Raf Yorumu: Tuba 💐 (@withtuba)

Bazen hayatımızda her şey tepe taklak olmuşken, elimiz kolumuz bağlıyken, o karanlık tünelin içinde boğuluyormuşuz gibi hissederken, ansızın bir ışık beliriyor. İşte o ışık bazen bir insan suretinde çıkıyor karşımıza. Belki çok uzun bir süre kalmadılar, belki sadece birkaç hafta,…devamıBazen hayatımızda her şey tepe taklak olmuşken, elimiz kolumuz bağlıyken, o karanlık tünelin içinde boğuluyormuşuz gibi hissederken, ansızın bir ışık beliriyor. İşte o ışık bazen bir insan suretinde çıkıyor karşımıza. Belki çok uzun bir süre kalmadılar, belki sadece birkaç hafta, birkaç ay ama o kısa sürede yaptıkları, söyledikleri, sadece var olmaları bile her şeyi değiştiriyor. Omuz silkip geçer ya demekten çok daha fazlasını yapıyorlar. Bize kendimizi yeniden değerli hissettiriyorlar, durumun o kadar da kötü olmadığını gösteriyorlar. Sanki dur bakalım nefes al biraz ben sana destek gönderdim denilmiş gibi. Sonra bir bakıyorsun, o fırtına dinmiş, sen biraz daha toparlanmışsın. Ve o kişi artık hayatında yok. Belki yolları ayrıldı, belki başka şehirlere gittiler, belki de o görevleri bittiği için sessizce kenara çekildiler. İlk başta bir boşluk hissediyorsun tabii bir hüzün. Neden gitti diye soruyorsun içinden. Ama sonra dank ediyor: Onlar oraya kalmaya değil, iyileştirmeye gelmişlerdi. Sanki özel bir şifa enerjisi taşımışlar ve senin o anki kırık dökük haline ilaç olmuşlar. Belki de onların hayatındaki rolü de buydu. Bizim hikayemizin sadece bir bölümünde ama en kritik yerinde yer aldılar. İşin güzel yanı ne biliyor musun? Onlar gitse bile, bıraktıkları iz kalıyor. O dönemde sana verdikleri güç, öğrettikleri dersler, yüzüne kondurdukları o ilk gerçek gülümseme. Onlar senin bir parçan oluyor. Onları artık görmesek bile, onların değeri bizim için hiç azalmıyor. Hatta bazen sırf o anları hatırlamak bile kötü bir günde yeniden ayağa kalkmamıza yetiyor. Buna bazen melek dokunuşu derim ben. Allah, senin dualarına cevap olarak, o anki ihtiyacına göre birilerini gönderiyor. Ve o insan, üzerine düşeni yapıp sessizce ayrılıyor. Böyle insanlara sahip olduğumuz için şükretmek lazım. Onlar bize dünyanın hala iyi insanların var olduğu ve zor zamanların bile bir sebebi olduğu mesajını veriyor. Hayatımızda böyle birileri olduysa ne mutlu. O anki varlıkları paha biçilmezdi. Böyle kişiler hayatıma girdiğinde onlara duyduğum minnet ve verdiğim değer zamana ve mekâna bağlı olmaktan çıkıyor. Yani şu an yanımda mı diye bakmıyorum. Onlar benim için bir dönemlik bir destek değil hayatımın bir parçasıdır. Ben, o dönemi atlattıktan sonra bile onları asla unutmuyorum. Şu an bunları okurken o kişi aklına geldi mi? İşte bu bile yerlerinin ne kadar sağlam olduğunun en büyük kanıtı.