Beyruha 🌸 (@beyruha)

Peygamber sallâllâhu aleyhi ve sellem Efendimiz şöyle buyurdu: Bir kula herhangi bir üzüntü veya tasa isabet eder de: "Allah'ım, ben senin kulunum. Yarattığın bir erkek ve bir kadının çocuğuyum. Varlığım senin elinde ve emrindedir. Hükmün, üzerimde hâkimdir. Hakkımdaki takdirin, adaletin…devamı

beyruha 4 days ago

Bazı insanlar, öğrendiği ilimden dışarıya yalnızca nasipleri kadarını sızdırır. Bir yol olduğunu söylemekle, yol göstermenin ayrı şeyler olduğunu bilmiyor olsalar gerek. Arayış hali yerilmemiştir lakin yolun varlığından zaten haberdar olan ama kendi potansiyelini keşfedememiş biri için yön arayışı beyhude bir…devamı

beyruha 6 days ago

Me'sürat

Hasan El Benna

1 Gönderi

Uzun zamandır okuduğum ve devamlı çantamda bulundurduğum dua kitabım olur kendileri. Peygamberimizin ﷺ sabah/akşam okunmasını tavsiye ettiği ve kendilerinin de dilinden düşürmediği dua, zikir ve ayetlerden oluşan bir kitapçık. Günün başında ve sonunda okunabilmesi sayesinde, tüm güne yayılan güçlü bir…devamı

