Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Bazı filmler korkuyu sesle ve kanla verir, bazıları ise insanın zihnine yavaş yavaş girerek. Bu film ikinci tarafta. İzlerken hissediyorsun ki burada asıl mesele katili bulmak değil, insan zihninin ne kadar karanlık olabileceğini göstermek. Film boyunca en rahatsız eden şey…devamıBazı filmler korkuyu sesle ve kanla verir, bazıları ise insanın zihnine yavaş yavaş girerek. Bu film ikinci tarafta. İzlerken hissediyorsun ki burada asıl mesele katili bulmak değil, insan zihninin ne kadar karanlık olabileceğini göstermek. Film boyunca en rahatsız eden şey kanlı sahneler değil, insanların birbirine bakışı, sessizlikleri ve konuşurken kurdukları psikolojik üstünlüktü. Her diyalogda görünmeyen bir savaş vardı. Hannibal Lecter bence sinema tarihinin en garip ve en güçlü karakterlerinden biri. Çünkü klasik “deli katil” gibi yazılmamış. Bir odada sakin sakin konuştuğu sahneler bile insanı rahatsız etmeye yetiyor. Sesinde öfke yok ama bakışlarında insanın içini üşüten bir ağırlık var. En korkutucu tarafı da bu zaten — sanki insanın içine bakıp en gizli tarafını görebiliyor. Clarice ile konuşurken onu analiz etmesi, zayıf noktalarını hissetmesi Hannibal’ı fiziksel değil zihinsel olarak tehlikeli yapıyor. Clarice ise bence filmin en hüzünlü tarafıydı. Güçlü görünmeye çalışan ama içinde çocukluk travmalarını taşıyan bir insan gibiydi. Erkeklerin baskın olduğu bir ortamda kendini kanıtlamaya çalışması, her seferinde daha sert görünmek zorunda kalması hissediliyor. O sadece katili değil, kendi korkularını da takip ediyormuş gibi duruyordu. Clarice ile Hannibal arasındaki ilişki de garip şekilde derindi — biri karşısındaki insanı parçalamaya çalışan bir psikolog gibi, diğeri ise parçalanmamaya çalışan biri gibi duruyordu. Buffalo Bill karakteri ise filmdeki en büyük boşluk hissini veren karakterdi. Onun problemi sadece öldürmek değildi, kim olduğunu bulamamasıydı. Kendi bedeninin içine sığamayan bir insan gibiydi. Ona bakınca bir katilden çok tamamen dağılmış bir psikoloji görüyorsun. Film genel olarak bende garip bir his bıraktı. Sanki insanın içindeki karanlığı sessizce gösterip gidiyor. Ama itiraf edeyim, finali beni tam vurmadı. Film boyunca o kadar büyük bir psikolojik gerilim kurulmuştu ki sonunun daha ağır, daha sarsıcı olacağını düşünmüştüm. İzlemeye başlarken beklentim çok yüksekti, bitince ise bir an kendi kendime “hepsi bu mu?” dedim. Final kötü değildi, sadece kafamda kurduğum son bundan daha etkileyiciydi.