Raf Yorumu: zehra (@zzehradm)

Victor Hugo'dan okuduğum ikinci ve çok sevdiğim bir kitap oldu. Kitap uzunca bir önsöze sahip. Ardından da yazıldığı dönemde halkın bu kitaba olana tepkisi bir tiyatro metni üzerinden anlatılmış. O dönemde bu tarz kitapların yazılması hoş karşılanmadığından yazarın adıyla yayımlanan…devamıVictor Hugo'dan okuduğum ikinci ve çok sevdiğim bir kitap oldu. Kitap uzunca bir önsöze sahip. Ardından da yazıldığı dönemde halkın bu kitaba olana tepkisi bir tiyatro metni üzerinden anlatılmış. O dönemde bu tarz kitapların yazılması hoş karşılanmadığından yazarın adıyla yayımlanan bir kitap olmadığını, halkın Victor Hugo tarafından yazılan bir kitap olduğunu bilmeden kitap hakkındaki görüşlerini okuyoruz. Açıkçası o dönem ve halk hakkında daha ilk sayfalardan iyi bir izlenime sahip olduğumu söyleyebilirim. İdam cezasına çarptırılan bir mahkumun hapishanedeki günlerini anlatan bu kitap, mahkumların idam günlerini beklerkenki psikolojik durumlarını ele alması yönünden çok başarılıydı. Hapishanede oldukları günler boyunca neler düşündükleri, ailelerine olan özlemleri etkileyici bir şekilde ele alınmıştı. Tek bir mahkum üzerinden idama çarptırılan tüm mahkumların duygularını okurken bende hissedebildim. Aynı zamanda yazar idam cezasının yanı sıra kürek cezalarına da değinmiş, bu cezaların acımasızlığına da isyan etmiştir. Son olarak hikayesini okuduğumuz bu mahkumun suçunu kitap boyunca bilmiyoruz. Bu da yazarın suça odaklanmadığını idam cezasının varlığına olan karşıtlığını en güzel şekilde vurgulamıştır. Akıcı bir şekilde yazılmış bir günde bitirilebilecek kadar sürükleyici bir kitaptı. Okumayanların bir şans vermesini tavsiye ederim. 📍-Ölmenin ne olduğunu biliyor musun? -Evet bayım. O hem yerin altında, hem de gökte. 📍Demek yaşamak istediğim tek yer olan o hafızadan şimdiden silindim! 📍Ne yazık!.. Sadece onun tesellisine ihtiyaç duymak ve bunu yapması gerektiğinden habersiz olan tek kişi olduğunu anlamak! 📍İnsan içinde bulunduğu umutsuz koşullarda bazen bir zinciri bir saç teliyle koparabileceğini sanır. 📍Zaten bu acılara katlanmanın en kolay yolu onları dilediğimce izleyip keyfimce tasvir etmek değil mi? 📍Manevi acının yanında fiziki acının ne önemi var? 📍Delirmenin insanı yaşattığı söylenir; en azından bilinç kaybolduğu için daha az acı çekilir; ölü gibi uyunur.