beyruha 1 week ago

Namaz Çağrısı

Ramazan Kayan

1 Gönderi

Zamanında bir hocamız, namazlarımızı özenle kılabilmek adına en az her altı ayda bir bu konuya özel okumalar yapıp tazelenmemizi önermişti. Tam da kıldığım namazları sorguladığım şu günlerde, bu hatırlatma benim için çok güzel bir vesile oldu. Bir kitapçıya girdim, yazarını…devamıZamanında bir hocamız, namazlarımızı özenle kılabilmek adına en az her altı ayda bir bu konuya özel okumalar yapıp tazelenmemizi önermişti. Tam da kıldığım namazları sorguladığım şu günlerde, bu hatırlatma benim için çok güzel bir vesile oldu. Bir kitapçıya girdim, yazarını kısmen tanıdığım ve elime ilk gelen bu eserde karar kılıp satın aldım. Kitabı okudukça namazın ifade ettiği derin anlamların ve hayata dair temas noktalarının ne kadar fazla olduğunu bir kez daha hatırladım. Namaz, ibadet içinde ibadet barındıran nadir amellerden biri gerçekten. Hem Kur’an okuyor hem Allah’a yönelip kendinizi arz ediyorsunuz. Konuşmuyor, yemiyor, içmiyor; bir nevi oruç tutuyorsunuz, vb.. Yani yazarın da belirttiği gibi namaz tüm ibadetlerin adeta fihristi. Bununla beraber bir ibadet olmanın ötesinde de anlamlar taşıyor: Dünya telaşına bir mola, Yaradan’a iltica, ahireti hatırlama, nefse patronun kim olduğunu bildirme, günün ilahi muhasebesi, ruhani uyanış, manevi arınış… Yani her hakikatten bir parça. Hayatınızda namaz yoksa neredeyse hiçbir şey yok demektir. Ve eğer hayatınızdaki namaz kritik düzeyde noksansa, pek çok şeyden mahrumsunuz demektir. Namaz kılmayanların değil de kıldığı halde bir türlü hizaya gelemeyenlerin anlayabileceği bir konuya da değinmek istiyorum. Hem kitabı bitirdikten hemen sonra hem de bir kaç kez altını çizdiğim noktaları tekraren okumama rağmen, namaz hakkındaki bu değerli bilgileri zihinde yerleşik hale getirmenin ve eyleme dökmenin gerçekten zor olduğunu fark ettim. Kişinin ilahi korumaya girmesini sağlayacak huşûda bir namaz kılması oldukça güç. Yani namaz farkındalığına erişmek ciddi bir adanmışlık istiyor. Kuru bir okuma ve öğrenme yetmiyor, bildiklerinizle adeta içselleşmeniz gerekiyor. Fakat bu yenilenme gökten zembille de inmiyor. Aslında tek bir konuya özel olmamakla birlikte bizler kolay ulaştığımız bilgiyi ucuz görüyor, gerekli kıymeti vermiyoruz. Üzerimizde tesir bıraksa bile o bilgileri hayatımıza konumlandırma hususunda çokça gevşek davranıyoruz. Namazın ne derece mühim bir başlık olduğunu ahirette ilk hesaba çekileceğimiz konu olmasından anlayabiliriz. Fakat sadece bir kitapta okuyup geçmekle onun hakkını ne kadar teslim etmiş olabiliriz ki? Peki edindiğimiz bilgilerin hakkını gerçekten nasıl verebiliriz? Şöyleki, öncelikle okumak ve öğrenmek bir görev olmaktan çıkmalı. Niyetimiz rıza-ı ilahi ve öğrendiğimiz ile amel etme seviyesine taşınmalı. Ancak zamana yayılan ve pratikte sürekli uygulanan bu bilgiler yavaş yavaş bizim gerçekliğimiz haline gelecektir biiznillah. Mesela bir deneme olarak bugün vakit namazıma başlamadan önce bu kitabı elime aldım; altını çizdiğim yerlerden rastgele bir bölüm okuyup namaza öyle durdum. Okuduğum tek bir cümle, namazın içinde yer alan ve temas eden her noktada adeta bir kıvılcım tesiri oluşturdu. Kitabı açtığımda namazdaki ihlas şuuruna atıf yapan şu sözü okumuştum: "Biz O’nu