Daha önce çok İran filmi izlemiştim ama ilk kez sistemin içinde yer alan bir ailenin gözünden olayları izledim. Kutsal İncirin Tohumu, siyasetin ve toplumsal gerilimin bir ailenin gündelik hayatına nasıl yansıdığını oldukça etkileyici bir şekilde anlatıyor.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
oguzhankarli
(@oguzhankarli)
Joined at February 2026
2
Followers
1
Following
25
Post
0
Movie
0
Serie
0
Book
8,5/10
Bazı filmler vardır, kaç kere izlerseniz izleyin hep aynı yerden yakalar. Bu da onlardan biri. Hikâye ilerledikçe insanın içi ağırlaşıyor, ama gözünü de kaçırmak istemiyorsun. Çok şey anlatıyor, bazen fazla bile…
İzlerken kendimi sürekli sıkışmış hissettim. Dışarıdan bakınca küçük bir karar gibi ama içerde baya büyüyor. O kararsızlık hali çok tanıdık, insanın içine işliyor.
İzlerken ilk başta “bu ne?” hissi geliyor ama biraz kalınca altında bambaşka bir şey olduğunu fark ediyorsun. Rahatsız ediyor ama aynı zamanda içine çekiyor. İzleyici olarak mesafe koymak istiyorsun ama bir noktadan sonra karakterin hislerine yakalanıyorsun. Kolay bir film değil…
Noviembre, dördüncü kez izlemek boşuna değil her seferinde başka bir yerinden yakalıyor. Başta biraz dağınık ve enerjik geliyor ama ilerledikçe o “sanat ne için yapılır” meselesini baya sert bir yerden kurcalıyor. Samimi, hatta yer yer kontrolsüz ama zaten gücü de…devamı
Mesele o romantize edilen özgürlük hali; çok cazip görünüyor, ama aslında oldukça kırılgan ve gerçeklikten kopuk. Film ilerledikçe o büyü yavaş yavaş çözülüyor. Estetik güçlü, ama duygusal olarak da hafif rahatsız edici bir tarafı var.
İlgi görme arzusunu oldukça sert ve yer yer rahatsız edici bir dille ele alıyor. Kara mizahı güçlü; abartılı gibi görünse de günümüzün görünürlük takıntısına epey isabetli bir yerden bakıyor.
One Flew Over the Cuckoo’s Nest, sistemi karşısına alan bir adamın hikâyesi gibi başlıyor ama aslında çok daha acı bir yere gidiyor. Yer yer eğlenceli, hatta umutlu bile ama alttan alta hep bir sıkışmışlık hissi var. Finaliyle insanın içine oturuyor.
Abartıyı bilinçli kullanıyor, zaten derdi de o. İzlerken “bu kadarı fazla” diyorsun ama gözünü de alamıyorsun. Garip bir şekilde itici ve çekici…