Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Herkese hitap edecek bir film değil bence. Daha ilk dakikalardan itibaren seyirciyi rahatsız eden, tuhaf bir havası var. İzlerken aklıma sürekli Istakoz (The Lobster) geldi. O filmde de yoğun metafor kullanımı, garip diyaloglar ve insanı huzursuz eden bir atmosfer vardı,…devamıHerkese hitap edecek bir film değil bence. Daha ilk dakikalardan itibaren seyirciyi rahatsız eden, tuhaf bir havası var. İzlerken aklıma sürekli Istakoz (The Lobster) geldi. O filmde de yoğun metafor kullanımı, garip diyaloglar ve insanı huzursuz eden bir atmosfer vardı, burada da aynı hissi aldım. Hatta sonradan fark ettim ki iki filmin yönetmeni de aynı kişiymiş: Yorgos Lanthimos. Zaten o tuhaf ve soğuk atmosfer hissediliyor. Ayrıca filmde +18 sahneler de var ama onlar bile normal bir filmdeki gibi değil, bayağı garip ve mekanik duruyor. Peki film ne anlatıyor? Steven Murphy (Colin Farrell) çok başarılı bir kalp cerrahı. Göz doktoru eşi Anna (Nicole Kidman) ve çocukları Kim ile Bob’la düzenli görünen bir hayatı var. Fakat Steven’ın son zamanlarda sık sık görüştüğü Martin (Barry Keoghan) adlı genç çocuk, kısa süre sonra bu ailenin hayatını tamamen altüst ediyor. Çünkü Steven ile Martin arasında geçmişe dayanan karanlık bir olay var ve bu olay zamanla ortaya çıkıyor. Filmdeki en kritik nokta Martin gerçekten doğaüstü güçlere sahip mi, yoksa her şey Steven’ın suçluluk psikolojisinin bir yansıması mı, bunu net şekilde söylememesi. Film zaten tam olarak burada insanın kafasının içine giriyor. Mantıklı açıklama bekledikçe daha fazla rahatsız oluyorsun. Filmin adı da boşuna seçilmemiş. Hikâye Antik Yunan’daki Iphigenia mitine dayanıyor. Orada Kral Agamemnon kutsal bir geyiği öldürdüğü için tanrıça Artemis tarafından cezalandırılıyor ve bedel olarak kızını kurban etmesi gerekiyor. Burada da Steven, yaptığı bir hatanın bedelini kendi ailesi üzerinden ödüyor gibi. Martin karakteri de resmen bir insan gibi değil de kaderin veya cezanın temsilcisi gibi duruyor. Film ilerledikçe en rahatsız edici şeylerden biri şu oluyor: aile içindeki herkes yavaş yavaş bir “insan” olmaktan çıkıp Steven’ın gözünde bir seçeneğe dönüşüyor. Kimi kurtaracak, kimi feda edecek meselesi başlıyor. O noktadan sonra film zaten tamamen huzursuzluk hissi üzerine gidiyor. Bence filmin en güçlü tarafı korku yaratmak için klasik korku yöntemlerini kullanmaması. Bağıran insanlar, jumpscare falan yok ama sürekli kötü bir şey olacak hissi veriyor. İzledikten sonra da insanın içinde garip bir rahatsızlık bırakıyor.