Raf Yorumu: Selin (@selin07)

Klasik bir canavar hikayesi gibi başlasa da aslında çok daha ağır bir gerçekliği yüzümüze vurmuş: Yaratılanın, onu yaratan otoriteye isyanı. Filmde geçen o sarsıcı söz — “Beni yarattın. Ölemiyorum ama yaşayamıyorum da.” — tüm hikayenin kalbini oluşturuyor. Bu cümle, biri…devamıKlasik bir canavar hikayesi gibi başlasa da aslında çok daha ağır bir gerçekliği yüzümüze vurmuş: Yaratılanın, onu yaratan otoriteye isyanı. Filmde geçen o sarsıcı söz — “Beni yarattın. Ölemiyorum ama yaşayamıyorum da.” — tüm hikayenin kalbini oluşturuyor. Bu cümle, biri tarafından “şekillendirilen”, istemediği bir hayata zorlanan, kendi kaderi üzerinde söz hakkı olmayan herkesin çığlığını temsil eden bir metafor. Yaratık öfkeli olduğu için vahşi değil. Yaşayamayan ama ölemeyen tek bir varlık haline getirildiği için öfkeli. Varoluşu bir hediye değil, bir yük. Bu nedenle film, yaratılanın yaratana yönelttiği en temel soruyu soruyor: > “Neden beni dünyaya getirdin? Bu yönüyle Frankenstein, ebeveynlikten sanata, Tanrı fikrinden modern bilime kadar uzanan geniş bir alanda derin metaforlar kuruyor. Victor Frankenstein burada sadece bilim insanı değil; Sınırlarını bilmeyen bir yaratıcı, Yaptığı şeyin bedelini düşünmeyen bir otorite, Kendi egosuyla bir canlının kaderini belirleyen bir figür. Yaratık ise bir “canavar” değil: Kaderi çalınmış bir birey. Kendisine verilmiş bedeni, bilinci ve acıyı kabullenmek zorunda bırakılmış bir ruh. Filmin en güçlü yanı da bu: Canavarın öfkesi, şiddetten değil varoluş travmasından doğuyor. İnsan olmak, ya da insan tarafından yaratılmış olmak, burada bir lanete dönüşüyor. Yaratıcı ile yaratılan arasındaki yüzleşme, filmde bir tür hesaplaşma değil; daha çok bir itiraf: > “Ben seni yarattım… ama seni hiç anlamadım.” Yaratığın cevabı ise çaresizlikle şekillenmiş bir isyan: > “Yaşamıyorum… ama ölemiyorum da.” Bu cümle, filmi bambaşka bir seviyeye taşıyor. Çünkü burada ölüm bile bir kurtuluş haline geliyor; yaşam ise cezasız bırakılmayan bir acı... --- Tavsiye: Bu filmi ‘korku’ diye açmayın. Bir çığlık dinleyeceksiniz. Frankenstein, basit bir yaratık hikâyesi değil. Bu film, Anlaşılamayanların çığlığını, Var olmak istemeyenlerin acısını, Yaratan–yaratılan ilişkisinin karanlığını saniye saniye yüzünüze çarpıyor. Bu hikayede en çok korkutan şey, canavar değil. Onu yaratan ellerin sorumsuzluğu. Bir film size yalnızca bir hikaye değil, bir soru da sorsun istiyorsanız: “Yaratılmak her zaman bir lütuf mudur?” — o zaman Frankenstein’ı mutlaka izleyin. Derin, acı, metaforlarla dolu bir yapım.