Raf Yorumu: Ilay (@ilay23)

Spoiler içeriyor ✨️ Her gün 1 film izliyorum. { GÜN 9 } Yaz tarilinde gittiği yere kadar her gün 1 film izleme hedefi koyuyoruz kendimizee. Siz de bu fikri beğenirseniz, izlediğiniz şeylerin yorumunu yapmayı ve gün saymayı unutmayınn. Paul Mescal'ın bir yapımda…devamı✨️ Her gün 1 film izliyorum. { GÜN 9 } Yaz tarilinde gittiği yere kadar her gün 1 film izleme hedefi koyuyoruz kendimizee. Siz de bu fikri beğenirseniz, izlediğiniz şeylerin yorumunu yapmayı ve gün saymayı unutmayınn. Paul Mescal'ın bir yapımda olması beni kendi içime çok sürüklüyor. Normal People beni hep çok farklı hissettiren bir dizi ve kitap olarak kalacak. O yüzden onunla ilgili her şey ve her kişi benim için aynı şekilde özel. Bu filmi instagramda görüyorum hep. Editleri yapılıp duruyor ve izlemem lazım diye düşündüm. Konuyu yine hiç bilmiyorum. Film birkaç kamera çekimi ile başlıyor ve sonradın başrollerimizin Türkiye gezisine çıktığını görüyoruz. Filmin müzikleri, çekimleri , diyolaglor ilk dakikalardan bile ben duygu yüklü bir yapımım diye bağırıyor. Belki de uyarıyor. Fakat biz akıllanmazız. Bir arlanmazız ve bu filmi içimize işleyeceğiz. Tek bir mekan görüyoruz neredeyse. Küçük bir otel. Bir baba ve kız. Kız hayatı çözmeye çalışırken babası hayatın monotonluğuna kapılmış da içindeki sıkıntıdan kurtulamıyor gibi. Böyle yavaş ve olaysız filmleri çok seviyorum. Tamamen duygular konuşuyor ve size bir şey hissettirmeye çalışıyor. Ne hissedeceğinize kendiniz karar veriyorsunuz çünkü kimse aynı şeyleri hissedemez. Filmin başından beri bir ağırlık var ve bu bana birinin öleceği düşüncesini aşılayıp duruyor. İlk kız ölecek gibi geldi, sonrasında adam intihar mı edecek acaba diye düşündüm. Kamera açıları öyle yerleştirilmiş ki filmde gerçekten inanılmaz değişik şeyler düşünmenizi sağlıyor. Otel odasının hem televizyonundan hem aynasından yansıyan görüntülerde mesela. Birinde adamın omuzlarının düşüklüğü ilgi çekereken aynı anın diğer görünüşünde adamın kızına bakarkenki sevgisi belli oluyor. Bu filmde Sophie'nin babası ile anılarını nasıl hatırladığı izliyoruz ve bu gerçekten çok etkileyici anlatılıyor. Çekindikleri fotoğrafın yanında çektikleri tüm videoların ne kadar mükemmel anılar olduğunu bir düşünsenize. Bazen sanırım anılarda yaşamak gerekiyor. Ama benim en sevdiğim sahne Losing My Religion söyledikleri sahneydi. Benim şu hayattaki en ama en sevdiğim şarkıdır. :) ✔️8/10 '9.7.24