görmesek de O bizi görüyor." Namaz esnasında bu bilgiyi düşünce katmanlarımın en üstüne sabitledim. Evet, zihnim sürekli bir saldırıya maruz kaldı; yok o dünyalık mesele yok şu dünyalık iş.. Fakat o düşünceyi muhafaza etmek, namazımın bütününü müdafaa etmemi sağladı. Tıpkı kızgın güneşin altında solmasın diye sürekli su verdiğiniz bir çiçek misali... Bu durumu daha yakından incelersek, iç ve dış dünyanızda bir savaşın zuhur etmesi önce bir varlığın, sonra da o varlığın azımsanmayacak kıymetinin olduğuna delildir. Yani kıldığım o namaz, önce dünyadaki varlığını ve gerekliliğini, sonra da bu dindeki en kıymetli hakikat olduğunu kanıtladı. Bu yöntem en azından bende işe yaradı. Süreci istikrarlı kılmak adına kitaptan yardımla namaza dair önemli hususları maddeler halinde derlemeyi ve bunları bir kağıda yazıp seccademin kenarına koymayı düşünüyorum. Her gün tek bir maddeye odaklanarak namazımı eda etmeye gayret edeceğim. Günbegün namaz ibadetimi inşa etmeye, nihayetinde de onun beni ihya etmesine niyet ettim. Namaz, konuştukça hakkında söyleneceklerin tükenmeyeceği bir umman. Şu an bu yazdıklarım benim için yalnızca kısa bir kesit hükmünde. Kelamı kibar demişki: “Ubudiyet(kulluk) yolculuğunda hac, kişinin diğer müminlerle buluşmasıdır. Oruç, kişinin kendisi ile buluşmasıdır. Zekat/Sadaka/İnfak kişinin kalbi ile buluşmasıdır. Namaz da kişinin Rabbi ile buluşmasıdır..” Peki kulun Rabbi ile buluşmasını anlatmaya satırlar yeter mi? Kitap ise gayet güzeldi ve beni düşüncelere salmasından ötürü daha bi sevdim. Yazar, namazı farklı açılardan ele almıştı. Bazı noktaları can alıcıydı, içtendi. Bi ara cidden yazar karşımda beni azarlıyor gibi hissettim fakat bu üslup sertliğinden değil bilakis samimiyettendi. Haliyle konuda ehemmiyetli. Bu sebeple hak vererek zaman zamanda duygulanarak atladım sayfaları. Terapi gibi geldi. Özetle okuruna muhakkak tesir edecek türden bir eser. Kitabın bir yerinde şöyle yazıyordu “Dostlarınızın doğum gününü kutlamak önemli değil önemli olan namaza başlama gününü kutlamaktır.” Biraz düşününce bu tavsiyenin çok mantıklı bir yere çıktığını farkettim. Kişinin Allah’a koştuğu gün onun asıl doğduğu gün değilde nedir?.. Olsebep böyle bir akımın başlaması fena olmazdı bence. Son olarak bana öyle geliyor ki, namazda ihlası yakalamanın pek çok yolu olsa da bunun ilk adımı huzurunda durduğumuz Zât'ı tanımaktan geçiyor. Çünkü insan Rabbini tanıdıkça, O’nun uluhiyeti ve azameti karşısında bambaşka bir duruş ve varoluş sergileyecektir. Namazın, bir kul için neden "miraç" kabul edildiğini ancak o zaman iliklerine kadar hissedecektir. Sahabe efendilerimizin ulaştığı o yüce seviye de tam olarak böyleydi. Onlar, kimin huzuruna çıktıklarının bilincinde olarak namaza durur; dünyayı arkalarında bırakıp O’nun büyüklüğü karşısında adeta erirlerdi. Umarım bizlerde aynı yüksek şuura erişerek namaza kıyanlardan değil de namazı kılanlardan oluruz. “İşte namazdaki dağınıklıktan kurtulmak için nebevi şifre; sanki dünyada kılmakta olduğumuz son namazmış gibi... Karşımda Kâbe, ayaklarımın altında sırat köprüsü, sağımda cennet, solumda cehennem, arkamda Azrail ve sanki bu benim son namazımmış gibi... Bu bilinçle Allah'ın huzuruna çıkarak derin bir tefekkür ikliminde namaza durmak...”

