Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

"Matrix” bana göre insanın kendi bilincine karşı yazılmış en soğuk filmlerden biri. Film boyunca sorulan soru aslında çok basit gibi görünüyor: “Gerçek nedir?” Ama cevabı insanın bütün hayatını parçalayabilecek kadar ağır. Çünkü film diyor ki belki de dokunduğun, inandığın, her…devamı"Matrix” bana göre insanın kendi bilincine karşı yazılmış en soğuk filmlerden biri. Film boyunca sorulan soru aslında çok basit gibi görünüyor: “Gerçek nedir?” Ama cevabı insanın bütün hayatını parçalayabilecek kadar ağır. Çünkü film diyor ki belki de dokunduğun, inandığın, her gün yaşadığın şeylerin hepsi sadece sana gösterilen bir illüzyon. Neo’nun yaşadığı his çok garip bir şekilde tanıdık geliyor. Her şey normal görünüyor ama insanın içinde açıklayamadığı bir yabancılık oluyor. Sanki hayat ona ait değilmiş gibi. Film bunu teknolojiyle gösterse de aslında modern insanın ruh halini anlatıyor. İnsanlar sistemin içinde yaşıyor, çalışıyor, yoruluyor, aynı rutinleri tekrar ediyor ve bir süre sonra artık düşünmeyi bırakıyorlar. Matrix de tam olarak bu bence — insanın fark etmeden içinde kaybolduğu görünmez bir kafes. En ağır tarafı ise gerçeğin özgürlük getirmemesi. Film gösteriyor ki insan bazen gerçeği değil, rahat yalanı seçmek istiyor. Cypher karakteri bu yüzden bana çok gerçek geliyor. Çünkü yaşadığı dünyanın sahte olduğunu biliyor ama yine de geri dönmek istiyor. Çünkü insan zihni bazen özgürlükten çok rahatlık istiyor. Neo ise farklı olarak kendini parçalamaya razı oluyor. Çünkü o andan sonra artık eski hayatına dönemeyeceğini biliyor. Bu da bence filmin en felsefi tarafı: gerçeği gören insan artık eski insan olarak kalamıyor. Agent Smith de sadece “kötü karakter” değil. O, sistemin nefes alan hali. Farklılığı sevmeyen, herkesi aynı hale getirmeye çalışan düşünce. İnsan ruhunun bireysel tarafına karşı duran mekanik bir boşluk gibi. Bu yüzden Smith ile Neo arasındaki savaş sadece fiziksel bir dövüş değil, insan ruhuyla sistem arasındaki çatışma. Filmi izledikten sonra insanın içinde garip bir his kalıyor. Sanki bir anlığına kendi hayatına dışarıdan bakıyorsun. Günlük yaşadığın şeylerin ne kadarı gerçekten sana ait, ne kadarı sana öğretilmiş bunu düşünmeye başlıyorsun. “Matrix” bence bu yüzden yıllar geçse de eskimiyor. Çünkü teknolojiden değil, insanın gerçeklikle olan korkutucu ilişkisinden bahsediyor.