Raf Yorumu: Olimposun Tanrıçası (@athena)

Sabahattin Ali her zaman olduğu gibi toplumun kanayan yaralarına dokunmuş. Bu adamın kalemine ve o dönemin şartlarındaki korkusuz üslubuna hayranım. Ayrıca içinde yaşadığı toplumu bu kadar iyi tanıması ve karşı tarafa bunu bu kadar iyi bir şekilde anlatabilmesi de takdire…devamıSabahattin Ali her zaman olduğu gibi toplumun kanayan yaralarına dokunmuş. Bu adamın kalemine ve o dönemin şartlarındaki korkusuz üslubuna hayranım. Ayrıca içinde yaşadığı toplumu bu kadar iyi tanıması ve karşı tarafa bunu bu kadar iyi bir şekilde anlatabilmesi de takdire şayan doğrusu. Kitabın en başında evlilikle ilgili yapmış olduğu tasvirler çok güzeldi. Noktası noktasına da doğru çıkarımlar. Maalesef o dönemde de günümüzde de evliliklerin çoğu sevgi üzerinde temellendirilmiyor. Kızlar evde kalacağım korkusuyla ya da daha iyi bir hayat umurak evleniyorlar. Erkekler ise çeşitli cinsel ihtiyaçlar ve ev işlerini üzerlerinden atmak için. Ayrıca Yusuf'un köy hayatından gelip şehir yaşantısına alışması sürecide çok güzel işlenmiş. O yabancılık çekmeyi, dışlanmışlık ortamını, içine kapanıklığı iliklerime kadar hissettim. Devlet dairelerinde din maskesiyle kendilerini iyi göstermeye çalışıp ama aslında saatlerce boş boş oturarak kul hakkına girme sorunsalı da cabasıydı. Düzgün işlemeyen ve salla başı al maaşını sistemini de gözümüze sokmuş. Adalet ve adaletsizlik kavramlarının o dönemde bile zengin ve fakir ayrımına gider ona göre işlediğini ve zenginliğin adaleti hep harcadığını gördük. Kendini bilmez bir kadının hem kocasının, hem çocuğunun hayatını nasıl berbat ettiğini okuduk. Karakterlerinde eleştirilecek çok tarafı var. Öncelikle Muazez her ne kadar çocuk gibi tasvir edilse de aşık olacak ve evlenecek kadar her şeye aklı yeten bir kız. Belli bir yere kadar annesinin ne yaptığının farkında. Belli bir süre ona dirensede sonunda teslim olması ve yaptığı yanlışa bahaneler üretmesi saçmaydı. Aynı şekilde Yusuf'un da bütün hayatı boyunca üstelik elinde imkan bile varken hayatını kurtarmak adına kendini geliştirmek adına hiçbir şey yapmamış olması ve sorumluluğu üzerinden atarak suçu hep başkalarına yüklemesi erite edici bir durum. Ama insanlar genelde hep böyledir. Sonuç itibariyle yine realist bir roman. Tam Sabahattin Ali'nin kalemine layık bir anlatım. Toplumsal gerçekleri yüzümüze çarpa çarpa okutuyor kendini...📚