beyruha 2 weeks ago

"Zihnine, bedenine ve kalbine yatırım yapmayan herkes tükenmeye ve tüketmeye mahkumdur."

beyruha 3 weeks ago

Sonralarda.. Farkında olmadan deformasyona uğrayan imanlarımızın bizi ne denli değiştirdiğini belki de zamanla benliğimizden biraz daha uzaklaştırdığını, hayata dair biraz daha tutarsızlaştırdığını izledik. Ve bu Allah’ın rızasını kazanmaya dair heyecanımızı, dünyanın geçici menfaatlerine karşı uyanıklığımızı nasılda sinsice budadı. Halbuki bu…devamı

beyruha 1 month ago

Bırakma Kendini

Mehmet Dinç

1 Gönderi

“Beklemek zor olsa da beklediğin bir şeyin olması iyidir. Daha zor ve kötü olan, bekleyecek bir şeyinin olmamasıdır.” Kitap, hayatın zorlukları ve belirsizlikleri karşısında zihnen ya da ruhen yorgun düşmüş insanlara hafif bir dille yön rehberliği yapıyor. Kontrol edemediğimiz olaylar…devamı

beyruha 1 month ago

Birkaç haftadır ağırdan aldığım yapılmayı bekleyen işlerim, gayelerim vardı. Ve bu ertelemeler bir çeşit huzursuzluk oluşturuyordu. Bu sabah nefis terbiyesi üzerine bir derse tevafuk ettim. Dinledikçe sorunuma dair bir aydınlanma hissettim. Aslında ilk odak, başarılmak istenen şey değildi. Önce bünyede,…devamıBirkaç haftadır ağırdan aldığım yapılmayı bekleyen işlerim, gayelerim vardı. Ve bu ertelemeler bir çeşit huzursuzluk oluşturuyordu. Bu sabah nefis terbiyesi üzerine bir derse tevafuk ettim. Dinledikçe sorunuma dair bir aydınlanma hissettim. Aslında ilk odak, başarılmak istenen şey değildi. Önce bünyede, isteme/yapma fiilini müspet ölçüde yerleştirmekti. Yani nefsi eğitmeden, yola çıkmaya ikna etmeden arzuladığımız noktalara varmak çok güç. İlk olarak yolcuyu düzeltmeli ki istenilen hedefe yolculuk mümkün ve de sağlıklı olsun. Bahsettiğim o kıymetli dersin notlarını özetleyerek yazmak istiyorum. Biraz uzun fakat sabredip okursanız istifade edeceğinizi ümit ediyorum. Nefis Terbiyesi: Hadis-i şerifte Efendimiz ﷺ şöyle buyurmaktadır: "Rabbim beni terbiye etti ve ne güzel terbiye etti." Terbiye; bir şeyin olması gereken şekle, kıvama ve olgunluğa ulaştırılmasıdır. Efendimiz Aleyhissalatu Vesselam'ın üzerindeki bu terbiye tesiri, yalnızca Allah’a aittir ve O, mutlak tasarruf yetkisine sahiptir. Hatta Rabbimiz, bu terbiyenin tamamen Kendisine ait olduğunu göstermek için Efendimiz’i ﷺ küçük yaşta hem yetim, hem öksüz, hem de ümmî bırakmıştır. Şayet anne ve babası olgunluk yaşına kadar yanında olsaydı, belki de şöyle diyecektik: "Şu güzel ahlakı annesi Amine Annemizden, şu güzel ahlakı ise babası Abdullah'tan aldı." Ya da "Şöyle nitelikli bir kitap okudu da bu ahlakı edindi" diyecektik. Nihayetinde Muhammed Mustafa Aleyhissalatu Vesselam; o güzel ahlakın, şahsiyetin ve terbiyenin yalnızca Allah'a ait olduğunu yansıtan en mübarek aynadır. Özetle, hayatımıza yön veren temel parametreler nelerdir? İşte kişinin Rabbi, tam olarak hayatını kendisine göre şekillendirdiği o şeydir. Eğer bizi yönlendiren esaslar Allah’ın Kur'an'da beyan ettiği hakikatlerse Rabbimiz Allah'tır. Fakat hayatımızı Allah'ın rızası değil de başka hırslar veya korkular şekillendiriyorsa, Rabbimiz onlar haline gelmiş demektir. İşte Allah, bu hakikati kavrayıp idrak etmemiz için bizi bu dünya imtihan sahnesine göndermiştir. Demir terbiye edilir, bıçak; Un terbiye edilir, ekmek; Kum terbiye edilir, cam yapılır. Kısacası terbiye; bir varlığı hedeflenen kıvama getirmek ve ona istenen şekli vermektir. Bu hakikatin doğrudan insan ruhuna bakan çok önemli bir yönü vardır: Şayet ham bir odun terbiyeyi reddeder de "Bana dokunmayın, benliğime karışmayın, üzerimde keski veya bıçak izi istemiyorum" derse, alacağı birkaç kaçınılmaz darbenin ardından gideceği tek yer ateş olur. Fakat aynı odun gerekli terbiyeye razı gelip "Beni