Raf Yorumu: BayRaydi (@raydi)

Kitap, çocukların anne babalarıyla ilgili enteresan görüşlerini yansıtan anketlerle başlıyor. Ardından Ahmet ve Zeynep adlı ilkokul 5. sınıf öğrencisi iki hayalî arkadaşın mektuplaşmalarıyla sürüyor. Bu mektuplar o kadar eğlendirici ki bazılarında gülme krizine girdim. Mektupların asıl niteliği ise çocukların gözünden…devamıKitap, çocukların anne babalarıyla ilgili enteresan görüşlerini yansıtan anketlerle başlıyor. Ardından Ahmet ve Zeynep adlı ilkokul 5. sınıf öğrencisi iki hayalî arkadaşın mektuplaşmalarıyla sürüyor. Bu mektuplar o kadar eğlendirici ki bazılarında gülme krizine girdim. Mektupların asıl niteliği ise çocukların gözünden büyüklerin dünyasını yansıtması: çocuklara hep erdemli olmayı öğütleyen anne, baba, öğretmen, yazar vs.nin yalanlarla dolu, çarpık ve samimiyetsiz dünyası. Yayımlandığında bu nedenle eleştiri almış ve bir çocuk romanı yarışmasında dereceye girememiş eser. Yazar biraz ileri mi gitmiş mektuplarda? Hiç sanmıyorum. Şimdi kendi dünyamıza baktığımda az bile yazmış diyorum. Bu arada Hababam Sınıfı'ndaki bazı sahnelerin bu eserden alındığını öğrenmiş oldum. Benim için şaşırtıcı oldu. İyi okumalar dilerim. 📌 En beğendiğim mektuplar: Amerika'yı yapan mimar, Eski öğrendiklerinizi unutun, Şimdiki çocuklar harika, Evin hangi hali, Misafirin yanında, Çocuk Bayramı'nda müsamere, Bütün babalar birinci 📌 Birkaç Alıntı 🌟 Bu vicdan azabı denilen şeyi hiçkimse kendisi hatırlamıyor. Herkes, başkalarının çekmeleri gereken vicdan azabını biliyor. 🌟 Sevgili çocuklarım; Hepinizi, kendi çocuklarımmışsınız gibi seviyorum. Bütün sevgilerde olduğu gibi, bu sevgide de bencilliğimiz var. Çünkü, biz yaşı ilerlemiş olanlar, sizlerde yaşayacağımızı, süreceğimizi sanıyoruz, buna inanıyoruz. 🌟 Kolayca anladığınız gibi, bu kitaptaki mektupları, Zeynep'le Ahmet adındaki iki çocuk birbirine yazmadı. Onları ben uydurdum. Beşinci sınıf öğrencisi iki çocuğun birbirine bu kadar çok, bu kadar uzun, hem de bu kadar az yanlışsız mektup yazamıyacağını siz çok iyi bilirsiniz. İçinizden ikiniz, birbirinize gerçekten mektuplar yazıp bunları toplasaydınız, dil yanlışları, imla yanlışları, daha başka yanlışlar yapacaktınız. Ama sizinkiler, yine de benim yazdıklarımdan çok daha güzel olacaktı. Çünkü, siz yaşadıklarınızda özden ve doğal olacaktınız. Büyümüşlerle çocukların en büyük ayrılığı işte budur: Sizler de büyüdükçe bize benzeyecek, özdenlikten gittikçe uzaklaşacaksınız.