Raf Yorumu: harvey specter (@harveyspecterr)

Jacki hep melankoliyle özdeşleştirdim. Çocukken bunu anlayamıyordum sadece izlerken içime çöken o tuhaf hüznü hissediyordum. İnsan çocukken bazı duyguları anlayamaz ama tanır. Jack benim için öyleydi. Ne olduğunu bilmediğim bir boşluk hissi. Yıllar sonra son sezonuyla birlikte tekrar izleyince fark…devamıJacki hep melankoliyle özdeşleştirdim. Çocukken bunu anlayamıyordum sadece izlerken içime çöken o tuhaf hüznü hissediyordum. İnsan çocukken bazı duyguları anlayamaz ama tanır. Jack benim için öyleydi. Ne olduğunu bilmediğim bir boşluk hissi. Yıllar sonra son sezonuyla birlikte tekrar izleyince fark ettim Jackin hüznü aslında kaybetmekten gelmiyor. Kaybetmeye alışmaktan geliyor. Çünkü Jack tam anlamıyla bir insan değil gibi. Et ve kemikten bir bedenin içinde bir görevi kahramanlığı taşıyor gibi. Duyguları var ama onları yaşayacak zamanı yok. Acısı var ama yas tutacak lüksü yok. Her sabah uyanıyor ve yeniden savaşmak zorunda. Sanırım kahramanlık bazen böyle bir şey başaramadığın, atlatamadığın fakat bırakamadığın bir yük. Ve o yük Jacki her gün biraz daha susturuyor. Düşünsene abi her gün birilerini kurtarıyorsun ama kendini kurtaramıyorsun. Her gün bir kötülüğü durduruyorsun ama asıl kötülük, yani Aku, hâlâ orada duruyor. Bu bir süre sonra savaştan çok işkenceye dönüşüyor. Çünkü bazen umutlarımız dahi yorulabiliyor. Bir de aidiyet meselesi var. Jackin asıl trajedisi Aku değil bence. Zamansızlığı. Adam ait olduğu zamanı kaybetmiş. Kendi toprağını, kendi insanlarını, kendi sesini kaybetmiş. Gittiği her yerde misafir. Yardım ettiği herkes ona minnettar ama kimse onun evi değil. Kimse ailesi gibi hissettiremiyor ona, hissettiremez zaten. Onun aileye ihtiyacıda yok gibi duruyor. Kahraman olmak için doğmuş fakat yapması gereken tek şeyi yapamamış onun dışında her şeyi başarmış bir kahraman. Varoluş amacı dışında her şeyi gerçekleştirdi ama kendini gerçekleştiremedi... Bu yüzden Jackin yalnızlığı çok ağır geliyor bana. Çünkü onun yalnızlığı fiziksel değil, varoluşsal. Hayranları içinde bile tek başına. Belki de bu yüzden melankolik. Belki bir savaşçı için en büyük acı ölmek değildir. Savaşı bitirememektir. Ve Jack hep savaşın ortasında kaldı.Ne geri dönebildi, ne tamamen ileri gidebildi.Bir eşikte yaşadı. Belki de o yüzden çocukken bile içimi burkuyordu. Çünkü farkında olmadan bu havalı samuray çok güçlü ama çok yorgun. Düşmanı aku değil yalnızlık.