kesin, biçin, zımparalayın, vernikleyin; ben bu zahmete sabredeceğim" derse, bir sultanın sarayında baş köşeyi süsleyen muazzam bir masaya dönüşür ve yüzyıllarca el üstünde tutulur. İşte bizim nefsimiz de dünyaya geldiğinde tıpkı o ham odun kıvamındadır. Bütün mesele; terbiyenin getirdiği meşakkate sabredip bir sultan masası gibi değerlenmeyi seçmek ya da ham kalıp ziyan olmaya razı gelmektir. Şu dünyada terbiye sürecinden geçmeden kabul ettiğimiz hiçbir şey yokken, nefsin terbiyesiz kalması düşünülemez. Nefis de bir duygu olduğundan, ne kadar zor olursa olsun terbiye edilebilir. Nitekim insanoğlu sirklerdeki aslanları, kaplumbağaları, hatta karıncaları bile terbiye etmiştir. Nefsi dizginlemek bunlardan çok daha çetin olsa da kesinlikle mümkündür. Nefsi neden terbiye etmek zorundayız? Çünkü onu tamamen söküp atamayız. Terk edemediğimiz bir duyguyu mecburen eğitmekle mükellefiz. Bu, güneşin varlığından bile daha kıymetli bir meseledir. Bir tehlikeli mesele de enaniyettir. Enaniyet, insanın kendi “ben”ini ve nefsinin isteklerini hayatın odak noktası haline getirmesidir. Kişinin benliğinde enaniyetin kökleşmesinin temel sebebi, nefsini terbiye etmeyip serbest bırakmasıdır. Şu ayrımı iyi kavramak gerekir: Kendini başkalarından üstün görüp büyüklenmeye kibir denir. Ancak bir insanda kibir olmadığı hâlde güçlü bir enaniyet bulunabilir. Örneğin bir kişi kimseden kötü konuşmaz, gıybet etmez, yalan söylemez; fakat odasına çekilip saatlerce vaktini boş işlerle tüketir. Bu insan kibirli değildir ama enaniyetlidir. Çünkü Allah'a kulluk etmek varken tamamen kendi canının istediği gibi yaşamaktadır. Küfür, ucup (kendini beğenme), riya ve gösteriş gibi bütün manevi hastalıklar bu enaniyet toprağında yeşerir. Dolayısıyla nefis terbiyesinde üstesinden gelinmesi gereken asıl mesele enaniyettir. Nefis, hakikat anlatılırken farklı metaforlara benzetilir: Yer yer köpeğe, yunus balığına, akrebe, yılana.. Fakat onun doğasını anlamak için en uygun benzetmelerden biri de yabani attır. Nefsin yapısı gereği arzuladığı şey hayvani bir serbestliktir: "Yiyeyim, içeyim, gezeyim; ama kimse bana karışmasın, benim irademin üstüne başka bir irade koymasın." Nitekim dağdaki yabani atlar da evcilleşmek istemez, sürekli kaçar. Çünkü üzerlerine gem vurulduğu anda dizginlerin süvarinin eline geçeceğini bilirler. Nefis de tıpkı o yabani at gibi kuralsız, sınırlandırılmamış hayvani bir hürriyet arayışındadır. Üzerinde hiçbir otorite kabul etmek istemez; yönlendirilmeye gelemez, uyarılmaktan hoşlanmaz. Hiçbir kurala ve disipline girmemeyi özgürlük zanneder. Oysa bir iradeye tabi olmaksızın sadece içgüdülerle hareket etmek, özgürlük değil hayvaniyettir. Mutlak hürriyet yalnızca hayvanlara mahsustur ve bunun kaçınılmaz sonucu vahşettir. İnsanın hürriyeti ise sınırlıdır. Nitekim Risale-i Nur’da bu hakikat şöyle ifade edilir: "İnsanlar hür oldular ama yine Abdullah'tırlar." Yani ne kadar özgür olurlarsa olsunlar, neticede Allah’ın kuludurlar. Gerçek kulluktaki lezzeti ve gücü tadan hakiki müminler ise bu bağlılığı en büyük özgürlük saymış ve şöyle demişlerdir: "Ben senin zindanında olduğum günden beri hür ve özgürüm." Bizim asıl komutanımız kalbimizdir. İçimizdeki mekanizmada süvari kalbi, at ise nefsi temsil eder. Kontrol nefse geçtiğinde artık insan ona binemez; aksine nefis insanın sırtına biner. Kimin kime bindiği ise tamamen gittiği yönden anlaşılır. Eğer at başını alıp çayıra, ahıra, yani yemeye ve rahata gidiyorsa kontrol attadır; yok eğer at cihada, hakikate ve hayra koşuyorsa kontrol süvaridedir. Sabah gözümüzü açtığımızda zihnimizi yalnızca "Ne yesem, ne giysem, nereye gitsem, rahatımı nasıl sağlasam?" düşünceleri kaplıyorsa, kontrol tamamen atın elindedir. İnsanlar buna özgürlük der; oysa at serbest