Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Animelerin final bölümlerini izlemek normal bir diziye göre daha heyecanlı mı oluyor ne? İliklerime kadar veda hissi yaşadığım bir son izlettirdiler yine bana. Yine dediğime bakmayın bu duyguyu birkaç animede yaşadım yalnızca: Berserk (Hâlâ o nasıl bir veda diye sorguladığım…devamıAnimelerin final bölümlerini izlemek normal bir diziye göre daha heyecanlı mı oluyor ne? İliklerime kadar veda hissi yaşadığım bir son izlettirdiler yine bana. Yine dediğime bakmayın bu duyguyu birkaç animede yaşadım yalnızca: Berserk (Hâlâ o nasıl bir veda diye sorguladığım doğrudur.), Samurai Champloo (Mugen'e burdan selamlar çakıyorum.) ve haliyle Claymore'u da bunlara ekliyorum... Bu animeyi izlemiş bir insan Clare'ı nasıl unutabilir ki? Mümkün değil. Çünkü o çizimlerin ardına öyle derin duygular işlenmiş ki etkilenmek şöyle dursun insanı adeta manipüle ediyor. Sıradan bir hikâye izletmiyor bize Claymore. Cesur kadın savaşçıların, insanlığı yiyip bitiren Yomalarla olan savaşını konu edinirken bir anda Claymoreların kendi aralarındaki mücadelesine davet ediyor bizleri. Claymore, bizlere tüm vahşetin ortasında bir kucak dolu sevgi bırakıyor. Teresa ve Raki üzerinden, sarılmalarla geçen sıcak anları izlerken bir animeden beklenmeyecek duygusallık çöküyor üzerimize... Nasıl başarıyorlar? Tabii ki muhteşem müzikler bunda büyük bir pay alıyor. Kulağıma gelen ezgileri unutmayacak gibiyim bu yüzden. Raki gibi biz de her halimizle birer insanız. Gücümüzün yetmediği o kadar şey var ki liste tutsak dolar taşar. Ama hepimizin içinde durmadan yeşeren bir sevgi var. İnancımız tüm olumsuzlukları silip atıyor üzerimizden. Biri uğruna savaşıyoruz, kaybettiklerimizi anıyoruz; ve biz insan olarak kalıyoruz. Yomalar şeytanımsı, korkunç yaratıklar olarak sunuldu bizlere, evet. Ama sanmayalım dünyamızda yoktur... Bizzat insanoğlunun ta kendisidir Yoma. Tüm mesele benliğimizi yitirmeden, ne uğruna yaşıyorsak tüm zorluklara göğüs gererek yaşam mücadelemize devam etmemizde... İşte Claymoreun özündeki felsefe de tam olarak bu... Sizleri çok sevdim Clare, Teresa, Raki ve diğer Claymorelar. Animenun bir duygu seli olduğu doğrudur ancak bu onu daha gerçekçi ve felsefik yapıyor. Bayılıyorum böyle kasvetli havasında insanlık dersi veren yapımlara. Vur patlasın çal oynasın, karakterler sürekli gülüp haşerelik etsin. Yok efendim öyle bir dünya; izlediğimiz şeylerin bir değeri olmalı, tıpkı Claymore gibi...