Raf Yorumu: berk (@arber)

arber 3 months ago

''İnsan, ancak ölümle yüzleştiğinde gerçekten yaşamaya başlar.'' Bir yolculuğa çıkacağınızı hayal edin. Ancak bu yolculuk, sizi bir başka yere değil vicdanınızın, belleğinizin ve yıllarca bastırdığınız duyguların içine götürsün. Geri dönüşü olmayan bu içsel seyahat, hayatınızın en çarpıcı duraklarında sizi durmaya,…devamı''İnsan, ancak ölümle yüzleştiğinde gerçekten yaşamaya başlar.'' Bir yolculuğa çıkacağınızı hayal edin. Ancak bu yolculuk, sizi bir başka yere değil vicdanınızın, belleğinizin ve yıllarca bastırdığınız duyguların içine götürsün. Geri dönüşü olmayan bu içsel seyahat, hayatınızın en çarpıcı duraklarında sizi durmaya, bakmaya ve hesap vermeye zorlasın. Ingmar Bergman'ın Yaban Çilekleri filmi bu yolculuğun tam olarak karşılığıdır. Film, yaşlı ve saygın bir profesör olan Isak Borg’un, kendisine verilecek onur ödülünü almak için çıktığı yolculuğu konu alır. Bu yolculuk sırasında Isak, rüyalar, anılar ve karşılaştığı insanlar aracılığıyla geçmişini, yaptığı hataları ve pişmanlıklarını sorgulamaya başlar. Yolculuğuna çıkmadan önce gördüğü kabus sahnesi içinde bolca anlam barındıran göndermeler içerir. Akrebi ve yelkovanı olmayan saatler, boş sokaklar ve Isak’ın kendi cesediyle karşılaşması, zamanın anlamını yitirdiği ve ölüm fikrinin kaçınılmaz olduğu bir dünyayı temsil eder. Toplumda belirli bir noktaya gelmiş olan İsak karakteri, saygındır ve ahlaklıdır. Dışşsal başarıları elde etmesine karşın içsel olgunluklardan yoksundur. Kötülük yapmayan bir insan olmasına rağmen onun en büyük sorunu sevgiyi ihmal etmesidir. İnsanlara karşı yargılayıcı ve soğuktur. Filme adını veren “yaban çilekleri” Isak’ın çocukluğunu ve ilk aşkını içeren hayat dönemini simgeler. Yolculuk sırasında karşılaşılan insanlar, İsak'ın farklı hayatlara sahip olabileceğine dair göndermelerdir. Gençler, onun yaşamadığı coşkuyu ve açıklığı temsil ederken sürekli kavga eden evli çift, sevgisizliğin nasıl nefrete dönüştüğünü gösterir. Oğlu ve geliniyle olan ilişki ise, duygusal soğukluğun kuşaktan kuşağa aktarıldığını ortaya koyar. Oğlu da tam olarak Isak gibidir. Filmde yaşlılık ve ölüm kavramları ön planda tutulsa da asıl mesele, geç kalmışlık duygusuyla yapılan bir yüzleşmedir. İnsan, belli bir noktadan sonra farkına varsa bile, geçmişte verilmemiş kararları telafi edemez. Geriye çoğu zaman yalnızca pişmanlık kalır. Zamanında yaşanmayan duygular ve ertelenen seçimler, daha sonra aynı mutluluğu sağlamaz. Bu yüzleşme anında Tanrı sessizdir ve insanı yargılayan tek şey kendi vicdanıdır. Geçen zaman içinde bunun farkına varmasa da insan, yavaş yavaş kendi ruhunun yabancısı haline gelir.