Raf Yorumu: Hilal (@chhandni)

Bugün bile çocuk istismarı anlatılarının çoğu ya travmayı sömürür ya da acıyı dramatik bir gösteriye dönüştürür. Film bunu yapmıyor. Çocuğun bedenini değil, travmanın ağırlığını izletiyor. Bu yüzden filmde fiziksel şiddetten çok sessizlik acıtıyor. Küçük kızın babasının yüzüne bakamaması, saklanması, sessizleşmesi……devamıBugün bile çocuk istismarı anlatılarının çoğu ya travmayı sömürür ya da acıyı dramatik bir gösteriye dönüştürür. Film bunu yapmıyor. Çocuğun bedenini değil, travmanın ağırlığını izletiyor. Bu yüzden filmde fiziksel şiddetten çok sessizlik acıtıyor. Küçük kızın babasının yüzüne bakamaması, saklanması, sessizleşmesi… Özellikle çocukluk travmalarında beden hafızası çok güçlüdür. Film bunu psikolojik açıdan son derece gerçekçi işliyor. Bence filmin en yıkıcı tarafı da tam olarak baba karakterinde saklı. Çünkü baba burada yalnızca çocuğunu koruyamayan bir ebeveyn değil. Aynı zamanda kendi varlığından utanan bir adam haline geliyor. Kızının gözünde bir anda tehlikeli erkek kategorisine düşmesi, onun erkeklik kimliğini de paramparça ediyor. Bu çok ağır bir psikolojik kırılma. Toplum genelde annelerin travmasına odaklanır ama film babanın sessiz çöküşünü de incelikle işliyor. Adam kızına yaklaşmaya korkuyor, yardım etmek isterken bile geri çekiliyor. Çünkü sevgisi bile tetikleyici hale geliyor. İşte burada film, travmanın yalnızca mağduru değil, bütün aileyi dönüştürdüğünü gösteriyor. Travma sadece psikolojik değil, sınıfsal bir meseledir. İyileşmek bile para gerektirir. Rehabilitasyon, terapi, tıbbi bakım, güvenlik, iş gücü kaybı… Bunların hepsi ekonomik yük yaratır. Sistem sana iyileş der ama iyileşmenin maliyetini yine mağdura yükler. Film bunu çok gerçek bir şekilde gösteriyor. Özellikle rehabilitasyon meselesi filmde çok önemli. Çünkü toplum genelde zamanla geçer diyerek travmayı küçümser. Oysa ağır travmaların iyileşmesi kolay değildir. Çocuk bazen iyi görünür, sonra bir anda çöker. Bir ses, bir koku, bir dokunuş her şeyi geri getirebilir. Travma yaşayan çocukların çoğu eski haline dönmez. Yeni bir benlik kurmaya çalışırlar. Burada akran desteği meselesi de çok değerli. Film, çocukların yetişkinlerden daha saf bir empati kurabildiğini gösteriyor. Medya eleştirisi de filmin en sert taraflarından biri. Çocuk kurbanların mahremiyetinin ihlal edilmesi, haberleştirilme biçimi, insanların merak adı altında travmayı tüketmesi… Modern medya düzeninin en karanlık taraflarından biri, acıyı bir içerik nesnesine dönüştürmesi. Toplum bazen suçludan değil, seyir kültüründen dolayı da mağduru ikinci kez yaralar. Filmin asıl meselesi saldırının kendisinden bile çok, saldırıdan sonra hayatta kalmaya çalışan insanların görünmez çöküşü. Çünkü kötülük tek bir anda yaşanıp bitmiyor. O olay, ailenin yemek masasına, evin sessizliğine, okul koridorlarına, ekonomik kaygılara, ebeveynlerin birbirine bakışına kadar her yere bulaşıyor. Filmin sonunda yer alan şu söz aslında bütün filmi özetliyor: “En yalnız kişi en şefkatli olandır. En kederliyse en aydın gülümseyendir. Çünkü onlar, hissettikleri acıyı başkalarının da hissetmesini istemezler.” Bu cümle yalnızca küçük kız için değil, travma yaşamış herkes için geçerli. Çünkü acıyı gerçekten tanıyan insanlar, başkasının canının yanmaması için daha dikkatli yaşamaya başlar.