Raf Yorumu: Beyruha (@beyruha)

“Bizim hareketimiz, mesuliyet hareketidir: Davamız hayata uymak değil, hayatımızı Hakk’a uydurmaktır...” Hikayemiz dava yoldaşı bir kaç arkadaşın zamanla yitirdikleri amaçları, erimeye yüz tutmuş maneviyatları ve inançlarının nasıl yozlaştığını her birinin kendi penceresinden anlama, anlatma çabasını konu alıyor. İlginç düzeyde beni…devamı“Bizim hareketimiz, mesuliyet hareketidir: Davamız hayata uymak değil, hayatımızı Hakk’a uydurmaktır...” Hikayemiz dava yoldaşı bir kaç arkadaşın zamanla yitirdikleri amaçları, erimeye yüz tutmuş maneviyatları ve inançlarının nasıl yozlaştığını her birinin kendi penceresinden anlama, anlatma çabasını konu alıyor. İlginç düzeyde beni çok etkiledi. Akıcı ve nahif bir üslup, ardından gelen hikayeyi kucaklama hissiyatı belki bir parça da kendimden bir şeyler bulmanın etkisi.. Ve hikaye nihayetinde iman, dava insanı, anlamlı bir yaşam, ahiretlik dost gibi kavramların kimsenin tekelinde ve mülkünde olmadığını yüzünüze kibarca çarpıyor. Bu yolda güç bela kazandıklarımızı, gayret ve sebatla sarmalamaz isek ansızın yitirebileceğimizi de hatırlatıyor. Güzel kitabımızdan kısa, öz alıntılar, buyrunuz. • Sabahı beklemeyiniz dostum, geceden yola çıkınız. Olur ki uyuyakalırsınız. Sırtınızdaki çıkıntıda ebedî gayenin dürülmüş azıkları varsa ne mutlu size. Gece serindir, yapraklardan süzülen yel gözlerinizdeki yaşları kuruturken ruhunuzda kâinatın derin sessizliğini taşıyarak sabaha doğru yürüyüp fecri başlatınız. • ..Sık ağaçlı ormanlarında çetin yolculukların başlangıcı için sabahı beklemeyiniz. Sabahı beklemek öğleni, öğleni beklemek akşamı beklemek gibi bir ruh gevşekliğini doğurur. • Beynimizi tırmalayan zaruretleri mi hatırlıyorsunuz. Evet hayatın zaruretleri ayaklarımıza dolanmış zincirlerdir ve ıstıraplarımıza çeşni katarlar. Fakat bu vahşi sahayı geçmek için hiçbir zaruret kâfi bir mazaret değildir. Ruhunuzu aldatmayalım, ebedî gayeye ihanet etmiş oluruz. • Durduğumuz noktada inançlarımızın eskidiğini, yabancılaştığını hiç tecrübe etmediniz mi? En acı kayıp budur: Gerilemiş ruhların mütemadiyen tavizler vererek hayatla, zaruretle uyuşmaları... • Bir kere taviz verildi mi, asla çiğnenmemesi gereken unsurlar bir kere gözden çıkarıldı mı, kalbin aynası bir yerden çizildi mi, kefareti büyük oluyor. Ne kaçıp gitmek, ne ekip biçmek. Sefer de içimde, tahammül de.🌿