kalırken süvari olan ruh mahkûm olmuştur. Süvari "Beni Kur'an'ın hakikatleriyle besle" diye haykırırken, at "Boş ver, hiç sorumluluk alma" diyerek dizginleri ele geçirir. Bütün yetkiyi içindeki hayvana devredip onun isteklerine mahkûm yaşamak özgürlük değil, esarettir. Nefsine her uyan insan imanını kaybetmiş midir? Şüphesiz hayır. Buradaki mesele imansızlık değil, hayvaniyetin insaniyete galip geldiği bir mağlubiyettir. Süvari olan kalbin gücü, at olan nefsi dizginlemeye yetmez. İradeyi kullanmadan süvariyi güçlendirmek imkansızdır. Kontrolden çıkan at için "gemi azıya aldı" denir. Bu atı terbiye etmek için önce yemini, sonra gemini çekmek; yani nefsin beslendiği kanalları kesmek gerekir. Eskiler bunu kıllet-i taam (az yeme), kıllet-i kelam (az konuşma) ve kıllet-i menam (az uyuma) ilkeleriyle uygulamışlardır. Esas olan nefsi öldürmek değil, yönünü hayra çevirerek ıslah etmektir. Unutulmamalıdır ki atın maması süvariyi doyurmaz; ruhun ve kalbin açlığı bedensel zevklerle giderilemez. Süvarinin gerçek gıdası ancak imandır. İnsan-ı kâmil olma yolculuğu üç temel kulvarda ilerler: nefsin tezkiyesi (temizlenmesi), kalbin tasfiyesi (saflaştırılması) ve aklın nurlandırılması. Tarih boyunca bu manevi terbiyeyi sağlamak adına iki büyük ekol öne çıkmıştır: Şah-ı Abdülkadir Geylânî Hazretleri’nin öncülük ettiği Kadirilik ve Şah-ı Nakşibend Muhammed Bahauddin Hazretleri’nin kurduğu Nakşilik. Bu iki yol arasındaki temel fark, yöntemsel önceliklerinde yatar. Kadirilik ekolü nefis merkezlidir; Nüfus-ı Seb'a (nefsin yedi mertebesi) üzerinden nefsin arındırılmasını hedefler. Amaç, atı (nefsi) perhiz ve riyazetle güçsüzleştirerek süvariyi (kalbi) esir almasını engellemektir. Bu yüzden zikirleri, adeta nefse hitap edercesine cehrî (sesli) icra edilir. Nakşilik ekolünde ise merkezde kalp vardır. Latife-i Aşara (on manevi merkez) anlayışıyla süvariyi (kalbi ve ruhu) güçlendirmeyi esas alırlar. Zikir, ilim, evrad ve hizmet vasıtasıyla ruh o kadar kuvvetlendirilir ki, at ne kadar güçlü olursa olsun dizginlenebilir hâle gelir. Bu nedenle zikirleri, doğrudan kalbe hitap eden hafî (gizli/sessiz) tarzda yapılır. Günümüzde insanlar ilk olarak nefislerinden veya kalplerinden değil, akıllarından bozuluyorlar. Gençlerin ve öğrencilerin ateizme veya deizme kaymasının sebebi nefsani bir arzudan önce aklın vesveselerle zehirlenmesidir. Zübeyr Gündüzalp'in bir sözü vardır, "Eski zamanda dalalet cehaletten geliyordu. Bu zaman dalaleti ise Kur'an'a ve imana taarruz fen, felsefe ve ilimden geliyor. Bunun izalesi müşküldür." Çünkü amele dönüşmeyen, faydası olmayan ve kalbe dokunmayan ilim, insanı sadece gaflete götürür. Osmanlı’nın son dönemlerindeki gerilemenin en büyük sebeplerinden biri de ilmiye sınıfının bozulmasıdır. Peygamber Efendimiz ﷺ Tirmizî’de geçen hadis-i şerifinde boşuna şöyle buyurmamıştır: "Faydasız ilimden Allah'a sığınırım." Evet, kalp hala komutandır; ancak akıl çok büyük bir pay sahibi olmuştur. Bu yüzden nefsi tezkiye etmek ve kalbi güçlendirmekle birlikte, aklı da mutlaka iman hakikatleriyle nurlandırmak zorundayız. Aklın nurlandırılması bu asırda bu kadar hayati bir noktaya geldiği için, dönemin en büyük ibadeti tefekkür olmuştur. Hadis-i şerifte şöyle buyrulur: "Bir saat tefekkür, bir yıl nafile ibadetten hayırlıdır." Rabbim beni niye gönderdi, neyden memnun olur, bir kuşu neden yaratmış diye dalarak düşünmek bu asırda aklın nurlanması için en önemli ibadet kaynağıdır. Dünyada birçok ilme ve makama sahip olurken, bizi yaratana dair iman hakikatlerinde aynı derinliğe ulaşamıyorsak kendimize yazık ediyoruz demektir. | Nefis Terbiyesi Dersi - Mehmet Yıldız | Notlarım Buraya kadar okuduysanız nefis terbiyesinde maşallahınız var diyebiliriz. Selametle. :)

