Raf Yorumu: Sibel (@rosalila)

Hiç kullanılmamış bir zamanın gözkapaklarını açıyorum dünyamsın benim, zorbam, düzenim bundan gözlerim göğe çevrili ellerim denizde hiç katılmadan sende yaşıyorum dirimimsin benim doğarken öldüğüm aşağılık belirtileri sahipliğin, birleştirdi ne geceyi ne gündüzü kölelik yetişemedi aralık paylarına sevincin üşümüşüm bu yaklaşan…devamıHiç kullanılmamış bir zamanın gözkapaklarını açıyorum dünyamsın benim, zorbam, düzenim bundan gözlerim göğe çevrili ellerim denizde hiç katılmadan sende yaşıyorum dirimimsin benim doğarken öldüğüm aşağılık belirtileri sahipliğin, birleştirdi ne geceyi ne gündüzü kölelik yetişemedi aralık paylarına sevincin üşümüşüm bu yaklaşan kışla değil deniz ürpertisi, göğün alacasıyla değil ellerimin soğukluğu hep bir kalabalıkta kaçışının gizini gönlünde tuttuğun bilisiz aşkı/nı ver bana üşümeyeyim kendimizle oynayan güçsüz mahluklarız biz, yaptırımla ödülü gönlümüzde barışık tutan. mesafemiz kuyruğumuzla başımız arasında gider gelir, dehşetli sevincimiz bulunca ayrılmazlığını yengimizle yenilgimizin. devimimiz: felcimizin kaynağından fışkıran. güçsüzlüğümüz: kıvrak istemimizin yatağı. böylece doldururuz biz her kaygının, her doyumun kucağını. az ışıkları yaşamın kabulümüzdür kururken damarlarımızın son solukları kalabalıktan arta kalan biricik ay ışığını katmalı öyleyse görülmez akışına yaşamlarımızın "biz rengin değil ara rengin peşindeyiz" gerçek bilinsin, diliyoruz düz, eğri, çapraz ya da değirmi güzeldir açığa çıkışı yüreğin sen bil ki, ben de seveyim ve doğruluruz her karanlıkla sarsılmanın yakın imgesinde yüreğin burkulması göz dayanıksızlığı aşk azlığı açılır ve kapanmaz tarihin yakut yarası ılık bir süzülüşle geri dön hayat bırakma yeryüzü salına tünemiş pek kara kuşlar örtsün bakışımı görmek acısı sürsün pencere tutsağının düşsün hayatı suya aşk küçük bir kilimdir duvarlarıyla sayılan küçük bir deniz sevgili küçük ölüm dur ayaklarının altını anlayalım kaşlarını, eksik kalan yerlerini karlar kraliçesini ev içlerinin tarihin sonsuz noktalama işaretlerini de kaçalım kalık çalıkuşundan ve daha nelerden ülkemizin kırmızı kayığıyla o döker yine suçunu örtse de sisle ayıbını gece gece; ipek dokusu çözüldüğünde ellerim: eksik cennetim benim gerçek yasaktır "ben babamın yuvarladığı çığın altında kaldım" çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi yiten bu işte çok kullanılmış bir zamanın gözlerini kapattım. (Nilgün Marmara)