Raf Yorumu: BayRaydi (@raydi)

Miskin Oblomov ve Girişken Ştoltz. Gonçarov aslında romanın bu iki ana karakteri üzerinden Hantal Rusya ve Modern Avrupa karşıtlığını ele alıyor. Tabii bunu yaparken Alman kökenli Ştoltz'a bir Rus gömleği de giydiriyor ki ideal karakter Ştoltz, okurlardan onay alsın. Roman…devamıMiskin Oblomov ve Girişken Ştoltz. Gonçarov aslında romanın bu iki ana karakteri üzerinden Hantal Rusya ve Modern Avrupa karşıtlığını ele alıyor. Tabii bunu yaparken Alman kökenli Ştoltz'a bir Rus gömleği de giydiriyor ki ideal karakter Ştoltz, okurlardan onay alsın. Roman günümüzde bu temadan daha çok madalyonun öbür yüzü yani bireyin hayata tutunamayışı teması ile ilgi görüyor. Neden acaba? Çünkü artık aramızda o kadar çok Oblomov var ki! Hatta belki bir parça çoğumuzda var. İçimizdeki Oblomov'a Ştoltz'un diliyle seslenmeliyiz: Ya şimdi ya hiçbir zaman! Oblomov, çoraplarını bile uşağı giydiren bir bey çocuğu. Hayata hiç hazırlanmamış, her şeyi hazır bulmuş. Bugün her isteği bir emir gibi yerine getirilen, telefon ekranlarındaki sahte cennette boğulan çocuklar benzer bir durumda değil mi? Yarın hayatın gerçekleriyle yüzleştiklerinde ne olacak? Bilemiyorum... Bu arada Oblomov'un hiç değilse bir aşk macerası yaşadığını, ev sahibesi Agafya ile evlenip bir çocuk sahibi olduğunu ekleyelim. Oblomov kadar bile olamayacak, ondan daha beter karakterler yaratıyor modern toplum. Kitaba dönersek erken dönem bir Rus romanı olmasına ve yazarın arada çıkıp kendini göstermesi kusuruna rağmen anlatımı beğendim. Oblomov'un o miskin hayatını hiç sıkılmadan okudum. Daha önemlisi altı çizilecek pek çok güçlü ifade buldum. Mutlaka okunmasını öneririm. İyi okumalar... 📌 Birkaç Alıntı 🌟 Dimağı, birçok tozlu dosyanın, rakamın, eski dinlerin ve bilimlerin, birbirini tutmayan bir yığın belgenin toplandığı bir ambar durumuna gelmişti. İlya İlyiç'in kafası bir kitaplıktı ama ayrı ayrı ve hiçbiri tamam olmayan ciltlerle dolu bir kitaplık. 🌟 — Ben de... istedim... güzel şeyler... Tabiat bana pek mi cimri davrandı?.. Yo!.. Tanrıya şükür, şikâyet etmeye de hakkım yok. Sonunda tevekkülle içini çekti. Bütün bu heyecanlardan sonra her zamanki durgun ve rahat haline dönüyordu. — Kaderim böyle imiş, ne yapabilirim? 🌟 Öldü ve bir daha dirilmedi. Nereye gitti bütün bunlar, niçin bu ateş söndü? Anlamıyorum. Başımdan öyle büyük felaketler, kasırgalar da geçmedi. Hiçbir şey kaybetmedim. Vicdanımda hiçbir leke yok, ayna gibi tertemiz, gururumu kıracak hiçbir şey olmadı. Tanrı bilir niçin hayatım böyle harcandı gitti.