Çocuk resmen walking green flag. Katniss’in başına ne gelirse gelsin yanında. Çocuğun başına gelenlere üzülürken bir yandan da sana herşey müstahak diyorum. İki filmdir bir işe yaradığı yok ikide bir Katniss kurtarıyor. Yahu sende güçlüsün kardeşim bir yetenek falan göster. Öylesine un çuvalı falan at bişey yap. Ama filmin asıl sinir olduğum kısmı Capitol. İnsanlar hâlâ aç fakir ve korku içinde. Capitol halkı ise bunları izleyip eğlenmeye devam ediyor. Milletin hayatını televizyon programına çevirmişler. Bir de ikinci filmde Katniss’in artık sadece hayatta kalmaya çalışmadığını fark ediyorsun. Kız istemeden bir sembole dönüşmüş. İnsanlar ona bakıp umutlanıyor. Capitol de bundan korkuyor. Çünkü mermiden silahtan falan daha tehlikeli bir şey var. İnsanların artık korkmamaya başlaması. Ben olsam tabii Katniss gibi sembol falan olmazdım. Halkın umudu olmak da bana göre değil. Ben kendi umudumu bile bazen bulamıyorum. Genel olarak ikinci filmi de sevdim. İlk filme göre olayların sadece Açlık Oyunları olmadığını daha fazla hissettiriyor. Artık mesele Katniss’in hayatta kalması değil onun üzerinden büyüyen bir şey var. Capitol’ün gösterişi insanların yaşadığı yoksulluk Katniss’in istemeden sembole dönüşmesi derken film dahada heyecan verici bir hale geldi