beyruha 1 month ago

Hatıralarım

Hasan El Benna

1 Gönderi

Hayranlıkla okuduğum, biraz da içeriği yoğun olduğu için ağırdan alarak ilerlediğim bir kitaptı. İrdelemeye kalksam epey uzun bir yazı çıkar hatta bu beni de aşar. O sebeple genel hatlarıyla anlatayım. Eser, 20. yüzyılın etkili liderlerinden Hasan el-Benna'nın, hem kendi hayatını,…devamıHayranlıkla okuduğum, biraz da içeriği yoğun olduğu için ağırdan alarak ilerlediğim bir kitaptı. İrdelemeye kalksam epey uzun bir yazı çıkar hatta bu beni de aşar. O sebeple genel hatlarıyla anlatayım. Eser, 20. yüzyılın etkili liderlerinden Hasan el-Benna'nın, hem kendi hayatını, hatıralarını hem de kurucusu olduğu İhvan-ı Müslimin yani Müslüman Kardeşler hareketinin doğuşunu ve dönemin Mısır toplum yapısını birinci elden tanıklıklarla anlatan tarihsel bir otobiyografi. Hayatının büyük bölümü Müslüman Kardeşler ile şekillendiği için kitap, daha çok teşkilatın iç dinamiklerini ve işleyişini anlatıyor. 6 kişiyle mütevazı bir şekilde başlayan bu hareket çok kısa bir süre içerisinde profesyonelliği, istikrarı ve organizasyonu kabiliyet edinip muazzam bir cemiyete dönüşmüş. Kendi içindeki disiplini ve ileriye dönük faaliyetleriyle; sadece toprakların sömürüldüğü değil, zihinlerin de işgal altında olduğu 1920'li yıllarda adeta ümmeti gaflet uykusundan uyandırmış. Halkın sorunlarıyla yakından ilgilenmiş, sosyal, kültürel, dini ve ticari alanlarda ciddi adımlar atmış. Diğer ülkelerdeki Müslüman cemiyetlere örnek olmuş. En önemlisi de Müslümanlara, kendi İslami kimliklerinden kopmadan, birlikte çalışkan ve üretken kalabileceklerini; dünya sahnesinde kendi haklarını savunacak kadar güçlü olduklarını hatırlatmış. Şüphesiz bu başarı öncelikle Allah’ın izniyle sonra Hasan el-Benna’nın takvası, yumuşak tabiatı ve şeriata sıkı sıkıya bağlılığı sebebiyleydi. Taviz vermeyen, öncü, ümmeti dert edinmiş olması onu sorumlusu olduğu görev ve insanlara karşı etkin bir lider yaptı. Bununla beraber Allah’ın dinine hizmet etme arzusunda fedakar arkadaşlarının olması da bir diğer önemli başlıktır. Kitapta onlar hakkında da duygulandırıcı hatıralar anlatılır, çok ince şeyler.. Onun döneminde Hilafetin ilgası, Osmanlı topraklarının manda rejimlerince harita üzerinde pay edilmesi, Filistin’in adım adım işgali, Sovyetler Birliği’nin Orta Asya Müslümanlarını bastırması ve Batı’da radikal ideolojilerin yükselişiyle resmen güç ve irade el değiştirdi. İşte Hasan el-Benna’nın Mısır'da, Şekib Arslan’ın Lübnan/İsviçre’de, Muhammed İkbal’in Hindistan/Pakistan’da ortaya koyduğu çaba, sadece bir siyasi hareket değil, dünya çapında savrulan ve özgüvenini yitiren Müslüman kimliğini yeniden ayağa kaldırma mücadelesiydi. Bu tür şahsiyetleri tanımak beni ciddi manada şevklendiriyor. Zira bizi kuşatan sıkıntıların etrafında ördüğümüz çözümlerin realitesini ispatlıyor. Özetle kitap, sadece kişisel bir anı kitabı değil; "nasıl organize ve şuur sahibi Müslüman olunur?" sorusuna verilmiş gür ve etkili bir cevaptır. Batılı araştırmacıların, muhalif siyasilerin dahi takdirle bahsettiği bu davanın özünü ve her bir ferdin adanmışlığını anlamak adına okunmalı. Vakıflar, dernekler vs. oluşumlar bu stili kılavuz edinmeli; kişiler de bireysel hayatlarında ilham almalı. Ki umut edilen ilahi rıza ve nizama kavuşmalı. Tıpkı Hasan el-Benna gibi. Nitekim biz onun bu yoldaki değerini ve bıraktığı izin derinliğini, suikastle şehit edilmiş olmasından çok net anlıyoruz… “Yarınlar yorgun olanların değil rahatından vazgeçenlerin olacaktır. Ey Allah için koşanlar daha hızlı koşun! İşimiz vaktimizden çoktur.” (Hasan el-Benna)

beyruha 1 month ago

Peygamber ﷺ beni binitinin terkisine almıştı. Bana (şöyle) dedi: "Yavrucuğum, sana bazı ilkeler öğreteyim: - Sen Allah´ın buyruklarını gözet, Allah da seni gözetip korusun. Sen Allah´ın rızâsını her işte önde tut; işte o zaman Allah´ı önünde bulursun. - Bir şey…devamı